Post has attachment

Post has attachment

Post has attachment

Post has attachment
Παναγία η Προυσιώτισσα- Γιορτάζει η «Κυρά της Ρούμελης»

https://www.youtube.com/watch?v=eoH6iBsiVFk

Post has attachment
SO THAT WE MAY BE ONE

“Sanctify them in the truth; your word is truth. As you have sent me into the world, so I have sent them into the world. And for their sakes I sanctify (ἁγιάζω) myself, so that they also may be sanctified (ἡγιασμένοι) in truth. I ask not only on behalf of these, but also on behalf of those who will believe in me through their word, that they may all be one. As you, Father, are in me and I am in you, may they also be in us, so that the world may believe that you have sent me. The glory that you have given me I have given them, so that they may be one, as we are one, I in them and you in me…” (Jn 17: 17-23)

Our Lord “sanctifies” Himself for us, that is, He dedicates Himself completely to us, making Himself ours, so that we also may be “sanctified,” or made His, “in truth.” He also gives us His “glory,” revealed to us most evidently on the mountain of Transfiguration, in the beauty of the Son, the uncreated Light of the Spirit, and the affirming voice of the Father. We, – all of us, – are given this “glory,” so that we may become capable of, and partake in, His kind of unity. Because we are utterly incapable of being “one” outside The One, the Triune God and Creator of all of us.

Today let me open up to what I have already been given; to the “glory” He has on offer, by re-connecting with Him in heartfelt prayer. Let me not walk about “in the world” aimlessly and in self-isolation, on my own. But let me be in Him, staying close to His word, so that I walk and act and speak as one “sent into the world,” as He called me to be, empowered with His humbling and unifying grace. “Come and abide in us,” O Lord, that we all may be one, as You are. Amen!

(Happy Transfiguration to those of us celebrating today! And don't miss our all-new podcast, dear zillions, - a VERY practical one - on "Keeping Things Simple"! Subscribe here to tune in, if you've been missing out: https://www.patreon.com/sistervassa)
Photo

Post has attachment
Όσιος Θεοφάνης ο Θαυματουργός (16ος αι.) Αγιορείτης Άγιος
Μνήμη 19 Αυγούστου
 
Γεννήθηκε στα Ιωάννινα από ευσεβείς γονείς. Όταν ενηλικιώθηκε, ήλθε στο Άγιον Όρος κι έγινε μοναχός στη μονή Δοχειαρίου. Για τις αρετές του, μετά από καιρό, εξελέγη ηγούμενος. Τη μονή «εις ύψιστον βαθμόν ακμής ήγαγεν, εκθύμως και παντοίοις άσκητικοίς κανόσι παροτρύνων εις πολιτείαν όλως θεάρεστον τους υπό την εποπτείαν αύτού συνασπισμένους μοναχούς και τον προς τα θεία διάπυρον ζήλον αύτού μεταδιδούς».
Αργότερα, ανάγκες τον οδήγησαν έξω του Όρους. Μαζί με τον ανεψιό του πήγε στη σκήτη της Βέροιας, όπου έκτισε μονή προς τιμήν της Θεοτόκου «συναγαγών πολλούς μιμητάς της ενάρετου πολιτείας αυτού». Όταν η μονή αυτή προχώρησε στην πνευματική ζωή, άφησε τον ανεψιό του να τη διευθύνει κι αυτός πήγε στη Νάουσα, όπου έκτισε άλλη μονή προς τιμή των Παμμεγίστων Ταξιαρχών. Συγκεντρώθηκαν και εδώ πολλοί μοναχοί, στους όποιους ήταν ηγούμενος επί «χρόνον ικανόν». Πολλοί χριστιανοί κατέφευγαν στον όσιο προς παρηγοριά και στηριγμό.
Κατόπιν επέστρεψε στη σκήτη της Βέροιας, όπου εκοιμήθη και ετάφη, αφού είχε προβλέψει την έκδημία του. Στη σκήτη υπάρχει μέρος των τιμίων λειψάνων του. Η θαυματόβρυτη κάρα του φυλάγεται στο ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου Ναούσης. Στη μονή Δοχειαρίου σώζεται η «πατερίτσα» του οσίου.
Ο όσιος Θεοφάνης, και όσο ζούσε στη γη και μετά την ειρηνική του αποδημία, τέλεσε πλήθος θαυμάτων. Μεταξύ αυτών αναφέρονται πώς μετέβαλε θαλασσινό νερό σε πόσιμο, κόπασε σφοδρή θαλασσοταραχή, θεράπευσε λεπρό Αγαρηνό, ίασε επίσης ανθρώπους σχιζοφρενείς και κουλούς και γυναίκες αιμορροούσες κι επιληπτικές. Τη Νάουσα απάλλαξε από πανώλη και ανομβρία, της οποίας ο όσιος είναι πολιούχος.
Ο βίος και η ακολουθία του εκδόθηκαν για πρώτη φορά στη Βενετία το 1764. Νεώτερη ακολουθία συνέθεσε ο μοναχός Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης.
 
