Post has attachment
🔻حبّ الحسین یوحّدنا

اهل سنّت همانند شیعیان دوستدار اهل بیت علیهم السلام اند و بسیاری از آنها در مراسم عزاداری سید و سالار شهیدان حضرت اباعبدالله الحسین علیه السلام شرکت می‌کنند.
در زیر روایاتی از مصادر مهم اهل سنّت در فضل امام حسین علیه السلام ذکر می‌شود:

🔸ترمذى و احمد روايت کرده‏ اند:
"انَّ رسُولَ اللَّه (ص) اخَذَ بِيَدِ حَسَنٍ وَ حُسَيْنٍ فَقَالَ: مَنْ احَبَّنى‏ وَ احَبَّ هذَيْنِ وَ اباهُما وَ امَّهُما کانَ مَعى‏ فى‏ دَرَجَتى‏ يَوْمَ الْقِيامَةِ "
رسول خدا (صلوات الله علیه و آله) دست حسن و حسين (علیهما السلام) را گرفت و فرمود: هر کس مرا دوست بدارد و اين دو و پدر و مادرشان را دوست بدارد، روز قيامت با من در درجه من خواهد بود.
(ترمذي 13/176، کنزل العمال 6/216، صواعق 185)

🔸️ابن مردويه روايت کرده که پيغمبر اکرم (صلوات الله علیه و آله و سلم) فرمود:
«فِىْ الْجَنَّةِ دَرَجَةٌ تُدْعَى‏ الْوَسيلَةُ فَاذا سَأَلْتُمُ اللَّهَ فَسْأَلُوا لِىَ الْوَسيلَةَ قالُوْا: يا رَسُولَ اللَّهِ مَنْ يَسْکُنْ مَعَکَ فيها؟ قالَ: عَلِىٌّ وَ فاطِمَةُ وَالْحَسَنُ وَالْحُسَيْنُ.»
در بهشت درجه‏ اى است که وسيله خوانده می‌شود، هرگاه از خدا سؤال کرديد پس سؤال کنيد براى من وسيله را گفتند: يا رسول اللَّه چه کسى با تو در آن درجه ساکن می‌گردد؟ فرمود: على و فاطمه و حسن و حسين (علیهم السلام)
(کنزل العمال 6/217، اسد الغابه 5/523)

🔸️همچنین روایات زیادی در منابع اهل سنت وجود دارد که بر عزاداری و گریه رسول الله صلوات الله علیه و آله بر حضرت اباعبدالله الحسین علیه السلام دلالت دارد. از جمله احمد بن حنبل در مسند از امیر المومنین علیه السلام نقل کرده که:
نزد رسول خدا(صلی‌الله‌علیه‌و‌آله) رفتم و حال آن‌که دو چشم ایشان مانند چشمه می‌جوشید و گریه می‌کرد به من فرمودند که جبرئیل در کنار من ایستاد و گفت که حسین(علیه‌السّلام) در کنار شط فرات کشته می‌شود و گفت آیا می‌خواهی که بوی تربت وی را احساس کنی؟ گفتم آری، پس کفی از خاک وی را گرفته به من داد، پس نتوانستم که جلوی اشک چشم خود را بگیرم»
این گزارش را ابن کثیر و ابن عساكر و دیگران نیز در کتب خود آورده‌اند.
#اتحادیه_جهانی_جوانان_مسلمان_تقریبی
Photo

Post has attachment
این میدان صدام حسین در کرانه باختری رود اردن جایی که حکومت سازشکار و خائن خودگردان فلسطین و تحت نظر و سلطه اسرائیل هست بنا شده
که پوچ اندیشان بدون عقل و فهم از درک چرایی آن محروم اند
Photo

Post has attachment
🔹تصویری که ایندیپندنت با عنوان "عاشورا مقدس‌ترین روز شیعیان" منتشر کرد. بنظر شما شایسته است "حماسه‌ی حسینی" اینگونه به جهانیان معرفی شود؟
Photo

