Profile cover photo
Profile photo
அனுஜன்யா மும்பை
1,915 followers
1,915 followers
About
அனுஜன்யா's posts

ரயில்வே ஸ்டேஷன் படிகளில் விரைகையில் ஒரு இளம் தம்பதி. கணவன் கையில் ரொம்ப அழகான குழந்தை. ஆறு முதல் எட்டு மாதமிருக்கும். பெண் குழந்தை. அதிலும் இத்தனை குட்டி. என்னை பார்த்து சிரித்தாள். நான் கன்னத்தைக் கிள்ளி நகர்கையில் சிரித்தாள். எதிர் பார்த்தது போலவே தம்பதிக்குப் பெருமிதம்.

கீழே நடக்கையில் தான் கவனித்தேன். என் கைகளில் ஆறேழு மாதப் பெண்குழந்தை. நான் தூக்கிக் கொண்டு நடக்கிறேன். பதற்றத்துடன் திரும்பிப் பார்த்தால் அந்தக் கணவன் தன் குழந்தையை கொஞ்சிக் கொண்டிருந்தான். என் கைகளில் இருக்கும் செல்லம் வேறு. மேலுமழகு.

"என்னடா"

"ழீ"

"அம்மா சொல்லு"

"ம்மா"

நான் சொல்லும், கொஞ்சும் எல்லா வார்த்தைகளையும் கொஞ்சாத பாவனையில் கொஞ்சலை மிஞ்சும் மொழியில் திரும்பச் சொன்னாள்.

நடந்து கொண்டே, அவளைத் தூக்கிக்கொண்டே செல்கிறேன். மக்கள் கூட்டம் மறைந்து மண்சாலையில் அந்தி மாலையில் தனியராய் நானுமவளும் ஒரு யுகமாகப் பேசிக் கொண்டே, சிரித்துக்கொண்டே செல்கிறோம். நான் செல்வதில் ஒரு விரைவும், நோக்கமும், இலேசான பதற்றமும் இருப்பதையும் இன்னொரு நான் உணர்ந்து கொண்டேதான் இருக்கிறேன்.

வெட்ட வெளியில் வயல்களற்ற வறண்ட நிலத்தில் ஒரு அவசர சுவர் மறைவில் அந்தக் கிழவன் இருந்தான். என் வருகையை எதிர்பார்த்திருந்தான். எனக்குள் ஒரு பரிச்சய பெண்குரல் "ம், இங்க தான்" என்றது. அந்தக் குழந்தையை ஒரு ஓலைப்பாயில் கிடத்துகையில் அவள் கண்களில் வானம் தெரிந்தது. எப்போது என் ஆடை களைந்தேன் என்று தெரியவில்லை. நைந்து போயிருந்த கொடியிலிருந்து பெண்கள் அணியும் நைட்டியை அணிந்து கொள்ளச் சொன்னபோது கேள்வி கேட்காமல் அந்த மஞ்சள்-பச்சை பூக்களிருந்த உடையை அணிந்தேன். சுவருக்கப்பால் விரிந்த, பராமரிக்கப்படாத பெரு மயானவெளியை அச்சத்துடன் உள்வாங்கினேன்.

நம் ஊர் திருத்தலங்களுக்குரிய திடீர் மானுடக் கும்பல் என்னை முட்டியது. குழந்தையை ஒரு கையில் வைத்துக்கொண்டு பக்கத்தில் இருந்த பெண்ணிடம் "உன்னோட மொபைல் கொடும்மா. அவசரமா பேசணும்" என்கிறேன். நான் பேச நினைப்பது முன்னர் ரயில்வே ஸ்டேஷனில் பார்த்த குழந்தையின் அம்மாவிடம்.

என்னைப் பேசவிடாமல் எதோ ஒன்று தடுக்கிறது. உலுக்குகிறது. குழந்தையை இறுக்கமாகப் பிடித்துக் கொள்கிறேன். அவள் புன்சிரிக்கிறாள். உலுக்கலின் உச்சத்தில் விழிக்கிறேன். அனு!

"என்ன மேன் இப்படி முழிக்கிற? காப்பி இந்தா" என்கிறாள்.

"ழா ழா வழ்ழ்ந்து"

"புரியுது பகல் கனவு ஏதாவது கண்டிருப்ப. நான் கடைக்குப் போறேன். ஏதாவது வேணுமா?"

