Profile cover photo
Profile photo
Dimitris Dimitris
Γράφω για τα όνειρα...
Γράφω για τα όνειρα...
About
Communities and Collections
View all
Posts

Post has attachment
Θυσιάστηκαν όλες οι λέξεις μου…
όταν σε φίλησα
πέθαναν όλες μου οι επιθυμίες …
όλες οι ενοχές και τα πάθη μου
στον οργασμό που μου χάρισες.
Σε μια νύχτα κόκκινη…
όχι από αίμα
μα από την ηδονή…
των σημαδιών που άφηναν τα χέρια μου
στο λευκό κορμί σου.
Έκλαψα…
ναι δάκρυσα και πότισα όλο το ξημέρωμα,
ξέβγαλα όλο τον έρωτα…
που μέσα σου έζησα,
όχι γιατί έφυγες…
όχι γιατί σε έχασα,
αλλά γιατί…
ποτέ δεν σε είχα…
παρά μόνο
αφορμή και ευχή στα όνειρα.

(Dimitris Anemos)
Photo

Post has attachment
Αυτές τις μέρες ακροβατώ...
ανάμεσα σε μια χαρά
και ενα δάκρυ,
μετρώ τις νύχτες...
που στο προσκεφάλι μου...
η ανασα σου ειναι αφορμή...
για τον ερωτα που γεννήθηκε,
και δακρύζω...
γιατί τα πρωινά...
ξυπνά το ονειρο
και ανατέλλω μόνος.
Αυτές...
τις μέρες που τις μετρώ...
σε νύχτες
να ξεγελώ ολη την απουσία σου
από τα ματια μου.
Διάολε...
εχω ολη την καρδιά...
να χτυπά ακόμα κ χωρίς αιμα...
στο γυμνό κορμί σου
Ξενυχτισμένο από έρωτα,
ομως εσύ λείπεις....
και έχω τα μάτια μου...
μούσκεμα
σε καθε όνειρο...
να προσμένουν ξανά...
να ξημερωσω σαν Θεός...
με μια καλημέρα
από τα χειλη σου.

(Dimitris Anemos)
Photo

Post has attachment
Πονάει η νύχτα όταν έρχεται…
πονάν τα αναφιλητά…
που δεν ακούστηκαν,
σαν κλάμα μωρού
στην αγκαλιά της μάνας που αποκοιμήθηκε.
Ένα φεγγάρι μένει διάολε…
κι αυτό όχι γεμάτο σήμερα…
άδειο…
σαν τον αστεριών το φώς…
που έσβησε στην πτώση τους.
Εγώ…
ανάβω το φως…
ανοίγω το παραθύρι
και καρτερώ, τον έρωτα.
Μονολογώ…
σαν τον τρελό που στους ανθρώπους,
πίστεψε.
Θα έρθεις…
να ανάψω φωτιά;
ή να ζεσταθώ ξανά στην παγωνιά
της μοναξιάς μου;
Να στρώσω λευκά σεντόνια στην κάμαρα;…
ή πάλι στο πάτωμα θα αγκαλιάζω…
τα δάκρυα που μου τρέξανε.
Ρε… θα ρθεις;
ή να φυλακίσω…
την καρδιά,
στη πληγή …
που με γέννησε;

(Dimitris Anemos)
Photo

Post has attachment
Τη ζωή αγαπα...
όσο μικρή Κ να μοιάζει...
δεν θέλει ο θάνατος το κλάμα
μόνο...
αγαπάμε και αγαπα με

Post has attachment
Αιμορραγούν οι λέξεις…
πνίγονται σε μάτια…
που γεμίζουν θάλασσες,
γίνονται φτωχές και ασήμαντες…
όταν στο κορμί σου
χάδι
δεν σκορπίζονται.
Αιμορραγούν…
όταν δεν έχουν το άρωμα
από τα χείλη σου,
όταν στείρες…
χωρίς έρωτα
τις πλαγιάζω στο μαξιλάρι μου.
Αιμορραγούν
σαν αγρίμι…
που σε κυνήγι λαβώθηκε…
και αναμένει τον θάνατο,
για την γεύση της σάρκας του.
Αιμορραγούν…
και εγώ μαζεύω όλο το αίμα
στις φλέβες μου,
να έχει ο έρωτας συντροφιά
σε όλες τις κρύες
νύχτες μου.