Photo

Post has attachment
Το θαύμα της ερήμου!
 
Η΄ Ματθαίου: Ματθ. ιδ΄ 14-22
Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, εἶδεν ὁ ᾿Ιησοῦς πολὺν ὄχλον, καὶ ἐσπλαγχνίσθη ἐπ᾿ αὐτοῖς καὶ ἐθεράπευσε τοὺς ἀρρώστους αὐτῶν. ὀψίας δὲ γενομένης προσῆλθον αὐτῷ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ λέγοντες· ἔρημός ἐστιν ὁ τόπος καὶ ἡ ὥρα ἤδη παρῆλθεν· ἀπόλυσον τοὺς ὄχλους, ἵνα ἀπελθόντες εἰς τὰς κώμας ἀγοράσωσιν ἑαυτοῖς βρώματα. ὁ δὲ ᾿Ιησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· οὐ χρείαν ἔχουσιν ἀπελθεῖν· δότε αὐτοῖς ὑμεῖς φαγεῖν. οἱ δὲ λέγουσιν αὐτῷ· οὐκ ἔχομεν ὧδε εἰ μὴ πέντε ἄρτους καὶ δύο ἰχθύας. ὁ δὲ εἶπε· φέρετέ μοι αὐτοὺς ὧδε.
καὶ κελεύσας τοὺς ὄχλους ἀνακλιθῆναι ἐπὶ τοὺς χόρτους, λαβὼν τοὺς πέντε ἄρτους καὶ τοὺς δύο ἰχθύας, ἀναβλέψας εἰς τὸν οὐρανὸν εὐλόγησε, καὶ κλάσας ἔδωκε τοῖς μαθηταῖς τοὺς ἄρτους, οἱ δὲ μαθηταὶ τοῖς ὄχλοις. καὶ ἔφαγον πάντες καὶ ἐχορτάσθησαν, καὶ ἦραν τὸ περισσεῦον τῶν κλασμάτων δώδεκα κοφίνους πλήρεις. οἱ δὲ ἐσθίον­τες ἦσαν ἄνδρες ὡσεὶ πεντακισχίλιοι χωρὶς γυναικῶν καὶ παιδίων. Καὶ εὐθέως ἠνάγκασεν ὁ ᾿Ιησοῦς τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ ἐμβῆναι εἰς τὸ πλοῖον καὶ προάγειν αὐτὸν εἰς τὸ πέραν, ἕως οὗ ἀπολύσῃ τοὺς ὄχλους.
ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΕΡΗΜΟΥ
«Ἔφαγον πάντες καὶ ἐχορτάσθησαν»
   Ἡ σημερινὴ εὐαγγελικὴ περικοπὴ μᾶς παρουσιάζει ἕνα θαῦμα ­ἐκπληκτικὸ καὶ ἀδιαμφισβήτητο. Ἐκπληκτικό, ­δι­ότι μέσα στὴν ἐρημιὰ ἔφαγαν καὶ ­χόρτασαν πάνω ἀπὸ 5.000 ἄνθρωποι μόνο μὲ πέντε ἄρτους καὶ δύο ψάρια! Καὶ ἀδιαμφισβήτητο, ­διότι ἀφενὸς μὲν τὸ θαῦμα αὐτὸ εἶχε χιλιάδες αὐτόπτες μάρτυρες, ἀφετέρου δὲ καταγράφηκε καὶ ἀπὸ τοὺς τέσσερις ἱεροὺς Εὐαγγελιστές, γεγονὸς πού βεβαιώνει ὅτι εἶ­ναι ἀληθινό.
   Ἀξίζει λοιπὸν νὰ δοῦμε πῶς τὸ θαῦ­μα αὐτὸ ἀνατρέπει κάθε λογικὴ καὶ ἐ­­­­­­­παναλαμβάνεται σὲ κάθε τόπο καὶ ἐ­­ποχή.
1. Η ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΛΟΓΙΚΗΣ
   Ὁ Κύριος ἦταν ἀπορροφημένος ἀπὸ τὴ διδασκαλία πρὸς τὰ πλήθη καὶ τὶς θεραπεῖες τῶν ἀσθενῶν, ποὺ συνέρρεαν κοντά του. Ἡ ὥρα ὅμως περνοῦσε. Τότε Τὸν πλησίασαν ἀνήσυχοι οἱ μαθητές του καὶ Τοῦ εἶπαν νὰ δώσει ἐντολὴ νὰ φύγει ὁ κόσμος γιὰ νὰ προλάβουν ὅλοι νὰ ἀγοράσουν κάτι νὰ φᾶνε. Ὁ Κύριος ὅμως ἀτάραχος τοὺς ἀπάντησε: «Δὲν χρειάζεται νὰ φύγουν. Νὰ τοὺς δώσετε ἐσεῖς νὰ φᾶνε». Οἱ μαθητὲς ξαφνιάστηκαν. Πῶς εἶναι δυνατόν; «Οὐκ ἔχομεν ὧδε εἰ μὴ πέντε ἄρτους καὶ δύο ἰχθύας», ἀπάντησαν. Αὐτοὶ εἶναι χιλιάδες κι ἐμεῖς δὲν ἔχουμε τίποτα παρὰ μόνο πέντε ψωμιὰ καὶ δύο ψάρια. Ἔκαναν ὅμως ὑπακοὴ στὴν ἐντολὴ τοῦ Κυρίου καὶ ἔφεραν μπροστά του αὐτὰ τὰ ἐλάχιστα τρόφιμα ποὺ εἶχαν. Ὁ Κύριος τότε τὰ εὐλόγησε, τὰ ἔκοψε καὶ τοὺς τὰ ἔδωσε γιὰ νὰ τὰ μοιράσουν σὲ ὅλους. Καὶ τὸ θαῦμα ἔγινε: «Ἔφαγον πάντες καὶ ­ἐχορτάσθησαν». Ὅλοι ἔφαγαν καὶ χόρτασαν καὶ περίσσεψαν καὶ δώδεκα γεμάτα κοφίνια! Καὶ νὰ σκεφθεῖ κανεὶς ὅτι μόνο οἱ ἄνδρες ἐκεῖ ἦταν πέντε χιλιάδες. Ἂν προσθέσουμε σ’ αὐτοὺς τὶς γυναῖκες καὶ τὰ παιδιά, τότε καταλαβαίνουμε ὅτι οἱ διαστάσεις τοῦ θαύματος ξεπερνοῦν κάθε ἀνθρώπινη λογική...!
2. Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ
   Εἶναι χαρακτηριστικὸ ὅτι στὸ θαῦμα αὐτὸ ὁ πανάγα­­θος Θεὸς φανερώνει τὴ στορ­γι­­κὴ Πρόνοιά του καὶ γιὰ τὶς ὑλι­­κὲς ἀνάγκες τῶν ἀνθρώπων. Καὶ δὲν ἦταν οὔτε ἡ πρώτη οὔ­τε ἡ μόνη φορὰ ποὺ συνέβη κάτι τέτοιο.
   Ἂς θυμηθοῦμε τοὺς Ἰσραηλίτες, ὅταν ἔφυγαν ἀπὸ τὴ σκλαβιὰ τῆς Αἰγύπτου καὶ περιπλανιόντουσαν μέσα στὴν ἔρημο. Ποῦ νὰ βροῦν ἐκεῖ νε­­ρὸ καὶ τροφὴ γιὰ 1,5 περί­που ἑκατομμύριο ἀνθρώπους; Ἀν­­­θρωπίνως ὅλοι ἦταν καταδικασμένοι νὰ πεθάνουν ἀπὸ τὴ δίψα καὶ τὴν πείνα. Κι ὅμως ὁ παντοδύναμος Θεὸς φρόντιζε γιὰ κάθε τους ἀνάγ­κη. Μέσα ἀπὸ ξεροὺς βράχους ἄνοιγε πηγὲς μὲ νερό, ἐνῶ κάθε πρωὶ τοὺς ἔστελνε ἀπὸ τὸν οὐρανὸ τὸ καθημερινό τους φαγητό, τὸ μάννα, καὶ ὀρτύκια, γιὰ νὰ μὴν τοὺς λείψει τὸ κρέας! Ἀλλὰ καὶ στὸ γάμο τῆς Κανᾶ, ὅταν διαπιστώθηκε ἡ ἔλλειψη κρασιοῦ, ὁ Κύριος μετέβαλε τὸ νερὸ σὲ κρασὶ μὲ θαῦμα, ποὺ ἔγινε μὲ τὴ μεσολάβηση τῆς Παναγίας Μητέρας του.