"கொஞ்ச நேரம் இங்கயே இரேன்"

"ம்ம், கனவு! எப்பவும் போல சோன்பப்டி போல, அடர்த்தியற்ற மேகம் போல நழுவி, உதிர்ந்து நினைவிலிருந்து விரைவாக விலகும் கனவா"

"போடி; நான் தனியா காப்பி குடிக்கிறேன்"

"நல்லது; உன்னோட இலக்கிய விசாரணைகளுக்கு இப்ப நேரமில்லை. பை"

சுய விசாரணையில் நான் கண்டுகொண்டது - க.சீ.சிவகுமார் பற்றி நண்பர்கள் (ரா கின் மற்றும் வா.மணிகண்டன்) பகிர்ந்துகொண்ட எழுத்துக்களை பற்றி நிறைய நினைத்தது. "இறந்தவர்களுடன் பேசுவது" பற்றி போகன் எழுதியதைப் படித்தது. நேற்று மாலை மெக்டி எதிர்ப்புறத்தில் சாலையோர கையேந்திபவனில் மைசூர் மசாலாவிற்கு காத்திருக்கையில் கடந்த ஒரு இளம் தம்பதியிடமிருந்த ரோஜாப் பெண்குழந்தை.

மூளை உள்வாங்கிக்கொண்டு பிறகு வேண்டாமென்று ரீசைக்கிள் பின்னில் தள்ளும் தகவல்களை மனம் என்னும் கலைஞன் ஒரு புனைவாக மாற்றுவது கனவோ!



Post has attachment
புத்தாண்டில் பூங்காவலம் - பற்றியும் பற்றாமலும்
இந்தப் புத்தாண்டின் துவக்க தினம் ஞாயிறில் வந்தது ஹாங் ஒவரில் சிரமப்படும் பலருக்கு நிம்மதியாக இருக்கக்கூடும். இதனை குடியின் பின்விளைவான தலைவலி என்று தட்டையாகப் புரிந்து கொள்ளாது உட்கிடையாக (sub textக்கு இந்த சொல்லை எனக்கருளிய பிரிய அண்ணன் ரா.சு. வுக்கு வணக்க...

Post has attachment
மீண்டும் ஐஐடி பாம்பே நிறைய நாள்களுக்குப்பின்.


இதுக்கு முன்னாடி ஒரு இசை நிகழ்ச்சிக்காக வந்தேன். 
Photo
Photo
13/08/2016
2 Photos - View album

ரொம்ப abstract ஆ இருக்கு இன்னிக்கு. இங்க சீன கட் பண்ணி அங்கிட்டு பலி பூஜை சீன டாப் ஆங்கிள் ஷாட்ல காமிச்சு இன்டெர்வல் போட்டாச்சு. நாங்க சரித்திர புத்தகத்தில் படிச்ச "ஐந்து ஊர், ஐந்து தெரு, அட ஐந்து வீடு" கேட்டு "ம்ஹும், ஊசி முனையளவு நிலம் கூடக் கிடையாது"ன்னு கறாரா சொல்ற சீனு பஹலஜ் நிஹ்லானி கை கத்திரிக்கோல்ல சிக்கிடுச்சா? இல்ல அப்பாலிக்கா பிளாஷ் பேக்கா வருமா? த நேஷன் வாண்ட்ஸ் ஆன் ஆன்சர்!

Post has attachment
கடுங்கோடையிலிருந்து மாரிக்காலத்திற்குக் காத்திருந்து ஒரு வழியாக மேகம் சூழ்வதைப் பார்த்து மகிழும் முன்னே ஜலதோஷம், இருமல், தொண்டை எரிச்சல், தலைப்பாரம், உடல் வலி என சகல பக்க வாத்தியங்களுடன் வைரல் காய்ச்சல். ஒரு வாரம் ஒரு மருந்தும் எடுத்துக் கொள்ளாமல் தானே சரியாகும் நம்பிக்கையிலிருக்க, உடல் தளர, மருத்துவரிடம் சென்ற வாரம் சரண்.