(Dimitris Anemos)
Photo

Post has attachment
Ξέρεις πότε αρχίζει..
η καρδιά μας να χτυπά;…
όταν συναντάς…
τα μάτια που θα αγαπάς,
μέχρι η ζωή να σβήσει.
Ναι…
σου μιλώ για χτύπο ιερό…
που βάζει την ζωή
σε ερωτικό ρυθμό
και θες μαζί του…
τα πεθαμένα να αναστήσεις.
Εκεί…
δεν χωράει εγωισμός…
είναι ο έρωτας Θεός…
ιερός στον κόσμο ετούτο,
Εκεί…
δεν έχει θέση ο κακός…
ο άνθρωπος ο ειρωνικός..
που θέλει μόνο να πληγώσει.
Εδώ…
ξυπνάει μόνο το φιλί…
σε κάθε καλημέρα
που ανατέλλετε μαζί,
στο χέρι που σε σφίγγει
δυνατά…
σαν να θέλει μόνο
τον δικό σου έρωτα.
Ξέρεις;….
πόσο απίθανο είναι το μαζί;…
πόσο θαύμα γίνεται η ζωή;…
όσο πιστεύεις…
στο αθάνατο που θες να αγαπήσεις.

(Dimitris Anemos)
Photo

Post has attachment
H μόνη αμαρτία…
που εγώ γνωρίζω
είναι που δεν μοιράζομαι
την ανάσα σου το βράδυ,
να χουν τα χείλη μου…
τον έρωτα φιλί
να γίνεται ο αναστεναγμός…
τραγούδι για τον έρωτα.
Αμαρτία…
να είναι τα χέρια μου αδειανά
από το γυμνό κορμί σου,
αμαρτία….
να γίνεται ο ιδρώτας μου καημός..
και όχι της ηδονής ρυάκι,
αμαρτία ακούς;
εσύ εκεί….
και εγώ να ψάχνω μια σου λέξη…
να αναστήσω όλες τις λύπες μου.

(Dimitris Anemos)
Photo

Post has attachment
Θέλησα να σβήσω…
κάθε τι…
που το όνομα σου περιελάμβανε
και έμεινα μουγκός…
να μην μπορώ να αρθρώσω λέξη,
αγράμματος…
να μην υπάρχουν συλλαβές…
να σε φωνάξω,
όλη η αλφάβητος Θεέ μου…
στον όνομα σου
και δεν περίσσευε.

(Dimitris Anemos)
Photo

Post has attachment
Τόσες λέξεις γεμάτη η γλώσσα μου…
τόσα γράμματα…
να δραπετεύσουν θέλουν..
από τα χείλη μου,
χέρια που προσπαθούν…
να αποχωριστούν το σώμα μου…
να ρθούν να σε αγκαλιάσουν…
και εγώ….
κρατώ την σιωπή,
συντροφιά και την μόνη ερωμένη μου….
εδώ…
να έχει το δάκρυ την αλμύρα…
της ψυχομοναξιάς…
στα μάτια μου.

(Dimitris Anemos)
Photo

Post has attachment
Θα στο πω τελευταία φορά…
και μετά θα σιωπήσω
εγώ…
σε αγαπώ και μοναχός τα βράδια…
αγναντεύω το φεγγάρι
και αφήνω δάκρυ….
να έχει να ξεπλένει και αυτό
την απουσία σου,
εγώ….
σε έχω προσκεφάλι στο μαξιλάρι…
και ας λείπει το πρόσωπο σου
έρωτας / από τα χέρια μου,
ναι σε αγαπώ
με μια προσμονή στα χείλη
να με φωνάξεις πάλι έρωτα….
και μετά ας χαθείς.
Εγώ θα αποκοιμηθώ…
στου κρεβατιού την άκρη
πάλι μοναχός…
και θα σε ονειρευτώ
σαν να γεννάς  τον παράδεισο…
με έναν αναστεναγμό
στο γυμνό μου σώμα .

(Dimitris Anemos)
Photo
Wait while more posts are being loaded