Profile cover photo
Profile photo
Ιόνιος Βιβλιοθήκη ΕΝΩΣΗΣ ΕΠΤΑΝΗΣΙΩΝ ΕΛΛΑΔΑΣ
22 followers -
ΙΟΝΙΟΣ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ
ΙΟΝΙΟΣ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ

22 followers
About
Posts

Post has attachment

Post has attachment
Η Λέσχη Ανάγνωσης Κερίου σας προσκαλεί στην ομιλία – συζήτηση με θέμα “Πώς οι πεποιθήσεις επηρεάζουν τη ζωή μας”, στη Λέσχη “Ο Ζάκυνθος”, το Σάββατο 2 Δεκεμβρίου 2017, στις 18:00

Ομιλήτρια: Ευγενία Καρυώτη (φιλόλογος – σύμβουλος ανθρωπίνων σχέσεων – συγγραφέας)
Add a comment...

Post has attachment
Η Αστρονομική Εταιρεία Κέρκυρας διοργανώνει διάλεξη με θέμα: ΑΚΡΑΙΑ ΥΔΡΟΜΕΤΕΩΡΟΛΟΓΙΚΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ & Κλιματική Αλλαγή


Ομιλητής: Δρ Μάριος Αναγνώστου, υδρομετεωρολόγος-υδρολόγος

Η διάλεξη θα δοθεί τη Δευτέρα 4 Δεκεμβρίου 2017 στις 21:00, στο φουαγιέ του Δημοτικού Θεάτρου με ελεύθερη είσοδο για το κοινό.


Για περισσότερες πληροφορίες επικοινωνήστε στα τηλέφωνα: 6978831840 κ. Σωκράτη Λινάρδο και 6944366010 κ. Κώστα Παπαδάτο
Add a comment...

Post has attachment
Ο Εκδοτικός Οργανισμός Λιβάνη μας προσκαλεί στην παρουσίαση του βιβλίου του συγγραφέα Παναγιώτη Κονιδάρη «Άλικος πάγος», το Σάββατο 2 Δεκεμβρίου 2017 και ώρα 20:00, στο POLIS ART CAFE (Πεσμαζόγλου 5, Αίθριο Στοάς Βιβλίου).

Για το βιβλίο θα μιλήσουν οι:

Γρηγόρης Αζαριάδης, Συγγραφέας
Δημήτρης Μαμαλούκας, Συγγραφέας,
Νίνα Κουλετάκη, Συγγραφέας.

Αποσπάσματα θα διαβάσει ο κ. Βασίλης Κανέλλος, Φιλόλογος, Ηθοποιός.
Add a comment...

http://ionianlibrary.gr/%CF%84%CE%B1-%CE%BD%CE%AD%CE%B1-%CE%BC%CE%B1%CF%82/%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%BF%CF%85%CF%83%CE%B9%CE%AC%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CE%B2%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CF%89%CE%BD/191-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B5%CF%83%CE%B7%CE%B5%CE%B1-%CE%B7-%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%BF%CF%85%CF%83%CE%AF%CE%B1%CF%83%CE%B7-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B2%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%BF%CF%85-%C2%AB%CE%B7-%CE%BA%CE%BF%CF%85%CE%BA%CE%BB%CE%B1%C2%BB-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%83%CF%80%CF%8D%CF%81%CE%BF%CF%85-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CF%83%CE%AF%CE%BC%CE%B7

O Εκδοτικός Οίκος Σ.Ι. ΖΑΧΑΡΟΠΟΥΛΟΣ μας προσκαλεί στην παρουσίαση του βιβλίου «Η ΚΟΥΚΛΑ» του ΣΠΥΡΟΥ ΚΑΤΣΙΜΗ με ποιήματα και έργα ζωγραφικής του ιδίου.

Για τον συγγραφέα και το ποιητικό έργο του θα μιλήσουν ο Αλέξης Ζήρας κριτικός λογοτεχνίας, δοκιμιογράφος και μεταφραστής ο Γιάννης Πλαχούρης ποιητής, δημοσιογράφος.

Ποιήματα θα διαβάσει ο Αλέξης Κωστάλας.

