198 Photos - Mar 4, 2011
Photo: Mijn naam is Ina Eikenaar- Schong. Ik vind het leuk om de ansichtkaarten die ik grotendeels in mijn bezit heb, op deze site te kunnen zetten, het is uitgegroeid met foto's het was niet mijn bedoeling om het zo uitgebreid te doen, maar ik kreeg er plezier in. Met dank aan F. Speur die mij de gelegenheid hiervoor heeft gegeven.   (i.eikenaar@hotmail.com)Photo: Een harinkje smaakt wel op het strand.Photo: Photo: Gezellig EgmondPhoto: 1971: Het werd steeds drukker, ik zie  iemand met een jas aan en paraplu op,   een ander loopt in een badpak, het lijkt mij geen regenachtig weer.Photo: Photo: Prins Hendrikstraat.Photo: BergstraatPhoto: Leuk vissers huisje.Photo: Het lijkt of er een flinke storm is geweest.Photo: Mooi dat paardPhoto: Grappig, dat Egmonds dialect.Photo: Kinderen van Verkade werknemers logeerde zomers in het gebouw hier boven. Een geweldige plek in de duinen waar ze heerlijk konden spelen.Photo: Altijd weer mooi, die vuurtorenPhoto: Noorderstraat.Photo: Mijn grootmoeder rechts met het zwarte hoedje op, samen met haar dochter Mien stonden ze met deze foto in de krant. Nog nooit uit Egmond te zijn geweest moesten ze evacueren van Egmond naar Alkmaar, ze hebben in die periode aan de Koningsweg gewoond. Dolblij waren ze dat ze naar  Egmond konden terug keren na de bevrijding.Photo: Broer Huib een dagje oom Burt aan het helpen en dat nog wel op zijn vrije zondag. Tante Rie staat met witte schort tussen deze twee mensen.Photo: Mijn vaders broer Burt:  geb. 12-6-1911, ovl. 6-6-1988. Hij verkocht prima kwaliteit en was een goed vakman. Het was een aparte bijzondere man. Wel een met een verhaal: Als jongetje van 3 jaar kreeg hij een ziekte waar hij haaruitval van kreeg, werd kaal en is dat zijn hele leven gebleven. Daar heeft hij erg onder geleden. Hij werd erg gepest, kinderen sloegen zijn pet regelmatig van zijn hoofd en lachten hem dan uit. Zijn jeugd heeft hem getekend: zijn thuis situatie lieten ook sporen na. Achterdocht bleef hij in zijn leven houden en werd snel agressief. Toen hij interesse kreeg voor de meisjes, hadden ze dat niet in ''hem, later kreeg hij kennis aan Rie Termaat zij had drie kinderen en trouwde  15-12-1951. Samen kregen ze geen  kinderen, dit heeft hem  veel pijn gedaan. Beiden hadden ze het goed, maar door hun verleden zochten ze het weleens in de drank, heel triest eigenlijk. Een moeilijk leven vormt je tot iemand, die je eigenlijk niet bent,  zo'n iemand was hij. Een mens met ook veel goede eigenschappen.Photo: Op de achtergrond de groentewinkel van Stam ''daarvoor in1935'' hebben mijn ouders er een viswinkeltje gehad. Het zeil van de haringkar  was wel aan vervanging toe.Photo: 1958: Deze foto heb ik ook toegevoegd, de zaken gingen goed vooruit nieuw zeil aangeschaft, het verbaasd mij altijd weer hoe de meeste mensen zomers in kostuum naar de badplaats kwamen.Photo: Schoolklas (1925) Wat een sombere gezichtjes.Photo: Schoolklas (1928) Er stonden een paar namen op de achterkant van de foto. Schravenmaker, Gouda, Schong, Wijker, Groen. Hier staan de kinderen wel wat vrolijker op de foto.Photo: 2de rij van boven, 3de rechts Cor Zwart zoon van Jaap Zwart.
Van Speyk school. 1951?Photo: Maartje op de kleuterschool (1939) in 
Egmond aan zee.Photo: Voorstraat.Photo: Jammer een onduidelijke foto, in de Voorstraat aan het werk bij de vijver en fontein ''werk verschaffing'' mijn vader tweede van rechts moest wel, hij had geen werk meer genoeg in de visrokerij, de mensen waren zo arm dat er haast geen vis werd gekocht, ik hoor het hem nog zeggen ''op z'n derps''
je kon  je eigen lam spitten voor een paar stoivers. Gelukkig heeft dat voor hem niet zo lang geduurd, wel hard werken.Photo: Links Huib Schong mijn vader, met kameraden, Jaap Zwart en ..Groen. Zonnen op het strand met  pet, stropdas en kostuum, lekker bruin worden, wel komisch als je dit zo ziet.Photo: Weer zo'n foto de mannen helemaal ingepakt op het strand dat was vroeger zeker zo,  met kostuum aan en hoed op. Op de achterkant staat ''jongens van de vlakte" ik weet niet de betekenis er van, misschien kom ik daar nog eens achter. In de rietenstoel mijn vader, links Jaap Zwart, rechts Jan Visser, voorste geen idee.Photo: Grappig.Photo: Photo: Tante Alie en Oom Leo. Het werd al moderner met de badmode.Photo: Photo: Arie Groen: Hij was visventer, zoals dat vroeger ging schreeuwde ze om hun waar te verkopen, nou dat kon hij! Dan schreeuwde hij luidkeels, kom naar buiten, kom naar buiten, zit niet te turen voor die ruiten en dan was het even stil, en als er niemand naar buiten kwam schreeuwde hij kwaad, LUIE  KOEKVRETERS.  Zijn bijnaam was Arie poetskatoen. Omdat hij alle dagen zijn auto stond te poetsen. Mijn vader nam weleens vis voor hem mee uit IJmuiden.Photo: Mijn vader met zijn dienstkameraden, zijn arm leunt op de accordeonist.  De foto is genomen in Volendam o.a. met Jaap Tol er stond een vriend bij die in Volendam de bijnaam  'Duks' had. Hij kon verhalen vertellen over  deze man die zo komisch waren, het ging dan altijd over hun diensttijd. Een mooie ridder was hij 'zei mijn vader dan' nog veel erger dan ik. Hij had 10 kinderen, toen hij  weduwnaar werd hertrouwde hij  later met een weduwe die  ongeveer ook zoveel kinderen had. Ze hadden dan ook twee huizen naast elkaar. Mijn ouders hebben ze vaak opgezocht. Vader kon heel goed met de Volendammers overweg ''dezelfde humor hadden ze" veel overeenkomsten met de Egmonders. Ze zijn tot hun overlijden
altijd vrienden gebleven.Photo: Mijn vader rechts als militair, tweede van links Dekker, Cas  werd hij genoemd in Egmond en Jaap Tol, de middelste weet ik niet wie dat is, ze zijn lekker een biertje aan het  drinken, in zijn jonge jaren deed hij dat wel eens.
