Post is pinned.
ชินเอม่อน ซัง
1 ตุลาคม 2014 · 
สวัสดีน้ำตา พักนี้เจอกันบ่อยนะเรา
มีไหมใครสักคนที่เป็นเพื่อนที่ดีสำหรับฉันให้ฉันได้ปรึกษา
ในเวลาที่ฉันท้อใจ ฉันเหนื่อย ฉันอยากร้องไห้
มีไหมใครสักคนที่จะปลอบฉันในวันที่ฉันอ่อนแอ ไม่ตอกย้ำในสิ่งที่ฉันทำพลาดไป
มีไหมใครสักคนที่จะเข้าใจและยอมรับในสิ่งที่ฉันกำลังกระทำอยู่
แล้วคอยให้กำลังใจว่าฉันจะต้องทำมันได้
บางครั้งฉันท้อใจ ฉันเหนื่อย ฉันร้องไห้
แต่การร้องไห้ได้สอนฉันว่า ยิ่งฉันร้องไห้ฉันยิ่งอ่อนแอ
การร้องไห้ไม่ได้ช่วยอะไรเลยสำหรับฉันแต่มันทำให้ฉันรู้สึกว่าได้ระบายออกมา
การระบายความรู้สึกที่มันล้นจนรับไม่ไหว
ทุกวันนี้ฉันก็ยังร้องไห้เพราะอะไรกันล่ะ
เพราะฉันเองที่อ่อนแอขี้แงโตไม่เป็น 
คนอื่นเขาคงไม่ขี้แงเขาคงโตและเข้มแข็งกว่าฉันสินะ
 
#ยินดีที่มาทักทายนะเจ้าน้ำตาแต่ทักบ่อยไปนะช่วงนี้
#ฉันจะเข้มแข็งกว่านี้นะเธอไปหาคนอื่นบ้างสิ
#ตอนนี้นี้ฉันร้องไห้บ่อยเหลือเกินฉันจะไม่มีแรงแล้วนะ_

Post has attachment

Post has attachment
หากใคร่ที่จะมีรัก...ก็ต้องยอมรับผลของการกระทำ
อย่าผูกมัดหรือยึดติดกับสิ่งนั้นเพราะไม่มีอะไรเป็นของเราแม้กระทั่งร่างกายนี้เราก็ยืมเขามาใช้...เสียใจได้แต่อย่านาน...รักตัวเองให้มากนะ
เข้มแข็งกว่านี้...ห้ามอ่อนแอ...สู้ต่อไปถ้าพ่อแม่ยังไม่สบาย...ห้ามท้อ อดทนต่อสิ่งที่ไม่ชอบให้ได้นะ
ถ้ารักครั้งนี้ต้องจบลง...ห้ามบ้านะเตรียมใจไว้ให้ดี
มีพบ พราก จาก เจอ เป็นธรรมดา....อย่าบ้านะ
21:14 29/10/2559
PhotoPhotoPhotoPhotoPhoto
28/10/59
8 Photos - View album

Post has attachment
เก็บไว้ปวดใจเล่นๆ 21:20 28/10/59
PhotoPhotoPhotoPhotoPhoto
28/10/59
12 Photos - View album

Post has attachment
เก็บไว้ปวดใจเล่นๆ ขอบคุณช่วงเวลาหนึ่งของชีวิตที่ทำให้ได้เจอกัน #พร้อมที่จะเจ็บแล้วหรือยัง
#ไม่มีใครทำให้เราเจ็บปวดได้เท่าใจเราไปยึดติดกับสิ่งนั้น 23/09/59
PhotoPhotoPhotoPhotoPhoto
24/9/59
6 Photos - View album

Post has attachment

Post has attachment
เห้อ...อีกแล้ว
นึกว่าเช้า...ตรงไหนแค่ตีสองเอง
หลับไม่ลง ฝันดีมากกกกก(ก ล้านตัว)
นอนเร็วเป็นทุกที

Photo

ฝันนี้ในฝัน
เธอโทรมาหา...นี่คงคิดถึงเธอมากเกินไป


Post has attachment
ตอนเป็นเด็ก เราชอบนั่งคิด นั่งถามตัวเอง

เราอยากโตเป็นผู้ใหญ่ อยากเรียนจบไวไว
อยากใช้ชีวิตที่คนโตเค้าใช้กัน อยากทำตามใจตัวเอง

เราคิดว่าเราเป็นเด็ก จะทำอะไรก็ไม่ได้ มันมีข้อจำกัดเต็มไปหมด
เราถูกสังคมตีกรอบให้ จนเราไม่กล้าทำอะไรเลย