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί τη Δευτέρα, 20 Νοεμβρίου 2017 και ώρα 7:00 μ.μ. στην αίθουσα της ΕΣΗΕΑ, Ακαδημίας 20, Αθήνα.

Στον χώρο θα προβληθεί παράλληλα και το ζωγραφικό έργο που συνοδεύει την ποιητική συλλογή


ΣΠΥΡΟΣ ΚΑΤΣΙΜΗΣ

Ο ποιητής, ζωγράφος και δημοσιογράφος Σπύρος Κατσίμης γεννήθηκε στην Κέρκυρα το 1933.

Έχει καταγωγή από τους Παξούς, όπου και πέρασε τα παιδικά του χρόνια. Υπήρξε μέλος της συντακτικής επιτροπής του κερκυραϊκού περιοδικού "Το πρώτο σκαλί" (1954-1956). Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας. Εργάστηκε ως δημοσιογράφος σε αθηναϊκές εφημερίδες, περιοδικά. Διετέλεσε υπεύθυνος πολιτιστικών εκπομπών στην ΕΤ1.

Συνεργάστηκε με τα περιοδικά: Επιθεώρηση Τέχνης, Νέα Εστία, Νέα Πορεία, Δοκιμή, Πόρφυρας, Εντευκτήριο, Γράμματα και Τέχνες, Πλανόδιον, Η Λέξη, Το Δέντρο, Σήμα, Μανδραγόρας, Γραφή, Φηγός, Ακτή κλπ. Μέρος του έργου του έχει μεταφραστεί στα αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά και πολωνικά. Είναι μέλος της ΕΣΗΕΑ και της ΕΕΛ.


ΕΞΕΔΩΣΕ:

Ποιήματα Κέρκυρα 1952
Διηγήματα Κέρκυρα 1954
Ο Νάρκισσος (ποιήματα) Κέρκυρα 1955, εκδ. Νεφέλη 1990
Χαμόγελο (ποιήματα), έκδοση Λογοτεχνικού Ομίλου Φοιτητών Αθήνα 1959
Έξοδος (ποιήματα) 1963
Οι ρήτορες (ποιήματα) Εκδ. Διογένης 1974
Σ.Ι. Ζαχαρόπουλος 1984
Επιλογή (ποιήματα) 1979
Ο τρελός (ποιήματα) 1983 ( Έπαινος Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών για το καλύτερο βιβλίο της χρόνιας)
Το κίτρινο (ποιήματα) 1987
Η στέγη (ποιήματα) 1993
Ο καιρός της Αστραπής (ποιήματα) 1996
Τα ποιήματα 1955-1996 ( συγκεντρωτική έκδοση) 1998
Η παλαιά διαδρομή (ποιήματα)2001
Ο μετανάστης (ποιήματα ) 2004
Αναζητώντας μια διέξοδο (συνεντεύξεις) 2004
Ο νεωκόρος και το φέρετρο (διηγήματα) 2005
Παραίσθηση (ποιήματα ) 2008

Κριτικό σημείωμα του Τάσου Λειβαδίτη για το πέμπτο βιβλίο του Σπύρου Κατσίμη με τον τίτλο "Οι ρήτορες"

Το δράμα του κόσμου στις πιο ποικίλες του μορφές και με επίκεντρο πάντα τη διαφύλαξη της ανθρώπινης ψυχής, είναι το αστείρευτο υλικό με το οποίο δημιουργεί ο Σπύρος Κατσίμης, με σεμνότητα και αδιάπτωτη ενέργεια, είκοσι χρόνια τώρα, την πικρή και τρυφερή ποίησή του.

Ο Σπύρος Κατσίμης βραβεύτηκε από την ΕΝΩΣΗ ΕΠΤΑΝΗΣΙΩΝ ΕΛΛΑΔΑΣ, στην τελετή βράβευσης διακεκριμένων προσωπικοτήτων από τα Επτάνησα το 2013.


Πηγή: enosieptanision.gr
Add a comment...

