Profile cover photo
Profile photo
Sugirtha Dhandapani
460 followers -
“I will not be "famous," "great." I will go on adventuring, changing, opening my mind and my eyes, refusing to be stamped and stereotyped. The thing is to free one's self: to let it find its dimensions, not be impeded.” - Virginia Woolf
“I will not be "famous," "great." I will go on adventuring, changing, opening my mind and my eyes, refusing to be stamped and stereotyped. The thing is to free one's self: to let it find its dimensions, not be impeded.” - Virginia Woolf

460 followers
About
Sugirtha's interests
View all
Sugirtha's posts

Post has attachment
சில நாட்களுக்கு முன்பு சென்னையில் ஹாசினி என்ற ஏழு வயது பெண் குழந்தை காணாமல் போனதும் பிறகு பெட்ரோல் ஊற்றி எரிக்கப் பட்டதும் தெரியும். அவள் காணாமல் போன அன்று, வாட்ஸாப்பில் அவள் புகைப்படத்துடன், தொடர்புக்கு தேவைப்பட்ட சில தகவல்களை கொடுத்து குழந்தையைக் காணோமென்றும், தெரிந்தால் தகவல் தெரிவிக்குமாறும் பல குழுவில் செய்தி அனுப்பப்பட்டிருந்தது. அதை பார்த்த அன்று எப்படியாவது அந்தக் குழந்தை கிடைத்துவிடும் என்ற ஒரு நன்னம்பிக்கையோடு எல்லோருக்கும் நானும் பகிர்ந்தேன். ஆனால்... அதற்கு பிறகான செய்தி பேரதிர்ச்சியாய் அமைந்தது. அதையும் பகிர்ந்தேன். அதைப் பார்த்ததும் பெண் குழந்தைகளைக் கொண்ட அம்மாக்களிடம் ஒரு நடுக்கம் தெரிந்தது. அவர்களுக்குள் எச்சரிக்கை மணி அடித்ததின் விளைவு, தெரிந்த இடமாக இருந்தாலும் இனிமேல் தங்கள் குழந்தைகள் தனியாக எங்கும் செல்ல அனுமதிக்காக கூடாது. சுதந்திரம் தேவைதான், but not at the cost of the child, எனவே நாம் எப்போதும் உடன் இருக்க வேண்டும் என்றும் எண்ண வைத்தது.

பிறகு கொஞ்சம் விஷயம் தெரிந்த பெண் குழந்தைகளுக்கு, பெற்றோர் மூலம் அந்த செய்தி பகிரப்பட்டு, not just with strangers but you have be careful with known men also என்றும் கூறி safety videos மூலம் அவர்களுக்கு தகுந்த/தகாத விஷயங்கள் பயிற்றுவிக்க பட்டன. ஆனால் இது ஓரளவிற்கு உதவினாலும், இது ஒரு தீர்வா? அவர்களின் மீது நாம் இன்னும் இன்னும் பயத்தையும், பாரத்தையும் ஏற்றுகிறோமா? இக்கேள்விகள் வெறும் இரண்டு வரிகளிலோ, இருபது நிமிடங்களிலோ பதில் அளித்து விடக்கூடிய கேள்வி அல்லவே...

இது ஒரு புறம் இருக்க, தற்போது தான் திருமணம் ஆகியிருக்கும் என் தோழி இப்படியான செய்திகளை கேள்வி படும்போது என்னதான் பெண் குழந்தைகளின் மீது பேராசை இருந்தாலும், எனக்கு ஆண் குழந்தை தான் வேண்டும் என தோன்றுகிறது என்றார். இதில் நான் புரிந்து கொண்டது ஆண் குழந்தை இருந்தால் ஒரு ஆசுவாசம் என்று. ஆனால் அது ஒரே ஒரு நொடிக்கு கூறு தான் அது. அப்படி நினைக்கும்போது எனக்கு அஞ்சலி படம் நினைவிற்கு வருகிறது. அதில் அஞ்சலியின் அக்கா சிறுமி, அஞ்சலியைக் குறித்து இப்படி ரகுவரனிடம் கேட்பாள்,

"ஏன் பா எனக்குப் போயி தங்கச்சியாய் பொறந்திருக்கு, வேற யாருக்காவது பொறந்திருக்கலாம் இல்லே, கீழ வீட்ல பொறந்திருக்கலா, இல்ல எதிர்த்த வீட்ல பொறந்திருக்கலா, ஏன் பா எனக்குப் போயி தங்கச்சியாய் பொறந்திருக்கு?"