ஒவ்வொரு முறையும் எவ்வாறு வெவ்வேறு மருந்து மாத்திரைகள் பரிந்துரைக்கப்படுகின்றன என்ற ஐயத்தை குணமானால் சரி என்னும் யதார்த்தம் விழுங்கியது. மருத்துவமனைக்குத் துணை வந்த நண்பனின் பெண் என்றாலும் என் பிரிய மகளொருத்தி மாத்திரைகளை வீட்டில் பிரிக்கையில் "அப்பா! எனக்கு இந்த காம்பினேஷனில் டாப்ஸ் வேணும்" என்கிறாள். அவள் இளவலான இன்னொரு மகன் "டாட்! எனக்கு இந்த காம்போவில் ஜாகிங் ஷூஸ் ப்ளீஸ்" என்று என் கழுத்தை தன் கைகளால் வளைத்து காதில் கிசுகிசுக்கிறான்.

இன்னிக்கு தகப்பன் தினம் வேறு. "சாங்ஷன்" என்று சொல்லிய சில நிமிடங்களில் என் பர்ஸ் பாரத்துடன் தலை பாரமும் குறைந்திருக்கிறது. யெஸ். இட்ஸ் ரியல் பாஸ்!
Photo

Post has attachment


நேற்று நம்ம யோ.யோ.வின் கருணையில் கோக் ஸ்டூடியோ MTV சீசன் 3இல் ரஹ்மான் இசை மேற்பார்வையில் ஒரு பாடல் கேட்க நேர்ந்தது. சமீப காலத்தில் "spell binding" என்னும் மோன நிலைக்குக் கொண்டு சென்ற பாடல் இது. ஒரு தளத்தில் நோக்கினால் - இது யாரும் செய்யாத முயற்சி எல்லாம் இல்லை. ஃபியூஷன் எனப்படும் பல்வேறு இசை வடிவங்களை இணைக்கும் முயற்சி நிறைய பேர் சிறப்பாகக் செய்ததுதான்.  ஆயினும் - கிரிகெட் உதாரணம் சொல்லலாம் என்றால் - ஓவர் பிட்ச் பால் சவுகர்யமான 100 கி.மீ. வேகத்தில் போட்டாலும் அதை பவுண்டரிக்கு அடிக்கும் இலாகவம் அனைவருக்கும் வாய்ப்பதில்லை. ரஹ்மான் அனாயாசமாக, சச்சினின் கச்சிதத்துடன் விளாசியிருக்கிறார் என்பதை விட வருடியுமிருக்கிறார். 

ஜுகல்பந்தி எனப்படும் இசைக்கலவை - பிரதானமாக ஹிந்துஸ்தானி, கர்நாடக சங்கீதம் இவற்றுடன் நவீன கம்பி, தாள வாத்தியங்கள் பின்னணியில் மேற்கத்தைய இசையை வாசனைக்குத் தூவுவது - கடந்த இருபது வருடங்கள் நடந்து கொண்டிருப்பது தான். இவ்விரு பேரிசை வடிவங்களும் நாம் பெருமைப்பட வேண்டிய விஷயம். இரண்டிலும் பொதுவான ராகங்கள் இருந்தாலும் பெயர்கள் வெவ்வேறானவை. கல்யாணி-யெமன், ஹிந்தோளம்-மால்கௌன்ஸ், மோகனம்-பூப் (பீப் அல்ல), சிந்து பைரவி-பைரவ் போன்றவை சில உதாரணங்கள். 

இந்தப் பாடலில் ரஹ்மான் கையாண்டிருப்பது யெமன்-கல்யாணி ராகத்தில் அமைந்த ஜுகல்பந்தி. முதல் அரை நிமிடம் அவரவர் தம் வாத்தியங்களை "கண்ணா, நல்லா வரணும்" என்று வருடுவது; தேர்ந்த இசை ரசிகர்கள் ரஹ்மான் கீ போர்டில் நாலாவது கீயை அழுத்தும் போதே "ம், யெமன்?" என்று புருவம் உயர்த்தக்கூடிய நுட்பம் அது. சிவமணி ஒரு கோவில் பூசாரியின் பயபக்தியுடன் மணிகளை சரிபார்க்கிறார். புயலுக்கு முன் அமைதி என்றால் அது சிவமணி தான். 