«Περί δαίμονος και άλλων ερώτων» ήταν ο τίτλος της εκδήλωσης αφιερωμένης στη σύγχρονη επτανησιακή ποίηση που πραγματοποίησε η Ένωση Επτανησίων Ελλάδας στο Αθηναίων Πολιτεία το βράδυ της Δευτέρας, 6 Νοεμβρίου. Το αφιέρωμα πραγματοποιήθηκε με την παρουσία των ίδιων των ποιητών που τιμήθηκαν και με την δυναμική παρουσία του επτανησιακού κοινού που αγκάλιασε την εκδήλωση.

Η Πρόεδρος της Ε.Ε.Ε. Ελένη Κονοφάου στον χαιρετισμό της ευχαρίστησε τους επτά ποιητές που ανέλαβαν - όπως ανέφερε -να ‘ξεναγήσουν’ το κοινό στο μονοπάτια του μυαλού και της καρδιάς, ανταποκρινόμενοι στο κάλεσμα της Ιονίου Βιβλιοθήκης και την προσπάθειά της να προβάλλει τον πνευματικό κόσμο των Επτανήσων. Στην πνευματική παράδοση του Ιονίου – μεταξύ άλλων και στον τομέα της ποίησης από την εποχή του Σολωμού και του Κάλβου έως τις μέρες μας – αναφέρθηκε στο καλωσόρισμά της και η Αναπληρώτρια Εφόρος της Ιονίου Βιβλιοθήκης Εύη Ρούτουλα ενώ ο Αναπληρωτής Καθηγητής του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης Παναγιώτης Κριμπάς που είχε τον συντονισμό της βραδιάς αναφέρθηκε στο Ιόνιο που εμπνέει. Όπως τόνισε από την αρχαιότητα έως τις μέρες μας τα Ιόνια νησιά εμπνέουν ποιητές και καλλιτέχνες και ανέφερε ως ελάχιστα δείγματα μεταξύ άλλων τον πίνακα «Ταξίδι στα Κύθηρα» του Βατό ή το ομώνυμο ποίημα του Κώστα Ουράνη.

Οι επτά ποιητές – ένα από κάθε νησί – στους οποίους ήταν αφιερωμένη η βραδιά -απήγγειλαν ποιήματά τους συνοδεία των ηθοποιών Δημήτρη Βερύκιου και Δώρας Χρυσικού που με την καλλιτεχνική τους ιδιότητα και τη σημαντική θεατρική τους εμπειρία συνέβαλαν στη δραματοποίηση των έργων. Ο Γιώργος Δάγλας από την Ιθάκη, ο Γιώργης Δρυμωνιάτης από τα Κύθηρα, ο Μίμης Κούρτης από τη Λευκάδα, η Μαίρη Μαυρωνά από την Κέρκυρα, ο Σπύρος Μπογδάνος από τους Παξούς, η Εύη Μαρούλη από τη Ζάκυνθο και ο Παναγιώτης Τζανετάτος από την Κεφαλονιά μύησαν το κοινό στην τέχνη τους, δημιουργώντας εικόνες περί έρωτος και άλλων… δαιμόνων.

Τη μαγική βραδιά πλαισίωναν καλλιτεχνικά σημαντικοί μουσικοί και ερμηνευτές. Η σοπράνο Έφη Παπαδοπούλου ερμήνευσε τραγούδια κλασικού ρεπερτορίου με τη συνοδεία πιάνου από την Δέσποινα Αλιζώτη ενώ την ξενάγηση σε επτανησιακές μελωδίες ανέλαβαν ο Σπύρος Καββάδας (κιθάρα-φωνή) και ο Χρήστος Ευαγγελάτος (μαντολίνο - φωνητικά).

Στο πέρας της βραδιάς, το φιλόμουσο κοινό των Επτανήσων και η Ιόνιος Βιβλιοθήκη ανανέωσαν το ραντεβού τους για την επόμενη πολιτιστική δράση της Ε.Ε.Ε.

Μαρία Γραμματικού, Δημήτρης Βερύκιος, Μίμης Κούρτς, Σπύρος Καββάδας
Add a comment...