அதுக்கு ரகுவரன் சொல்லும் பதில் "காரணம் இருக்குமா. கடவுள், இந்த கொழந்த என்னோட செல்லக் கொழந்த, ஏன்னா அதால மத்த குழந்தைங்க மாதிரி ஓடி ஆடி விளையாட முடியாது, சிரிச்சு பேச முடியாது, அதுனால அதுக்கொரு வீடு வேணும், நல்ல அம்மா வேணும், நல்ல அண்ணா வேணும், ஒரு நல்ல அக்கா வேணும். அதுக்கப்புறம் தான் அஞ்சலி பாப்பா நம்ம வீட்ல பொறந்துச்சும்மா, அது கடவுளோட கொழந்த, அத நம்ம உயிர் மாதிரி பாத்துக்கணும், கடைசி வரைக்கும் உயிர் மாதிரி பாத்துக்கணும்". இந்த சம்பாஷணை, பெண் குழந்தைகளுக்கும் ரொம்ப ரொம்ப பொருந்தும்ன்னு தோணுது.

எனக்கு ஆண் குழந்தை/கள் தானே என்ற மமதையிலோ அல்லது கவனக்குறைவிலோ இருப்போரின் எண்ணங்களில் அடிப்படை மாற்றத்தை தூண்டும் வீடியோ ஒன்று. சமீபத்தில் பார்த்ததில் மிகப் பிடித்தது, உங்களுக்காகவும். இப்படி பட்ட பெற்றோர்கள் பொறுப்புணர்ச்சியோடு குழந்தை வளர்ப்பில் ஈடுபட்டால் நிச்சயம் பல ஜஸ்வந்த் கள் உருவாகாமல் காக்கலாம். Then the world can be a better place for girls...

மாரி மோகனும் மற்ற மஸ்க்கடீர்ஸும்

குறைந்த வருமானம் கொண்டவர்களுக்கான தனியார் பள்ளி அது. அங்கே இரண்டு விதமான குடும்பங்களில் இருந்து மாணவர்கள் வருகிறார்கள். ஒன்று தமிழ் இன்னொன்று மார்வாடி. மார்வாடி குடும்பங்கள் பொதுவாக ராஜஸ்தான் கிராமங்களில் இருந்தும் தமிழ் குடும்பங்கள் திருவண்ணாமலை ஒட்டிய கிராமங்களில் இருந்தும் இடம் பெயர்ந்து பெங்களூரை தங்கள் உறைவிடம் ஆக்கிக் கொண்டவர்கள். பல வருடங்களாக புழங்கிவரும் இந்த கலப்பு கலாச்சாரத்தில் இரு தரப்பு மாணவர்களும், வெகு ஈடுபாடோடு கற்றுக் கொள்வது இரு மொழியிலும் கெட்ட வார்த்தைகள்.நான் வகுப்பில் ஏறிய முதல் வாரத்தில் தீர்த்து வைக்க வேண்டிய சண்டைகள், மேம் இவன் எங்கம்மாவைப் பத்தி தப்பா சொல்றான். இவன் சென்டர் பிங்கர் காட்டறான் மேம். இவன் ஓல் சொல்றான் மேம். இவன் உங்கொம்மா சொல்றான். இத்யாதி இத்யாதி... நான் சொல்வது மூன்றாம் வகுப்பு குழந்தைகளை பற்றி. இதில் மார்வாடி மாணவர்கள் தாங்கள் சொல்வது இன்னவென தெரியாது எல்லா முக்கிய தமிழ் வார்த்தைகளையும் சொல்வார்கள். இவர்களுக்கு வெப்பன் சப்பளையர் மாஸ்டர் மோகன். பிறகு இந்த சண்டை முற்றி அவர்கள் பெற்றோர் வரை சென்று என்னிடம் முறையிட வந்த தமிழ் பெற்றோரிடம் 'இந்தக் குழந்தை தான் இன்னதென தெரியாது செய்த தவறை மன்னியும் ஆண்டவரே' ரீதியில் இவனுக்கு அவன் சொன்ன வார்த்தைக்கு அர்த்தம் என்னன்னே தெரியாது நான் கண்டிக்கிறேன் என்று சொல்லி அனுப்பி வைப்பேன். மோகன் ஒரு மாஸ்டர் மைண்ட். அவன் சிஷ்யர்கள் யஷ்வந்த், தீபக், சச்சின், ராஜேஷ். என் வகுப்பில் musketeers. ஒரு நாள் தவறாமல் மந்திரம் போல மோகன் பேரை நூறு முறை கூப்பிடுவேன். அவனுக்கு ஒரு இடத்தில் அமர்வது என்பது மிகக் கடினமான பணி. எனக்கு மோகன் தான் வகுப்பில் 'டான்' என்பதை புரிந்து கொள்வதற்குள் பல மாதங்கள் ஓடிவிட்டது.

