Profile cover photo
Profile photo
Constantinos Alexacos
1,163 followers
1,163 followers
About
Posts

Post has attachment

Post has attachment
Η διαμάχη για την «αριστεία» (και το «ηθικό πλεονέκτημα») δεν ξεκίνησε σήμερα με το Προεδρικό Διάταγμα που ορίζει κληρωτούς σημαιοφόρους στις παρελάσεις των δημοτικών σχολείων, αντί των αριστούχων. Η προσπάθεια να καλυφθεί το κενό πολιτικής με θεολογική ηθικολογία δεν είναι κάτι καινούριο.

Αμφότεροι, κυβέρνηση και αντιπολίτευση, ανήμποροι και ανίκανοι να αγγίξουν τα πραγματικά προβλήματα των πολιτών, περιορίζονται σε μάχες εντυπώσεων. Έρμαιοι του πελατειασμού που δεν προτίθενται να αποτάξουν για να τον συντρίψουν, δεν έχουν τίποτα να προτείνουν, πέρα από κούφια «θα», Ζάππεια και Θεσσαλονίκες. Θυμάστε μία πρόταση; Μία!

Είναι τόσο κυνικοί για την σιωπή τους σε όσα πρέπει να γίνουν, που δεν ντρέπονται να μεταφέρουν τον στείρο σκυλοκαβγά τους ακόμα και στα σχολεία – στα παιδιά του δημοτικού. Για το ποιος θα σηκώσει ένα πανί, σε ένα αναχρονιστικό πανηγύρι.

Φτάσαμε στο 2017 και συνεχίζουν να σφυρίζουν κλέφτικα μπροστά στον πελατειασμό που έχει φτάσει να αποσαθρώσει ακόμα και το θεσμικό πλαίσιο – αυτό που καθορίζει τη συνύπαρξη μας και τις προσπάθειες μας για αυτοπραγμάτωση και δημιουργία. Ένα θεσμικό πλαίσιο που στα χέρια του «Καταλληλότερου» διευκόλυνε διορισμούς, δαπάνες και χαριστικές πράξεις σε κρατικοδίαιτους, μέχρι παρολίγον χρεοκοπίας της χώρας. Του «Καταλληλότερου» που ο κ. Τσίπρας έχει συμπεριλάβει στις τάξεις της κυβέρνησης του με συγκεκριμένες υπουργοποιήσεις, όπως και την πρόταση για ΠτΔ, ενώ ο κ. Μητσοτάκης δηλώνει πως «ήταν ένας καλός Πρωθυπουργός που είπε την αλήθεια». Ο επικεφαλής της στατιστικής απάτης που μας έκανε σούργελο στην υφήλιο, άριστος! Αμ αυτό δεν είναι αριστεία – η αυλή της Φρειδερίκης είναι, με κριτήρια ό,τι τους εξυπηρετεί.

Κάθε πρόοδος της κοινωνίας, θα κριθεί στο βαθμό ελευθερίας που θα δοθεί στους πολίτες της για να κυνηγήσουν τα όνειρα τους. Δεν θα πετύχουν όλοι, αλλά όσοι το κάνουν θα τραβήξουν το σύνολο μπροστά. Όσοι δεν τα καταφέρουν, δεν θα εγκαταλειφθούν, αν η αποτυχία ήταν καταστροφική, ενώ όσοι αρκέστηκαν σε λιγότερα, σε μία ήσυχη ζωή, δεν θα είναι πολίτες δεύτερης διαλογής, ως μη άριστοι. Ή να είναι; Ας μας πει ο κ. Μητσοτάκης.

Αυτή η προσπάθεια των πολιτών έπρεπε να είναι στο κέντρο της πολιτικής, ειδικά σε καιρούς κρίσης, για λόγους Δημοκρατίας, ισότητας, όσο και οικονομικής ευημερίας. Πού εντάσσεται σε αυτό η κούφια αριστεία; Και πώς μετριέται; Από ποιον; Η όποια αριστεία είναι πρωτίστως ατομική υπόθεση. Ο καθένας τη βιώνει διαφορετικά, στο πλαίσιο της δικής του πραγματικότητας, ενώ δεν ελέγχεται και δεν κατευθύνεται από κανενός είδους κομμουνιστικό ή φασιστικό συγκεντρωτισμό.