Post has attachment



آقا سلام ماه محرم شروع شد

بازاين چه شورش است و چه ماتم شروع شد

آقا سلام تحفه اشکي به من دهيد

ماه گدايي من و چشمم شروع شد

يادم نرفته است نگاه شما به ما

از گريه هاي ماه محرم شروع شد

قد قامت الحسين که تشنه شهيد شد

شد قامت العزا غم عالم شروع شد

ده روز اعتکاف دوچشمم برايتان

در روضه مثل مسجد اعظم شروع شد

هاجر به پاي روضه اصغر نشسته است

تا اين که جوشش زمزم شروع شد

مهدي سلام نيت گريه نموده ام

شيرين ترين عبادت ما هم شروع شد
Photo

Post has attachment

Post has shared content
چرا امام حسین ـ علیه السلام ـ را مظلوم می گویند؟

مظلوم به کسی گفته می شود که در حق او ستم شده و مورد ظلم قرار گرفته است. انبیا و پیامبران الهی و اوصیا و جانشینان آن ها همه مظلوم بوده اند زیرا در حق آنان ستم شده و به پیام های الهی و رهایی بخش آن بزرگواران آن گونه که سزاوار بود عمل نشده و مردم نادان و به ویژه جبّاران در طول تاریخ آنان را مورد آزار و شکنجه های مختلف جسمی و روانی قرار داده اند در حالی که آن ها برای هدایت مردم و رهایی آنان از چنگ شیطان و شقاوت و بدبختی آمده بودند و دوست داشتند همه، سعادت مند گردند. و لذا قرآن در باره پیامبر اکرم ـ صلی الله علیه و آله و سلم ـ می فرماید: «قطعاً برای شما پیامبری از خودتان آمد که بر او دشوار است شما در رنج بیفتید، به «هدایت» شما حریص، و نسبت به مومنان، دلسوز و مهربان است». و تردیدی نیست که بیشترین ظلم و ستم در تاریخ در حق رسول خدا صورت گرفته و به طور قطع می توان گفت که آن بزرگوار از همه مظلوم تر بوده است زیرا تمام ستم ها و ظلم هایی که در حق اهل بیت آن حضرت روا داشته شده در حق او نیز می باشد و به همین جهت است که در پایان زیارت شریفه عاشورا می خوانیم: «اللهم العن اول ظالم ظلم حق محمد و آل محمد و آخر تابع له علی ذلک» پروردگارا لعنت فرست بر اول ظالمی که در حق محمد و آل محمد ـ صلی الله علیه و اله و سلم ـ ظلم و ستم کرد (در نادیده گرفتن حق آن بزرگوار و عدم رعایت حقوق اهل بیت او) و آخرین ظالمی که از آن ظالم نخستین پیروی و تبعیت کرد.
در خصوص حضرت صدیقه طاهره فاطمه زهرا ـ سلام الله علیها ـ از رسول خدا نقل شده که فرمود: «فانت اول من تلحقین بی مظلومه…» تو (ای فاطمه) اول کسی هستی (از اهل بیت من) که به من ملحق خواهی شد در حالی که مظلومه هستی. و نیز در زیارت آن بانوی جلیله می خوانیم «السلام علیک ایتها المغصوبه المظلومه …» و در زیارت مطلقه امیر المؤمنین ـ علیه السلام ـ می خوانیم: «اللهم صل علی محمد و اهل بیته المظلومین ….» و به امیر المؤمنین ـ علیه السلام ـ در زمان حیات آن بزرگوار، مظلوم گفته شده است چنان چه از جناب ابوذر غفاری «سوال شد که ما می دانیم چه کسی محبوب ترین اصحاب به رسول خدا بود، چه کسی نزد تو از همه محبوب تر است؟ گفت: هذا الشیخ المضطهد حقه، یعنی علی بن ابی طالب» و از نبی اکرم ـ صلی الله علیه و آله و سلم ـ نقل شده که به علی ـ علیه السلام ـ فرمود: «یا علی انت المظلوم بعدی من ظلمک فقد ظلمنی…» و در روایات متعددی این تعبیر از رسول خدا نسبت به امیر المؤمنین وارد شده است. پس ائمه اطهار ـ علیهم السلام ـ و در رأس همه پیامبر اکرم ـ صلی الله علیه وآله و سلم ـ مظلوم بوده و به همه آن بزرگواران مظلوم گفته می شود.