மாணவர்கள் கழிவறைக்கு செல்லவேண்டுமானால் வகுப்புகளில் கடைபிடிக்க வேண்டிய செயல்முறை வழக்கம் ஒன்று இருக்கிறது. அங்கே தளத்திற்கு இரண்டு கழிவறைகள் இருக்கும். ஒன்று மாணவியருக்கு. இன்னொன்று மாணவர்க்கு. அதனால் ஒரே சமயத்தில் ஒரு மாணவி, ஒரு மாணவன் தான் செல்ல முடியும். அப்படி செல்ல வேண்டுமானால் அவர்கள் கரும்பலகையில் தங்கள் பெயரை எழுதி வைத்து விட்டு போக வேண்டும். போய் வந்ததும் அந்த பெயரை அழித்து விட வேண்டும். ஒரு நாள் திடீரென மோகன் தன் பெயரை மாரி மோகன் என எழுதத் துவங்கினான். அதை கவனித்தாலும் நான் அவன் இயற்பெயர் அது எனவும் பள்ளி ஆவணங்களுக்காக மோகன் என பெயரைக் கொடுத்திருக்க வேண்டும் என அனுமானித்து சும்மா இருந்தேன். மாரியை மாரியம்மாவோடு தொடர்பு படுத்தி, அவர் குடும்பம் வருடம் தவறாமல் மேல்மருவத்தூர் சென்று வருபவர்கள் என்பதால் நான் அப்படி நினைத்துக் கொண்டிருக்கலாம். மேல்மருவத்தூர் பராசக்தி ஆயிற்றே என்று நீங்கள் நினைத்தால் நான் எந்த பாரபட்சமும் இல்லாமல் எல்லா அம்மாவையும் ஒரே அம்மாவாக நினைத்தேன் என்று வைத்துக் கொள்ளலாம். பிறகு அவன் சிஷ்யனே ஒருவன் என்னிடம் வந்து மேம் மோகன் போர்டுல பேரு என்னன்னு எழுதிருக்கான்னு பாருங்க என்றதும் நான் என்ன என்பதுபோல் பார்த்தேன். சிஷ்யன் விளக்கமாக மாரி படம் பற்றி சொல்லி, இந்த மாரி அந்த மாரி என்றான். பிறகு நான் மாரி படம் பார்த்து தனுஷின் ஆவி இவன் மேல் ஏறி இருப்பதை புரிந்து கொண்டேன். சில நாட்களாக அவன் கர்சீபை காலருக்குள் சுற்றிக் கொண்டு திரிந்ததிற்கும் விடை கிடைத்தது.