Ποιος σεβασμός σε ποιανού τα όνειρα - ετούτοι διαγκωνίζονται στο ποιος θα μας πάει πιο πίσω. Η ΝΔ που σήμερα εμφανίζονταν οργίλη για τις αλλαγές στο νόμο του 2011, τον ξεχαρβάλωσε πρώτη, ένα χρόνο μετά την ψήφιση του! Αυτή ήταν η πρώτη τους νομοθετική πράξη, με γνώμονα την ίδια εκλογική πελατεία – την ίδια μερίδα των πανεπιστημιακών που δεν θέλουν Έλληνες της διασποράς να τους χαλάνε την επετηρίδα και το σύστημα της κατουρημένης ποδιάς. Η επαναφορά του ασύλου είναι απλώς το ντεκόρ – η πινελιά που κάνει τη διαφορά, για τα μάτια του κομματικού οπαδού.

Η δε ‘νέα’ εκδοχή της Νέας Δημοκρατίας, αντί να σκίσει τον υπουργό για φαλλοκρατισμό, όταν συνέδεσε την ισότητα των πολιτών με την ισότητα εκπλήρωσης της στρατιωτικής τους θητείας γυρίζοντας μας στο «άλλο τα παιδιά και άλλο τα κορίτσια», κηρύσσει πόλεμο στους «ανεπρόκοπους» Έλληνες, ακολουθώντας τα στερεότυπα που μας βασάνισαν από την αρχή της κρίσης περί μη-άριστων, τεμπέληδων, λαού ήσσονος προσπάθειας και άλλα πολλά Bild-ικά. Αν αυτή είναι η προεκλογική τους αφήγηση, κάποιος πρέπει να τους πει πως δεν κάνει ούτε για στάτους στο facebook.

Η αποχή των πολιτών θα μεγαλώνει, ενώ οι εκλογές θα κερδίζονται από κομματικούς στρατούς και πελάτες. Αυτή είναι μία πορεία καταβύθισης της Δημοκρατίας και της οικονομίας, όπως τη ζούμε για τουλάχιστον δέκα χρόνια ύφεσης και επτά χρόνια μνημονίου. Αν δεν αλλάξει, θα μετατραπεί σε αργό σπιράλ θανάτου. Το μόνο που θα μείνει τότε, θα είναι το πανί, κενό περιεχομένου. Κι αυτοί να τσακώνονται για το αν η ραφή στο στρίφωμα θα πρέπει να είναι από τα αριστερά προς τα δεξιά για λόγους «αριστείας», ή το ανάποδο λόγω «ηθικού πλεονεκτήματος».

Κάποια στιγμή, ας ντραπούν όσους τους παρακολουθούν κοιτώντας το εκκαθαριστικό της αποτυχίας τους, αγωνιώντας για το πως θα πληρώσουν τα φροντιστήρια που θα ξεκινήσουν σε λίγες εβδομάδες, τα φροντιστήρια της προκάτ παπαγαλίας που θα κατασκευάσει σειρές... αρίστων.
Add a comment...

Post has attachment

Post has attachment
Η υποχώρηση αξιών ως «παράβαση καθήκοντος»

Οι θέσεις των συντηρητικών εν γένει, αρνούμενες την πολυπλοκότητα του σημερινού κόσμου, είναι μονολιθικές και ακλόνητες, κάτι που στη δημόσια σφαίρα τις κάνει να μοιάζουν πιο στιβαρές όσων δείχνουν έναν αναστοχασμό στις τοποθετήσεις τους. Όσων είναι διαλεκτικοί με μία δύσκολη πραγματικότητα, προκειμένου να υπηρετήσουν τις αξίες τους με διαλλακτικότητα.