اما اینکه امام حسین ـ علیه السلام ـ بیش از دیگر معصومین در اجتماعات مسلمانان و شیعیان به مظلومیت شهرت یافته است به خاطر اوج ستم و بی رحمی و ظلمی است که بر آن بزرگوار و اصحاب و فرزندان و اهل بیت او روا داشته شده است به گونه ای که بر اساس روایات معتبر و صحیح، آسمان و زمین و آن چه در آن بود به جهت عظمت ظلم و ستمی که بر آن حضرت شد متأثر گردیده و چنان چه در زیارت شریفه عاشورا می خوانیم: «… ای ابا عبد الله همانا تعزیت تو (در عالم) بزرگ و مصیبت تو در جهان بر ما شیعیان و تمام اهل اسلام سخت و ناگوار بود و تحمل آن مصیبت بزرگ در آسمان ها بر همه اهل آسمان ها سخت و دشوار بود… و مصیبت شما در عالم اسلام بلکه در تمام آسمان ها و زمین چه قدر بزرگ بود و بر عزادارانش تا چه حد سخت و ناگوار گذشت…» و در کتب معتبر تاریخی نقل شده است که بعد از شهادت آن بزرگوار هنگام عبور قافله اسراء در یکی از منازل سر بریده او با راهب مسیحی سخن گفت و فرمود: «…. من فرزند علی مرتضی و فرزند فاطمه زهرا هستم و من مقتول و کشته شده در کربلا هستم و من مظلومم و عطشان ….» و از امام صادق ـ علیه السلام ـ نقل شده که فرمود: «… ما اصیب ولد فاطمه و لا یصابون بمثل الحسین هیچ کدام از فرزندان و اولاد فاطمه ـ سلام الله علیها ـ مثل حسین ـ علیه السلام ـ دچار مصیبت (و رنج) نشده و نخواهند شد. پس ائمه ما همه مظلوم اند و لکن حسین مظلوم ترین آن هاست همان گونه که امام صادق فرمود و نیز از امام حسن مجتبی ـ علیه السلام ـ نقل شده که فرمود: روزی چون روز شما «در مصیبت و سختی» نیست ای ابا عبدالله
چرا به امام حسین(ع) ثارالله می گویند؟

آیا اطلاق ” ثارالله ” به امام حسین(ع)، ریشه قرآنی و روایی دارد؟ «ثار» از ریشه «ثَأر» و «ثُؤره»، به معنای انتقام و خون خواهی و نیز به معنای خون است.

1) برای «ثارالله»، معانی و وجوه مختلفی ذکر شده که هر یک تفسیر خاص خود را دارد و در مجموع به این معناست که خداوند، ولی خون آن حضرت است و خود او، خون آن بزرگوار را از دشمنانش طلب می‌کند؛ زیرا ریختن خون سیدالشهدا در کربلا، تجاوز به حریم و حرمت الهی و طرف شدن با خداوند است. به طور کلی، از آن جهت که اهل بیت(ع) «آل الله» هستند، شهادت این امامان و ریخته شدن خونِ آنان، متعلق به خداوند است.

اگر چه این واژه در قرآن نیامده است، اما می‌توان آن را با آیات قرآنی، این گونه توجیه کرد که خداوند می‌فرماید: «من قتل مظلومًا فقد جعلنا لولیه سلطَنًا ؛ آن کس که مظلوم کشته شده، برای ولی‌اش، سلطه (و حق قصاص) قرار دادیم».

هر کسی (صرف نظر از مسلک و مذهبش)، اگر مظلومانه کشته شود، صاحبان خون او، حق خون خواهی دارند و از آن جا که اهل بیت(ع)- به ویژه امام حسین(ع) – مظلومانه و در راه ایمان و حق و خداوند، کشته شده‌اند و جان به جان آفرین تسلیم کرده‌اند، در واقع، «ولی دم» و خون خواه آنان، خود خداوند است.