 Hij had soms een lastige dronk, ging dan graag op de vuist, net als zoveel andere Egmonders toen. Hij heeft  in zijn huwelijk nauwelijks meer alcohol gedronken.  Hij is een en al voor zijn gezin geweest. Wat ik mij herinner nam hij wel eens een flesje  oudbruin alleen als het heel  warm weer was.Photo: Mijn vaders dienstkameraden, ik dacht eerst dat het Egmonders waren waar hij mee ging stropen, de middelste is mijn vader, stropen heeft hij ook gedaan in de duinen, hij was nergens bang voor, alleen mijn moeder vond dat erg angstig, hij kreeg  soms een koddebeier achter zich aan en hij kreeg daarvoor ook weleens een bekeuring.  De konijnen werden dan in de schuur opgehangen aan haken, mijn moeder durfde als de konijnen daar hingen de schuur niet in. Zo zielig vond ze het, maar ze moesten toch wat in die arme tijd. (1935)
Vader kon er spannende verhalen  over vertellen!Photo: Deze op rijm geschreven gebeurtenissen vond ik leuk om te plaatsen, een neef van mijn vader ook een Huib Schong samen opgegroeid in Egmond, is later in IJmuiden gaan wonen, net als zo veel andere derpers.Photo: Mijn ouders kregen in 1976 een hartelijke brief toe gestuurd met een rijm, over de ondeugende gebeurtenissen uit hun jonge jaren, knap gedaan vind ik dat.Photo: Ja, het zijn wel rakkers geweest die schongetjes.Photo: Trouwe kameraden dat waren mijn vader en Jaap Zwart, vanaf de schoolbanken tot aan hun dood. Prachtige verhalen konden ze vertellen op z'n Derps,  wat ze allemaal samen hadden beleefd in hun jonge jaren, ''dat waren heel veel belevenissen'' op zaterdagavond om de week kwamen ze bij onze ouders, 'wij vonden dat erg gezellig'  broers en ikzelf en mijn man genoten zo van hun verhalen. Ze hadden een vermogen om het samen zo komisch te vertellen, dat wij  weleens de tijd vergaten om uit te gaan. Hier zitten de pensionado's heerlijk aan hun palinkje te eten. Een dagje uit in Volendam.Photo: Ome Jaap rechts:  in Egmond werd hij  rooie Jaap genoemd, zoals velen in Egmond een bijnaam hadden.  (Rood haar hadden  ze niet)  De bijnaam  is ontstaan doordat zijn grootvader of overgrootvader naar de dokter was gegaan omdat  hij bloed in zijn ontlasting had. Na veel vragen vroeg de dokter wat hij had gegeten, hij  noemde het op  waar o.a. bietjes, zo ging dit verhaal door het dorp en dan kreeg je een bijnaam, en dat  gaat dan generaties door. Een bijnaam is geen scheldnaam. Vooral omdat er veel dezelfde namen voorkwamen in het dorp  is het alleen maar makkelijk om te weten, over wie ze het hadden.  Oom Jaap en Tante Riek  waren geen familie van ons 'het voelde wel zo' ze waren erg betrokken met ons allemaal. Samen met zijn vrouw Riek runde ze een kapper- en sigarenzaak in het begin van de Voorstraat. Links een vriend:   Jan Visser.Photo: In de Noorderstraat nr.2 was vroeger een kruidenierswinkel 
van de ouders van ome Jaap Zwart. Prachtig die ouderwetse snoeppotten voor de etalage.Photo: Ome Jaap als klein jongetje, rechts met zijn ouders en zusjes. Zijn twee zusjes kregen (rachitis)   Engelse ziekte en zijn daar aan overleden. Hoe erg moet dat toen geweest zijn voor zijn ouders en hem zelf. Deze foto is ongeveer genomen in 1910.Photo: De vader van tante Riek  ''Kees Kok staat op deze foto'' hij werd in Derp de Stoomholster genoemd. Schelpenvisser was zijn beroep.Photo: Photo: Oom Wim en oom Jaap samen op de biljartvereniging.Photo: Kees Kok (1961)Photo: (1969)  Oom Jaap en tante Riek met mijn ouders een dagje Artis. Dat hadden ze ook  in de oorlog gedaan met elkaar en hun kinderen 'Maartje en Gerrie' (1942)  Toen ze daar een tijdje waren kregen ze de schrik van hun leven. Bommmenwerpers vlogen over, het was een oorverdovend  lawaai  en het duurde nog lang ook.   De leeuwen, tijgers en andere dieren begonnen zo wild te worden 'die waren ook doodsbang; Mijn vader had een gevoel of ze ieder moment  uit hun hokken konden komen zo vreselijk gingen die beesten tekeer. Hij schreeuwde tegen 'Jaap' en de andere 'die stonden een stukje verder' dat ze allemaal zo hard als ze konden moesten rennen naar de uitgang. Ze hebben gerend voor hun leven, met zo'n angst om aangevallen te worden.  Ze hadden een gevoel dat de dieren waren losgebroken, zo angstaanjagend zag het er allemaal uit.  Ze dankte God dat ze buiten de Artis stonden. Deze foto is dan toch weer dagje Artis, maar dan heel wat relaxer.Photo: Grootouders van mijn vader, Huibert Schong en Aagje Wijker, hij hield veel van ze. Als het Sint Nicolaas was moesten alle kleinkinderen bij hun komen, stond er een grote Sint Nicolaas tafel  met een wit tafellaken er overheen, daar lagen dan de pakjes op en kregen ze allemaal klompen, een rode zakdoek en een taaipop. Wel, wel, wel zei Kees v.Pel wat een mooie Sinter-Klaas ta- fel. Dolgelukkig waren ze dan de kleinkinderen dat ze dit kregen en het waren er heel veel. Sint Nicolaas werd alleen bij zijn grootouders gevierd, niet bij zijn ouders. Wij hebben dit veel aan moeten horen van mijn vader. Hij zei dan altijd, jullie worden veel te veel verwend hoor! weten jullie wat wij vroeger kregen!  en dan deed hij zijn verhaal, hoe dankbaar ze toen allemaal waren, zijn broertjes  zusjes neven en nichten. Toch genoot hij er ook erg van hoe mijn moeder het  Sint Nicolaas feest  regelde voor de kinderen, later ook voor hun kleinkinderen en achterkleinkinderen.Photo: Photo: Mijn overgrootmoeder Aagje Schong-Wijker 97 jaar geworden, dat kwam door de vis zei ze.