Οι μετριοπαθείς δύσκολα θα γίνουν «επιθετικοί» στο δημόσιο λόγο, ενώ πολλές φορές θα υποχωρήσουν για να ελέγξουν εκ νέου τη σκέψη τους μπροστά σε αυτό που εμφανίζεται ως ισχυρή πεποίθηση αλλά στην ουσία του δεν είναι κάτι άλλο από φτηνό λαϊκισμό. Στην πολιτική, οι προοδευτικοί, οφείλουν να αντιληφθούν πως μία τέτοια στάση αποτελεί «παράβαση καθήκοντος». Δεν υπάρχει ούτε αρετή, ούτε αξία στην υποχώρηση από τις προοδευτικές αξίες, ειδικά όταν κάτι τέτοιο αφήνει ελεύθερο το πεδίο στην ανάπτυξη των λαϊκιστών και των συνεπειών των πράξεων τους όταν βρεθούν σε θέσεις εξουσίας. Πόσω μάλλον όταν η Ευρώπη απειλείται πλέον από την διείσδυση υπερσυντηρητικών εθνικιστών, που εκμεταλλεύονται το κενό μίας κρίσης αξιών, που μετουσιώνεται ή τροφοδοτεί μία παρατεταμένη οικονομική κρίση.

Η εύκολη, όσο και λανθασμένη οδός, είναι η αντιγραφή των μεθόδων των λαϊκιστών από τους προοδευτικούς, κάτι που οδηγεί σε εξομοίωση. Το άμεσο ερώτημα που προκύπτει, είναι γιατί κάποιος να ψηφίσει την αντιγραφή αντί του πρωτότυπου. Το είδαμε συχνά και στη χώρα μας, όσο βυθιζόταν ο χώρος του δημοκρατικού σοσιαλισμού, πολιτικούς που εξύβρισαν μέρος των πολιτών με ανάρμοστες αξιολογικές κρίσεις, την ίδια ώρα που σε συνθήκες συγκυβέρνησης υποχωρούσαν αδικαιολόγητα σε ό,τι αφορούσε το πλέγμα αξιών του πολιτικού χώρου που εκπροσωπούσαν.

Στο παράδειγμα της Ολλανδίας, πάλι σε συνθήκες συγκυβέρνησης, οι σοσιαλδημοκράτες βιάστηκαν να ασπαστούν την ορμή ενός ψευδεπίγραφου όσο και σαρωτικού «ρεαλισμού» των συντηρητικών. Το αποτέλεσμα ήταν αφενός πως λίγοι βρήκαν πλέον λόγο να τους ξαναψηφίσουν, ειδικά υπό την απειλή επικράτησης του Βίλντερς, ενώ αφετέρου το αξιακό κεφάλαιο αποψιλώθηκε από φίλιες πολιτικές δυνάμεις της αριστεράς και της οικολογίας που έτσι κατάφεραν να δουν μεγάλη άνοδο στις δυνάμεις τους.

Θετικό παράδειγμα, με πραγματικό ενδιαφέρον για το αποτέλεσμα της κάλπης, η στροφή που έκαναν οι σοσιαλιστές της Γερμανίας με την υποψηφιότητα Σουλτς, μετά την συντηρητική περίοδο επί Γκάμπριελ. Προσηνής λόγος, ειλικρινής ακόμα και σε ό,τι αφορά τον ίδιο τον υποψήφιο προσωπικά, με αξιακή πυξίδα και όραμα σε ό,τι πρεσβεύει ο συγκεκριμένος πολιτικός χώρος, θετικά αντί απολογητικά. Περιγράφει τι θα κάνει και σε ποια βάση, αντί του γιατί δεν έκανε και γιατί δεν θα κάνει, χωρίς αξιολογικές κρίσεις στη βάση κοινωνικών αυτοματισμών - χωρίς να καθυβρίζει το λαό που επιθυμεί να εκπροσωπήσει και να υπηρετήσει.