பிறகு உஸ்தாதின் (குலாம் முஸ்தாபா கான்) பேரன் துவங்குகிறான். என்ன கணீர்! என்ன கச்சிதம்! பிறகு அவன் அப்பா? பிறகு சித்தப்பாக்கள் என்று நாற்பத்தைந்து வினாடிகள் "யெமன்" பற்றிய வசீகர சிறுகுறிப்பு; சிவா ட்ரம்ஸில் ஒரு "ம், ஆரம்பிக்கலாம்" என்று ஒரு தட்டு. மோகினி டே பாஸ் கிட்டாரின் Low B யை மீட்ட,  பிரசன்னாவின் லீட் கிட்டார், எட்டு கோரஸ் பெண்கள், ரஹ்மானின் சகோதரி,  கீபோர்டில் ரஹ்மான் விரல்களின் காளிங்க நர்த்தனம் என்று எல்லாம் இணைய,  முப்பது வினாடிகளில் விமான தளத்தில் டேக் ஆஃப் ஆவது போன்ற வேகம் கூடுதல், பரபரப்பு, நேர்த்தி, வயிற்றில் ஜிவ் என்று அட்டகாசம்.  

குரூயிஸ் மோடில் வந்த பிறகு ஒயின் கிளாசுடன் தோன்றும் விமானப் பெண் போல், ரஹ்மான் கீ போர்டில் யெமன் - 
"ஜன்னல் காற்றாகி வா
ஜரிகைப் பூவாகி வா
மின்னல் மழையாகி வா
உயிரின் மூச்சாகி வா"  
(இதை எங்கே கேட்டிருக்கிறேன் என்று பற்களில் சிக்குண்ட உணவுத்துணுக்கை எடுக்க இயலா இன்ப எரிச்சலில் தவிக்கையில் அனாயசமாக கண்டுபிடித்த அனுவுக்கு நன்றி) என்று பேச, பிரசன்னா யெமன் மீது கல்யாணியில் சவாரி செய்து "சிந்தனை செய் மனமே" என்பது வாவ்! 

உத்திரப் பிரதேசத்தின் குக்கிராமங்களில் சில மாதங்கள் பணியாற்றியிருக்கிறேன் (இந்தி தெரியாமல் தான்). ஆதிக்க சாதி தாகூர்களின் உடல் மொழியில் எப்போதும் ஒரு மிடுக்கு இருக்கும். நம்ம குலாம் பாய் அதே மிடுக்கில் பிரசன்னாவிடம் "க ம ப த பா பா" என்று வினவுவார். பிரசன்னாவின் கிட்டாரும்  தென்னிந்தியர்களுக்கு இயற்கையாக வரும் அறிவான அடக்கத்துடன் கர்நாடக செவ்வியல் பாணியில் அதனைத் திரும்பச் சொல்லும்.  பாய் அறுபது பாகை நகர்ந்து "க ம த நி மா" என்று சற்றே கீழிறங்க கிட்டாரும் "அவ்வாறே ஆகுக" என்னும். சடாரென்று திரும்பி "ரி க ம த நி?" என்று கேள்வி எழுப்ப, சரியான விடை கிடைக்க .... கேட்கும் நமக்கு 

"உயிரே! உயிரின் உயிரே! 
அழகே! அழகின் அழகே!" என்று சிந்து பைரவியின் "கலைவாணியே" தோன்றுவாள்.  இந்த ரகளையில் ரஹ்மான் விரல்கள் ட்ரெட்மில் நடை பயிலும். விவாதம் சூடாகையில் மாடரேட் செய்யும் ஆங்கரின் நளினத்துடன் ரஹ்மான் "யமனும் இதுதான்; கல்யாணியும் இதுதான்" என்பது பொன்னியின் செல்வனில் வத்தியத்தேவன் சொல்லும் "அரியும் சிவனும் ஒண்ணு; இதை அறியாதவர் வாயில் மண்ணு" என்பதை நினைவுறுத்தும். உஸ்தாத் கேள்வியும் பிரசன்னா பதில்களும் உண்மையில் கொடுத்தது ஒரு பேரழகியை எல்லாக் கோணத்திலும் கொண்டு வருவது போல;  எனக்கு நினைவுக்கு வந்தது சலங்கை ஒலியின் ஜெயப்ரதா. இந்த ஞான விவாதத்தில் உங்களுக்கு "மன்னவன் வந்தானடி தோழி", "நான் பாட வருவாய் (உதிரிப் பூக்கள்)", "மஞ்சள் வெய்யில் (நண்டு)" எல்லாம் நினைவில் வந்தால் நீங்களும் கல்யாணியின் நண்பர்களே.

