Post has shared content
La pac-foto de la jaro: Alfred Fried Fotografia Premio 2017

Kiel Esperantisto Vi eventuale konas Alfred Fried (1864-1921): Li estis Aŭstria pacemulo kaj verkisto. Kiel fondinto de la revuo Die Waffen nieder (For la batalilojn) kun Bertha von Suttner kaj pro siaj aktivaĵoj por paco li ricevis la Nobelpremion en 1911. Fried parolis Esperanton, kunlaboris en la Esperanto-revuo L' Espérantiste kaj verkis lernolibron. Krome, li partoprenis Universalajn Kongresojn kaj verkis vortaron.
La ĵurio de la internacia fotokonkuro nun elektis la plej bonajn fotojn, kiu rigardeblas ĉi tie: http://www.friedaward.com/index.php

PS Bedaŭrinde la retejo nur estas en la angla kaj ne en la ŝatata lingvo de Fried: Esperanto.

Post has attachment
Mi aktuale pasigas miajn feriojn estas en Penango, Malajzio. Penango estas subŝtato de Malajzio, situas norde en la Malajzia duoninsulo. Ĝi konsistas el ĉeftera parto kaj insulo, kiu nomiĝas Pulau Pinang aŭ Penanga Insulo. Ĉi tiuj du partoj estas ligitaj per du tre longaj pontoj. Antaŭ la sendependiĝo de Malajzio el Britio, Penango estis grava haveno en Sudorienta Azio por Britio. Eĉ pli frue, Penango estis haveno de Portugalio. (Pardonu min, mi ne scias la ĝustajn jarojn) La ĉefurbo de Penango estas Ĝorĝtaŭno, kiu situas sur Penanga Insulo. Ĝorĝtaŭno estas monda heredaĵejo de UNESKO, kaj enhavas multajn konstruaĵojn kun ĉinaj, malajoj, hindaj kaj eŭropaj desegnoj. Ĉi tio estas la vido de mia hotelĉambro, kiu alfrontas la maro inter Penanga Insulo kaj ĉeftera okcidenta Malajzio.
Photo

Ĉu iuj ajn el vi venas el loko kun malmultaj esperantistoj? Mi estas 14-jaraĝa knabo ke loĝas en la eta insula lando de Singapuro do ne ekzistas ajnaj esperantistoj ke mi povas paroli al ĉi tie. (Miaj samklasanoj ĉiuj pensas ke mi estas parolanta la Hispanan kiam ajn mi uzas Esperanton) Mi scivolas se estas aliaj esperantistoj en ĉi tiu komunumo kiu ankaŭ ne havas iun ajn ke li povas paroli al alia ol per interkonaj retejoj.

Post has attachment

LA FANTOMO DE L' OPEREJO (79)


Mifroid elrektiĝis, malsupreniris kelkajn ŝtupojn kaj ekkriis:

"Rigardu!"

En la ruĝa lumeto de eta signallampo, malsupre de la ŝtuparo, kuŝis du pliaj korpoj.
La reĝisoro rekonis la helpantojn de Mauclair...Mifroid suben iris kaj ekzamenis ilin.

"Ili dormas profunde" li diris. "Jen tre stranga afero! Ni ne plu dubu pri la interveno en la lumiga servo de iu nekonatulo... kaj kompreneble tiu nekonatulo laboris por la forrabisto!... Sed kia stranga ideo forrabi artiston de sur la scenejo!...Jen elekto de malfacilaĵo, aŭ mi ne estas kompetentulo! ...Venigu la kuraciston de l' teatro!"

Kaj sinjoro Mifroid rediris; "Jen stranga afero!... tre stranga afero!."

Poste li turnis sin al la interno de l' eta ĉambro, parolante al homoj, kiujn nek Raŭlo nek la Perso povis ekvidi de la loko, kie ili troviĝis.

"Kion vi pensas pri ĉio tio, sinjoroj?" li demandis. "Nur vi daŭre silentas... Vi tamen certe havas iun opinion, ĉu?..."

Tiam super la plataĵo de la ŝtuparo Raŭlo kaj la Perso vidis la sinjorojn direktorojn antaŭeniri kun konsternitaj vizaĝoj – nur iliajn vizaĝojn ili vidis – kaj ili aŭdis la emociitan voĉon de Moncharmin:

"Sinjoro la komisaro, ĉi tie okazas aferoj, kiujn ni ne povas kompreni."
Kaj malaperis la du vizaĝoj.

"Dankon pro la informo, sinjoroj!", mokeme respondis Mifroid.

Sed la reĝisoro, kun la mentono en sia dekstra mankavo, tiam profunde pripensante, diris:
"Ne estas la unua fojo, ke Mauclair endormiĝas en la teatro. Mi memoras, ke iun vesperon, mi trovis lin ronkantan en la "niĉo" kaj apud lia tabakujo."

"Ĉu antaŭ longe?" demandis Mifroid, dum li trozorgeme viŝis la okulvitrojn de sia nazumo – ĉar sinjoro la komisaro estis miopa, kiel okazas ankaŭ al la plej belaj okuloj en la mondo.

"Fakte... " respondis la reĝisoro, "ne antaŭ tre longe... Nu!...Tio okazis tiun vesperon... certe... tiun vesperon, kiam ... vi ja scias, sinjoro la komisaro, kiam sinjorino Karlota eligis sian faman kvakon!..."

"Ĉu vere tiun vesperon, kiam s-ino Karlota eligis sian kvakon?!..."

Kaj, remetinte sian nazumon kun brilpuraj okulvitroj, Mifroid fikse rigardis la reĝisoron tre atente, kvazaŭ li volus eniri liajn pensojn.