அடுத்தது சச்சின். சச்சினை அவன் நண்பர்கள் ஆயில் என்று அழைப்பார்கள். எதுக்கு என்று எத்தனை கேட்டும் அவங்க அக்கா கூப்பிடுவாங்க அதனால நாங்க கூப்பிடறோம் என்றார்கள். அவங்க அக்கா எங்கள் பள்ளியிலேயே எட்டாம் வகுப்பு. சச்சின் அடிக்கடி பள்ளிக்கு விடுமுறை எடுக்கிறான் என்பதால் ஒரு முறை அவன் அம்மாவிடம் பேச பள்ளி முடிந்து அவன் வீட்டிற்கு சென்றேன். அவன் அம்மா அக்காவிடம் பேசிக் கொண்டிருக்கும்போது அவன் அம்மாவைக் காட்டிலும் அக்காவே குடும்ப தலைவிபோல் எங்களோடு நிறைய பேசிக் கொண்டிருந்தாள். அவள் அம்மா கன்னம் குழைய குழைய புன்னகைத்து கொண்டிருந்தார். அக்காவிடம் அவளின் வருங்காலக் கனவைப் பற்றி கேட்டபோது தான் ஈரோயினி ஆக வேண்டும் என்றாள். நல்ல தெளிவு என்று நினைத்துக்கொண்டு நான் போகட்டும் அதென்ன நீ சச்சினை ஆயிலு ன்னு கூப்பிடறே என்றேன். அதற்கு அவள் அக்கா மேம் அது ஆயிலு இல்லே ILU அப்டின்னா ஐ லவ் யூ ன்னு அர்த்தம் என்றாள். நான் ஓ... என்றேன்.

நான் பொதுவாக மதிய இடைவேளையின் போது musketeers அருகில் அமர்ந்திருப்பேன். அவர்கள் மற்றவர்களை தொந்தரவு செய்யாமல் இருக்க நான் எப்போதும் அவர்கள் பக்கமே இருப்பேன். சமயத்தில் மோகன் பிறரை அடிக்காமல் இருக்க அவனை ஒரு கையில் பிடித்துக் கொண்டே பாடம் எடுக்க வேண்டி இருக்கும். மதிய இடைவேளையில் அவர்களோடு அமர்வதற்க்கு இன்னொரு காரணம். That is the only way to know what they're upto...அன்றைக்கு அத்தனை உற்சாகமாகவும், ரஸமாகவும் அனுபவித்து பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள். நான் இயல்பாக 'what's the matter' என்றேன். சச்சின் அதிர்ச்சியாக என்னை பார்த்தான். நான் திரும்பவும் 'what's the matter' என்றேன். சச்சின் வாயில் இருந்த சோற்றை விழுங்கி கொண்டு என்னை அதே பார்வையோடு நேராகப் பார்த்து 'மேம், நீங்க உப்போ இன்னா ச்ச்சொன்னீங்கோ' என்று கேட்டான். நான் என்ன சொன்னேன் என்று யோசிக்கையில், அவனே தொடர்ந்து 'மேட்டர் த்தான ச்ச்சொன்னீங்க அதெல்லா ச்ச்சொல்லக் கூடாது, அது ரொம்ப கெட்ட பேச்சு' என்றான். நான் ஒரு கணம் உணர்விழந்து பிறகு வெளிறினேன். தொடர்ந்து அவனிடம் டேய்ய் நான் என்ன விஷயம் ன்னு கேட்டேன் என்றேன். ஆ.. தமில்ல ச்சொல்லுங்க மேம் என்றான்.