   Στὴν ἱστορία τῆς ­Ἐκκλησίας μας ἀναρίθμητα εἶναι τὰ θαυμαστὰ περιστατικὰ ποὺ ἀποδεικνύουν μὲ πόση ἀγάπη ἐνδιαφέρεται ὁ Θεός, ὥστε τίποτα νὰ μὴ λείψει ἀπὸ τοὺς πιστούς.
   Καὶ ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος, τὴν ὁ­­­­ποία τιμοῦμε αὐτὴ τὴν περίοδο, πρεσβεύ­ει στὸν φιλάνθρωπο Θεὸ γιὰ κάθε ­ἀ­­­­­­νάγκη μας. Εἶναι χαρακτηριστικὸ τὸ θαῦμα της ποὺ ἀναφέρεται στὸν βίο τοῦ ἁγίου Ἀθανασίου τοῦ Ἀθωνίτου. Ἦταν τὸν καιρὸ ποὺ ὁ ὅσιος Πατὴρ ἔκτιζε τὴν Ἱερὰ Μονὴ ­Μεγίστης Λαύρας, τὸ πρῶτο ὀργανωμένο Μοναστήρι στὸ Ἅγιον Ὄρος. Βρέθηκε ὅμως σὲ μεγάλη ἔλλειψη χρημάτων καὶ τροφίμων καὶ σκέφθηκε νὰ ζητήσει βοήθεια ἀπὸ τὸν Στρατηγὸ Νικηφόρο Φωκᾶ. Στὸ δρόμο ποὺ πήγαινε γιὰ τὶς Καρυές, τοῦ ἐμφανίστηκε ἡ Παναγία καὶ τοῦ εἶπε: «Γύρισε πίσω, Ἀθανάσιε, καὶ θὰ τὰ βρεῖς ὅλα ἕτοιμα... Καὶ ἀπὸ σήμερα μὴ βάλετε Οἰκονόμο στὴ Λαύρα μου, διότι ἐγὼ θὰ εἶμαι Οἰκονόμισσα τῆς Λαύρας ἕως τῆς συντελείας τῶν αἰώνων». Πράγματι, ὅταν ὁ Ἅγιος ἐπέστρεψε στὴ Μονή, βρῆκε τὶς ἀποθῆκες καὶ τὰ δοχεῖα γεμάτα ἀπὸ ὅλα τὰ ἀγαθά: σιτάρι, κρασί, λάδι κλπ. Ἀπὸ τότε πού συνέβη τὸ περιστατικὸ αὐτό (962 μ.Χ.) μέχρι σήμερα, στὴ Μονὴ Μεγίστης Λαύρας δὲν διορίζεται Οἰκονόμος ὅπως στὰ ἄλλα Μοναστή­ρια. Οἰκονόμισσα ἀνέλαβε ἡ Ὑ­­περαγία Θεοτόκος, στὴν ὁποία εἶναι ἀφιερωμένη καὶ ὁμώνυμη εἰκόνα (Παναγία ἡ Οἰ­κονόμισσα). Παρόμοιο θαῦμα δὲν διαπιστώνουν οἱ εὐσεβεῖς καὶ μάλιστα οἱ πολύτεκνες οἰκογένειες, ποὺ σὲ ὧρες με­γάλης ἀνάγκης βλέπουν τὸ ­σπίτι τους νὰ γεμίζει μὲ ὅλα τὰ ἀναγκαῖα ἀ­­­γαθά;
   «Ἔφαγον πάντες καὶ ἐχορτάσθησαν». Ποιοὶ ἔζησαν ἐκεῖνο τὸ ἀσύλ­ληπτο θαῦμα; Ὄχι ἀσφαλῶς αὐτοὶ πού εἶχαν μείνει στὰ σπίτια τους, ἀλλὰ ­ὅ­­­­­­­σοι εἶχαν ἀκολουθήσει τὸν Χριστὸ καὶ ἄκουγαν τὴ διδασκαλία του. Ἂς φρον­τίζουμε κι ἐμεῖς νὰ τρέφουμε τὴν ψυ­χή μας μὲ τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ, τὴν προσ­ευχὴ καὶ τὴ χάρη τῶν ἁγίων Μυστηρίων καὶ ἡ Πρόνοια τοῦ Θεοῦ δὲν θὰ μᾶς ἐγκαταλείψει. Θὰ μᾶς ἀξιώσει νὰ δοῦμε πολλὲς φορὲς τὸ θαῦμα τῆς ἐ­­ρήμου. Θὰ μᾶς δίνει ὅ,τι ἔχουμε ­ἀνάγ­κη!
 