"Ĉu do Mauclair snufas tabakon?..." li demandis kvazaŭneglekte.

"Jes ja, sinjoro la komisaro... Kaj jen ĝuste lia tabakujo sur tiu tabuleto...Ho! li multe snufas!..."
"Ankaŭ mi!" diris Maufroid, kiu enpoŝigis la tabakujon.

Dum neniu suspektis ilian ĉeeston, Raŭlo kaj la Perso vidis maŝinistojn forpreni la korpojn.La komisaro sekvis ilin, kaj ĉiuj ree supreniris. Kelkajn momentojn, oni plu aŭdis iliajn paŝojn resoni sur la scenejo.

Kiam ili estis solaj, la Perso signis al Raŭlo, ke li restariĝu. Tiu ĉi obeis lin. Sed ĉar li ne samtempe relevis sian manon antaŭ la okulojn, pretan pafi – kiel la Perso mem faris – tiu ĉi lasta petis, ke li denove kaj daŭre konservu tiun pozicion, kio ajn okazu.

"Sed tio senutile lacigas mian manon" flustris Raŭlo, "kaj se mi pafos, mi ne plu fidos min!"
"Nu, ŝanĝu manon por teni vian armilon" li konsilis.
"Mi ne scipovas pafi per la maldekstra mano."

Tiam la Perso respondis per tiu stranga deklaro, kiu evidente ne helpis klarigi la situacion en la konfuza cerbo de la junulo :

"Ne temas pri pafi dekstra- aŭ maldekstramane; necesas, ke unu el viaj manoj estu metita kvazaŭ ĝi tuj premos la ĉanon de pistolo, kun via brako duone refaldita. Koncerne la pistolon mem, nu, vi povas enpoŝigi ĝin."

Kaj li aldonis :
"Tio estu konsentita, aŭ mi nenion plu garantias! Jen afero pri vivo kaj morto. Nun, silentu kaj sekvu min!"

Ili troviĝis tiam en la dua subetaĝo.

Tie kaj tie ĉi, danke al la lumeto de kelkaj senmovaj lampetoj en ties vitraj karceroj, Raŭlo povis nur duonvidi malgrandegan parton de tiu ekstravaganca abismo, sublima kaj infana, amuza kiel skatolo de Ginjolo, timiga kiel faŭko – tiaj estas la subetaĝoj de l' Operejo.

En la nombro de kvin, ili estas grandegaj. Ili kopias ĉiujn scenejoplanojn kun ties klappordoj kaj dekor-klappordoj. Nur ĝiajn malplenajn partojn anstataŭis reloj. Transversaj trabaroj subportas la klappordojn kaj dekor-klappordojn. Sur ties apogiloj el giso aŭ ŝtono, sur apogtrabo aŭ "klakĉapelo", fostoj estigas arojn da traboj, kiuj ebligas liberan pasejon al la "glorkronoj" kaj aliaj artifikaĵoj kaj trukoj. Kelkan stabilecon oni donas al tiuj instalaĵoj kunligante ilin per kroĉiloj laŭbezone.

Troviĝas multegaj vinĉoj, tamburoj kaj kontraŭpezoj en la subetaĝoj. Ili servas por ŝanĝi la grandajn dekorojn, por fari la "videblajn dekorŝanĝojn"*, por okazigi la subitan malaperon de la feaj personoj.

Sinjoroj X., Y, Z, kiuj skribis tre interesan memuaron pri la verko de Garnier, tion asertis: en la subetaĝoj senfortuloj iĝas belaj kavaliroj, kaj hidaj sorĉistinoj iĝas feinoj disradiante la junecon. Satano venas el la subetaĝo, kien li same enprofundiĝas. El tie eliras la inferaj lumoj, kaj tie lokiĝas la ĥoro de l' demonoj.

... Kaj tie iradas la fantomoj kvazaŭ en sia hejmo...

Raŭlo sekvis la Person kaj obeis laŭlitere liajn admonojn sen provi kompreni la gestojn, kiujn li postulis ... dirante al si, ke nur li ankoraŭ ebligis esperi. ...

Kion li farus sen sia akompananto en tiu konsterna labirinto? Je ĉiu paŝo, ĉu li ne estus haltigita de tiu nekredebla interplekto de traboj kaj ŝnuregoj? Ĉu li ne estus kaptita en tiu grandega araneaĵo sen povi liberiĝi?

Kaj se li sukcese trapasis tiun plektaĵon el fadenoj kaj kontraŭmasoj, kiu senfine reaperis antaŭ li, ĉu li ne riskus fali en unu el tiuj truoj, kiuj iam kaj iam malfermiĝis sub liaj piedoj, kaj kies malluman fundon ne ekvidis la okuloj?!

... Ili malsupreniris... daŭre malsupreniris...

Ili troviĝis nun en la tria subetaĝo. Kaj daŭre lumis sur ilia irado iu malproksima lampeto...

Ju pli ili suben iris, des pli la Perso ŝajnis singarda... Li senĉese turnis sin al Raŭlo por daŭre admoni, ke li taŭge kondutu, montrante kiel li mem tenis sian pugnon, nun sen armilo, ĉiam pretan pafi kvazaŭ li portus pistolon.

Subite fortega voĉo ŝtonigis ilin. Iu kriis super ili.
"Sur la scenejon tuj alvenu ĉiuj "pordo-fermantoj"! ... Ilin petas la polica komisaro!"

... Aŭdiĝis paŝoj, kaj ombroj moviĝis en la ombro.
La Perso estis altirinta Raŭlon malantaŭ subtenilon...
Ili vidis preterpasi apud kaj super ilin olduloj kurbigitaj pro la jaroj kaj la antaŭa ŝarĝo de operaj dekoroj. Iuj povis apenaŭ paŝi... aliaj aŭtomate serĉis fermotajn pordojn...