Στην Ελλάδα, στην πορεία εξόδου από την καταβύθιση των περασμένων ετών, η ελληνική σοσιαλδημοκρατία οφείλει να επιλύσει άμεσα αυτά τα διλήμματα και να εμπιστευθεί πρώτη πως οι αξίες της θα έχουν και εκλογικό αντίκρυσμα. Προϋπόθεση, να εμπιστευθεί εκ νέου το λαό και την κρίση του, ένα λαό που οφείλουν να πείσουν πως αυτές οι αξίες μπορούν να μετουσιωθούν σε χρήσιμες πολιτικές απέναντι στα μεγάλα προβλήματα που αντιμετωπίζει. Όταν το επιτύχει, θα καταφέρει να εγκαταλείψει και τον πολιτικά ουδέτερο όρο της «κεντροαριστεράς», που σήμερα χωράει μέχρι και θαυμαστές του Άδωνη Γεωργιάδη, αν όχι τον ίδιο.
Add a comment...

Post has attachment

Post has attachment
Το Σεπτέμβριο που μας πέρασε, μιλούσα με φίλους που χωρίς να βλέπουν θετικά την κυβέρνηση, πίστευαν πως οι αριθμοί που παρουσιάζονταν τότε ήταν αντιπροσωπευτικοί της πραγματικότητας και μίας διαφαινόμενης ανάτασης.

Σε ρόλο Κασσάνδρας τότε, επέμενα πως οι αριθμοί αυτοί, ακόμα και αν διατηρηθούν, δεν θα σημαίνουν τίποτα, γιατί δεν έχει αλλάξει τίποτα. Η κυβέρνηση όποτε βρέθηκε σε σταυροδρόμι μεταξύ «Αρετής και Κακίας», επέλεξε το παλιό - το πρόβλημα.

Με εξαίρεση κάποιες πρωτοβουλίες άνευ δημοσιονομικού αποτελέσματος, συνεχίζουμε σαν χώρα να στηρίζουμε όσα μας κατέστρεψαν και όσα μας βυθίζουν στις ευρωπαϊκές και διεθνείς κατατάξεις φτώχειας, ανταγωνιστικότητας, διαφάνειας, δικαιοσύνης και τελικά ισότητας.

Ο αντίλογος των φίλων ήταν «μα αυτός (ο Τσίπρας) τα ψηφίζει όλα». Μακάρι να ήταν αυτή η λύση, αλλά δεν είναι - θα είχαμε ξεμπερδέψει. Αν κάποιοι ξέρουν τι μπορεί να κάνει η χώρα, με ποιους και πώς, αυτοί είναι οι ίδιοι οι Έλληνες.

Προσκολλημένοι, όμως, σε ένα αφήγημα ηττοπάθειας (δεν μπορούμε) και ετεροπροσδιορισμού (θεωρίες συνωμοσίας περί εξωτερικών εχθρών που και μας δανείζουν για να μην χρεοκοπήσουμε, αλλά και θέλουν να χρεοκοπήσουμε - δεν υπάρχει έλεος), χάνουμε ή ακυρώνουμε κάθε ευκαιρία αυτοπαρατηρησίας, μίζεροι και μοιραίοι παρατηρητές της διογκούμενης φτώχειας μας.

Σύμφωνα με τις τελευταίες μετρήσεις, είμαστε πλέον η τρίτη χώρα με τους περισσότερους φτωχούς στην ΕΕ, μετά τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, με το πρόβλημα να διογκώνεται με κάθε χαμένη θέση εργασίας, με κάθε επιχείρηση που κλείνει ή φεύγει, με κάθε επενδυτή που απορρίπτει την Ελλάδα, με κάθε έναν που παύει να ελπίζει και κλείνει τα χαρτιά του για να δουλέψει μαύρα ή να αναζητήσει τα προς το ζην στο εξωτερικό.

Ο καβγάς, δεν μπορεί να είναι για το πόσο θα είναι ο ΦΠΑ στο σουβλάκι, δεν είναι οι φόροι το πρόβλημα μας - αυτοί είναι μόνο ο «πυρετός» - όταν η χώρα δεν βγαίνει. Απλά, σκέτα, νέτα - πώς το λένε επιτέλους - δεν βγαίνει!