เมื่อเวลาผ่านไป เราก็เริ่มโตขึ้นๆ แต่เราก็มีความสุขกับช่วงเวลานั้นนะ ความสุขในแบบของเด็ก มันเป็นความสุขที่แทบไม่ใช้ตังค์เลย

ฝนตกก็มีความสุข แดดออกก็มีความสุข ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เราก็สนุก สุขไปกับมัน

จนพอวันหนึ่ง สังคมก็บอกกับเราว่า เราโตละนะ เราจะทำตัว ใช้ชีวิตเหมือนกับเด็กๆไม่ได้ละนะ

มันเหมือนอารมณ์เดียวกับ กำลังเล่นสนุกๆแล้วแม่เรียกกลับบ้าน กำลังได้ฟิล ฮ่าๆๆๆๆ

อายุมากขึ้นก็มาพร้อมกับความรับผิดชอบที่มากขึ้น

เมื่อก่อนเราอยากไปโรงเรียน เพื่อไปเจอเพื่อนๆ ไปเล่นกับเพื่อนๆ แต่ตอนนี้เรากลับมาโรงเรียนเพื่อเกรด เรียนเพื่อสอบเรียนเพื่อเข้ามหา'ลัย

บางวิชาเราไม่ชอบ เราไม่อยากเรียน เขาก็อัดเยียดอะไรก็ไม่รู้มาให้เรา

จะไม่เรียนก็ไม่ได้ เพราะเราจะกลายเป็นแกะดำ เป็นจุดต่างของสังคม เราก็เลยต้องทนๆเรียนไป

เรียนไม่รู้เรื่อง สบตก ก็โดนตี โดนด่า โดนเหยียด ต่างๆนานา

ไม่ใช่เราไม่เก่ง ไม่ใช่เราไม่มีดี แต่แค่เราไม่ได้ทำในสิ่งที่เราชอบ มันไม่ใช่ที่ที่ของเรา เราเลยไม่มีความสุข

ขึ้นมหา'ลัย นี่หนักเลย ทุกอย่างคือการแข่งขัน กดดัน เครียด สุขภาพจิตก็เสีย

สุดท้ายจบมาพร้อมกับกระดาษโง่ๆเพียงใบเดียว + คำถามเป็นล้านๆคำถาม ที่ยังหาคำตอบไม่ได้

พอถึงวัยทำงาน มันคือช่วงที่เวลาที่พีคที่สุดในชีวิต เราจะเจอทุกอย่างที่เราไม่เคยเจอ

เจอปัญหามากมาย หลายๆอย่างที่ต้องรับผิดชอบ

นึกถึงตอนเป็นเด็ก ที่ทุกอย่างมันง่าย มันไม่มีกรอบ มันไม่มีความกลัว โลกมันช่างสวยงาม อยากรู้อะไรก็อ่านหนังสือ หรือถามคุณครูเอา

แต่ตอนนี้สิ หาไม่ได้แม้แต่ความจริง

น่าเสียดายที่เราเกิดมา มีชีวิต แต่เราก็ไม่เคยใช้

มีความฝัน ก็ไม่เคยทำมันให้เป็นจริง

สุดท้ายก็ตายไปแบบไม่มีใครจดจำ

อย่าให้ต้องมาพูดคำว่า รู้งี้.... ถ้าอย่างงั้นก็อย่าให้คำว่า "เดี๋ยวก่อน" มาทำลายอนาคตตัวเราเอง

ไม่มีพระเจ้า ไม่มีผู้วิเศษ ไม่มีหมอดู ไม่มีใครที่ไหนมากำหนดชีวิตเรา

มีแต่เรา ที่กำหนดชีวิตเราเอง

ลุย^^

ขอขอบคุณที่มา : Ramet Tanawangsri
©เพจLine@เคล็ดลับแสนดี~*

Photo


ชินเอม่อน ซัง
11 พฤศจิกายน 2014 · 
ไม่มีใครอยู่กะเราได้นานเท่าตัวเราเอง_
ในวันที่เหนื่อยท้อ
ร้องไห้อีกเเล้ว นิสัยเดิมขี้แงจังนะเมื่อไรจะโต
ร้องไห้ทำไมเรื่องแค่นี้เอง
ทำตัวเราเองนี่จะโทษใครล๊
ทำตัวไม่ดีเองเวลามีตั้งมากมาย
เอาไปทำเรื่องไร้สาระหมด
เป็นไงล๊ดีไหมผลที่กระทำออกมา
แล้วจะเครียดทำไมกะเรื่องแค่นี้เอง
อ่านหนังสือสอบสิ
จะร้องไห้ให้ได้อะไร
พอเถอะความคิด
จะทำร้ายตัวเองทำไม
มันผ่านไปแล้วแก้ไขไม่ได้
Wait while more posts are being loaded