* "videbla dekorŝanĝo" : tiam oni ŝanĝas la dekoron antaŭ la spektantoj sen mallevi la kurtenon (franclingve : "changement à vue").
Photo

Post has attachment
Karaj legantoj kaj geamikoj,

Jen la sekva epizodo de via felietono, kiun mi esperantigis por via plezuro.

Agrablan legadon!

Mi kore dankas al IVAR pro lia amika helpo.




21a ĈAPITRO :

En la subetaĝoj de l' Operejo


"Kun la mano levita preta pafi!" haste rediris la kuniranto de Raŭlo.

Komplete turniĝinte ĉirkaŭ si mem, la muro fermiĝis malantaŭ ili.

Dum momento la du viroj retenante sian spiron restis senmovaj.
En tiu mallumo regis silento, kiun nenio rompis.

Fine la Perso decidiĝis iomete sin movi, kaj Raŭlo aŭdis lin genue ŝoviĝi por blindopalpe ion serĉi en la tenebro.

Subite la lumo de duonopaka lanterno ekheligis la tenebron antaŭ la juna viro.
Raŭlo instinkte retroiris kvazaŭ li volus eviti serĉon de iu nevidebla malamiko. Sed li tuj komprenis, ke tiu lumo apartenas al la Perso, kies gestojn li atente observis.

La eta ruĝa cirklo zorgege esploris supre malsupren la vandojn ĉirkaŭ ili. Tiujn vandojn konsistigis muro dekstre, septo el tabuloj maldekstre kaj plankoj supre kaj malsupre.

Raŭlo diris al si, ke tien Kristina jam pasis tiun tagon, kiam ŝi sekvis la voĉon de la Muzikanĝelo. Certe jen la kutima vojo de Erik, kiam li alvenis tra la murojn por trompi la honestecon de Kristina kaj veki scivolon en la naiva junulino.

Memorante la vortojn de la Perso, Raŭlo opiniis, ke tiu vojo estis mistere farita de la fantomo mem. Tamen oni poste ekscios, ke Erik trovis tiun sekretan koridoron kvazaŭ preparitan por li. Longtempe nur li sciis pri ĝia ekzisto.

Fakte tiu koridoro estis farita dum la Pariza Komunumo* por ebligi, ke la gardistoj rekte konduku siajn malliberulojn al la karceroj konstruitaj en la kelaro – ĉar la komunumistoj okupis la konstruaĵon tuj post la 18an de Marto : ili faris el ties supraĵo la elirpunkton por la varmaerbalonoj komisiitaj por alporti al la departementoj iliajn ribeligajn proklamojn; la malsupraĵo iĝis ŝtata prizono.

Genuiĝinte, la Perso teren metis la lanternon. Li ŝajne okupiĝis pri rapida laboro en la planko; subite li vualis sian lampon.

Raŭlo tiam aŭdis mallaŭtan klikbruon kaj ekvidis tre helan luman kvadraton en la planko de l' koridoro. Ŝajnis kvazaŭ fenestro ĵus malfermiĝis sur la daŭre lumigitaj subetaĝoj.

La Person Raŭlo ne plu vidis sed subite sentis ĉe sia flanko kaj aŭdis lian spiron.

"Sekvu min kaj faru ĉion same kiel mi faros."

Raŭlo estis kondukita ĝis ia luma luko. Tiam li vidis la Person refoje genuiĝi, ambaŭmane pendiĝi al la kvadrato kaj enŝoviĝi en la subetaĝojn. La Perso tenis tiam sian pistolon inter la dentoj.

Strange, la vicgrafo plene fidis la Person. Malgraŭ ke li sciis nenion pri li, ke plejparto de liaj paroloj nur malklarigis tiun aventuron, Raŭlo senhezite opiniis, ke dum tiu decida momento la Perso staras ĉe lia flanko kontraŭ Erik. Lia emocio ŝajnis sincera kiam li parolis pri la "monstro"; ne aspektis dubinda la intereso, kiun li esprimis.

Nu, se la Perso havus iun suspektindan planon kontraŭ Raŭlo, tiu ne estus lin arminta propramane! Kaj sume, li nepre kaj ĉiapreze alvenu proksime al Kristina, ĉu ne?
Raŭlo ne povis elekti alian rimedon. Se li hezitintus, eĉ pro duboj koncerne la intencojn de la Perso, la junulo rigardus sin kiel plej malkuraĝan.

Siavice Raŭlo genuiĝis, pendiĝis ambaŭmane al la klappordo.

"Ĉion maltenu!" li aŭdis antaŭ ol fali inter la brakojn de la Perso, kiu tuj ordonis, ke li ventrokuŝu, dum li mem refermis la klappordon super iliaj kapoj – per kiu rimedo li faris tion, Raŭlo ne vidis – kaj li kuŝiĝis apud la vicgrafo. Tiu ĉi deziris ion demandi, sed la mano de l' Perso premis lian buŝon.

Li tuj aŭdis voĉon, kiun li rekonis : tiun de la polica komisaro, kiu pridemandis lin antaŭ nelonge.

Tiam Raŭlo kaj la Perso ambaŭ troviĝis malantaŭ apartigaĵo, kiu perfekte kaŝis ilin. Apude, mallarĝa ŝtuparo alsupris al eta ĉambro, kie la komisaro certe paŝis kaj repaŝis pridemandante, ĉar oni aŭdis liajn samtempajn paŝbruojn kaj voĉon.

La lumo, kiu ĉirkaŭis la objektojn estis ja malforta sed, elirinte la densan tenebron, kiu regis en la supra koridoro, Raŭlo senpene distingis ĝiajn formojn.