Αν η χώρα αναδιατάξει τις δυνάμεις της γύρω από ένα πλαίσιο αξιών που θα σέβεται τη δικαιοσύνη, την ισότητα και τη διαφάνεια, τότε και μόνο τότε, θα μπορέσει με ψυχραιμία να σχεδιάσει το μέλλον της, στη βάση μίας πράσινης και βιώσιμης ανάπτυξης. Ένα δικό μας σχέδιο - πέρα από κάθε δανειακή σύμβαση (μνημόνιο).

Η Ελλάδα μπορεί έτσι να μειώσει το ενεργειακό έλλειμμα σεβόμενη αυτό που μέχρι σήμερα είναι ένα κενό σύνθημα στα χείλη εθνικιστών και ηττημένων, «το καλύτερο οικόπεδο της Γης». Ο τουρισμός και η οικοδομή μπορούν σε αυτή την κατεύθυνση να παράξουν ένα νέο εισόδημα που δεν θα είναι ούτε μαύρο, ούτε αγωνιώδες, αλλά θα εξελίσσεται πάνω σε μία συγκεκριμένη θεματική.
Η γεωργία και η κτηνοτροφία μπορούν να ακολουθήσουν - αυτάρκεια δεν θα έχουμε ποτέ, αλλά το σημερινό έλλειμμα τροφίμων είναι πρωτοφανές.

Αυτά, σαν πακέτο εντός μίας θεσμικά λειτουργικής πολιτείας, μπορούν να προσελκύσουν εταιρείες που επιδιώκουν να αποτελούν το θετικό παράδειγμα - «πράσινες» και καινοτόμες εταιρείες, όπως και ερευνητικά προγράμματα, που θα βρουν τη θέση τους κάτω από τον ήλιο, όσο και στις θάλασσες μας.

Το «δεν είναι καιρός για αυτά» το είδαμε την τελευταία δεκαετία - δοκιμάσαμε κάθε μαγκιόρικη και μαγική «λύση» και βυθιστήκαμε κι άλλο. Μήπως να το πιάσουμε αλλιώς; Μήπως είναι καιρός ΜΟΝΟ για αυτά; Οι αναλύσεις έχουν γίνει από ειδικότερους εμού: ακόμα κι αν οι αριθμοί φτιάξουν μαγικά, αν μας σβήσουν το χρέος αύριο το πρωί και ρίξουν τους φόρους, θα είμαστε στα ίδια σε πολύ λίγα χρόνια.

Γιατί όσο η χώρα μένει εθελούσια σε μία κατάσταση που προσομοιάζει τη μυθική Gotham City, μόνο μαφιόζους και τέρατα θα προσελκύει. Και κάπου εκεί, οι θεωρίες συνωμοσίας θα αυτοεκπληρωθούν: θα μας φάνε λάχανο οι «πιγκουίνοι».

Η κυβέρνηση μοιάζει παγιδευμένη και δέσμια πια των επιλογών της, χωρίς η Αξιωματική Αντιπολίτευση να δείχνει το παραμικρό σημάδι πως αντιλαμβάνεται το πρόβλημα της χώρας ή τις λύσεις. Μένει η σοσιαλδημοκρατία, αν δεν εγκλωβιστεί σε μία ατέρμονη εσωστρέφεια για το «ποιος» θα σώσει τη χώρα αντί να επικεντρωθεί στο πώς.
Add a comment...

Post has attachment
Add a comment...

Post has attachment
Ένας καλός φίλος, είχε πει για το προσφυγική κρίση πως: «δεν είναι κρίση, αφού η λέξη κρίση ενέχει το στοιχείο του αιφνιδιασμού - του απρόβλεπτου». Το ίδιο ισχύει και για όσα βλέπουμε κάθε βδομάδα με τα περιστατικά βίας, το ίδιο ισχύει και για τους χθεσινούς θανάτους στη Μόρια: ήταν αναμενόμενοι.
Add a comment...

Post has attachment
«Stin ygeia sas»
«Stin ygeia sas»
alexacos.blogspot.gr
Add a comment...

Post has attachment
If we insist, as Europeans, as citizens of the First World, to remain silent and accept the very recent development of this neoliberal status quo, we will be responsible for all that follows.
Add a comment...
Wait while more posts are being loaded