Photo

Post has attachment
Παράκληση προς την Υπεραγία Θεοτόκο
«Διάσωσον ἀπὸ κινδύνων τοὺς δούλους σου, Θεοτόκε, ὅτι πάντες μετὰ Θεὸν εἰς σὲ καταφεύγομεν ὡς ἄρρηκτον τεῖχος καὶ προστασίαν»
ΠΑΡΑΚΛΗΣΙΣ! Ἀκούει τὴν λέξιν ὁ ἄπιστος καὶ εἰρωνεύεται, κινεῖ περιφρονητικῶς τοὺς ὤμους του καὶ ἐρωτᾷ· 
Ὑπάρχουν λοιπὸν εἰς τὸν 20ὸν αἰῶνα, αἰῶνα διασπάσεως τοῦ ἀτόμου, ὑπάρχουν τόσον καθυστερημένα πνεύματα, ὥστε νὰ προσεύχωνται, νὰ κάμνουν δεήσεις καὶ παρακλήσεις, καὶ νὰ πιστεύουν εἰς κόσμον ὑπερφυσικῶν δυνάμεων; Προσευχή, παράκλησις! 
Τῷ φαίνεται παράξενον, ἀκατάληπτον τὸ φαινόμενον τῆς προσευχῆς.
 Δὲν τὸ πιστεύει ὁ ἄπιστος. Ὅπως ἀκριβῶς ἕνας ἄγριος τῆς κεντρῴας Ἀφρικῆς δὲν πιστεύει τὸν Εὐρωπαῖον, ὁ ὁποῖος τοῦ λέγει, ὅτι ὑπάρχει μηχάνημα (ὁ ἀσύρματος), μὲ τὸ ὁποῖον ἠμπορεῖ νὰ μεταδώσῃ τὴν φωνήν του εἰς ἀπόστασιν ἑκατοντάδων χιλιομέτρων, καὶ ν᾿ ἀκούσῃ καὶ αὐτὸς ἀπὸ τὸ ἄλλο ἄκρον τῆς γῆς τὴν φωνὴν ἀνθρώπων τοὺς ὁποίους οὐδέποτε εἶδεν. 
Ἀλλ᾿ ὁ ἄπιστος δὲν παραδέχεται ὕπαρξιν πνευματικοῦ κόσμου. Εἶνε ὑλιστὴς καὶ γνωρίζει μόνον νὰ ζυγίζῃ καὶ νὰ μετρᾷ τὴν ὕλην. Δι᾿ αὐτὸν μόνον ὕλη ὑπάρχει. Ὅλα εἶνε ὕλη. Ὕλη εἶνε ὁ θεός του. Πέραν ἀπ᾿ αὐτὴν δὲν ὑπάρχει τίποτε. Ὁ δυστυχής! Πιστεύει εἰς τὴν ὕλην, εἰς τὴν δύναμιν τῆς ὕλης. Πιστεύει, ὅτι ἕνα ἐλάχιστον μόριον τῆς ὕλης, ποὺ λέγεται ἄτομον, ἐγκλείει μέσα του μυστηριώδεις δυνάμεις, αἱ ὁποῖαι διὰ τῆς ἐπιστήμης ἀποδεσμευόμεναι δύνανται νὰ συνταράξουν ὠκεανούς, νὰ ἀλλάξουν τὴν κοίτην τῶν ποταμῶν, καὶ νὰ βυθίσουν στόλον ὁλόκληρον θωρηκτῶν. Πιστεύει εἰς τὴν ὕλην καὶ τὰ θαύματά της! Ἀλλ᾿ ἐὰν τὸν ἐρωτήσῃς, Ποῖος ἔκανε, ποῖος ἔπλασε τὴν ὕλην, τὸ πρῶτον μόριον τῆς ὕλης; ποῖος ἐφωδίασε τὴν ὕλην μὲ μυστηριώδεις δυνάμεις; ὁ ἄπιστος ὁ ὑλιστὴς δὲν ἀπαντᾷ, δὲν δύναται ν᾿ ἀπαντήσῃ. Τί ν᾿ ἀπαντήσῃ; Διότι πέραν ἀπὸ τὰς δυνάμεις τοῦ ὑλικοῦ κόσμου ὑπάρχουν αἱ ἀπείρως μεγαλύτεραι δυνάμεις τοῦ πνευματικοῦ κόσμου. Τὰς αἰσθάνονται, τὰς ζοῦν οἱ πιστοὶ τοῦ Κυρίου μαθηταὶ, οἱ ἀληθινοὶ Χριστιανοί. Ἐὰν ὁ ἄπιστος ἔκαμνε τὸν κόπον καὶ ἠρώτα χιλιάδας συνανθρώπων του, τί φρονοῦν περὶ προσευχῆς, θὰ ἤκουε ἀπὸ τὰ στόματα μυριάδων συγχρόνων ἀνθρώπων καὶ τῶν πέντε ἠπείρων, μικρῶν καὶ μεγάλων, ἀναλφαβήτων καὶ σοφῶν ἐπιστημόνων, ὅτι ἡ προσευχὴ κάμνει θαύματα, ἑνώνει οὐρανὸν καὶ γῆν, ἐξυψώνει τὴν ζωὴν τῶν ἀνθρώπων εἰς ἄφθαστα ὕψη.