Li ne povis sin reteni obtuze ekkrii, ĉar tie estis tri kadavroj!

La unua kuŝis sur la mallarĝa plataĵo de l' eta ŝtuparo kondukanta al la pordo, malantaŭ kiu oni aŭdis la komisaron; la du aliaj estis falruliĝintaj malsupre de la ŝtuparo, kun la brakoj diskrucitaj. Se li pasigus siajn fingrojn tra la apartaĵo, kiu kaŝis lin, Raŭlo povus tuŝi la manon de unu el tiuj kompatinduloj.

"Silentu!" flustre rediris la Perso.

Ankaŭ li vidis la etenditajn korpojn kaj ĉion klarigis per unu vorto : "Li!"

Tiam pli forte aŭdiĝis la voĉo de la komisaro. Tiu ĉi postulis klarigojn pri la lumigo-sistemo kaj la reĝisoro respondis. Do la komisaro certe troviĝis en la "lumpupitro" aŭ ties apudejoj.

Precipe kiam temas pri operteatro, oni eble kredus, ke tiu sistemo nomata "jeu d'orgue" (en la franca lingvo) servas por ludi muzikon... sed tute malprave.

En tiu tempo, elektro estis uzita nur por iuj malmultaj scenaj efektoj kaj la sonoriloj. La grandega konstruaĵo same kiel la scenejo estis ankoraŭ lumigitaj per gaso, kaj ĉiam per hidrogeno oni reguligis kaj ŝanĝis la lumigon de la dekoracioj. Tion oni faris helpe de speciala instrumento – la lumpupitro – kiun pro ties multaj tuboj oni nomis "jeu d'orgue" (orgentubaro) en la franca lingvo.

Apud la suflorejo, kvazaŭa "niĉo" estis destinita por la ĉeflumigilisto, kiu de tie disdonis al siaj dungitoj ordonojn, kies plenumon li kontrolis. Dum ĉiuj spektakloj, en tiu "niĉo" troviĝis Mauclair.

Tamen Mauclair ne sidis en sia "niĉo" kaj liaj dungitoj ne ĉeestis.

"Mauclair! Mauclair!"

La voĉo de la reĝisoro nun resonis en la subetaĝoj kiel en tamburo.
Sed Mauclair ne respondis.

Ni jam diris, ke iu pordo kondukas al eta ŝtuparo supreniranta el la dua subetaĝo. La komisaro puŝis ĝin sed tiu ĉi rezistis.
"Nu!" li diris, " vidu, sinjoro la reĝisoro, mi ne sukcesas malfermi tiun ĉi pordon... Ĉu tio ĉiam tiel malfacilas?"

La reĝisoro puŝis la pordon per vigla ŝultrofrapo.
Li ekkomprenis, ke li samtempe puŝas homan korpon, kaj li ne povis reteni ekkrion : li tuj rekonis tiun korpon :

"Mauclair!"

Ĉiuj personoj, kiuj sekvis la komisaron dum tiu vizito de la lumpupitro, malkviete antaŭenpaŝis.

"La kompatindulo! Li mortis!" veis la reĝisoro.

Sed sinjoro la komisaro Mifroid, kiun nenio mirigas, jam kliniĝis super tiun grandan korpon.

"Ne... Li estas morte ebria! Tio ne estas sama!" li diris.
"Tio estus la unua fojo!" la reĝisoro asertis.
"Tiukaze oni sorbigis al li iun narkotaĵon... Eble..."


* la Pariza Komunumo : eo.wikipedia.org/wiki/Pariza_Komunumo_(1871)

-------------------------------------------DAŬRIGOTA------------------------------------------
Photo

Post has attachment
LA FANTOMO DE L' OPEREJO (77)


"Eniru!" ordonis la Perso.

Eniris viro kun longa mantelego, same vestita per ĉapo el astrakano.

Li salutis kaj eltiris el sia mantelo skatolon belege cizelitan. Li metis ĝin sur la tualetotablon, refoje salutis kaj aliris la pordon.

"Ĉu iu vidis vin eniri, Darius?"
"Ne, via moŝto."
"Neniu vidu vin eliri."

La servisto singarde ekrigardis en la koridoron kaj tuj malaperis.

"Sinjoro," diris Raŭlo, "ion mi pripensas : oni povus nin facile surprizi tie ĉi, kaj kompreneble tio ĝenus. Tre baldaŭ la komisaro venos traserĉi tiun tualetejon."
"Nu!... Ne la komisaron oni timu!"

La Perso malfermis la skatolon. Enestis du longaj pistoloj belege desegnitaj kaj ornamitaj.

"Tuj post la forrabo de Kristina Daae, mi sciigis mian serviston, ke li alportu tiujn ĉi armilojn, sinjoro. Ilin mi konas de longe : pli fidindaj ne ekzistas."
"Ĉu vi volas dueli?" demandis la juna viro, mirante pro tiu alportita armilaro.
"Fakte jes : ni iras batali en duelo, sinjoro" respondis la aliulo dum li ekzamenis la prajmon de siaj pistoloj. "Kaj kia duelo!"

Post tio li prezentis pistolon al Raŭlo kaj reparolis:
"Du kontraŭ unu ni batalos en duelo, sed estu preta je ĉio malbona, sinjoro, ĉar mi ne kaŝas antaŭ vi, ke ni alfrontos la plej teruran kontraŭulon imageblan. Sed vi amas Kristinan Daae, ĉu ne?"
"Mi?!... Ĉu mi amas ŝin, sinjoro?! ... Tamen, ĉar vi mem ne amas ŝin, bonvolu klarigi kial vi pretas riski vian vivon por ŝi? ... Ĉu do Erikon vi tiom malamas?"
"Ne, sinjoro," triste respondis la Perso, "lin mi ne malamas. Se mi malamus lin, jam de longe li ne plu suferigus."
"Ĉu vin li suferigas?"
"La malbonon, kion li faris al mi, jam mi pardonis..."