இந்த களேபரத்தில் நாலரை நிமிடங்கள் ஓடியதை அறிந்திருக்க மாட்டோம். இங்க தான் சிவா என்ட்ரி. தனியாவர்த்தனம். நாற்பது வினாடிகள் நமக்கு ஆப்பிரக்காவின் அடர் வனத்துக்குள், காரிருளின் கருமையில், காற்று, இடி மின்னல்கள் கூடிய கொட்டும் மழையில் அருவியில் புறப்படும் காட்டாற்றின் சமீபத்தில் நிற்கும் அனுபவம் கிடைக்கும். 

அத்தகைய இரவுக்குப் பின் புலரும் காலையில் காவிரி நதிதீரக் கோவிலருகில் சென்றால் வரும் இசையில் பிரசன்னா வரவேற்பார்.  உஸ்தாத் லக்னோவின் வீடுகளிலிருந்து கசியும் இசையுடன் சேர, ரஹ்மான் அனைவரையும் மும்பையின் கலைகள் சங்கமிக்கும் காலா கோடா உற்சவத்தில் நம்மை அமரச் செய்வார். 

மற்ற கலைஞர்கள் முடித்த பின் ரஹ்மானும் பிரசன்னாவும் மெலிதாக மீட்டுவது 

திட்டமிடா, குற்றவுணர்வற்ற, சம்போகத்தின் பின் தனிமையில் அசை போடுகையில் பிறக்கும் மென் புன்னகை; 

முதலிரவின் அடுத்த காலையில் வெட்கிக் கிடக்கும் பூக்கள்; 

இரவில் நனைந்த மரங்கள் 
காலையில் சொரியும் தூறல்கள்; 

திருமணம் முடிந்த மண்டபம்;

திருவிழா முடிந்த சிற்றூர்; 

தேர் சென்ற தெரு; 

இவை எல்லாம் நினைவுக்கு வரும். 

ஒரு மகத்தான அனுபவத்திற்கு நன்றி ரஹ்மான். 

குட்டி நன்றி நம்ம யோ.யோ.வுக்கும். +யோ யோ 

பி.கு. : பாடலில் 4.17 ல் நிச்சயமாக யெமனில் இருந்து விலகி 4.18ல் சேர்ந்து கொள்ளும் உணர்வு தோன்றுகிறது. இதனை சுருதி பேதம் என்று செல்லமாகச் சொல்வர். பாணா காத்தாடி ஒரு வினாடி நூலறுந்து பறப்பது போல் பாவ்லா காட்டி விட்டு மேலெழும்புவது போல்.

வலையிலும் பதிவேற்றம் செய்துவிட்டேன் 

http://anujanya.blogspot.in/2015/12/blog-post.html

Post has attachment
ஒரு உன்னத இசை அனுபவம் - பற்றியும் பற்றாமலும்
Coke Studio - Season 3 - ARR நேற்று
நம்ம யோ.யோ.வின் ( http://kathaiezuthukiren.blogspot.in/ ) கருணையில் கோக் ஸ்டூடியோ MTV சீசன் 3இல் ரஹ்மான் இசை மேற்பார்வையில்
ஒரு பாடல் கேட்க நேர்ந்தது. சமீப காலத்தில் "spell binding" என்னும் மோன
நிலைக்குக் கொண்டு சென்ற பாட...

Post has attachment
Some reliefs n requirements on Chennai floods. Both as recd in whatsapp:

1) Ventura Pumps team will dewater homes for free in Chennai.

Contact Navin
9952417860
9087259990

Forward this to the needy you know in Chennai

2) Flood Relief Requirement: Arunodhaya NGO (http://arunodhayacentre.org)
A group of migrant workers from Odisha and Andhra involved in the construction work are left with no food (no job so no wages) and no proper shelter.
Location: Sadras in the ECR road (10 Kms from Mahabalipuram)
This place is known as Poikaikarai.
They need food, water, some clothing, mat, bed-sheets etc. There are 18 women, 16 children. and 73 men.
What the village gets in terms of food is being shared with them yesterday and today afternoon.
The field staff who is coordinating the relief on behalf of Arunodaya NGO is is Ms. Jayanthi. You can contact her at 90035 11688.
Any help would be much appreciated!