Wat heeft dit mensje veel meegemaakt in zo'n
lang leven. Geb. 24-8-1854, overl.6-3-1951. Ouwe opoe Schong werd  ze genoemd   door de hele familie. Ze was erg geliefd.Photo: Het vissersmonument uit 1922 staat op een stille plek bij de ingang van Egmond aan zee en bij de begraafplaats.Photo: Een recente foto van het vissersmonument.  Met de namen van de omgekomen vissers op zee. Ook de namen van ooms van mijn vader staan er op. Huibert Schong geb.1884,
overl. 22-3- 1919. Jacob Schong geb.13-10-1892, overl. 23-12-1918.Photo: Hij heeft wel zin in een feest.Photo: Stond in het contact.Photo: Stond in het contactPhoto: Photo: Photo: Photo: Photo: Photo: Erg toepasselijk.Photo: Photo: Laatste kranten knipsel uit het contact.Photo: Een verre familie, heerlijk met haar voeten op de stoof.Photo: Keuken:  waar is nu de kraan? ik kan mij nog herinneren dat de kraan even verderop was ''met daaronder een emmer'' de emmer stond in een putje ik was toen nog klein, het maakte wel indruk op mij.Photo: Deze foto is ook zo herkenbaar, bij de vissershuisjes zagen de woonkamers er ook meestal zo uit vroeger.Photo: De meeste  vissershuisjes
hadden een bedstee, ik vond het prachtig. Op de beddenplank stonden er  beeldjes van engeltjes en andere spulletjes, ik mocht er niet aankomen. Dat geroezemoes in de huiskamer vond ik zo knus.Photo: Dit houten hokje was toen de W.C. De meeste Derpers zeiden vroeger de plee en hadden zo'n hokje in de tuin!Photo: Plee: met de ouderwetse asemmers.
Wat zal het in de winter daar binnen koud geweest zijn.Photo: Een stapeltje kranten liggen erbij. Wij kunnen ons dit niet voorstellen.  Ze kregen koude en vast ook zwarte billen.Photo: Nu Pizzeria: mijn broer Huib is in dit huis geboren. Boven is het nog authentiek.Photo: De voorstraat:    Vlak bij het strand.Photo: Photo: Deze foto vind ik altijd weer leuk om te zien, wel gezellig zo onder elkaar!  Wassen op het wasbord 'wat een werk' er zijn veel vrouwen aanwezig, ik heb er geen idee van of dat bij iemand thuis was of bij een bedrijf.Photo: De omroeper:  die kwam vertellen als er iets gebeurt was.Photo: Japie -Japie mensen redder: Er staat een standbeeld van hem vlak bij het strand.Photo: Photo: PanoramaPhoto: Bramen plukken in de duinen. Heerlijk pudding met bramensap.Photo: Photo: Links Jaap Zwart, de naam van die andere jongen weet ik niet.Photo: Zuiderstraat: In een van deze huisjes is mijn vader geboren (1905)Photo: De namen van deze jongens weet ik niet.Photo: Jammer dat deze mannen voor de ouderwetse autobus staan. Maar ook leuk als ze nog worden herkend.Photo: Even de beslommeringen van de dag doornemen.Photo: Geen idee wie deze familie is, het zijn wel Egmonders.   (uit het fotoboek)Photo: Vrouwtje aan het aardappelen rooien, even op de foto met de strandjutter. Achterop
de foto staat geschreven, Jan Krab en
Jannetje Aboes.Photo: Klederdracht van Egmond, ik weet nog vaag dat ze zo'n kapje droegen op het hoofd, ze noemde dat een bazuintje.Photo: Mijn moeder vertelde ons bij deze foto,  dat het schip was gestrand en van ver veel kijkers trok in 1935.    Mijn moeder toen 20 jaar, 'samen met vriendin Neelie Mooij' hadden zij in die dagen aardig wat geld bij elkaar verdiend met auto's parkeren. Twee zakenvrouwen bij elkaar, dolgelukkig  waren ze met hun verdiensten, vooral in die sobere tijd.  De herinneringen kwamen altijd weer ter spraken als ze bij elkaar kwamen en hadden er dan ook veel  plezier om dat ze dit toen hadden  gedurfd.Photo: Familie dagje strand.Photo: Kijken naar de zee:  mijn overgrootmoeder kon dit niet meer opbrengen zij verloor haar twee zonen op zee.Photo: Uitrusten en een praatje maken, lekker in het zonnetje aan de boulevard. De meesten waren
oude varensgezellen uit de Prins Hendrik Stichting.Photo: Mooi gebouw de Prins Hendrik Stichting.
Tehuis voor oud - Zeelieden.Photo: BergstraatPhoto: De mannen uit de Prins Hendrikstichting.Photo: In  de Bergstraat heb ik veel gespeeld. Gingen we met het gezin naar Egmond om familie nieuwjaar te wensen. Egmondse gewoontes waren dan dat je langs de deuren ging, kinderen kregen dan een stuiver of een dubbeltje. Als ik ze nieuwjaar had gewenst vroegen sommige  altijd, van wie ben jij der ien?Photo: Tante Mien: zus van mijn vader, ze was een lief vrouwtje met een beperking. Op de foto staat ze in het Egmonds wijkgebouw, in de jaren 60.
Zij assisteerde bij zuigenlingenzorg. Ze vond het geweldig!Photo: Tante Co en Oom Ger in hun jonge jaren. Egmonders in Volendams kostuum.Photo: 1957: Links de badgasten uit Duitsland, die ieder jaar weer terug kwamen bij de familie. Ze waren gek op  kinderen 'mijn oom en tante' ze bleven zelf kinderloos wat haar erg opstandig heeft gemaakt, dolgraag hadden ze kinderen gewild. Door het gemis was zij niet altijd even prettig om mee om te gaan. Rechts mijn nicht en neef de neefjes en nichtjes kwamen er graag, ze waren altijd lief voor ons. Als ze hun huis verhuurde verbleven ze zelf achter hun woning, daar stond een grote schuur die ze hadden verbouwd als zomerwoning, om zo de zomer maanden door te brengen, ik vond het er wel gezellig. Later werden in Egmond huizen gebouwd met  zomerwoningen.Photo: 1960:  Het is leuk om wat te vertellen over deze ansichtkaart  waar mijn oom en tante opstaan! Zij kregen deze kaart namelijk opgestuurd een week na hun vakantie  "vakantie werd hun aangeboden'' leuke uitstapjes werden er gemaakt, het verblijf was in een prachtige villa van de familie uit Bochum in Duitsland. Jaren zijn het hun badgasten geweest. Ze hebben hun ogen uitgekeken "zoveel luxe voor die tijd'' ook werden ze met van alles enorm verwend. De man links boven waar ze hadden gelogeerd was directeur van een grote staalfabriek. Mijn tante kon het nooit begrijpen sinds ze  bij die familie waren geweest, dat ze zoveel plezierige jaren in hun kleine eenvoudige huisje hadden beleefd in Egmond aan Zee met het hele gezin.Photo: Eisenhowerflat: Op de volgende foto is te zien wat de  bewoners toen betaalde aan huur.Photo: (1969)Photo: Dat waren nog eens tijden.Photo: Photo: Derpers onder elkaar, iedere dag even een praatje maken.Photo: Photo: Photo: SchelpenvissersPhoto: Photo: Alkmaars ziekenhuis ''vrouwenzaal''  de meeste afdelingen waren zo groot, daar lag je niet voor je rust.Photo: (1939)  Mijn zus in Egmond: Rommelpotterij, rommelpotterij stikkie an me zij, geef me een cent en ik ga voorbij. Dat leerde ze ons hoe klein we waren. Een versje met carnaval.Photo: 1936:  Wat ruig en smal de boulevard, vroeger zeiden ze 'de Werf.Photo: Photo: Wat een aparte hoed voor die tijd.Photo: Mijn moeder  helemaal links, met tante Cor aan haar hand zij was een zuster van mijn moeders moeder, het leeftijds verschil was 6 jaar.Photo: Foto van mijn moeder met het+ zij heeft tot haar tiende jaar in Egmond op school gezeten, daarna ging zij naar een school in Haarlem. Een dagje met de klas naar Wijk aan zee.Photo: Tante Clazien (de Groot) met haar winkelmeisje.