"Estas ja eksterordinare aŭdi vin paroli pri tiu homo!" reparolis la juna viro. " Vi insulte nomas lin monstro, kaj parolas pri liaj krimoj. Li suferigis vin, kaj mi retrovas ĉe vi tiun nekredeblan kompaton, kiu malesperigis min ĉe Kristina Daae mem!..."

La Perso ne respondis. Li estis preninta tabureton. Tiun li metis apud la muron en la kontraŭa flanko de la granda spegulo, kiu kovris la tutan parton aliflanke.
Poste, li grimpis sur la tabureton; kun sia nazo kontraŭ la papero, per kiu oni tapetis la muron, li ŝajne serĉis ion.

"Nu, sinjoro!" diris Raŭlo bolante pro senpacienco, "mi atendas vin! Ni ekiru!"
"Kien ni iru?" demandis la aliulo sen deturni la kapon.
"Nu! renkonte al la monstro! Ni malsupreniru! Ĉu vi ne diris al mi, ke vi havas taŭgan rimedon?"
"Tiun mi serĉas."

Kaj la Perso ĉiam esplore movis sian nazon laŭ la muro.

"Ha!" subite ekkriis la viro kun ĉapo. "Jen tie!"
Ie super sia kapo, per unu fingro li surpremis angulon de la tapetdesegnaĵo.
Li turnis sin kaj desaltis de l' tabureto.

"Post duonminuto ni troviĝos sur lia vojo," li diris.
Kaj trairinte la tutan tualetejon, li esplortuŝis la grandan spegulon.

"Nu, ĝi ankoraŭ rezistas," li flustris.
"Ho! Ni eliros do tra la spegulo!...Kiel Kristina!..." diris Raŭlo.
"Ĉu vi sciis, ke Kristina Daae eliris per tiu spegulo?"
"Antaŭ mi, sinjoro!... Mi kaŝiĝis sub la kurteno de la tualeta kabineto, kaj mi vidis ŝin malaperi ne per la spegulo sed en la spegulon!"

"Kaj kion vi faris?"
"Sinjoro, mi kredis je trompo de miaj sensoj! je frenezeco! je sonĝo!"
"... je iu nova fantazio de l' fantomo!" ridaĉis la Perso. "Ha! sinjoro de Chagny," li plu diris kun sia mano daŭre sur la spegulo.... "la ĉielo volu, ke ni alfrontus fantomon! Ni povus lasi niajn pistolojn en ties skatolo!... Bonvolu demeti vian ĉapelon... jen... kaj nun kiel eble plej refermu vian frakon sur la brustotolaĵo... kiel mi... malaltigu la refaldojn... la kolumon malfaldu... Kiel eble plej ni iĝu nevideblaj..."

Li reparolis post mallonga silento dum li surpremis la spegulon.
"Malrapide efikas la elklikiĝo de la kontraŭmaso, kiam oni agas sur la risorto ene de la tualetejo. Tute ne samas, kiam mi staras malantaŭ la muro kaj povas rekte agi sur la kontraŭmaso. Tiam la spegulo turniĝas kaj estas rapidege kunprenita..."
"Kiu kontraŭmaso?" demandis Raŭlo.
"Nu tiu, kiu igas tiun tutan flankon de la muro leviĝi sur ties pivoto! Vi ja imagas, ke ĝi ne moviĝas mem kvazaŭ sorĉe!"

Kaj la Perso, tirante Raŭlon kontraŭ si per unu mano, daŭre surpremis la spegulon per la alia (kiu tenis la pistolon).

"Post momento, se vi bone atentas, vi ekvidos la spegulon leviĝi je kelkaj milimetroj kaj moviĝi je kelkaj pliaj milimetroj demaldekstre dekstren. Tiam ĝi troviĝos sur pivoto kaj rotacios. Neniam oni imagus, kion ebligas kontraŭmaso! Per sia eta fingro infano povus movi domon... Kiam eĉ tre peza murparto estas kuntirita sur ties pivoton per kontraŭmaso, se bone ekvilibrita ĝi ne pezas pli ol turbo sur ties pinto."

"Ĝi ne rotacias!" malpacience diris Raŭlo.
"Nu! Iomete atendu! Vi havas tempon por malpacienciĝi, sinjoro!... Kompreneble la meĥanismo rustiĝis, aŭ fuŝas la risorto."

Zorgo ekaperis sur la frunto de l' Perso.
"Aŭ ĉu eble okazis alia afero?..." li diris.
"Kio do, sinjoro?"
"Eble li simple tranĉis la ŝnuron de l' kontraŭmaso kaj senmovigis la tutan meĥanismon..."

"Ĉu li mem montris tion al vi?"
"Ne! Mi serĉis malantaŭ li kaj post liaj misteraj malaperoj, kaj mi fine trovis. Ho! Tio estas la plej simpla meĥanismo de sekretaj pordoj. Temas pri meĥanismo tiel malnova kiel la sanktaj palacoj de centoporda Tebo* , kiel la tronĉambro de Ekbatano** aŭ la salono de l' tripiedo*** en Delfo..."

