Profile cover photo
Profile photo
Γιάννης Ποταμιάνος
About
Posts

Post has attachment
Της βροχής το ξωτικό

Πρώτα ήρθε το θυμωμένο σύννεφο
σκορπώντας παντού αστραπές
και κεραυνούς
Έπειτα ήρθες εσύ
με τον άνεμο στα μαλλιά σου
Έπιασες το χέρι μου
και το σύννεφο έγινε βροχή
κύλισε ταπεινά στο δρόμο
γλύφοντας τα πόδια σου

Γύρω μου οι σταγόνες της βροχής,
τα βρεγμένα δένδρα, ο αέρας
Κι εντός μου μια υποψία
να ροκανίζει το στήθος μου
Μπας κι είσαι της βροχής το ξωτικό;
Γιατί άραγε
με μια τελευταία βροντή αποχαιρετισμού
το σύννεφο ξεψύχησε στα πόδια σου;
Γιατί λάμπουν σαν διαμάντια
οι τελευταίες σταγόνες της βροχής
στα μαλλιά σου;

Τώρα το ξέρω
Όλα ήταν μια συνωμοσία του έρωτα
κι εσύ της βροχής το ξωτικό
Έτσι ακριβώς
αφού μια μέρα βροχερή
σταμάτησες το χρόνο
Και κάθε που βρέχει
γυρνώ σαράντα χρόνια πίσω
στην οδό Σταδίου να σου κρατώ το χέρι

Η βροχή απόψε επιμένει
κι εγώ επιμένω να σε θυμάμαι
ως την τελευταία σταγόνα της
Περιμένω να έρθεις
με τον άνεμο στα μαλλιά σου
κι εγώ να σου κρατώ το χέρι
Ένας κεραυνός, μια αστραπή
ένα θυμωμένο σύννεφο,
ένα τρεμάμενο χέρι στη φούχτα μου
Ναι εσύ είσαι της βροχής το ξωτικό
και η νοσταλγία μου απόψε
αξίζει όσο ολόκληρη η ζωή μου

Γιάννης Ποταμιάνος
Add a comment...

Post has attachment
Ο ωραίος Δάσκαλος
Στον Νίκο Τεμπονέρα

Ο ωραίος Δάσκαλος, όρθιος
στο μετερίζι της παιδείας
να κοιτά την επερχόμενη καταιγίδα
με την έγνοια στα μάτια
και το δάκρυ έτοιμο να κυλήσει
στα ζυγωματικά του

Ο Νίκος Τεμπονέρας
ξεφυσούσε όπως ο ταύρος
Θυμωμένος κρατούσε στη γροθιά του
το δίκιο
Ίσως έπρεπε να 'ναι οδηγητής
με την κόκκινη σημαία του
και τη λάμψη του ονείρου στα μάτια
Μα ο εντεταλμένος μελανοχίτωνας
με τη σιδερόβεργα
θρυμμάτισε το κρανίου του

Όμως αυτός δεν πέθανε ποτέ
γιατί δεν ξεχώρισε τη δουλειά του
απ' το χρέος
Στάθηκε στο ύψος του Δασκάλου
κι έδειξε με το δάκτυλο θυσία

Έτσι έγινε μάρτυρας της παδείας,
προστάτης των παιδιών ο Νίκος

Ίσως του πρέπει μια θέση αείσιτου
στο πρυτανείο της μνήμης
Ας δοθεί, έστω, τ' όνομά του
σ΄ ένα κόκκινο αστέρι
έτσι που να μας θυμίζει
πως η πάλη είναι θυσία
και ενίοτε απαιτεί το αίμα μας

Εμείς οι εκπαιδευτικοί
το ξέρουμε καλά
Το σχολείο είναι αγάπη για τα παιδιά,
αγάπη για την ελευθερία και το δίκιο
Κι ο Νίκος Τεμπονέρας είναι
ο σημαιοφόρος των ιδανικών του

Αγάπησε πολύ τα παιδιά ο Νίκος
και τον αγώνα τους
για ένα καλύτερο σχολείο
Γι αυτό η εκπαίδευση θρηνεί
πλάι στο δικό του φέρετρο
Κι όλοι εμείς οι δάσκαλοι
του χρωστάμε μνημοσύνη και αγώνα

Γιάννης Ποταμιάνος
Add a comment...