Zij was  een zus van mijn oma, zij is op jonge leeftijd uit Egmond weggegaan en   in  Zandvoort gaan wonen.  Zij begon daar een manufacturen zaak'' in de Schoolstraat'' ze breide dat uit met nog een zaak in de Haltestraat.  Een geboren zakenvrouw.Photo: Haltestraat: veel herinneringen ik vond het erg leuk als ik even mocht helpen. Voor een jong meisje was Textiel toch wel even leuker dan vis.Photo: De Wolbaal was de naam van de zaak. Deze foto is genomen in de Haltestraat. Leuk dat je in de etalage kunt zien hoe goedkoop alles toen was geprijst.   
Mijn moeder, tante Clazien en Maartje (1938)Photo: Met mijn lieve peettante.(1959)Photo: Heerlijk was het om in de schoolvakanties te logeren in Zandvoort.  Mijn ouders gingen toen nog niet op vakantie ze gingen wel eens een paar dagen naar Limburg meestal in september, dan was de ergste drukte voorbij.  Oom Ger enTante Clazien waren als een opa en oma voor ons. (1959)Photo: Mijn moeder en tante Cor (de Groot) was haar meisjes naam, ze waren veel met elkaar. Zij moest veel op mijn moeder passen. 'In Egmond' toen tante Cor  een jonge vrouw was noemde ze haar de modekoningin. Zij was inderdaad heel modieus.Photo: RechtsTante Cor geb.1909  ovl. 1968:  de foto is van 1958. Zij kwam op bezoek in Heiloo bij Anna blok in het midden Anna, zij was ook een Egmondse ''ze waren schoolvriendinnen met elkaar geweest. Naast haar dochtertje Ina.  Deze twee vrouwen hebben altijd veel plezier met elkaar gehad ''de zelfde humor'' als ze samen waren werd er heel wat afgelachen. Tante Cor was een zus  van mijn oma en zus van tante Clazien. Ook zij is op jonge leeftijd in Den Haag gaan wonen. Met de handschoen trouwde ze met Piet Smit, hij verbleef toen in Indonesie.  Ze liggen alle twee op het Egmonds kerkhof begraven.Photo: Jan de Groot, ''schipper'' broer van mijn oma. Hij zit hier op zijn boot. Hij is ook op jonge leeftijd uit Egmond weggegaan en naar Zandvoort vertrokken.  Hij vaarde op een trawler.Op deze foto vaarde hij  later voor de toeristen, wat je ook in Egmond had ''de Mariejanne''. Zie ook de volgende Foto.Photo: Photo: Met het pijltje boven zijn hoofd is mijn grootvader. Mijn moeders vader, Jan Schmidt.Photo: Maartje de Groot 'mijn moeders moeder' als jonge vrouw van 19 jaar. Haar vader was Klaas de Groot geb.1867 overleden 26-2-1921. Haar moeder, Cornelia Halff geb. 1870 overleden 1933Photo: Mijn oma met mijn moeder, 7jaar zijn ze samen geweest.  Mijn moeder was zo gek op haar. Mijn oma hertrouwde  toen mijn moeder 10 jaar was en gingen in Haarlem wonen.Tot haar dertiende jaar is zij enig kind geweest.
Toen ze 13 jaar was kreeg ze nog een halfbroertje Rijn, ze was er weleens jaloers op geweest vertelde ze, zij had alle aandacht gehad en moest het toen delen. Rijn heeft zijn ouders nooit gekend. Na het overlijden van hun moeder en vader en (stiefvader) werd hij geplaatst  in het Haarlems weeshuis en mijn moeder in een Christelijk meisjes weeshuis in Gelderland.  
Beiden hadden geen goede herinneringen aan het weeshuis. Rijn  heeft wel de gelegenheid gehad om te studeren 
als vliegtuigbouwkundige. Hij heeft jaren in het buitenland gewoont.  Ze hadden op oudere leeftijd een hechte band met elkaar gekregen. Veel kon mijn moeder vertellen over zijn ouders. Wij hebben ook goed contact met Rijn en zijn vrouw Chris ''hij is 84 jaar'' ze wonen in Haren, vlak bij zijn enige dochter Marja.Photo: Mijn moeder geb 1915, in 1925  is deze foto genomen  ''bij fotograaf Jonker''
 Toepasselijke  achtergrond en het bootje.