"Ĝi ne turniĝas!... Kaj kio pri Kristina, sinjoro?!... Kristina!..."
Malvarme la Perso diris:
"Ni faros ĉion, kion homo povas fari!... sed li mem povus haltigi nin ekde la unuaj paŝoj!"
"Nu, ĉu li estas la estro de tiuj muroj?"
"Li estras la murojn, la pordojn, la klapopordojn! Ĉe ni, oni nomis lin per vorto, kiu volas diri : la amaroto de klappordoj. "

"Tiel Kristina parolis pri li... kun la sama mistero, kaj atribuante al li tiun saman potencon... Sed ĉio tio ŝajnas al mi eksterordinara!... Kial tiuj muroj obeas nur lin? li tamen ne konstruis ilin, ĉu?!"
"Jes ja, sinjoro!"

Dum Raŭlo mirfrapite rigardis lin, la Perso montris la spegulon kaj mansignis, ke li silentu.

Okazis kvazaŭ tremanta rebrilo. Ilia duopa bildo malklariĝis kiel tremetanta ondo kaj ĉio denove senmoviĝis.
"Vi ja vidas, sinjoro, ke ĝi ne rotacias! Ni iru alian vojon!"
"Ĉi-vespere ne ekzistas alia!" asertis la Perso kun strange malgaja voĉo.

"Kaj nun atentu! Estu preta tuj pafi!"
Li mem levis sian pistolon fronte al la spegulo. Raŭlo imitis lian geston.
Per sia libera brako la Perso tiris al sia brusto la junan viron.

Subite la spegulo rotaciis kun blindiga interkruciĝo de lumradioj. Ĝi turniĝis kiel unu el tiuj rulantaj pordoj kun apartaĵoj, kiuj rigardas al publikaj salonoj...
Ĝi rotaciis kunportante Raŭlon kaj la Person per ties nerezistebla movo, kaj abrupte ĵetis ilin de forta lumo al plej profunda mallumo.

Fino de la 20a ĉapitro.

* Tebo : ĉefurbo de la antikva Egiptio.
http://eo.wikipedia.org/wiki/Tebo_(Egiptio)
** Ekbatano : ĉefurbo de Medujo dum la antikva epoko.
http://eo.wikipedia.org/wiki/Ekbatano
* la tripiedo : temas pri la tripiedo de la Pitia (aŭ Pizia) de Delfo fama pro siaj orakloj. http://eo.wikipedia.org/wiki/Pizia

DAŬRIGOTA
Photo

75a epizodo : LA FANTOMO DE L' OPEREJO


Karaj fidelaj legantoj,

Jen la sekva parto de via felietono: mia traduko de la fama franca romano de Gaston LEROUX "Le Fantôme de l'Opéra".
Ĉu oni ekscios, kio okazis al la malaperinta kantistino Kristina Daae?
Mi deziras al vi tre agrablan legadon!

Por legi la komencon de tiu rakonto, jen ties ligilo:
www.ipernity.com/blog/mike59/748731

Koran dankon al IVAR, GINETTE kaj TREVOR STEELE pro ilia amika helpo!

________________________________

Dume Mifroid alterne rigardis la direktorojn kaj Raŭlon, kaj sin demandis, ĉu li ne perdiĝis en frenezulejo.
Li pasigis sian manon tra la hararo.

"Fantomo", li diris, "kiu dum la sama vespero forrabas kantistinon kaj ŝtelas dudek mil frankojn : jen tre okupata fantomo!... Se vi bonvolas, ni ordigu la aferojn. Unue la kantistino, poste la dudek mil frankoj!... Nu, sinjoro de Chagny, ni provu paroli serioze. Vi opinias, ke fraŭlino Daae estis forrabita de iu Erik. Ĉu vi konas tiun ulon? Ĉu vi jam vidis lin?"

"Jes, sinjoro komisaro."
"Kie?"
"En tombejo."

Mifroid eksaltis kaj plu observis Raŭlon.
Li diris:
"Kompreneble! Fantomojn oni kutime renkontas tie!... Kaj kion vi faris en tiu tombejo?"

"Sinjoro", replikis Raŭlo, "mi klare konscias pri la strangeco de miaj respondoj kaj pri la impreso, kiun ili faras ĉe vi. Sed mi petegas kredi, ke mi estas mense tutsana. Danĝero minacas la personon, kiu – kun mia frato – estas por mi la plej kara en la mondo. Mi dezirus konvinki vin per kelkaj paroloj, ĉar la afero urĝas kaj valoregas la minutoj. Malfeliĉe, se mi ne rakontos al vi la plej strangan historion de ties komenco, vi ne kredos min. Tuj mi diros al vi ĉion, kion mi scias pri la Fantomo de l' Operejo, sinjoro komisaro... Ve! sinjoro, mi scias ege malmulte..."

"Nu, diru! Diru tamen!..." ekkriis sinjoroj Rikardo kaj Moncharmin subite tre interesataj.

Bedaŭrinde, koncerne la esperon, kiun ili momente sentis, ekhavi iun detalon, kiu povus ilin sendi sur la spuroj de la trompinto, ili baldaŭ devis triste konkludi, ke Raŭlo de Chagny tute freneziĝas. Lia plena rakonto pri Perros-Guirec, pri la mortokapoj, pri la sorĉa violono : ĉio povis naskiĝi nur en misfunkcianta cerbo de amanto...

Fakte estis videble, ke sinjoro komisaro Mifroid pli kaj pli samopiniis, kaj la ŝtata oficisto certe haltigus tiujn senordajn parolojn – kiujn ni jam skizis en la unua parto de tiu rakonto – se la cirkonstancoj mem ne interrompus ilin.

Ĝuste tiam la pordo malfermiĝis, kaj eniris ulo strange vestita per nigra mantelo kaj cilindra ĉapelo eluzita kaj brila, kiu atingis ĝis liaj oreloj.