Post has attachment
Γράφει η Παρασκευή Κοψιδά-Βρεττού

Το αξιακό κοινωνικό κεφάλαιο των μουσείων. Από το Ιστορικό Κέντρο Λευκάδιου Χερν προς τη συγκρότηση Κέντρου Σπουδής και Έρευνας Λευκάδιου Χερν

Για τρίτη συνεχόμενη χρονιά-και με την καθιέρωσή τους πλέον ως ετήσιου θεσμού-, γιορτάστηκαν και φέτος, στις 26 και 27 Ιουνίου στη Λευκάδα, οι Ημέρες Λευκάδιου Χερν, στο Ιστορικό Κέντρο Λευκάδιου Χερν. Όπως είναι γνωστό, το Ιστορικό Κέντρο Λευκάδιου Χερν ιδρύθηκε το 2014, με τη γενναιόδωρη προσφορά και άοκνη προσπάθεια του Ελληνοαμερικανού συλλέκτη έργων τέχνης Τάκη Ευσταθίου, των Δήμων διαφόρων ιαπωνικών πόλεων (Kumamoto, Matsue, Shinjuku, Yaizu, το Πανεπιστήμιο Toyama), της οικογένειας Koizumi και άλλων συντελεστών της σημαντικής αυτής πρωτοβουλίας. Στα πλαίσια των εκδηλώσεων του δεύτερου επετειακού αφιερώματος (2016), με αφορμή την ημέρα των γενεθλίων (27 Ιουνίου 1850) του μεγάλου Ελληνοϊρλανδού και εθνικού συγγραφέα των Ιαπώνων Λευκάδιου Χερν, σημαντική ήταν η χειρονομία του π. Επιτρόπου της Ελλάδας στην ΕΕ Σταύρου Δήμα, να προσφέρει στο Ιστορικό Κέντρο σπάνια βιβλία και εκδόσεις του Λευκάδιου Χερν, που έρχονται να εμπλουτίσουν σημαντικά με αξιόλογο νέο υλικό, το πρώτο μουσείο στον ευρωπαϊκό χώρο για τον Λευκάδιο Χερν. Πρώτες-ιστορικές- εκδόσεις, σπάνια βιβλία και ιαπωνικά συλλεκτικά αντικείμενα, φωτογραφικό υλικό, σύγχρονες εκδόσεις, υπομνηματισμός των σταθμών της ζωής και της σκέψης του Λευκάδιου Χερν μέσω διαδραστικών διαδρομών, προσφέρουν στον επισκέπτη μια πανοραμική περιήγηση στους πολιτισμούς της Ευρώπης, της Αμερικής και της Ιαπωνίας του τέλους του 18ου και του 19ου αιώνα, που αποτελούν εμπειρίες της ζωής και του πνεύματος του μεγάλου συγγραφέα.

Η συγκρότηση του Ιστορικού Κέντρου Λευκάδιου Χερν-σημαντική η εργασία σ’αυτό της εικαστικού Μαρίας Γενιτσαρίου-, ακολουθεί μέχρι σήμερα την πορεία των μουσειακών κατασκευών, που έχουν την αφετηρία τους είτε σε φυσιογνωμικά δεδομένα μιας περιοχής, είτε σε σημαίνοντα πρόσωπα ή γεγονότα, είτε και σε δωρεές ιδιωτών και λειτουργούν ως συλλέκτες αρχείων συλλογικής μνήμης. Η γέννηση του Λευκάδιου Χερν στη Λευκάδα, τα σημάδια του στην πόλη, στο Ιστορικό Αρχείο και στο σπίτι που γεννήθηκε, στην εκκλησία της Αγίας Παρασκευής που βαπτίστηκε Χριστιανός και που βρίσκεται ο τάφος του μεγαλύτερου αδερφού του Γεωργίου-Ρομπέρτο, συνιστούν την κοινωνική, πολιτική και πολιτισμική επιλογή δημιουργίας του μουσείου. (Βλ. Παρασκευή Κοψιδά-Βρεττού, Η λαογραφία της στοργής, Σμιλεύοντας το αρχέτυπο της μάνας, εκδ. Fagotto books, Αθήνα 2010, σ.34).