Na onbezorgde kinderjaren, werd ze na het overlijden van haar ouders op 15 jarige leeftijd  in een Christelijk meisjes weeshuis in Gelderland geplaatst, ze heeft nooit begrepen waarom haar familie dat had toegestaan. Ze had een voogd  in Zeist ''oom Henk'' broer van haar biologische vader die   dat besliste. Ze heeft er 4jaar gewoond. Ze werd daar  geslagen ''ook de andere meisjes'' het was er verschrikkelijk streng. Ze zei altijd ik heb daar heel wat traantjes liggen en vreselijk mijn moeder gemist. Uiteindelijk is ze weggelopen en terug naar Egmond gegaan, waar ze als kind  gelukkig was geweest.  Ze had toen in die periode  mijn  vader   ontmoet.  De traumatische ervaring van dat tehuis kwam op oudere leeftijd steeds weer naar boven.Photo: 1923:  Huwelijken en echtscheidingen.Photo: Koloniehuis Zwartendijk in 1910 gebouwd. Het kleine
gebouwtje is een ziekenafdeling geweest. De kolonie kinderen werden ook wel bleekneusjes genoemd. De vader van mijn moeder  Jan Schmidt had  gewerkt als stucadoor in de Egmondse kolonies. Ze hadden een groot stucadoors familie bedrijf in Zaandam. Door zijn werkzaamheden in Egmond heeft hij mijn oma leren kennen. Maartje de Groot na een huwelijk van enkele jaren zijn ze gaan scheiden, voor in die jaren was het heel wat dat mijn oma die stap nam. Mijn moeder heeft het wel erg gevonden dat ze niet opgroeide met een vader en zonder broertjes en zusjes. Bij haar vriendinnetjes daar hadden ze grote gezinnen. Verwend werd ze wel als enig kind, zij werd in Egmond groze Marietje genoemd. De scheiding van haar ouders was in (1918) ''In Egmond'' 1925 hertrouwde haar moeder met  Rijn de Groot. Toevallig met de zelfde achternaam. Het feest werd gevierd in hotel Welgelegen aan de boulevard.Photo: Oom en voogd van mijn moeder, die het stucadoors familie bedrijf had overgenomen van zijn ouders, na het overlijden van zijn broer.Photo: In Haarlem kwam mijn moeder op 11jarige leeftijd te wonen, in het begin lachten de kinderen haar uit omdat ze een beetje Egmonds dialect sprak, maar ze leerde dat snel af.  Heimwee had ze wel naar Egmond. Ze zit boven voor het raam, het is vaag te zien. Haar ouders hadden een comestibles (delicatesse) zaak aan de Zijlweg.Photo: Broertje van mijn moeder:  Rijn de Groot. Na het overlijden van zijn ouders, werd hij het eerste jaar  nog verzorgd door deze mevrouw. Rijn werd daarna in het Haarlems  weeshuis geplaatst.Photo: Mijn oma:  Maartje de Groot met haar tweede echtgenoot  Rijn de Groot, hij was geen Egmonder.  Mijn moeder had  goede herinneringen aan haar tweede vader.Hij was een aarige man een beetje streng maar rechtvaardig. Als zij kinderen meenam uit school, op zolder gingen spelen of  bleven mee eten was dat nooit een probleem. Hij was erg sociaal  en beiden waren het heel hartelijke mensen.  Ook  allebei voorstanders van etiquette en beleeftheid. Ze mocht nooit in de winkel komen als er klanten waren. Zij vond het weleens te ver gaan als jong meisje. Later  was ze er ook  wel dankbaar voor geweest, in haar leven had ze er wel veel aan gehad,   vooral dat ze op jonge leeftijd al op eigen benen moest staan. Zij zijn beiden op veel te jonge leeftijd overleden. Maartje de Groot geb.1895, overleden 1929. Rijn de Groot overleden 1930.Photo: Een recente foto van Rijn en Chris, half broer van mijn moeder, heeft zijn ouders nooit gekend. Hij kwam als 2jarige in het Haarlems weeshuis terecht. De vorige foto   in de rieten strandstoel, zitten zijn ouders.Photo: In het prachtige Zweden stond hun tweede huis.
 Chris is Zweedse, ze woonden een half jaar in Zweden en half jaar in Nederland. Wij hebben hun een aatal jaren geleden een bezoek gebracht en erg genoten ook van zoveel gastvrijheid. Door het ouder worden hebben ze het 2 jaar geleden verkocht. Op de achterkant van deze foto is geschreven door Rijn, aan mijn moeder gericht. Ook wij hadden allen ook deze kaart van ze ontvangen. Onze dochter Elles heeft contact met hun opgenomen 15 jaar geleden, naar aanleiding van een artikel in de libelle over het Haarlems weeshuis waar Rijn op verschillende foto's te bekijken was. Zij was enorm blij met hun ontmoeting.  Rijn heeft na zijn studie vele jaren in het buitenland gewoond o.a. de Filipijnen. Doordat ze beiden in een weeshuis werden geplaatst, samen niet in een gezin waren groot gebracht een leeftijd verschil hadden van 13 jaar, verloren ze elkaar uit het oog.Photo: Dat hadden de kinderen die geen familie hadden tegen elkaar gezegd in het weeshuis, ''gelukkig dat wij geen familie hebben'' kwam door diegene die wel familie hadden  geconfronteerd werden met  onenigheid onder families die de kinderen in de vakantie's op moesten vangen. Rijn vertelde dan als de kinderen  terug kwamen van zo'n logeerpartij bij hun ooms en tantes, dat het meestal rampzalige verhalen waren.  Onbegrijpelijk heb ik dat gevonden, het is toch fijn een kind wat toch al een boel te kort komt, om die lekker te gaan verwennen, voor een paar weken vakantie. Vroeger waren de mensen hard ze hadden met die kinderen weinig op.Photo: Fotograaf Jonker heeft deze foto van mijn ouders gemaakt met hun eerste kindje Maartje in 1935. De foto van het Pomplein staat hier naast. Ook daar staat het winkeltje er nog net op waar ze op  
jonge leeftijd 'vooral mijn moeder' in de vis zijn begonnen.  Wat ik altijd zo ontroerend  heb gevonden, is dat ze vertelde over mijn vader dat hij op een keer  terug kwam van een hele dag vis verkopen 'hij haar  verraste' om eerst te zeggen dat hij niets had verkocht, ze moest zich goed houden om niet te gaan huilen,  hoe erg het voelde dat er niets meer in huis was. Jij kan je dat niet voorstellen he Ien zei ze tegen mij, hoe  vreselijk die tijd toen was. Toen ze naar het wiegje liep van  Maartje lagen er om haar hoofdje heen, een hartje van suikergoed,  pak koekjes, snoepjes en in de keuken stond een grote doos met  allerlei boodschappen van de Gruyter. Dol gelukkig  waren ze dan en 
 ontzettend dankbaar.Photo: Hier kun je nog net het winkeltje zien van mijn ouders achter de pomp. Mijn vader de vakman en mijn moeder de zakenvrouw, ze vulde elkaar daarin goed aan. In de zomer  hadden ze ook een haringkar op het Pompplein. Door de evacuatie  hadden ze dat overgedaan aan oom Burt en bleven na de oorlog in Heiloo wonen.Photo: Photo: Schattig zusje.Photo: Mijn moeder:   Maartje en Wim  zijn in de Zuiderstraat geboren.Photo: Mijn ouders op zondag aan de wandel met Maartje.Photo: Twee advertenties de bovenste was van mijzelf en de onderste was van mijn zusje. Mijn moeder kreeg in 1944 difterie.