Post has attachment
Οι μαίες

Και ξαφνικά άρχισαν οι πόνοι
κοιλοπονούσε είπαν η Ιστορία
Και γεννήθηκε το νέο
φορώντας φωτοστέφανο
Είπαν πως ο κόσμος θα γίνει καλύτερος
αρκεί ο θεός να γεννηθεί άνθρωπος
Να νοιώσει τον πόνο, το ξύδι
και τη λόγχη στα πλευρά του,
αρκεί να γευτεί την πίκρα του θανάτου
Και ξαφνικά στον ουρανό
φάνηκε ένα νέο αστέρι
Όχι σαν αυτά τα ταπεινά γεννήματα
της σκόνης του σύμπαντος
αλλά ένα αστέρι οδηγός
να υπόσχεται ανάσταση
κι ελπίδα στους κατατρεγμένους

Από τότε κάθε χρόνο
οι Μάγοι μας τάζουν ένα καλύτερο κόσμο
Κάθε χρόνο προσμένουμε
έναν λυτρωτή ελπίζοντας ειρήνη
Μα οι πόλεμοι επιμένουν
η φτώχια επιμένει
η προσφυγιά και η απελπισία
κατακλύζουν τα πέλαγα
Η εκμετάλλευση και η αδικία επιμένουν
κηλίδες ανεξίτηλες
στο πουκάμισο του μέλλοντός μας

Κι όμως αυτοί μας έταξαν πως ο κόσμος
θα γίνει πιο όμορφος
και πως ο θεός θα καταδεχθεί
να γίνει άνθρωπος
Κι εμείς τους πιστέψαμε
Έτσι κάθε Χριστούγεννα περιμένουμε
τον άγγελο,
τους μάγους και τ’ άστρο οδηγό
Όμως ως πότε;
Μερικές φορές αναρωτιέμαι
μήπως και το άστρο της ερήμου
είναι οφθαλμαπάτη
Μήπως ο δρόμος της ελπίδας
είναι υπόθεση δικής μας
Ανασκουμπωθείτε λοιπόν φίλοι μου
Μην ψάχνεται μαίες, μάγους
και άστρα φωτεινά για οδηγούς
Οι μάγοι δεν υπάρχουν πια
Έχασαν το δρόμο τους
στα βάθη της ερήμου
Ετοιμάστε ζεστό νερό και καθαρά πανιά
Εμείς είμαστε οι μαίες της ελπίδας
εμείς και οι σκαπανείς
του μέλλοντός μας
Εμείς θα ξεγεννήσουμε την ιστορία
Ας γιορτάσουμε λοιπόν την πίστη μας
σε μια αυτόφωτη ελπίδα

=================================
Καλές γιορτές σε όλους
τους φίλους και μη φίλους
σε πιστούς και σε άθεους
σε πρόσφυγες και σε απελπισμένους,
καλές γιορτές
σ’ όλους της γης τους κολασμένους
και κυρίως στα παιδιά του πολέμου
με τα θλιμμένα μάτια
που με τα σαπιοκάραβα
ψάχνουν για σπίτι και πατρίδα
στις αφιλόξενες τρικυμισμένες θάλασσες

23 Δεκεμβρίου2017
Γιάννης Ποταμιάνος
Add a comment...

Post has attachment
Το σκοτάδι είναι φίλος

Το σκοτάδι είναι φίλος μου
Έτσι κάθε βράδυ σε βαθύ πηγάδι ψηλαφώ
Εκεί στην ιλύ του βυθού,
στα ιζήματα του καιρού,
ψάχνω θησαυρισμένα τιμαλφή,
μέρες λαμπηδόνες,
και πρόσωπα αγαπημένα

Το σκοτάδι είναι φίλος μου
Τη νύχτα το ενδοφώς φωτίζει
ό,τι η μέρα κρύβει στις σκιές της
Τη νύχτα η βάσανος,
τη νύχτα και η κάθαρση
για ν’ αλλάξει ρότα στη ζωή