  Βιβλιοθήκη ὁλόκληρος θὰ ἐσχηματίζετο, ἐὰν ἤθελε κανεὶς νὰ καταγράφῃ εἰς βιβλία τὰ ἄπειρα τῆς προσευχῆς θαύματα. Αἱ μητέρες θὰ ἐδιηγοῦντο τὰ θαύματα ποὺ εἶδαν. Εἶχα τὸ παιδί μου, θὰ ἔλεγεν εἰς τὸν ἄπιστον ἡ μητέρα, τὸ εἶχα βαρειὰ ἄρρωστον. Τὰ φάρμακα ποὺ ἠγόρασα ἀπὸ τὰ φαρμακεῖα πανάκριβα. Μηδέν ἀποτέλεσμα. Οἱ ἰατροί, ποὺ ἐκάλεσα, ἔκαμναν ἰατροσυμβούλιον, διεφώνησαν, διεκπληκτίσθησαν, καὶ ἐπὶ τέλους μοῦ εἶπαν· Δὲν ὑπάρχει σωτηρία. Ἔτσι μόνη μου ἐλπίδα ἔμεινε ἡ βοήθεια τοῦ Παντοδυνάμου. Ἦτο νύκτα, μεσάνυκτα. Τὸ παιδὶ ἐκαίετο εἰς τὸν πυρετόν. Παραληροῦσε. Μὰ ἐγὼ δὲν ἀπηλπίσθηκα. Γονάτισα. Ἔκαμα τὴν προσευχήν μου. Τὰ μάτια μου ἐγέμισαν δάκρυα. Θεέ μου, βοήθησέ με, σῶσε τὸ παιδί μου! Παναγία, κάμε τὸ θαῦμα σου! Καὶ τὸ θαῦμα ἔγινε. Τὸ πρωῒ τὸ παιδὶ ἦτο ἀπύρετο. Ἄπιστε! Σύ, ποὺ δὲν πιστεύεις εἰς τὴν δύναμιν τῆς προσευχῆς, σὲ ἐρωτῶ ἐγὼ ἡ μητέρα, ποὺ εἶδα τὸ θαῦμα μέσα εἰς τὸ σπίτι μου, ποῖος ἔκανε καλὰ τὸ παιδί μου; Πόσα τέτοια θαύματα ἔχουν νὰ διηγηθοῦν εἰς τὸν ἄπιστον αἱ πισταί, αἱ Χριστιαναὶ μητέρες! Καὶ πόσα ἄλλα θαύματα ἔχουν νὰ ἐξιστορήσουν μὲ ὅλην τὴν δραματικότητά των οἱ ἡρωϊκοὶ στρατιῶται τοῦ τελευταίου μας πολέμου, ποὺ μέσα ἀπὸ χαλάζι σφαῖρες ἐσώθησαν μὲ τὴν προσευχὴν ποὺ ἔβγαινε ἀπὸ τὴν καρδίαν των· Κύριε, σῶσον μας! Θαύματα λοιπὸν αἱ μητέρες, θαύματα οἱ στρατιῶται, θαύματα οἱ ναῦται. Θαύματα ἔχει νὰ διηγηθῇ κάθε πιστὸν τέκνον τοῦ Θεοῦ, ποὺ εἰς διαφόρους περιστάσεις τῆς ζωῆς του ἔμαθεν ἀπὸ τῆς μικρᾶς του ἡλικίας νὰ χρησιμοποιῇ τὸν μυστικὸν ἀσύρματον τῆς προσευχῆς. Ὁ Θεὸς ἀκούει καὶ σπεύδει εἰς βοήθειαν τοῦ πλάσματός του. Ἡ προσευχή, ἡ παράκλησις! 
Δύναμις ἀόρατος τεραστία τοῦ ἀνθρώπου, ποὺ γνωρίζει νὰ τὴν χρησιμοποιῇ κατὰ τὴν διδασκαλίαν τοῦ Θεανθρώπου. Καὶ τὴν δύναμίν της διαλαλοῦν ὄχι μόνον μικροὶ καὶ ἀσήμαντοι ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι ὅμως διὰ τὴν ἀθῳότητα τῆς καρδίας των εὑρίσκονται πλησιέστερον πρὸς τὴν Θεότητα, ἀλλὰ καὶ σοφοὶ ἐπιστήμονες διεθνοῦς φήμης, οἱ ὁποῖοι ἐβραβεύθησαν μὲ τὸ βραβεῖον Νόμπελ. Καὶ αὐτοὶ πιστοποιοῦν τὰ θαυμαστὰ ἀποτελέσματα τῆς προσευχῆς. Ἀναφέρομεν ἐκ τῶν πολλῶν τὸν Γάλλον ἐπιστήμονα Ἀλέξιον Καρρέλ, βιολόγον καὶ φυσιολόγον παγκοσμίου φήμης, τοῦ ὁποίου τὸ σύγγραμμα «Ὁ ἄνθρωπος, αὐτὸς ὁ ἄγνωστος» ἔχει μεταφρασθῆ εἰς πλείστας γλώσσας. Γράφει ὁ Καρρέλ· «Ἡ σημερινὴ ἀντίληψη ὅτι ἡ προσευχὴ μπορεῖ νὰ ἐπηρεάσει καὶ νὰ γιατρέψει παθολογικὲς καταστάσεις, βγαίνει ἀπὸ παρατηρήσεις ποὺ κάναμε σ᾿ ἀρρώστους οἱ ὁποῖοι μέσα σ᾿ ἕνα λεπτὸ γιατρεύτηκαν ἀπὸ ἀρρώστιες λογῆς λογῆς, φυματίωση τῶν ὀστῶν καὶ τοῦ περιτόνιου, ψυχρὰ ἀποστήματα, πυοροοῦσες πληγές, καρκίνο κ.