Mijn zusje is in de difterie barakken geboren op 5 Juni 1944, dat was heel bijzonder. Mijn vader had voor haar een advertentie geplaatst maar was vergeten Maartje Wim en Huibertje er bij te zetten. Het kwam door de stress, de zorg voor 3 kinderen,  het ziekenhuis en oorlog was wel erg veel voor hem. Mijn moeder  heeft toen een paar maanden in het ziekenhuis moeten verblijven, heel veel mensen kwamen te overlijden. Een maand na de geboorte mochten beiden naar huis.  De artsen waren er van overtuigd dat mijn zusje niet besmet was, mijn moeder dacht daar anders over.Toen ze 7 mnd was werd ze erg ziek, kreeg ze het  benauwd en had ontstoken luchtwegen. Op een ochtend 4 Januari 1945 lag ze dood in haar bedje.Photo: Bovenste kaart:   van de patienten in de difterie barakken,
   Elizabeth ziekenhuis in Alkmaar. (1944)Photo: Mijn ouders, Huib, Wim en Maartje. Ze moesten in de oorlog evacueren naar Heiloo, na de oorlog zijn ze niet meer naar Egmond terug gegaan, vestigde zich aan de Kennemerstraatweg en begonnen een viswinkel. Ik sta niet op de foto, ik ben in 1947 geboren. Deze foto is gemaakt in 1946Photo: Mijn moeder heeft 18 jaar in dit apartementencomplex gewoond. Na het overlijden van mijn vader is zij van Heiloo naar Egmond terug gegaan, heerlijke jaren heeft zij er gehad maar vond het alleen erg jammer dat ze een loods gingen bouwen voor de reddingsboot, dit nam gedeeltelijk haar mooie uitzicht weg op zee. Ook verdrietig dat zij niet samen met mijn vader er oud hadden kunnen worden.Photo: Als je voor het raam stond of op het balkon, keek je zo naar de zee. Mijn moeder verhuisde op haar 85ste naar zorgcentrum Agnes.Photo: Sept. 1986: Met het hele gezelschap uit Egmond aan zee vertrok mijn moeder naar Duitsland,  om daar met z'n allen vakantie te vieren. Zij trok veel op met Aagje Heere tweede  van links, mijn moeder kijkt er precies tussen door. Ze hebben een leuke tijd gehad met elkaar, ze woonden samen in het zelfde apartementen complex. Ook zijn ze samen een weekje met  vliegtuig in Engeland geweest, ''bij Aagjes dochter'' geweldig hebben ze het daar gehad. Veel gezien o.a. Backingham Palace.  Mijn vader had dat nooit gedaan met vliegtuig, ik geef mijn klompen niet eens mee, zei hij dan. Hij was nergens bang voor, wel voor een  vliegtuig.Photo: Engel Zwart:   broer van mijn grootmoeder.Photo: Deze foto heeft een aantal jaren geleden in de krant gestaan, is al een keer geplaatst in dit album, grootouders van mijn vader, hij was heel erg op ze gesteld en  kon als kind altijd bij ze terecht als hij het moeilijk had. Zijn grootvader was streng maar wel rechtvaardig, dat moest je toen wel zijn met zoveel kinderen en kleinkinderen.  Hoe kwamen deze lieve mensen
aan een zoon (Willem Schong) die zo liefdeloos met zijn gezin is omgegaan? Daar hadden zijn ouders veel verdriet van. Zelf hadden ze hun twaalf kinderen liefdevol grootgebracht.Photo: In het boekje van de geestgronden, is dit artikel geschreven.Photo: De vader van mijn vader 'Willem Schong' hij had een visrokerij in Egmond.Hij is op 58 jarige leeftijd overleden 30-12 -1937. Het is een gevoelloze man geweest voor zijn gezin. Voor andere mensen heel royaal, voor zijn eigen gezin had hij helemaal niets over. Als mijn vader om een zakcentje vroeg, waar hij de hele week voor had gewerkt 'in de rokerij' van 'smorgens 5 uur tot 'savonds 8 uur zei hij rustig in het weekend weet je wat jij moet doen naar je bed gaan dan is er morgen weer nieuwe dag. Alleen als er een derper bij hem stond dan speelde hij de goede vader, dan zei hij wat wil je hebben jongen en kwam zijn dikke  portefeuille te voorschijn. Een man met twee gezichten. Niet leuk dat ik over een opa  zo schrijf, maar het gezin is de dupe geweest van zijn rare karakter. Sommige Egmonders liepen hoog met hem, als iemand in nood verkeerde hielp hij ze. Financieel had hij het niet slecht. Het gaf hem zeker een goed gevoel dat ze afhankelijk van hem waren. Een bepaalde macht zoals in het gezin, als er buiten.Photo: Alkmaar: 1910- 1935.  De visbanken, daar verkocht mijn 
grootvader op vrijdag zijn vis. Zijn dochter Co
stond hem altijd bij 'een vakman dat was hij: Zijn vele klanten waren o.a. de notabelen van Alkmaar en omstreken. Als er iemand twijfelde aan de kwaliteit van zijn vis was hij zwaar beledigd, stuurde hij ze weg en wilde dat ze nooit meer terug kwamen. Voor jullie  heb ik niets meer te koop zei hij dan. Als jong meisje  schaamde mijn tante  zich er voor, als hij zo tekeer ging. Toen zij mij dat eens vertelde  moest ik er wel om lachen. Ik herkende het ook wel een beetje van mijn vader niet dat extreme gedrag, maar wel het teleurgestelde. Als hij terug kwam van IJmuiden was hij trots dat hij kwaliteit vis had uitgezocht, daar stond hij ook om bekend en evengoed waren er klanten die vroegen of het wel vers was. Zijn gezicht sprak dan boekdelen.

Mijn moeder gaf hem dan een tikje tegen zijn been, omdat hij z'n mond moest houden.Photo: Grootvader werd in Egmond De Zwaluw genoemd. Die naam had hij te danken aan zijn rijgedrag. Als een bezetene reed hij de voorstraat door, iedereen stoof dan opzij. Hij kreeg zijn rijbewijs dan ook in ruil voor een pak vis.Photo: Mijn grootmoeder:    zij is 80 jaar geworden,  geb. 17-2-1877, overl. 26 -10 -1957. De moeder van mijn vader, zij was een zachtaardige vrouw. Mijn herinneringen aan haar tot mijn tiende jaar 'zijn'  dat ze ziek was en altijd in bed lag voor het raam. Wat ik leuk vond was in de bedstee slapen', kon ik mee luisteren wat er in de kamer werd gezegd en het geluid van de klompen door de steeg. Ook als er een omroeper door de straat kwam, dat had je niet in Heiloo. Mijn grootmoeder werd verzorgd door haar ongetrouwde dochter Mien.Photo: Maartje de Graaf, grootmoeder van mijn vader van zijn moeders kant. De foto's naast elkaar zijn moeder en dochter.
Zij was ook een zuster van Albert de Graaf, Jan de Graaf en Piet de Graaf. Zii was echtgenote van Jacob Zwart.Photo: Jacob Zwart, echtgenoot van Maartje de Graaf.
Grootvader van mijn vader.
Wij hebben van deze familie weinig meegekregen, hoe dat komt? geen idee!Photo: Deze foto is  genomen in de tuin van hotel Welgelegen. Het hotel is in de oorlog door de duitsers  gesloopt. De familie op de foto is van Piet de Graaf,
 ze waren ? jaar getrouwd. Piet de Graaf was een broer van Maartje de Graaf en oom van mijn grootmoeder.Photo: Oud Katholieke kerk:  in deze kerk zijn de meeste familieleden gedoopt. Ons gezin ging ook weleens naar de kerk in Alkmaar. Van de Oud Katholieke kerk in Egmond, ken ik Henk Groen. Mijn moeder had in het verleden heel veel steun van hem ontvangen, hij kwam haar regelmatig  opzoeken en ze konden veel gevoelens met elkaar delen. Humor ontbrak daar ook niet aan. Als Henk bij haar was geweest leek het, of ze er weer even beter tegen het alleen zijn kon. Ook al waren de kinderen zeer betrokken met haar, was het ook goed om eens je hart te kunnen luchten bij iemand zoals Henk. Wij waren daar alleen maar blij om. Ik ben hem daarvoor nog steeds dankbaar. Voor veel Egmonders is Henk  altijd een luisterend oor, sociaal in vele opzichten. Voor zieken, terminale patienten en eenzamen etc. is hij onmisbaar geweest en nog steeds. Voor de kerk en Egmondse samenleving een geweldig mens.Photo: Op 17 jarige leeftijd werd mijn zus  
aangenomen in de  Oud Katholieke kerk in Alkmaar.
