Profile cover photo
Profile photo
Stavros Michas
2,960 followers -
http://stavrosmichas.blogspot.gr/
http://stavrosmichas.blogspot.gr/

2,960 followers
About
Posts

Post is pinned.Post has attachment

ΚΟΣΜΟΣ ΠΑΡΑΚΟΣΜΟΣ

Ενας κοσμος
παρακοσμος
διχως δρομο
σα χιλια σαπια τραγουδια
που τρυπουν την καρδια
και τη ματωνουν...


Photo

Post has attachment

Τ ' ΟΝΕΙΡΟ ΚΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ
στη μνήμη της Μητέρας μου

'Ηδη
απ΄ της ζωής σου το ξύπνημα
συνειδητοποίησες πως ονειρεύεσαι
και πως τ' όνειρο δεν ήταν καν δικό σου.

'Οταν έφθασε η στιγμή να θυμηθείς
των βασάνων σου την αιωνιότητα
κι όσα σιωπηλά κι άδικα έχεις διατρέξει
στο παράπονο που είχες μέσα σου
έστω και μες στον αρχαίο βυθό
του ύπνου σου
και του ονείρου
που χάθηκες

'Ερχεται ο χορευτής
με τα σκονισμένα πόδια
εκείνος ο κυνηγημένος Θάνατος
και κυνηγός

και κλαίει μαζί σου.

Photo

Post has attachment

ΑΥΓΗ

'Οταν θα μιλήσουμε με τη φωνή των πουλιών
θάχουμε ξεχάσει ακόμα και τ'όνομά μας.
Ο κόσμος θα έχει γίνει πιο ελαφρύς
και δε θα υπάρχουν πια εμπόδια.
Θάχουμε απαλλαγεί από κάθε φόβο
κι ο θάνατος δεν θα είναι για μας
παρά μια άλλη διαφάνεια.

Θα φύγουμε.

Το σώμα μας έγινε κιόλας λιγότερο πραγματικό
κι απλώνει ρίζες στ'άπειρο του φωτός.

Τώρα ο κόσμος ξεγυμνώνεται
κι οι φωνές μας ανάβουνε φωτιές.
Πλησιάζεις το φως και φλέγεσαι.

Ας ανέβει λοιπόν
κι ας αστράψει τελευταία φορά η αυγή.

Photo

Post has attachment

ΕΠΙΣΤΡΕΦΩ ΣΤΗ ΓΕΝΝΗΣΗ ΜΟΥ

Στη γυμνή ώρα
το φως λεηλατεί τη μέρα.
Ο κόσμος σωπαίνει αδειανός.
Το ρολόι τραγουδά το χαμένο χρόνο.
Μάταια φυλλομετρώ τη ζωή μου.
Ούτε ένας ήχος
ούτε ένας στεναγμός.
Κλείνω τα μάτια κι αφουγκράζομαι
στα σύνορα του είναι και του τίποτα
μια ζωή πιο ζωντανή μας προσκαλεί.
Ο εαυτός μου ξεκολλά απ' τον εαυτό του
και γίνεται κομμάτια.
Φεύγω να βρω τι είμαι.
Ο άνθρωπος αρχίζει εκεί που πεθαίνει.
Επιστρέφω στη γέννησή μου.

Photo

Post has attachment
ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΠΟΥΛΩ

Σύννεφα πουλώ χρωματιστά
σύννεφα στρόγγυλα και πορφυρά
τη θάλασσα πουλώ τη γαλανή
τις χαραυγές πουλώ
και τα χρυσά τα δειλινά.
Το κίτρινο φεγγάρι που μάζεψα
απ' το πράσινο κλωνάρι
τη ρόδινη φωτιά πουλώ
και το λευκό το χιόνι
τ' άστρα και τον ουρανό
των λουλουδιών τον ίσκιο
ακόμα και το ποίημα πουλώ
κι αυτά που χάνονται μες στην καρδιά
τις λέξεις μου και τα πουλιά.

Photo

Post has attachment
Photo

Post has attachment

Η ΚΑΘΟΔΟΣ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ

Βηματίζω μες στο δωμάτιο
αχνίζει ζεστή η ανάσα μου
Τοίχος
Τοίχος
κρύος της ομιλίας.

Η φωνή μου είναι εδώ
ειν’ η φωνή μου εκεί
κι εγώ μπορώ να κουβεντιάσω
μόνο με τον εαυτό μου.

Αλλά κι εγώ είμαι ένας άλλος

……………………………….....................

Προς
τα
κάτω

προς
τα
κάτω

πρέπει
να
πάω
να
πέσω

Να
χυθώ
μέσα
στη
μαύρη
γλώσσα.

Photo

Post has attachment
Σ' ΕΝΑΝ ΑΛΛΟ ΚΟΣΜΟ

Δεν θέλω πια να μένω ακίνητος
να πετώ θέλω με την ταχύτητα του φωτός.
Λίγο με νοιάζει η αρχή του κόσμου τούτου.
Αφού η γη που μας κουβαλά τρέμει
αχ να κατοικούσαμε σ' έναν άλλο κόσμο
ίσως τον ενδιάμεσο
περπατώντας απ' τη μια αυγή στην άλλη
έτσι σχεδόν χωρίς βάρος
θα μπαίναμε
ζωντανοί στο αιώνιο
ενώ οι άγγελοι του χρόνου
θα επιδιόρθωναν το διάστημα.

Photo

Post has attachment
ΙΣΩΣ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΥΠΑΡΧΩ

Βράχια και θάλασσα
ο ήλιος καίει τις πέτρες
είναι μια φλόγα που σκορπίζεται
ο χρόνος ξεμακραίνει
περνά με χέρια χρυσά
πως να μιλήσω για τη λευκή του γεωμετρία;

Τίποτα δεν υπάρχει
φωνάζω μα κανείς δεν απαντά
στη διαφάνεια εδώ του διαστήματος
την διαφάνεια της σιωπής.
Μες στην εκστατική γαλήνη
το μεσημέρι αποτραβιέται
τραγουδούν τα πουλιά
ανάμεσα στο τώρα
και στο χρόνο τον ατέλειωτο
σηκώνεται ο κόσμος πιο ψηλά.
Το φως λεηλατεί τους ουρανούς
ένα πουλί απότομα στέκεται στον αέρα
πριν να γυρίσω σπίτι
στην πέτρα που πετάει
η μέρα μου που τραγουδάει για όλους
κάνει τα μάτια μου ν' ανθίσουν.
Μαζεύω τις εικόνες μου
που ξυπνούν και χωρίς να κινηθούν χορεύουν
και πάω στον εαυτό μου.
'Ισως και να μην υπάρχω
ούτε και να είμαι αυτός
που στην αγρύπνια του απείρου στέκει.

Photo

Post has attachment
ΜΙΑ ΓΑΛΑΖΙΑ ΣΙΔΕΡΕΝΙΑ ΦΥΛΑΚΗ

Η μέρα μου
είναι μια ξέρα στενή με πλάσματα
χωρίς ήχους.
Μια γαλάζια σιδερένια φυλακή
χωρίς δέντρα.
Μέσα της ο Θεός δεν κατοικεί
μόνο οι καϋμοί της μοναξιάς
της λησμονιάς οι θλίψεις
σ' έναν στενό κι αϋπνο ουρανό
μ' όλα τ' αστέρια τρύπια
κι έναν αγέρα μαύρα όνειρα
συνέχεια να φυσά
να τρέμουμε σαν τα πουλιά
στη νύχτα.

Photo
Wait while more posts are being loaded