Post has attachment
நாங்கள் குடியிருக்கும் கட்டிடத்தில் நிறைய பேர் செல்லப்பிராணியாக நாய்களை வளர்க்கிறார்கள். எங்கள் தளத்தில் ஒரு குடும்பம் நாய் என்று சொல்லமுடியாத ஒரு சிங்கத்தை வளர்த்தார்கள். இந்தப் பிராணிகளுக்கு காலையிலும் மாலையிலும் அதன் எஜமானர்கள் நடைப்பயிற்சி அழைத்துச் செல்வது வழக்கம். அவர்கள் பிராணிகளுடன் செல்கையில் வேறு மின்தூக்கியில் (லிஃப்ட்) - அதாவது வேலை செய்ய வருபவர்கள், பால்,நாளிதழ்,சலவை செய்பவர்கள் என்று தொழிலாளிகள் பயனுக்கென்று ஒரு தனி மின்தூக்கி உள்ளது அதில் - செல்ல வேண்டும் என்பதும் ஒரு விதிமுறை. 

எனக்கு நாய் என்னும் பிராணியை மிகவும் பிடிக்கும். அதாவது அது ஒரு சவுகர்யமான தொலைவில் இருந்தால் மட்டும். அதன் முகம் சாந்தம் மற்றும் பாசம் இரண்டையும் சரி விகிதத்தில் கலந்தது போல் எனக்கு எப்போதும் தோன்றும். பூனை எழிலாக இருந்தாலும் எழில் தோற்றத்தின் ஆபத்தும் அதனிடம் இருப்பதாகவே தோன்றும், பாமரெனியனின் புசுபுசு, நீள் குட்டையாக வளரும் டாக்ஷந்த் நாயின் தளிர் நடை, ஹட்ச் மொபைலால் பிரபலமான பக் நாய், பயமுறுத்தும் ஜெர்மன் ஷெப்பர்ட், இவற்றுடன் சாதுவாகத் தோன்றும் ஆஜானுபாகுவான லாப்ரடார் டெர்ரியர் என்று பல வகை.   எங்கள் தளத்து ஆசாமி என்னிடம் அவ்வபோது சிரிப்பார். வாங்களேன் வீட்டுக்கு என்று பலமுறை அழைத்தும் செல்லாததற்கு இரு காரணங்கள்: ஹிந்தியில் சரளமாக பேசமுடியாத நிலை மற்றும் என் இடுப்பு உயரம் இருக்கும் அவர்களின் லாப்ரடார்.

ஒரு முறை மின் தூக்கியில் ஒரு சின்னக் குழந்தையின் முகத்தை ஒரு பெரிய நாய் கடித்து விட்டது. குழந்தை பிழைத்து விட்டது. முகத்தில் நிறைய தையல்கள். பிறகு பிளாஸ்டிக் சர்ஜரி. அதன் விளைவாக நாய்களுக்கு பலமாக எதிர்ப்பு கிளம்பி பிறகு சமரசமாக சில நேரங்களுக்கு மட்டும், பலத்த சங்கிலி அல்லது பட்டைகளுடன், எஜமானர்களுடன் மட்டும் அவை பயணிக்கலாம் என்று விதிமுறைகள் மாறின. 

இந்த களேபரத்தில் இந்த மௌனமொழி நண்பர் வீடு பெயர்ந்தது தாமதமாகத் தெரிந்தது. அவர் முகம் மறந்தே போய் விட்டது. இரண்டு நாள்கள் முன் மாலை நடைப்பயிற்சிக்காக மின்தூக்கியில் பயணிக்கையில் கீழே ஒரு தளத்தில் நின்றது. நான் "தங்கமே உன்னைத்தான்" என்று அனிருத்துகுக் கோரஸ் பாடுகையில் ஒரு சிங்கம் துள்ளிக் கொண்டு உள்ளே வந்து என் தொடையை மோப்பம் பார்த்தது. சுருதி விலகி அனியை விட அட்டகாசமாக அலறினேன். சரியாக ஆறு வினாடிகளுக்குப் பின் எஜமானர் பாசக்கயிருடன் மந்தகாசப் புன்னகையுடன் உள்ளே வந்தார். வார்த்தைகளற்ற என் சங்கீதத்தைக் கேட்டவாறே "ஒன்றும் செய்யாது. அவன் சமர்த்து" என்றார் என்று நினைக்கிறேன். நான் எப்போது துள்ளி வெளியே குதித்தேன் என்று புரியவில்லை. வெளியே சென்று கண்களால் "அடச் சீ" என்னும் தொனியில் அவரை எரித்தேன். அவர் கண்களில் சிரிப்பு விலகி கன்னத்தில் அடி வாங்கிய உணர்ச்சி பரவுகையில் மின்தூக்கி அரிமா மற்றும் சிட்டியுடன் கீழே சென்று விட்டது. எனக்கு படபடப்பு நீங்க ஐந்து நிமிடங்கள் ஆகியது. அது என்னை இலேசாக கடித்ததா, பிராண்டியதா என்று ஆராய்ந்தேன். இப்போதெல்லாம் கூட தொப்புள் சுற்றி 36 ஊசி தானா. இல்லை இலேசான நெருடலுக்கு சகாய விலையில் எட்டு ஊசி போதுமா என்று விபரீத எண்ணங்கள் பறந்தன.   