بنابراین، «ثارالله» به این معناست که خون بهای امام حسین علیه السلام، متعلق به خداست و او کسی است که خون بهای امام حسین(ع) را خواهد گرفت. این واژه، حاکی از شدت همبستگی و پیوند سیدالشهدا(ع) با خداوند است که شهادتش همچون ریخته شدن خونی از قبیله خدا می‌ماند که جز با انتقام گیری و خون خواهی خدا، تقاص نخواهد شد.

2) اگر «ثار» به معنای خون باشد، قطعاً مراد از «ثارالله»، معنای حقیقی نیست؛ بلکه یک نوع تشبیه، کنایه و مجاز است؛ چون مسلّم است که خدا موجودی مادی نیست تا دارای جسم و خون باشد؛ پس این تعبیر، از باب تشبیه معقول به محسوس است؛ یعنی همان گونه که نقش خون در بدن آدمی، نقشی حیاتی است، وجود مقدس امام حسین علیه السلام نسبت به دین خدا نیز چنین نقشی دارد و احیای اسلام، با نهضت عاشورا بوده است.

3) شاید بتوان در این باره با نگاه عرفانی مستند به روایات نیز به نتیجه ای نورانی دست یافت. از امام علی(ع) نیز به «اسدالله الغالب» و «یدالله» تعبیر شده است و در حدیث «قرب نوافل» از پیامبر(ص) روایت شده که خداوند فرمود:«بنده من، به چیزی دوست داشتنی‌تر از واجبات، نزد من اظهار دوستی نمی‌کند و همانا او با نوافل نیز به سوی من اظهار دوستی می‌کند؛ پس آن گاه که او را دوست بدارم، گوش او می‌شوم که با آن می‌شنود و دیده او می‌شوم که با آن، می‌بیند و زبان او می‌شوم که با آن سخن می‌گوید و دست او می‌شوم که با آن، ضربه می‌زند و پای او می‌شوم که با آن راه، می‌رود. اگر به درگاه من دعا کند، او را دوست خواهم داشت و اگر از من درخواست کند، به او عطا می‌کنم».

از این روایت به خوبی آشکار می‌شود که اولیای خداوند، «خلیفه» او بر روی زمین و مظهر افعال الهی‌اند. خداوند، جسم نیست؛ اما آن چه را که اراده می‌کند انجام بدهد، از طریق دست اولیای خود، به ظهور می‌رساند و کمکی را که می‌خواهد به سوی بنده ای بفرستد، با پای اولیای خود می‌رساند و خونی را که می‌خواهد از سوی خود، برای احیای دین خودش ریخته شود، از طریق شهادت اولیای خودش، ظاهر می‌سازد. از این رو، همان طور که دست امام علی(ع) دست قدرت خدا و «یدالله» است، خون امام حسین(ع) نیز خون خدا و «ثارالله» است.

از این رو، در زیارت عاشورا، چنین می‌خوانیم: «السلام علیک یا ثار الله و ابن ثاره و الوتر الموتور؛ سلام بر تو ای خون خدا و فرزند خون او! سلام بر تو ای یگانه دوران»! همان گونه که ابن قولویه در زیارت هفدهم و بیست و سوم امام حسین علیه السلام این فقره را نقل می‌کند: «و انک ثار الله فی الأرض و الدم الذی لا یدرک ثاره أحد من أهل الأرض و لا یدرکه الا الله وحده».

همان گونه که نقش خون در بدن آدمی، نقشی حیاتی است و بود و نبودش، زندگی و مرگ او را رقم می‌زند، وجود مقدّس امام علی و امام حسین(ع) نزد خدا و در دین او، چنین نقشی دارند و اگر آن حضرت نبود، اسلام نبود و اگر حسین(ع) نبود، اسلام و تشیّع نبود.