# என்னருமை போக்கிரிகள்



Post has attachment

Post has attachment
கண்ணம்மா

அன்று நேத்ராவும் நானும் அவளது சித்திர பயிற்சி வகுப்பு  முடிந்து வந்து கொண்டிருந்தோம். மாலை மணி ஆறரையிலிருந்து ஏழுக்குள் இருக்கும். குளிர்காலம் ஆதலால் சீக்கிரமே இருளத் துவங்கி இருந்தது. முன் சென்று கொண்டிருந்த வண்டியின் வேகத்தை பொறுத்து இயல்பாய் என் கைகள் வேகத்தை கூட்டி, குறைத்துக் கொண்டிருந்தது. மனமெல்லாம் அடுத்த நாள் வகுப்பிற்கான முன்னேற்பாடுகள், இரவு உணவுக்கான திட்டம், என் பள்ளியில், நேத்ராவின் பள்ளியில், வரவிருக்கும் நிகழ்வுகளை குறித்த எண்ணங்கள் என்னை முழுமையாக ஆக்ரமித்திருந்தன. மேலும் மனம் அதற்கான நுணுக்கமான திட்ட மென்பிரதியை உருவாக்கிக் கொண்டிருந்தது.  எண்ண ஆக்ரமிக்குகள் கொடுத்த அழுத்தமும், முடிக்கவேண்டிய வேலைகளின் நீளமும், திட்டத்தை செயலாக்கும் தீவிரமும் என்னை இயக்கியது. ஆனாலும் நான் மிதமான வேகத்தில் வந்து கொண்டிருந்ததாகத்தான் நினைவு. இதோ இன்னும் அரை கிலோமீட்டர் சென்றால் வீடு சென்று அடையலாம் என்னும்போதில் தான் அது நடந்தது .

அது இரு-வழி சாலை, சற்று அகலமான  பாதையும் கூட. சாலை விளக்குகள் அற்ற பாதை எனவே இருண்டே கிடந்தது. வாகனங்கள் இப்புறம் சென்று கொண்டும், அப்புறம் வந்து கொண்டும் இருந்தன. இருபுறம் செல்லும் வாகனங்களை பிரிப்பதற்காக சாலையின் மத்தியில் இருந்த பிரியாயத்தின் மீது,  நடுத்தர வயது கொண்ட  பெண்மணி ஒருவர் நின்று கொண்டிருந்தார். அதை மனதின் ஏதோ ஒரு பகுதி கவனித்தது. அவர் நின்று கொண்டிருந்த விதம் நாங்கள் சென்று கொண்டிருந்த பாதையை கடப்பதற்கான ஆயத்தத்தில் இருந்தது. ஆனால் அவர் தலையை பின்புறம் திருப்பி வந்து கொண்டிருந்த வாகனங்களை பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். மிக சரியாக நான் அந்தப் பகுதியை கடக்கும் தருவாயில் அவர் எதிர்புறம் பார்த்துக் கொண்டே துரிதமாக ஓடி வந்து என் இருசக்கர வாகனத்தில் பாய்ந்தார்.  எவ்வளவு தான் பிரேக்கை அழுத்தினாலும் வண்டி அவரில் மோதியது, நானும், அவரும் மற்றும் நேத்ராவும் நிலை தடுமாறி கீழே விழுந்தோம். வினாடிக்கு குறைவான நேரத்தில் சுதாரித்து எழுந்தேன். முதல் நினைவு நேத்ரா. ஓடிப் போய் அவளைப் பார்த்தேன். அவள் நல்ல படியாக இருந்தாள். நல்லவேளையாக அவளுக்கும் தலைக்கவசம் அணிவித்திருந்தேன். அவளை மேலும் கீழுமாக உற்று நோக்கினேன். அந்த குறைந்த வெளிச்சத்தில் சரியாக பார்க்க முடியவில்லை என்றாலும் அவளுக்கு பெரிதாக அடி எதுவும் இல்லை என்பது புரிந்தது. அந்த விபத்தின் அதிர்விலிருந்து நிதானிப்பதற்குள்ளாகவே எங்களின் பின்னால் வந்து கொண்டிருந்த வாகனங்கள் பொறுமையை இழந்து ஆரனை அடிக்கத் துவங்கினர். நான் நேத்ராவின் கையைப் பற்றி இருந்தேன். தங்கள் பணி முடிந்து திரும்பிக் கொண்டிருந்த கட்டிட தொழிலாளர்கள் எங்களை சாலையின் ஓரத்திற்கு கொண்டுவந்தார்கள். வண்டியில் பாய்ந்த அந்த பெண் கூட ஒரு சித்தாளைப் போலத்தான் இருந்தாள்.