Το σκοτάδι είναι φίλος μου
όπως το άγνωστο
κι ο φόβος απ’ το ακατανόητο
της μοίρας μου
Ακριβώς εκεί βρίσκω την ανθρωπιά μου,
αφού εκεί θρυμματίζεται η έπαρσή μου
κι απλώνω το χέρι μου,
ζητιάνος ταπεινός, στο απερινόητο

Η νύχτα είναι φίλος
Μέσα απ’ το σκοτεινό πηγάδι της
κοιτάζω τ’ άστρα
κι ανίσχυρος σαν σκώληκας
συρρικνώνομαι στο λαγούμι μου

Έτσι λοιπόν εγώ ο περήφανος μπεχλιβάνης
της ημέρας,
ταπεινωμένος
απ’ τον χρυσορρήμονα λόγο
της νυχτοσύνης,
στέργω την αναπόφευκτη θνητότητά μου
κι απλώνω το χέρι μου στους αδύνατους
και τους αδικημένους

Η νύχτα είναι φίλος
όταν ξαγρυπνάς σ’ εξαγνίζει
κι όταν ονειρεύεσαι σε ταξιδεύει

Γιάννης Ποταμιάνος
Add a comment...

Post has attachment
Ο γητευτής

Λυγερόκορμη,
τίναξε το κεφάλι δεξιά – αριστερά
ανεμίζοντας τη χαίτη της
Σγουρός καταρράκτης
στον μαρμαρόγλυπτο λαιμό της
τα μαλλιά
Πρόκειται σίγουρα για καθαρόαιμο άτι
σκέφτηκε
Έτσι που περπατάει ηδονικά
και τη ζηλεύει ο άνεμος
Θα μπορούσε, ώρες ολόκληρες
να ρουφάει τ’ άρωμά της,
να θαυμάζει το μισάνοιχτο κοράλλι
των χειλιών της

Κάθισε ακίνητος, μην την τρομάξει,
όπως εκείνα τα όμορφα πουλιά
που καθισμένα στο κλαδί τους
στοχάζονται,
και στο πρώτο άγνωστο ίσκιο που περνά
πετάνε τρομαγμένα

Θα μπορούσε ίσως η νύχτα
να συνωμοτήσει στο όνειρο
Θα μπορούσε το φεγγάρι
να τάξει ασημένια μονοπάτια
Θα μπορούσε ακόμα
να βοηθήσει και η γραμματική
ν’ αποχτήσουν νόημα
οι ακατάληπτες λέξεις
που βγήκαν απ’ τα χείλη του
Αλλά μόνο ο θεός έρωτας θα μπορούσε
να οδηγήσει το μετέωρο χέρι του
για να βρει το δικό της

Δίστασε
Πρόκειται για ατίθασο άτι ψιθύρισε,
χρειάζεται τον γητευτή του
Τόλμησε!
Κι από τότε όλη τη νύχτα,
όπως και κάθε νύχτα,
τριάντα χρόνια τώρα της κρατά το χέρι
διαβάζοντας ποιήματα
και καλπάζουν μαζί
στους ονειρόκαμπους

23 Νοεμβρίου 2017
Γιάννης Ποταμιάνος
Add a comment...

Post has attachment
Ευωχία

Σαν βράσει το κρασί ολόξανθο
σαν ήλιος του Αυγούστου
Έρχονται τα βράδια
και πίνει ο μεροκαματιάρης
Κι αυτό κυλάει σαν γάργαρο ρυάκι
στα μέσα σπλάχνα τα ενδότερα
στα κύτταρα του εγκεφάλου
όπου ακονίζει μνήμες
κι ανασταίνει έρωτες
για να κυλάει κρυφά το δάκρυ
Ένα χυμός απ’ το παλιάμπελο
να φέρνει τέτοια ευωχία
Ένας χυμός και να πνίγεται ο πόνος
αύτανδρος
Ένα ευωδιαστό νεράκι
που κάνει θεριό το γέροντα
για να νικάει το χάρο
Εβίβα κι απόψε
να ξεφύγουμε απ’ το αόρατο τίποτα
που μας παραμονεύει
στη μυρουδιά του γιασεμιού
και στη μαρμαρυγή των άστρων
Αχ όμορφε κόσμε που τρέφεις όνειρα
στα καπηλειά
κερνώντας περιώνυμο κρασί το θάνατο

Γιάννης Ποταμιάνος
Add a comment...

