Profile cover photo
Profile photo
Wendy Dekker
2 followers -
Soms moet je heel stil zijn om jezelf te kunnen horen.
Soms moet je heel stil zijn om jezelf te kunnen horen.

2 followers
About
Wendy's posts

Post has attachment


‎" Ik post maar weer eens een statusupdate,
over een poes, mijn rooster, bordje eten of een willekeurige scheet,

Niet dat het waarschijnlijk iemand een donder kan schelen,
Maar gewoon, omdat het Facebook is, en ik het daarom kan delen.

Gelukkig ben ik niet de enige met dit soort berichten in het nieuwsoverzicht; 
Ik zie gekke kreten, leuke foto’s, mooie quotes of een besneeuwd vergezicht.

Net als de Farmville, Songpop en de Birthday Calenders uitnodigingen van nu,
YouTube filmpjes en de “like this” want dan krijg ik een puppy- passeren hier de revue.

En juist omdat het vandaag Nationale gedichten dag is post ik hierbij een social media gedicht,
Gewoon, omdat het Facebook is, en ik het met jullie wil delen in het nieuwsoverzicht."

Post has attachment
Love him!
Photo

Al een week lang kijk ik verlangend naar buiten. Sinds ik terug ben uit het warme Bangkok heb ik me er nog niet aan gewaagd en nu de ene sneeuwstorm na de andere het mooie Woubrugge overwaait durf ik het gewoon niet. Koud. Brrrr. Maar ik wil hardlopen. 
Oordopjes in, flitsend fluorescerend pakje aan en gaan. Het ene na het andere excuus volgt elkaar op, de ene beter dan de andere. Onder andere jetlag, rugpijn, druk met de poezenkinderen (die alles onder plassen waardoor het hier op een soort wasserette lijkt door de draaiende wasjes) en het huishouden passeerden de revue en weerhielden mij van het aantrekken van die schoenen. Tot gisteren. Want ik, als doorgewinterde en licht verslaafde hardloper, werd chagrijnig omdat ik die heerlijke gedachteloze runnershigh al even niet meer had ervaren, ik was dus aan het afkicken. Genoeg gezeurd en outfit aan. 

Met thermo ondergoed, dito shirt, gevoerde broek, nog 2 shirts en prachtig jack met geïntegreerde handschoenen trok ik de stoute,.....uh, hardloopschoenen aan. Buiten was het koud maar helder, en de sneeuw knisperde onder m’n schoenen. Muziekje aan en lopen maar. Al smokkelend sneed ik de eerste kilometer van mijn vaste rondje af, maar hier kreeg ik al snel spijt van. Want wat was het lekker! Al snel gingen de handschoenen uit en de oorwarmers af, en wenste ik dat ik dit eerder had gedaan. Alle lastige gedachten en zorgen verdwenen, de mist trok op, en het werd weer helder in m’n bol. Wat een ideale therapie! Een beetje uitkijken voor gladde stukjes, maar al snel zat ik op 5km en had ik nog graag een rondje gewild. Ik passeerde lachende wandelaars, durfallen die de Wijde Aa opgingen om het ijs te testen, vrolijk blaffende hondjes en hier en daar een verdwaalde kip. Nog 2 kilometer extra door het dorp, et voilà; 7 km in 42.42 minuutjes, geen centje pijn en rustig aan gedaan. Dit vraagt naar meer. 

Dus hardloopschoenen aan en gaan. Geen excuus! 
Wait while more posts are being loaded