ஓரத்திற்கு வந்த நான் நடை பாதையில் அமர்ந்தேன். நேத்ராவை என் அருகே அமர்வித்தேன். எனக்கு கை, கால் மூட்டுகளில் சிராய்ப்பு. அந்த பெண்மணிக்கும் பெரிதாக எதுவும் இல்லை. என்னுள் மிகுந்த கோபம் மூண்டிருந்தது. அந்த பெண்ணின் படு முட்டாள் தனத்தால் விளைந்த விபத்து இது. எங்கள் மூவரின் உயிரையும் ஒரு கணத்தில் இழந்திருப்போம். நான் அந்தப் பெண்ணை கடுமையாக கடிந்துகொண்டேன். எங்களை சூழ்ந்த கூட்டம் நல்லவேளையாக எங்களுக்குப் பின்னால் எந்த வாகனமும் அப்போதைக்கு வரவில்லை என்றும், எந்த அசம்பாவிதமும் நடக்கவில்லை என்றும் ஒருவருக்கொருவர் கூறி நிம்மதித்துக் கொண்டிருந்தது.  அவர்கள் குறிப்பிட்ட பிறகு அப்படி தப்பித்துக் கொண்ட அசம்பாவிதத்தை எண்ணி மனம் திடுக்குற்றது. சுறு சுறுவென அழுகை மூண்டது. திரும்ப திரும்ப அந்த பெண்ணை சுட்டி கடிந்து கொண்டிருந்தேன்.


அப்போது என் வயது மதிக்கத்தக்க பெண்மணி ஒருவர் தன் அலுவலகப் பணி முடிந்து அந்த வழியாக வந்து கொண்டிருந்தார். நான் பேசியதை கவனித்து என்னை புரிந்து கொண்டவராக அந்தப் பெண்ணை நோக்கி நிதானமாக, "பார்த்து வந்திருக்கக் கூடாதா, பாருங்கள் கூட குழந்தையும் இருக்கிறது. ஏதாவது மோசமாக ஆகி இருந்தால்..." என்றார். சற்று என்னை ஆற்றுப் படுத்தினார். அந்தப் பெண்ணும் நான் பார்க்க வில்லை என்று சொல்லிக் கொண்டே தன் மூட்டை அழுத்திக் கொண்டிருந்தார். இவர் என்னிடம் நீர் வேண்டுமா என்று வினவ நான் இல்லை என்றேன். யாரோ வண்டியை சாலையின் ஓரத்திற்கு கொண்டு வந்திருந்தார்கள். என் வண்டி சாவியை என் கையில் கொடுத்த ஒருவர் நாங்கள் நன்றாக இருக்கிறோம் என்று தெரிந்து கொண்டு பிறகு விடைபெற்றார். நானும் நேத்ராவை அழைத்துக் கொண்டு கிளம்பினேன். கால்கள் நடுக்கமுற்றிருந்தன. வண்டியின் முன்புற பிரேக் உடைந்திருந்தது. மெதுவாக உருட்டிக் கொண்டே வீடு வந்தேன்.