Post has attachment
Στο εκκρεμές του χρόνου

Κι όσο η καρδιά ξεδιψάει
στο νάμα του ονειρόβραχου,
η νόηση διψάει θάμβος στοχασμού
Μα όσο η μικρή αμφιβολία διαστέλλεται
κι ετοιμάζεται να βεβηλώσει το πάνθεο,
φόβος και μυστήριο διχάζουν τη βεβαιότητα

Ώσπου η τόλμη σπάει το τσόφλι του παλιού
να τιτιβίσει ο νεοσσός τραγούδι
Και το φεγγάρι που συνήθως εκπέμπει
μυστήριο
ξεσηκώνει θυμωμένο κύμα
στη νυχτολάγνα άβυσσο
αυθάδες να ορμάει στο βράχο του αδιανόητου

Κι όταν οι απονενοημένοι της απόγνωσης
σκευωρούν υποταγή
και σε μελαγχολική κατάνυξη
ψιθυρίζουν συντριβή,
επικαλούμενοι αρχαίους πολιτισμούς
και προφητείες
Οι τολμητίες εραστές της ζωής
οιακίζουν ύπαρξη
στ’ ανοιχτά του ερέβους
και γεύονται βλύσμα ζωοφόρο
απ’ το ερωτικό κορμί της Αφροδίτης
Έτσι για να σπαρταράει ο γαλαξίας
εκσπερματώνοντας αυτογνωσία
που πάει να πει,
πως δεν γλιτώνει κι’ αυτός το θάνατο
όπου κατατείνει
ως τη δεύτερη μεγάλη έκρηξη

Προς τι λοιπόν ο στοχασμός
όταν ολημερίς μηρυκάζεις θάνατο,
απλώς ρεύεσαι θανατίλα
και βρωμάει το χνώτο σου απόγνωση

Έτσι δυο λέξεις υπάρχουν μονάχα:
ζωή και θάνατος,
όλες οι άλλες απλώς αιωρούνται στο
εκκρεμές του χρόνου,
στη διαδρομή ύπαρξη ανυπαρξία

Γιάννης Ποταμιάνος
Add a comment...

Post has attachment
Βλύσμα αφωνίας

Ζωή είναι η αμείλικτη στέρηση
που διαστέλλει τα δευτερόλεπτα
σε μικρές αιωνιότητες,
σαν πυρπολεί ο Ίμερος τ’ αλαβάστρινα
κορμιά των κοριτσιών

Ζωή είναι το σιωπηλό μας δέος
μπρος στην ωρυγή των άστρων,
η αθωότητα που ενυπάρχει στο φόνο
του σαρκοβόρου,
Ζωή είναι η χαρά του ψαρά
για το γεμάτο δίχτυ
που μέσα του ασπαίρει του ψαριού
η ασημένια η απόγνωση

Εγώ που κλέβω την αφοσίωση
απ’ τα μάτια του σκύλου μου
κι αλαργεύω στα διψασμένα λιβάδια
να δρέψω στη στέρηση τη χαρμολύπη,
Εγώ ο δραγάτης που φυλάει την άμπελο
με τα σαββατιανά σταφύλια
Εγώ που μεταρσιώνω το φόβο σε όνειρο
στο χειμωνιάτικο προσκέφαλο της ερημιάς
Εγώ σας λέω λοιπόν, πως ζωή
είναι το χαροποιόν πένθος,
το βλύσμα της αφωνίας μας
μπρος στην ουράνια φωτοχυσία

Σας λέω ακόμα
πως Ζωή είναι τ’ όνειρο που φωτίζει
της νόησης τα δύσβατα μονοπάτια,
ώστε αργοναύτης της διαλεκτικής
ανάμεσα στις συμπληγάδες των αντιθέσεων
ατσάκιστος
να γαληνεύω
στον ουρανόχαρο γλυκασμό της χαραυγής


Έτσι που σαν ξεμωραμένη αμυγδαλιά
λευκοντυμένος
άγγελος χρυσορήμονας
να ευαγγελίζομαι την άνοιξη

Γιάννης Ποταμιάνος
Add a comment...