20 -1- 1952.  In het midden staat Maartje.
(Boven) Pastoor Rijke?Photo: Photo: Photo: In dit huis woonde opoe Schong, mijn overgrootmoeder.Photo: Een rustig straatbeeld.Photo: Eerste Egmondsche lunchroom. Tegenover de Prins Hendrik Stichting, in het begin van de vorige eeuw.Photo: Trammetje:  naast de Prins Hendrik Stichting, van 1905 tot 1934.
Het spoortje werd het genoemd. Ik weet  nog een versje!
Lange Gerrit arme Keessie Bie, liepen
samen 1, 2, 3
van de werf naar het spoor
zo ging het de hele dag maar door .Photo: Mijn Grootvader staat op de hoek.Photo: Photo: Met de auto kwamen oom Ludwig en tante Maartje uit Den Haag, een bezoek brengen aan Egmond met mijn nichtje Marita. Een hele reis in die tijd. Er waren toen weinig auto's op de weg. De mensen rechts herken ik niet. Later in de jaren 50- 60 kwamen ze ons bezoeken met de volkwagen kever. Twee gezinnen met achterin de kinderen op schoot, toen kon dat nog.Photo: 1937:  vakantie foto in Oostenrijk genomen van tante Maartje, oom Ludwig en nichtje Marita. Fijne herinneringen aan ze. Met  nicht Hilde en haar man Jan hebben wij leuke contacten. Hilde' haar zus Marita was 11 jaar ouder. Marita is 5 jaar geleden op 76 jarige leeftijd overleden. 25 jaar hebben wij met nichten en neven een  jaarlijkse reunie gehad. Wij hebben daarvan altijd  erg genoten. Dan kwamen de verhalen van Egmond en familie naar boven. Zij zijn in Den Haag groot gebracht net als mijn nicht Willy, ze vonden het altijd leuk om Egmond te bezoeken en nog steeds. Leuk: achterop de auto is een grote vakantiekoffer geplaatst. Egmonders hadden het toen niet zo op vakantie, ze moesten hun zee kunnen zien. Toen mijn ouders de gelegenheid kregen om eens op vakantie te gaan was mijn vader blij als hij terug keerde, 'ik zal zo blij zijn als ik weer in mijn eigen nessie lig' zei hij dan, en zong dan het hoogste lied in de auto, voor derpers van toen heel herkenbaar. Hij deed het hoofdzakelijk voor mijn moeder.Photo: Tante Maartje, Marita en Hilde.
Deze foto is in de oorlogsjaren genomen. Lievelings zus van mijn vader, kwam ook door hun leeftijd ze scheelde weinig met elkaar. Altijd hebben ze een heel goede band met elkaar gehad.Photo: Waren dit de Egmonders die langs de werf liepen te flaneren? Met wandelstok en
hoed?Photo: Photo: Zorgcentrum- Agnes.
Prachtig gelegen in de duinen.Photo: Carnaval in zorgcentrum Agnes, met muzikant Ab Glas ''begeleidster Annemarie'' de achterste begeleidster ken ik niet van naam. Derde van links Jopie en mijn moeder. Geweldig heeft ze
het in  Agnes en met de mensen om haar heen  gevonden. Bij de dagopvang heeft ze nog een aantal jaren kunnen genieten. Op 85 jarige leeftijd is ze in Agnes gaan wonen. Jammer dat het niet langer is geweest dan 8mnd.Photo: Rechts mijn moeder. De activiteiten heeft ze altijd geweldig gevonden in Agnes.  
Derde van links dhr. Wijker, hij heeft het naar zijn zin met de dames. Leuke dingen maken voor het Sint Nicolaas feest.Photo: 1997:  Hier waren de dames en heer klaar met hun kerststukjes. Mijn moeder in het midden genoot ook  altijd van het kerstdiner, ze kon zich er enorm op verheugen, ze hadden er zo veel zorg aan besteed of je in een heel goed restaurant had gegeten. De gezelligheid en hartelijkheid die ze van alle medewerkers had ondervonden, deden haar heel veel goed.Photo: Nicht van mijn vader: Co van Tante Anna "aardige vrouw" verblijft in de Prins Hendrik Stichting. Zij was gehuwd
met J.Krab. Haar moeder was Antonia Schong- Blok .Photo: Jongste broer van mijn vader, Jacob Schong. (Jaap )geb.1921, ovl. 1995.  Cornelia (Cor) Teppenkamp
geb. 1924, ovl. 1980. Zij hadden geen kinderen.Photo: Tante Alie leeftijd  ongeveer 17 jaar, met vriendin ze kwamen uit de kerk, kerkboekjes in haar hand.Photo: Tante Alie en Ome Leo. Zij is ook op jonge leeftijd in Den Haag gaan wonen. Jongste zuster van mijn vader. Zij is de enige van de 10 kinderen die nog in leven is, ze is 92 jaar en verblijft momenteel in een verpleeghuis in Kaatsheuvel.Photo: Soms sta ik er even bij stil, dan overkomt mij een raar gevoel, dat er een hele generatie is weggevallen, familie dat bij je leven hoorde is er niet meer.  Tante Alie de jongste zus van mijn vader. Geboren in 16-10-1918.  overleden in 13-9-2011Photo: Photo: Links zus Maartje, geb.1907  ovl. 1978  zwager Ludwig, geb 1898, ovl.1960. Mijn vader was erg op ze gesteld. Zij is op jonge leeftijd in Den Haag gaan wonen. Mijn nicht vertelde over deze trouwfoto van haar ouders,   dat  ze waren getrouwd en van het  stadhuis  kwamen met hun getuigen.    Haar vader was tegen hun huwelijk 'omdat Ludwig een Oostenrijker was' toestemming hadden ze niet nodig, ze waren meerderjarig. Eerst heeft hij ze gekoppeld en toen hij zag dat ze elkaar leuk gingen vinden deed hij er van alles aan om ze uit elkaar te krijgen. Dit heeft hij met meerdere van zijn dochters geprobeerd. Met veel strijd konden ze zich daarvan losmaken. Niemand was goed genoeg in zijn ogen. De familie mocht niet aanwezig zijn op hun huwelijksdag' ook al wilde ze nog zo graag ze waren bang en te afhankelijk van hem om dit te  ondernemen. De familie van oom Ludwig konden niet aanwezig zijn, die woonden allemaal in Oostenrijk. De   mooiste dag uit hun leven, is dit voor mijn oom en tante denk ik niet geweest. (1930)Photo: Zus van mijn vader, Jacoba Schong en zwager( Gerrit Wijker) geb.1913 ?( Ovl. 1988. op de dag dat zij 50 jaar waren getrouwd. Co. Geb. 1915. Ovl. 2008
Gehuwd. in 1938.  Zij hadden geen kinderen.Photo: To Hoedeman geb. 25-3-1916, ovl. 30-7-1969.  Broer van mijn vader, Wim Schong geb. 4-1-1913, ovl. 22-11-1993.  Zij hadden geen kinderen.