Αυτό καθαυτό το γεγονός της γέννησης και υπό τις συνθήκες που πραγματοποιήθηκε καθώς και το επικό χρονικό ολόκληρης της ζωής του συγγραφέα στη συνέχεια, διαμορφώνουν τον «μύθο» της σχέσης του με το νησί και διαπλέκονται με τα στοιχεία που συγκροτούν την ιδιαίτερη ταυτότητα του νησιού: φυσικό περιβάλλον, βίωση της ελευθερίας, περιπέτεια, αντισυμβατικότητα, κυνήγι της ουτοπίας, ετερόδοξη σκέψη, οικουμενικότητα. Ολόκληρη η ιστορία της διανόησης και της τέχνης στον τόπο μας άλλωστε μετέχει σ’αυτές τις δημιουργικές έννοιες που μετατρέπονται σε ατομικό και συλλογικό βίωμα.

Ένα μουσείο, εκτός από τις επιφαινόμενες λειτουργίες του ως κοινωνικού πεδίου μάθησης, φέρει και έναν αξιακό χαρακτήρα, με βάση τον οποίο φαίνεται να διαμορφώνεται σήμερα η μουσειακή πολιτική στον αγγλοσαξονικό, κυρίως, χώρο. Ενδιαφέρον παρουσιάζει μια έρευνα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, που εκπονήθηκε το 2007, με τίτλο: European Cultural Values, σε δείγμα 26.755 πολιτών από 27 ευρωπαϊκές χώρες, που ανιχνεύει τις ιεραρχήσεις των κοινωνικών αξιών μεταξύ των πολιτών του ευρωπαϊκού χώρου. Οι πολίτες της Ευρώπης ιεραρχούν ως εξής τις κοινωνικές αξίες –οι οποίες επιδρούν και στις αξιακές προτεραιότητες των μουσείων κατά τον αιώνα που διανύουμε- και που θεωρούνται πρωτίστως ευρωπαϊκές αξίες: η αξία της ειρήνης (ποσοστό 61%), ο σεβασμός προς τη φύση και το περιβάλλον (50%), η κοινωνική ισότητα και αλληλεγγύη (37%), με πολύ μικρή διαφορά η ελευθερία της γνώμης (36%), και στο ίδιο ποσοστό η ανεκτικότητα απέναντι στους άλλους και η ανοικτότητα (σε πολύ μικρό ποσοστό οι Έλληνες 11%, αναφέρονται στην έννοια αυτή), ο σεβασμός στη σημασία της ιστορίας (17%), η πρόοδος και η καινοτομία (14%), η πολιτιστική ετερότητα (12%), το επιχειρηματικό πνεύμα, τέλος (10%). (Βλ. Μάρλεν Μούλιου, Τα μουσεία στον 21ο αιώνα: προκλήσεις, αξίες, ρόλοι, πρακτικές, στο: Γ. Μπίκος, Α. Κανιάρη (επιμ.), Μουσειολογία-Πολιτιστική διαχείριση και Εκπαίδευση, εκδ. Γρηγόρη, Αθήνα 2014, σ. 83).

Οι ηθικές αξίες, που κυοφορούνται αιώνες, από την κλασική Ελλάδα και μετέπειτα στον ευρωπαϊκό χώρο, φαίνεται ότι σταθερά διατηρούν τη διαχρονικότητά τους στη συνείδηση των πολιτών, ενώ νεότερες αξίες που σχετίζονται με την έννοια της προόδου σε συνάφεια με την ανάπτυξη της τεχνογνωσίας και το παγκοσμιοποιημένο πνεύμα, την αγορά και την επιχειρηματικότητα, ακολουθούν σε πολύ χαμηλότερο ποσοστό στις κατατάξεις των ερωτωμένων.