Post has attachment
Ο Τελευταίος σταθμός

Το ταξίδι δεν σ’ αφήνει να κοιμηθείς
τα βράδια
Η θάλασσα πότισε το πετσί σου
κι έφτασε ως την ψυχή
Μα όσο κι αν διαρκέσει το ταξίδι
όσο κι αν είναι γλυκόλαλο
το τραγούδι των Σειρήνων
η επιστροφή στην Ιθάκη
είναι αναπόφευκτη

Απόλαυσε λοιπόν
τον τελευταίο σου σταθμό
στη χώρα των ναυσίκλυτων Φαιάκων
Ευτυχώς η δόξα σου ταξιδεύει
γρηγορότερα από σένα
την τραγουδάει ο Δημόδοκος
στα βασιλικά τραπέζια

Απόλαυσε λοιπόν τον ωραίο επίλογο,
σε καλοδέχτηκαν οι αγχίθεοι Φαίακες

Δεν χρειάζεται πια να φοβάσαι
την ομίχλη,
τους κύκλωπες
και τα θαλάσσια τέρατα
Τα απήδαλα πλοία των Φαιάκων
ξέρουν καλά το δρόμο της Ιθάκης
τον διαβάζουν στα μονοπάτια
της παλάμης μας

Γι αυτό σου λέω
όσο κι αν το ταξίδι δεν σ’ αφήνει
να κοιμηθείς τα βράδια,
τώρα που σταμάτησαν να φυσούν
οι άνεμοι,
ένα ωραίο τέλος
έχει κι αυτό μια κάποια αξία

Απόλαυσε λοιπόν
τον τελευταίο σου σταθμό
δεν χρειάζεται οβολός για το
απήδαλο πλοίο των Φαιάκων
Γαλήνευσε,
πόσους πια κινδύνους
μπορεί να κρύβει μια μικρή Ιθάκη;

25 Οκτωβρίου 2017
Γιάννης Ποταμιάνος
Add a comment...

Post has attachment
Ο αρχέγονος επιβήτορας
  
Κούρνιασε στο βλέμμα ο πανικός
κι η καρδιά ασπαίρει
Του μοναχικού ζώου η ερημιά
την όραση οξύνει
Έτσι που βόσκω ερημοχαρής υπάρχω
κι αφού υπάρχω γράφω

Βλέπω μακριά τα σύννεφα
να σαρκώνουν καταιγίδα
Γι αυτό αφήνω το αλεξικέραυνο
και ξύνω το μολύβι
Έτοιμος να ιερουργήσω έκσταση
στο ζιγκ ζαγκ του Κεραυνού

Τρέχουν αλαφιασμένα τα ηλεκτρόνια
κι έρχεται κόμπος στο λαιμό
και στην πλάτη ανατριχίλα
Μέγας επιβήτορας
ο αρχέγονος ηλεκτρισμός
γονιμοποιεί το μαύρο έλος,

Αντιλαλούν στο αρχιπέλαγος
οι κεραύνιες βροντές
εκσπερματώνει ο κεραυνός
να γεννηθούν τα φύκια
Όταν ρουθουνίζει νεφοσκεπής
στον ουρανό ο αγριόταυρος

Ω! Ήλιε πατέρα της ηλιαχτίδας
πλέξε σταυροβελονιά
τις νουκλεϊκές τετράδες μας
Τάξε ζωή να ψάχνει αέναα
ανεξίτηλο νόημα στα ταπεινά
και ταπεινότητα στα μεγάλα
όπως ψυχή και θάνατο

Ω! Μάνα Γη κλώσαγε
τη μαύρη λασπουριά
Να κοσκινίζει ο φόνος τη ζωή
να γεννηθεί ο λόγος
Για να χλευάσει η έπαρση το ορατό
κι ας την χλευάζει απ’ τ’ αστέρια
το αόρατο

Γιάννης Ποταμιάνος
 
Add a comment...
Wait while more posts are being loaded