آری، تا یاد و نام سیّدالشّهدا(ع) زنده و بر سر زبان‌هاست، تا عشق حسین علیه السلام در دل‌ها می‌تپد، تا آتش محبت و ولایت او در قلوب انسان‌ها مشتعل است، تا فریاد «یا حسین» بر بلندای آسمان‌ها و زمین، طنین انداز است، نام و یاد خدا، زنده و پایدار است؛ چون او، همه هستی خود را در راه خدا، انفاق و ایثار کرد؛ سیمای ننگین ریاکاران و تحریف گران زمان را آشکار نمود و نقاب از چهره زشت آن‌ها برداشت و اسلام ناب نبوی و علوی را نمایاند. خون او، شرافت «ثارالله» را گرفت.

ثارالله در فرهنگ شیعه

در فرهنگ شیعه خون حسین به عنوان نماد عزت، حق طلبی و ظلم ستیزی شناخته می‌شود و در طول تاریخ با هویت شیعه پیوند خورده است. به عنوان مثال در جریان انقلاب اسلامی ایران شعار «خون حسین می‌جوشد، خمینی می‌خروشد» یادآور این مفهوم و نمایانگر اثر آن در برانگیختن شیعیان است.
این حسین کیست که عالم همه دیوانه اوست …

ای دل خسته! گرت عقده عالم به گلوست

آستان‌بوس حرم باش و بپرس از در دوست

کیست این مایه امّید که دل خانه اوست

دل عالم همه مشتاق حرمخانه اوست

دل هر کس که حسینی است ز خود بی‌خبر است

بس که آن جلوه توحید مرا در نظر است

هر خداجوی تمسک به ولایش دارد

هر دلی میل سوی کرببلایش دارد

من ندانم که چه سری است که در خانه اوست

داستان تو و غم، صحبت سنگ است و سبوست

**این حسین کیست که عالم همه دیوانه‌ اوست

این چه شمعی است که جان‌ها همه پروانه‌ اوست

کشته عشق حسین از همه کس زنده‌تر است

هر کجا می‌نگرم نور رخش جلوه‌گر است

هر کجا می‌گذرم جلوه مستانه اوست

این حسین کیست که عالم همه دیوانه اوست
Photo

Post has attachment
سلام من به #محرم  بـه #مسـلـم و به #حـبـیـبش
به رو سپیدی #جوُن و به بوی عطر عجیبش
سلام من به #محـرم  به شـور و حـال عیـانـش
سلام من به #حسـیـن ع و به اشک سینه زنـانش
Photo

Post has attachment
معنای جهانی شدن اینه
از موشک و بمب آمریکا نترسید.
از فرهنگ آمریکایی بترسید.
دعوای اصلی ما با غرب

Photo

Post has attachment
شیعیان! دیگر هواى نینوا دارد حسین

روى دل با کاروان کربلا دارد حسین‏

از حریم کعبۀ جدّش به اشکى شُست دست

مروه پشت سر نهاد، امّا صفا دارد حسین‏

مى‌‏برد در کربلا هفتاد و دو ذبح عظیم

بیش از این‏‌ها حرمت کوى منا دارد حسین...

او وفاى عهد را با سر کند سودا ولى

خون به دل از کوفیان بی‌وفا دارد حسین‏...

آب را با دشمنان تشنه قسمت مى‌‏کند

عزّت و آزادگى بین تا کجا دارد حسین‏...

دست آخر کز همه بیگانه شد، دیدم هنوز

با دم خنجر نگاهى آشنا دارد حسین‏

شمر گوید گوش کردم تا چه خواهد از خدا

جاى نفرین هم به لب دیدم دعا دارد حسین‏

اشک خونین، گو بیا بنشین به چشم «شهریار»

کاندرین گوشه عزایى بى‏‌ریا دارد حسین
Photo

Post has attachment

سلام ماه محرّم چه محشری داری
بـه سینه بُغضِ گلوگیرِ مادری داری

بـیا و نـوحۀ حَیَّ علی العزا بردار
كه حُزنِ دلشكن وگریه آوری داری

لـهوفِ سینۀ خود را ورق بزن آخر
چقدر غربتِ نـاگفته از سَری داری

Photo
Wait while more posts are being loaded