வீட்டுக்குள் நுழைந்து நேத்ராவை நன்றாக அளந்தேன். நல்லவேளையாக அவளுக்கு ஒரு சிறு கீறலும் இல்லை. அந்த நிம்மதி என்னை சற்றே ஆற்றுப்  படுத்தியது. அவளுக்கு ஏதாவது ஆகி இருந்தால்.. என்றே சிந்தித்ததில் தீவிரமான வலி மனமெல்லாம் பரவியது. அவள் தனக்கு ஒன்றுமில்லை என்று திரும்ப திரும்ப என்னிடம் உறுதி படுத்திக் கொண்டிருந்தாள். நான் அழத் துவங்கி இருந்தேன். இந்த சின்ன விஷயத்துக்கு எல்லாம் போய் அழலாமா என்று என் கண்ணீரைத்  துடைத்தாள். பிறகு அவள் எனக்கெங்கே அடிபட்டது என்று அறிந்து கொள்ள விளைந்தாள். என்னுடைய பாண்டை மேழே இழுத்து மூட்டில் இருந்த புண்ணை ஆராய்ந்த அவள் ஓடி சென்று டெய்ட்டால் மற்றும் பஞ்சு எடுத்து வந்து காயத்தை சுத்தம் செய்தாள். என்னை அமைதிப் படுத்தினாள். பிறகு அவளிடம் நான் அவள் கீழே விழுந்தபோது தலைக்கு அடிபட்டதா என்றேன். இல்லையே நாந்தான் ஹெல்மெட் போட்டிருந்தேன் என்றாள். பிறகு அவள் விழுந்த விதத்தை விவரித்தாள். வண்டி சாயும்போது அவள் கால்களை மேலே தூக்கி கொண்டதாக கூறினாள். தலையின் ஹெல்மெட் மட்டும்தான் சாலைக்கு முட்டியது என்றாள். அவளின் இந்த நிதானம், விபத்து அதிர்ச்சியிலும் கூட செயல்பட்ட முறை என்னை வியப்பில் ஆழ்த்தியது. அவள் வயதுக்கு மீறின, அந்த நேரத்தில் எனக்கு தேவைப்பட்ட ஒத்துழைப்பை  முழுமையாக எனக்கு கொடுத்தாள். என் தாயின் ஆறுதலையும், தந்தையின் பாதுகாப்பையும் எனக்கு அவள் கொடுத்தாள். பிறகு அவள் தன் தோழியோடு விளையாட சென்றாள். நான் அந்த அனுபவத்தைக் குறித்த என் அணுகுமுறை பற்றியும் அவளின் அணுகுமுறை பற்றியும் சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தேன். நேத்ரா எனக்குப் புதிதாகத் தெரிந்தாள். 


~விபத்தில் அவளை பாதுகாத்த சக்திக்கும், அவளை புதிதாக அறியக் கொடுத்த அனுபவத்திற்கும், கூடி உதவிய கூட்டத்திற்கும் என் நன்றிகள்~


சுய  பிரதிபலிப்பு: நிதானத்திற்கு வந்த பிறகு, கோபத்தில் அந்த பெண்மணிக்கு என்னவாயிற்று என்று கூட சரியாக தெரிந்து கொள்ளாமல் வந்த என் சுயநலத்தை எண்ணி வெட்கினேன்.

Post has attachment

Post has attachment
When I was a child, I heard voices...
Some would sing and some would scream
You soon find you have few choices...
I learned the voices died with me

When I was a child, I'd sit for hours
Staring into open flame
Something in it had a power,
Could barely tear my eyes away

All you have is your fire...
And the place you need to reach -
Don't you ever tame your demons
But always keep 'em on a leash

When I was 16, my senses fooled me
Thought gasoline was on my clothes
I knew that something would always rule me...
I knew the scent was mine alone

All you have is your fire
And the place you need to reach
Don't you ever tame your demons
But always keep 'em on a leash

When I was a man I thought it ended
When I knew love's perfect ache
But my peace has always depended
On all the ashes in my wake

All you have is your fire,
And the place you need to reach
Don't you ever tame your demons,
But always keep 'em on a leash...

Post has attachment

அவ்வளவு தான். என்னுடைய corporate வாழ்க்கை இன்றோடு ஒரு முடிவுக்கு வந்தது. பத்துவருடங்கள் ஒரே நிறுவனத்தில், கேட்பதற்கு முன்பாகவே எல்லாம் கிடைத்து மிகவும் சௌகரியமான வாழ்க்கை வாழ்ந்தாகி விட்டது. மூளை, வாழ்க்கை எல்லாமே மழுங்கி இருந்தது. போதும் இது என்று தோன்றி, தற்போது ஏழை குழந்தைகளுக்கு தரமான கல்வி தர முயலும்  ஒரு NGO வில் ஆசிரியப் பணிக்கு சேர்ந்தாகி விட்டது.  இனி எல்லாமே மாறும். பணி கடினமாக இருக்கும் என்றாலும் இது மனம் விரும்பி ஏற்றுக் கொண்ட மாற்றம். இந்நிமிடம் மனம் நிறைவாக இருக்கிறது.

Post has attachment

Post has attachment
“I am my own muse, I am the subject I know best. The subject I want to know better.”
~Frida Kahlo
Photo
Wait while more posts are being loaded