திரும்ப வந்து அனுவிடம் கதையை சற்று வீரமாக மாற்றினாலும் (எனக்கு நாய் பிடிக்காது என்பதால் அடுத்த லிப்டில் சென்றேன் என்று ஒரு அற்பப் பொய்) அவள் நக்கலாகச் சிரித்தபடி "அவங்க இப்ப எட்டாம் மாடியில் இருக்கிறார்கள்; ஒரு நாள் போவோம்" என்றாள். அவங்க வீட்டு ஏலக்காய் தேநீர் மிகப்  பிடிக்குமாம். ரொம்ப அவசியம் இப்ப. அதை மறந்தே விட்டேன். 

இன்று காலை பார்க்கில் நடக்கையில் சில யுவதிகள் மற்றும் சிறார்கள் எதையோ சுற்றி குனிந்து பார்த்துக் கொண்டு இருந்தார்கள். என்ன விஷயம் என்று உள்ளே புகுந்து பார்த்தால்....வாவ், ஆறு நாய்க் குட்டிகள். இரண்டு வாரங்கள் முன்பு தான் பிறந்தனவாம். சிலர் ஒரு பெரிய கிண்ணத்தில் பால் வைத்தார்கள். வேறு சிலர் பிஸ்கோத்துகள். தாய் சற்று தூரத்தில் கண்காணித்துக் கொண்டிருந்தது. அத்து மீறுபவர்களிடம் பாய்வது போல் பாவ்லா செய்தது. மற்றபடி உணவு அளிப்பவர்களை தமிழ்நாடு அரசு போலவே வேடிக்கை பார்த்தது. 

சற்று நேரம் சென்றதும் ஒரு நாய்க்குட்டி என்னைக் குட்டிக் கால்களால் "தத்தக்கா பித்தக்கா" என்று தொடர்ந்தது. அப்படியே வாரி அள்ளி வீட்டுக்குச் செல்ல ஆசையாக இருந்தது. வாழ்வின் நிறைய சில-நிமிட ஆசைகள் போலவே இதுவும் கடந்தது. நம்ம சிட்டி வீட்டுக்குச் சென்று அரிமா முன்னிலையில் ஏலக்காய் சாய் குடிக்கும் ஞானோதயம் பிறந்தது. அவரிடம் மன்னிப்பு கேட்க வேண்டும் என்றும் தோன்றியது. நிச்சயம் செய்ய மாட்டேன். சோம்பேறித்தனம் மட்டுமே காரணம். இன்று முழுதும் நம்ம வாசு அண்ணாவையும் அவரின் செல்லக் குழந்தையையும் எண்ணிக்கொண்டிருக்கிறேன். 

ரொம்ப நாள்களாக எழுதும் ஆசை இருந்தாலும் எழுத வராத "writer's block" நிலையிலிருந்து மீண்டு பெரிய எழுத்தாளனாக நான் மாறினால் ஒரு வேளை அது ஜெமோ, சாரு பாணியில் நாய் வளர்ப்பினாலும் இருக்கலாம் என்று அறிக. அவ்விபரீதம் நடக்காமலிருக்க இயற்கையை வேண்டுக. 
Photo

சென்னையின் வெள்ள அபாய நிலை இன்னும் முழுதும் தீரவில்லை. மழை இன்னமும் பெய்யக்கூடிய சாத்தியங்கள் உள்ளன. இதற்குப் பிறகு தான் பெரிய அளவில் உதவிகள் தேவைப்படும். பெருநோய்கள் தாக்காமல் உரிய நடவடிக்கை எடுக்கப்பட வேண்டும். வீடிழந்தவர்களின் மறுவாழ்வுக்கு முடிந்த உதவிகள் செய்ய வேண்டும். குழந்தைகளின் கல்வி பற்றி பெற்றோர் அக்கறை கொள்ள வேண்டும். 