Li rapidis al la komisaro kaj mallaŭte parolis al li. Verŝajne tiu estis policano kun informo koncerne iun urĝan mision.
Dum tiu konversacio, sinjoro Mifroid ĉiam direktis la okulojn al Raŭlo.

Fine li alparolis lin:
"Sinjoro, jen sufiĉas pri la Fantomo. Nun se tio ne ĝenas vin, ni iom parolu pri vi. Ĉi-vespere vi ja intencis forrabi fraŭlinon Daae, ĉu? "
"Jes, sinjoro komisaro."
"Ĉe la eliro de l' teatro?"
"Jes, sinjoro komisaro."
"Kaj ĉiujn aranĝojn vi jam faris tiucele?"
"Jes, sinjoro komisaro."
"La veturilo, kiu alkondukis vin ĉi tien devus forpreni vin ambaŭ. La koĉero estis informita... lia itinero estis antaŭstarigita... Pli bone! Li devis trovi freŝajn ĉevalojn je ĉiu haltloko..."
"Estas vere, sinjoro komisaro."

"Kaj tamen via veturilo, atendante viajn ordonojn, daŭre ĉeestas proksime al la Rotondo, ĉu ne?"
"Jes, sinjoro komisaro."

"Ĉu vi sciis, ke tri aliaj fiakroj troviĝis apud via?"
"Tion mi tute ne atentis..."
"Temis pri tiu de sinjorino Sorelli, kiu ne trovis parklokon en la korto de l' administrejo, kaj tiuj de sinjorino Karlota kaj de via frato, sinjoro Grafo de Chagny."
"Eble..."

"Fakte tio certas... via propra fiakro, tiuj de sinjorinoj Karlota kaj Sorelli daŭre ĉeestas laŭlonge de la trotuaro ĉe la Rotondo... sed tiu de Grafo de Chagny ne plu ĉeestas..."

"Estas tute senrilate, sinjoro komisaro..."
"Pardonu!... sinjoro Grafo malaprobis vian edziĝon kun fraŭlino Daae, ĉu ne?"
"Nur mian familion tio koncernas."

"Vi ja respondis al mi... Li malaperis, kaj jen kial: vi estis forrabonta Kristinan Daae, for de la eblaj agoj de sinjoro via frato... Nu, sinjoro de Chagny, permesu sciigi al vi, ke via frato estis pli rapida ol vi!... Li mem forrabis Kristinan Daae!"
"Ho!" ĝemis Raŭlo, metante unu manon sur sian koron. "Estas neeble! ... Ĉu vi certas pri tio?"

"Tuj post la malapero de l' artistino, organizita kun komplicoj, kiujn ni plu serĉos, li ĵetis sin en la fiakron por rapidega veturado tra Parizo."
"Tra Parizo?!" ĝemis la kompatinda Raŭlo. "Kion vi volas diri per "tra Parizo" ?"
"Kaj ekster Parizo..."
"Ĉu ekster Parizo?!... Laŭ kiu strato?"
"La strato de Bruselo."

Raŭkan krion ellasis la buŝo de la malfeliĉa juna viro.
"Ho!" li ekkriis, "mi ja ĵuras, ke mi reatingos ilin."
Kaj per du saltoj li eliris el la oficejo.

"Kaj revenigu ŝin al ni!" gaje krias la komisaro... "Nu! Jen informo samvalora kiel tiu pri la Muzikanĝelo!"

Post tio, sinjoro komisaro sin turnas al sia konsternita aŭskultantaro, kaj instruas tiun per eta kurso pri polico honesta sed ne naiva:
"Ĉu sinjoro Grafo de Chagny forrabis fraŭlinon Kristinan Daae, mi tute ne scias... sed tion mi bezonas scii ... kaj nun mi opinias, ke neniu pli ol frato vicgrafo deziras informi min... Nuntempe, li kuras, li volas!... Li estas mia plej grava helpanto! Tia estas, sinjoroj, la polica arto – kiun oni opinias tiom malsimpla, kaj kiu tamen aspektas tiom simpla kiam oni malkovras ties konsiston : farigi polican laboron per uloj, kiuj ne estas policanoj."

Sed sinjoro polica komisaro Mifroid eble ne estus tiom kontenta pri si mem, se li scius, ke la kurado de sia rapida mesaĝisto estis haltigita jam ĉe la eniro de l' unua koridoro, tamen malplena de tiu scivolema homamaso, kiun oni jam disigis.
La koridoro aspektis senhoma.

Tamen la vojiron de Raŭlo baris granda ombro.

"Kien vi tiom rapide iras, sinjoro de Chagny?" demandis la ombro.
Senpacience, Raŭlo levis la kapon kaj rekonis la ĉapeton el astrakano de la antaŭa momento. Li haltis.

"Jen vi denove!" li ekkriis kun febra voĉo, "vi, kiu konas la sekretojn de Erik, kaj ne volas, ke mi parolu pri ili. Kiu do vi estas?"
"Tion vi ja scias!... Mi estas la Perso!" respondis la ombro.


Fino de la 19a ĉapitro.

----------------------------------------DAŬRIGOTA--------------------------------

Post has shared content
Serio da klaraj vidaĵoj por kutimigi orelojn al Esperanto

LA FANTOMO DE L' OPEREJO (74)

Karaj fidelaj legantoj kaj geamikoj, jen la sekva epizodo de via felietono, kiun mi ĵus esperantigis por via plezuro.
Agrablan legadon!
Mi kore dankas al IVAR kaj GINETTE pro iliaj amikaj rimarkoj!