λπ.» (μετάφρ. Βασ. Λ. Καζαντζῆ καὶ Ἑλ. Συριοπούλου, ἐκδ. «Ὁ Λόγος», Ἀθήνα, χ.χ., σελ. 104). Ἡ προσευχή! Καὶ εἰς πολλὰς περιστάσεις δὲν εἶνε ἀνάγκη ὁ ἰδιος ὁ ἄνθρωπος νὰ προσεύχεται ἢ νὰ ἔχῃ μέσα του θρησκευτικὴν πίστιν· ἀρκεῖ κάποιος ποὺ εὑρίσκεται κοντά του νὰ προσεύχεται… Καὶ τὰ γεγονότα αὐτὰ (θεραπεῖαι ἀσθενῶν διὰ τῆς προσευχῆς) δὲν ἠθέλησαν ποτὲ νὰ τὰ κοιτάξουν οἱ ὑγιεινολόγοι, οἱ ἰατροί, οἱ παιδαγωγοὶ καὶ οἱ κοινωνιολόγοι». Πιστεύουν λοιπὸν καὶ οἱ ἐπιστήμονες τῆς ὁλκῆς ἑνὸς Καρρέλ, κλίνουν τὸ γόνυ ἐνώπιον τῆς Ἀνωτάτης θελήσεως τοῦ Δημιουργοῦ καὶ ἐπικαλοῦνται τὴν προστασίαν Του.
* * *
Ἡ προσευχή, ἡ παράκλησις! Ἀκριβῶς διότι ἡ προσευχὴ ἔχει τοιαύτην δύναμιν, δι᾿ αὐτὸ καὶ οἱ πιστοὶ Χριστιανοὶ τώρα εἰς τοὺς ἑσπερινοὺς τοῦ Δεκαπενταυγούστου τρέχουν χαρούμενοι εἰς τοὺς ἱεροὺς ναοὺς καὶ στὰ ἐξωκκλήσια τῆς Θεομήτορος Κόρης, διὰ νὰ προσευχηθοῦν θερμότερον πρὸς τὸν Λυτρωτὴν τοῦ κόσμου, τὸν ὁποῖον ἠξιώθη νὰ γεννήσῃ ἡ ἁγνὴ καὶ ταπεινὴ Κόρη τῆς Ναζαρέτ. Ἀκούοντες δὲ οἱ πιστοὶ τὸν γλυκύτατον Παρακλητικὸν κανόνα πρὸς τὴν ὑπεραγίαν Θεοτόκον τὰ μάτια των δακρύζουν. Κάτι τὸ ἀόρατον, τὸ μυστηριῶδες αἰσθάνονται εἰς τὰ βάθη τῆς ψυχῆς των. Λὲς καὶ δὲν πατοῦν τὴν στιγμὴν ἐκείνην τὴν γῆν. Ἡ ψυχὴ ἀπογειοῦται, μεταφέρεται εἰς κόσμους ὑπερκοσμίους. Παίρνει νέας δυνάμεις, διὰ νὰ συνεχίσῃ τὸν σκληρὸν ἀγῶνα τῆς ζωῆς, τὸν ἀγῶνα τῆς πίστεως καὶ τῆς ἀρετῆς.
Χριστιανοὶ Ἕλληνες! Ἡ ἐφετινὴ περίοδος τῆς νηστείας τῆς Θεοτόκου συμπίπτει μὲ νέα σοβαρὰ γεγονότα τῆς διεθνοῦς καὶ τῆς ἐθνικῆς μας ζωῆς. Κρίσιμες ἡμέρες γιὰ τὴν πατρίδα μας καὶ γιὰ τὴν ἀνθρωπότητα ὁλόκληρη. Κρίσιμες ἡμέρες. Ὁ σατανᾶς θὰ κάνῃ τὸ πᾶν γιὰ νὰ τορπιλλίσῃ τὴν ἀγάπη, τὴν εἰρήνη, τὸ δίκαιο, καὶ νὰ σπείρῃ νέους σπόρους μίσους, ἐχθρότητος καὶ ἀδικίας. Γι᾿ αὐτὸ τὶς ἡμέρες αὐτές, ἐμεῖς οἱ Χριστιανοὶ Ἕλληνες ποὺ πιστεύουμε στὴ δύναμι τῆς προσευχῆς, ἂς πέσουμε στὰ γόνατα. Ἂς παρακαλέσουμε θερμῶς τὸν οὐράνιο Πατέρα. Ἂς ζητήσουμε καὶ τὴ μεσιτεία τῆς ὑπεραγίας Θεοτόκου. Πόσες φορὲς ἡ ὑπεραγία Θεοτόκος δὲν ἔκανε τὰ θαύματά της καὶ δὲν προστάτευσε τὴ μικρὰ καὶ μαρτυρική μας πατρίδα! Ἂς προσευχηθοῦμε λοιπὸν καὶ τώρα μὲ πίστι ἀκράδαντο. Καὶ νὰ εἶσθε βέβαιοι, ὅτι οἱ προσευχές μας θὰ φέρουν ἀποτέλεσμα κατὰ τρόπο μυστηριώδη, γιὰ ν᾿ ἀξιωθοῦμε ν᾿ ἀκούσουμε· δικαιοσύνη στὴν Ἑλλάδα, εἰρήνη στὴν ἀνθρωπότητα.
† ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος
 «Δέσποινα καὶ μήτηρ τοῦ Λυτρωτοῦ,
δέξαι παρακλήσεις ἀναξίων σῶν ἱκετῶν, ἵνα μεσιτεύσῃς πρὸς τὸν ἐκ σοῦ τεχθέντα. Ὦ Δέσποινα τοῦ κόσμου, γενοῦ μεσίτρια»
Photo