Gehuwd: 1941.Photo: Jammer dat ons huis er net niet op staat, links was een meubelzaak van Korstanje, een paar huizen verder woonden wij. Naast Korstanje
Albert-Hein, warenhuis Jansen en zelfbediening zaak B&W. Aan de overkant woonden toen mijn vriendin Ineke.Photo: Mar en Leo:  mijn zus en zwager trouwde in 1956. Zij kregen twee kinderen Rob en Annemieke, ze hebben 17 jaar in Zaandam gewoond. Na 17 jaar verhuisden ze naar Egmond aan zee, zij hoopte dat het haar gezondheid ten goede zou komen, 8 maanden later overleed zij aan de ziekte van Hodgkin op de leeftijd van 39 jaar, geb.11- 4- 1935,  overleden 24-7- 1974.  Leo visser,  geb. 1933,  overleden in 1998.Photo: Wim en Hilly, mijn broer en schoonzus. Getrouwd in 1963.Photo: Wim'' geboren in Egmond aan zee waar hij zich nog altijd verbonden mee voelt. Stamhouder van de familie. Een echte levensgenieter wilde niet in de vis maar werd ondernemer van een  schilders- en behangbedrijf. Trots waren mijn ouders dat  hij het met eigen kracht en hard werken het zo goed had opgebouwd. Foto boven: de kinderen. Zoon en schoonzoon zijn in zijn voetsporen getreden. Zijn grote passie is paarden en voetbal wat hij nog steeds beoefend. Foto in het midden was een overwinning van Flair alone fam. staat toe te kijken.Rechts mijn moeder als er koers was ging ze dikwijls mee, vader ging ook weleens naar de trainingen kijken, Wim  had stallen en eigen trainingsbaan. Foto links: een optreden voor de voetbalvereniging  'uit de  Jantjes' zijn vrouw Hilly rechts speelde op de accordeon. Helaas is Hilly in nov.2010 overleden. Foto onder: 25 jaar nichten en neven reunie van vaders kant. Foto links: Visserstraat in Egmond daar heeft hij als jongetje heel wat voetstappen liggen, met familie dammen en domino.Photo: Huib en Annemarie:   Mijn broer en schoonzuster  (1966) Wij zijn 3 weken na elkaar getrouwd. Na de huwelijksplechtigheid 
 moest mijn vader tegen de ambtenaar nog even wat kwijt: de vogels zijn uitgevlogen ons nessie is nu leeg. Dat was nou echt mijn vader om zoiets te zeggen, wij moesten er allemaal om  lachen.Photo: Een terugblik op de nieuwe haringtijd, 
de foto's boven laten zien hoe vlaggetjesdag feestelijk werd ingezet, ook de zaak en haringkar werden met vlaggetjes versiert!  Wij vonden het dan altijd een drukke, maar een gezellige periode.  Huib met de haringkar bij de wittekerk en mijn ouders en ik zorgden voor de zaak.  Foto links de  verbouwde zaak in1970 aan de Kennemerstraatweg in1945 zijn mijn ouders daar gestart. Na 25 jaar werd de zaak overgedragen aan Huib en Annemarie. In 1995  opende Huib en Yvette de nieuwe zaak in het winkelcentrum 't Loo. De derde generatie Huib. Mijn moeder op 80 jarige leeftijd verrichte met het doorknippen van het lint de opening, geweldig heeft ze dat gevonden. Huib en Annemarie kijken vol trots naar het jonge stel en toosten  op veel geluk, werkplezier en een goede voortzetting.
  De foto die mijn moeder overhandigde van  mijn vader hangt aan de muur in de zaak, de grondlegger mag niet ontbreken zei ze, wat had hij het geweldig gevonden als hij deze dag had mogen meemaken.Photo: Ina en Gerard  in 1966:  een kleingedeelte van de viszaak staat erop, ik heb heel veel mooie herinneringen.Photo: Ouders: waar ik veel  
 bewondering voor heb en trots op mag zijn. Beiden geen makkelijke jeugd gehad. Vader oudste van 10 kinderen kwam niet uit een warm nest. Vooral zijn vader was keihard voor vrouw en kinderen. Mijn moeder had ondanks de scheiding van haar ouders een onbezorgde jeugd in Egmond. Zij had een geweldige moeder, lieve grootouders en familie. Toen haar moeder op haar 14 jarige- en vader op haar 15 jarige leeftijd kwamen te overlijden had dat traumatische gevolgen. Een half broertje van nog geen 2 jaar en mijn moeder werden in een weeshuis geplaatst. 
   Mijn ouders kregen 5 kinderen twee zijn overleden een kindje van 11mnd. (1945). Maartje 39 jaar (1974) Dit maakte plaats voor veel verdriet.
Hard werkende mensen die ondanks hun drukke bestaan en achtergrond ons veel warmte en liefde hebben gegeven. Ze 
hadden altijd het beste met ons voor.   
Veel respect heb ik voor ze vooral nu ik zelf ouder word
 besef ik dat steeds meer. Vader geb.1905 overl. (1982)  Moeder geb 1915. overl. (2001)Photo: De nazaten: foto's boven van ons 45 jarig huwelijksfeest. 'Wij' met onze kinderen en kleinkinderen. Het is net of mijn ouders ons staan toe te lachen. Mijn moeder heeft verschillende achterkleinkinderen nog meegemaakt. Ik vroeg mij weleens af, of ze dit wel leuk hadden gevonden, een album zo in het openbaar, ik zal er nooit achter komen. Het waren bescheiden mensen.  Mijn vader hield zijn moeilijke jeugd het liefst binnenkamers. Vroeger was het genant om het naar buiten te brengen, hij geneerde zich daar denk ik ook voor. Na het overlijden van mijn vader is er e.e.a. los gekomen en meer openheid gekomen. Verder waren de families 'van zijn vaders kant' allemaal leuke mensen voor hun gezinnen. Wij hebben een goed voorbeeld gehad van onze ouders en daar dankbaar voor zijn. In hun voetsporen zijn we  verder gegaan en hebben het weer doorgegeven aan onze kinderen en kleinkinderen.  Zo kunnen we met een goed  gevoel op deze geschiedenis terugkijken.
Leuk om zo met de site te kunnen eindigen.