La Fantomo de l' Operejo

18a ĉapitro:
La polica komisaro, la vicgrafo kaj la Perso


Enirante la direktoran oficejon, sinjoro komisaro tuj demandis novaĵojn pri la kantistino: "Ĉu Kristina Daae ĉeestas?"

Kiel mi jam diris, lin sekvis densa homamaso.

"Kristina Daae? Ne! Kial?" respondis Rikardo.

Al Moncharmin mankas la forto por eligi eĉ unu vorton... Lia spiritostato estas pli malbona ol tiu de Rikardo ĉar tiu ĉi lasta daŭre povas suspekti lin. Sed Moncharmin troviĝas fronte al granda mistero, kiu tremigas la homaron jam de ties komenco : la Nesciado.

Rikardo reparolis ĉar la homamaso ĉirkaŭ la direktoroj kaj la komisaro imprese silentis. "Sinjoro komisaro, kial vi demandas, ĉu Kristina Daae troviĝas ĉi tie? "
"Ĉar oni nepre retrovu ŝin, sinjoroj direktoroj de la Nacia Muzikakademio!" solene eldiris sinjoro komisaro.

"Kiel do? ... Necesas retrovi ŝin!...Ĉu do malaperinta? "
"Jes, spektaklomeze."
"Meze de la spektaklo?... Estas eksterordinare!"
"Ĉu ne?... Kaj estas same eksterordinare, kiel tiu malapero, ke mi mem sciigu tion al vi!"

"Jes fakte!" aprobas Rikardo, kiu prenas sian kapon per ambaŭ manoj.
Li flustras: "Kiu estas tiu nova afero?... Ho! Jen sufiĉe por eksiĝi!"
Kaj li nekonscie forŝiras kelkajn harojn el siaj lipharoj.

"Nu... ŝi malaperis dum la spektaklo?!..." li diris kvazaŭ sonĝante.
"Jes, ŝi estis forrabita dum la "mallibera akto", ĝuste kiam ŝi alvokis la Ĉielon. Sed mi dubas, ke ŝin forrabis la anĝeloj!"

"Pri tio mi certas!"

Ĉiuj sin turnis.
Pala kaj tremanta pro emocio, juna viro rediras:
"Mi certas!"

"Pri kio vi certas?" demandas Mifroid.
"Ke Kristina Daae estis forrabita de anĝelo, sinjoro komisaro; kaj mi povus sciigi lian nomon..."
"Ha! Ha! Sinjoro vicgrafo de Chagny!... Vi asertas, ke fraŭlino Kristina Daae estis forrabita de iu anĝelo, verŝajne de anĝelo de l' Operejo, ĉu ne?"

Raŭl rigardas ĉirkaŭ si... Kompreneble li serĉas iun...
En tiu momento, kiam ŝajnas al li tiom necese voki la polican helpon por savi sian fianĉinon, li ne estus malkontenta revidi tiun misteran nekonatulon, kiu antaŭ nelonge rekomendis, ke li estu diskreta.

Sed nenie li malkovras lin...
Nu! Li nepre parolu!... tamen li ne povus pravigi sin antaŭ tiu homamaso, kiu vizaĝeksploras lin kun maldiskreta scivolo.

"Jes, sinjoro: de anĝelo de l' Operejo", li respondis al Mifroid, "kaj mi diros al vi, kie li loĝas, kiam ni estos solaj..."
"Prave, sinjoro!"

Kaj la polica komisaro, sidigante Raŭlon apud lin, elirigis ĉiujn krom kompreneble la direktoroj, kiuj tamen ne estus protestintaj, tiom ili aspektis ekster ĉiuj eventualaĵoj.

Tiam Raŭl decidiĝis:
"Sinjoro komisaro, tiu anĝelo nomiĝas Erik. Li loĝas en la Operejo, kaj estas la Muzikanĝelo!"
"La Muzikanĝelo! Fakte! Jen io tre stranga!... La Muzikanĝelo!..."

Kaj turnante sin al la direktoroj, sinjoro komisaro demandas:
"Sinjoroj, ĉu tiun anĝelon vi havas ĉi tie?"

Sinjoroj Rikardo kaj Moncharmin kapneis kaj eĉ ne ridetis.

"Ho!" diris la vicgrafo, "tiuj sinjoroj certe jam aŭdis pri la Fantomo de l' Operejo. Nu, mi povas aserti, ke la Fantomo de l' Operejo kaj la Muzikanĝelo estas sama persono. Kaj lia vera nomo estas Erik."

Sinjoro Mifroid stariĝis kaj atente rigardis Raŭlon.
"Pardonu sinjoro! Ĉu vi intencas primoki la justicon?"
"Ĉu mi?" protestis Raŭl, kiu dolore pensis: "Jen unu pli, kiu ne volos min aŭskulti."

"Nu, kion do vi frenezdiras pri via Fantomo de l' Operejo? "
"Mi diras, ke tiuj sinjoroj jam aŭdis pri li."
"Sinjoroj, vi ŝajne konas la Fantomon de l' Operejo, ĉu?"

Rikardo stariĝis kun la lastaj haroj de siaj lipharoj en la mano.

"Ne, sinjoro komisaro! Ne! Ni ne konas lin! sed ni certe dezirus lin koni!... ĉar ne pli frue ol tiuvespere, li ŝtelis dudek mil frankojn de ni..."

Kaj Rikardo direktis al Moncharmin rigardon, kiu ŝajne signifis:
"Redonu la dudek mil frankojn aŭ mi ĉion rakontos!"

Tion Moncharmin bone komprenis, kaj sekve faris konfuzan geston: "Nu! Diru ĉion!... Diru ĉion!..."


----------------------------------------------DAŬRIGOTA-----------------------------------------

Post has attachment
Glumarkoj.
Photo
Wait while more posts are being loaded