Post has shared content
Ephesians 6:12
For we do not wrestle against flesh and blood, but against principalities, against powers, against the rulers of the darkness of this age, against spiritual hosts of wickedness in the heavenly places.

'Having said that the enemies are fierce, he adds further, that they despoil us of vast blessings. What are these? The conflict lies "in the heavenlies"; the struggle is not about riches, not about glory, but about our being enslaved. And thus is the enmity irreconcilable. The strife and the conflict are fiercer when for vast interests at stake; for the expression "in the heavenlies" is equivalent to, "for the heavenly things." It is not that they may gain anything by the conquest, but that they may despoil us. As if one were to say, "In what does the contract lie?" In gold. The word "in," means, "in behalf of"; the word "in," also means, "on account of." Observe how the power of the enemy startles us; how it makes us all circumspection, to know that the hazard is on behalf of vast interests, and the victory for the sake of great rewards. For he is doing his best to cast us out of Heaven.

He speaks of certain "principalities, and powers, and world-rulers of this darkness." What darkness? Is it that of night? No, but of wickedness. "For ye were," saith he, "once darkness" (Eph. v. 8.); so naming that wickedness which is in this present life; for beyond it, it will have no place, not in Heaven, nor in the world to come.

"World-rulers" he calls them, not as having the mastery over the world, but the Scripture is wont to call wicked practices "the world," as, for example, where Christ saith, "They are not of this world, even as I am not of the world." (John xvii. 16.) What then, were they not of the world? Were they not clothed with flesh? Were they not of those who are in the world? And again; "The world hateth Me, but you it cannot hate." (John vii. 7.) Where again He calls wicked practices by this name. Thus the Apostle here by the world means wicked men, and the evil spirits have more especial power over them. "Against the spiritual hosts of wickedness," saith he, "in the heavenly places." "Principalities, and powers," he speaks of; just as in the heavenly places there are "thrones and dominions, principalities and powers." (Col. i. 16.)'
- St John Chrysostom
Photo

Post has attachment
WHEN ROUTINE IS DISRUPTED

“Bless the Lord, O my soul; and all that is within me, bless his holy name! Bless the Lord, O my soul, and forget not all his benefits, who forgives all your iniquity, who heals all your diseases…Bless the Lord, all his works, in all places of his dominion. Bless the Lord, O my soul!” (Ps 102/103: 1-3, 22)

This morning I woke up a bit jetlagged and groggy, as I’ve been traveling for almost a week now. This kind of disruption of my usual routine can make me… well, unpleasant, for myself and other people. But reading the words of this well-known psalm on this unusual morning under unusual circumstances, - a psalm that I hear often (because it’s sung at the beginning of Divine Liturgy in my church), - I feel like I’m hearing it for the first time.

When travels, new places, or new people cease to make sense to me, because I lose a God-centered focus, let me let His word re-anchor me, because “His holy name” makes everything, including the disruptions to routine, “make sense.” – Not in our “sense,” confused by human agendas and politics and short-sighted objectives, - but in His “sense,” which lovingly, generously abounds in our midst, in every place, if I take pause and listen. Bless the Lord, O my soul, …in all places of His, not our, dominion.

(Check out our latest podcast, on American Orthodoxy! With special guest Fr. Stephen Freeman. Subscribe here to tune in, and don't miss out: https://www.patreon.com/sistervassa)
Photo
Wait while more posts are being loaded