மும்பையிலும் ஜூலை 26, 2005 இல் ஒரே நாளில் பத்து மணி நேரத்தில் கிட்டத்தட்ட 100 செ மீ மழை பெய்து நகரையே வெள்ளக்காடாக்கியது. நான் அலுவகத்திலேயே தங்கி மறுநாள் இரவில் தான் வீடு வந்து சேர்ந்தேன். எங்கள் குடியிருப்பில் இரண்டாம் தளம் முழுதும் தண்ணீர். நாங்கள் ஆறாம் தளத்தில் இருந்ததால் தப்பித்தோம். இப்போது சென்னை போலவே நிறைய பேர் பரஸ்பர உதவி செய்து கொண்டார்கள். இரண்டு நாள்களில் இயல்பு வாழ்க்கை திரும்பியது. ஏழை மக்களுக்கு அரசு ஓரளவு உதவியது. பொது மக்களில் பெரும்பாலோருக்கு அரசிடம் பெரிய எதிர்ப்பார்ப்பும், ஏமாற்றமும் இல்லை. மும்பை இந்த "சல்தா ஹை" குணாதிசயத்திற்குப் பெயர் பெற்றது.   

எனக்குத் தெரிந்த வரையில் சென்னையின் பாதிப்பு மிக அதிகம். நிறைய இடங்களில் தண்ணீர் தேங்கி நிற்கிறது. எப்போதும் அவதியுறும் அடித்தட்டு மக்களுடன் நடுத்தர மக்களும் இம்முறை அல்லல் படுவதைக் காண முடிகிறது. உதவி கிடைக்காதவர்கள் நிறைய கோபத்துடன் இருப்பதைப் புரிந்து கொள்ள முடிகிறது. ஆனால் நிறைய பேர் தாமாகவே பிறருக்கு உதவ முற்படுவதைப் பார்க்கையில் பெருமிதமும் இருக்கிறது. 

தமிழ் சமூக வலைத்தளங்களில் அரசியல் சார்ந்த காழ்ப்புணர்ச்சிகள் இந்த துன்பியல் தருணத்தில் அழியாமல் இன்னும் கொழுந்து விட்டு எறிவது தமிழர்களாகிய நாம் அனைவரும் வெட்கப்பட வேண்டிய விஷயம் என்று நினைக்கிறேன். எல்லாக் கட்சி சார்புடையவர்களுக்கும் தேர்தல் அடுத்த வாரமே நடக்கப்போவது போன்ற பரபரப்பு தொற்றிக்கொண்டிருக்கிறது. 

மும்பையில் எல்லோரும் நம்மைப் பற்றி, மக்கள் தாமாகவே ஒருவருக்கொருவர் உதவுவது பற்றி பெருமையாகப் பேசிக்கொள்கிறார்கள். இத்தகைய பேரிடரில் எந்த அரசும் இதைவிட குறிப்பிடத்தக்க அளவு மேன்மையாக செய்திருக்க முடியாது என்று நினைக்கிறார்கள். என்னைப் பொறுத்த வரை இதைவிட சற்றேனும் நிறைவாக செய்திருக்க முடியும் என்றே எண்ணுகிறேன். நாம் இப்படி கட்சி சார்ந்து சண்டையிட்டுக் கொள்வது நல்ல வேளை அவர்களுக்குத் தெரியாது. 

என் நண்பர்களுக்கு வேண்டுகோள். சென்னை திரும்ப இயல்பு நிலைக்கு வர குறைந்தது ஒரு மாதம் ஆகலாம். அது வரை அரசியலுக்குப் பதில் எப்படி ஏழைகளுக்கு உதவலாம் என்று யோசிக்கலாமே. மிகுந்த யோசனைக்குப் பின்பே இதை எழுதுகிறேன். தவறாகத் தெரிந்தால் கடந்து விடுங்கள். 

தெரிந்த நண்பர்களான பாரி, சங்கர், ஒ.ஆர்.பி.ராஜா, பி.மணிகண்டன், வா.மணி முதலியோரின் களப்பணி மிக்க ஆறுதல் தரும் விஷயம். இன்னும் எத்தனை நண்பர்கள் இது போல் உதவினார்களோ! அனைவருக்கும் பாராட்டுகள். 

என்ன ஆயினும், சென்னை! என் அன்னை. என் காதலி. வாழிய நீ பல்லாயிரம் ஆண்டுகள். 
Wait while more posts are being loaded