Η αξιακή διάσταση του πολιτισμού, ωστόσο, εκφράζεται και από την παρακάτω τυπολογία αξιών, όπως θεωρητικοποιήθηκαν και διατυπώθηκαν από τον John Holden, συγγραφέα και σύμβουλο πολιτιστικής πολιτικής και διαχείρισης. Οι αξίες αυτές συνδέουν την επήρεια των μουσείων στο άτομο με την επήρεια στη συνολική κοινωνία. Έτσι, η εγγενής αξία αναφέρεται στη διανοητική, συναισθηματική, πνευματική επήρεια που το μουσείο ασκεί σε κάθε άτομο ξεχωριστά. Η εργαλειακή-συντελεστική αξία, που αφορά περισσότερο τους πολιτικούς και τους χορηγούς των μουσείων, προσδιορίζει τις επιπτώσεις της πολιτιστικής παραγωγής στην οικονομική και κοινωνική ζωή και στις ιδιαίτερες εκφράσεις τους (δημιουργική βιομηχανία, τοπική οικονομία, εκπαίδευση, κοινωνική συνοχή κ.λ.π.). Τέλος, η θεσμική αξία, συγγενής με τη δημόσια αξία ενός πολιτιστικού οργανισμού, εκφράζει τη φιλοσοφία, το ήθος και τις πρακτικές που εφαρμόζονται από έναν φορέα πολιτισμού ώστε να επιτευχθεί ο σεβασμός, η εμπιστοσύνη και η αλληλεπίδραση μεταξύ μουσείου και πολιτών, αρχίζοντας από το ατομικό επίπεδο, προχωρώντας σε κείνο της κοινότητας με απόληξη την ευρύτερη κοινωνία. (Ό.π., σ. 84-86).

Το Ιστορικό Κέντρο Λευκάδιου Χερν, εκπροσωπεί όλες τις παραπάνω αξίες για τον τόπο μας αλλά και ευρύτερα. Δημιουργήθηκε ωστόσο μέσα στις προβληματικές, δυστυχώς, συνθήκες της λιτότητας για τη χώρα μας, και, όπως όλοι γνωρίζουμε, τα μουσεία και οι εν γένει θεσμοί του πολιτισμού είναι ιδιαίτερα ευπαθείς σε καταστάσεις οικονομικής στενότητας, των οποίων είναι και τα πρώτα θύματα. Η περίπτωση ωστόσο του Ιστορικού Κέντρου Λ.Χ., καθώς συνδέεται με τις πολλαπλές ταυτότητες του μεγάλου δημιουργού και την παγκόσμια, διαπολιτισμική πνευματική του παρακαταθήκη, βρίσκεται σε μια προνομιακή θέση από την άποψη του ευρύτερου-πέρα από τα εθνικά σύνορα- ενδιαφέροντος που μπορεί να προκαλέσει. Κι αυτό το ενδιαφέρον δεν μπορεί –και δεν πρέπει- να αρκεστεί στις ποσοτικές παραμέτρους αξιολόγησης της πορείας του Κέντρου, όπως είναι η επισκεψιμότητα, η τουριστική του αξιοποίηση στα πλαίσια του πολιτισμικού τουρισμού, ο εμπλουτισμός και η ελκυστικότητά του με νέες μουσειακές συλλογές κ.λ.π., να παραμένει όμως στην ουσία ένας οπωσδήποτε ενδιαφέρων αλλά ακίνητος, «μουσειακός», στην κυριολεξία, χώρος, με σημασία εκπαιδευτική, πνευματική, κοινωνική, πολιτισμική κ.λ.π.

Καθώς η έρευνα και η σπουδή γύρω από τη ζωή και το έργο-προπάντων-του Λευκάδιου Χερν, είναι σκιώδης. Και καθώς τα γραπτά του απλώνονται σε πολλά επιστημονικά πεδία (Κοινωνιολογία, Λαογραφία, Ανθρωπολογία και Εθνογραφία, Ψυχολογία, Λογοτεχνία, Κριτική της Λογοτεχνίας), που ενδιαφέρουν τόσο την ακαδημαϊκή κοινότητα όσο και την εκπαίδευση και τους πολλούς κοινωνικούς αποδέκτες αυτής της γνώσης, και καθώς επίσης, η περίπτωσή του ενδυναμώνεται ολοένα από άποψη ενδιαφέροντος γιατί συνυφαίνεται με τις έννοιες της παγκοσμιότητας, της διαπολιτισμικότητας, του εξωτισμού, της αναζήτησης ενός νέου ανθρωπισμού: οι ιδέες του-για όλους αυτούς τους λόγους- συνιστούν ένα ζωτικό ερευνητικό πεδίο, ένα ολιστικό πεδίο σπουδής πάνω στην πολυσημία της σκέψης του.

Με αυτά τα δεδομένα, το Ιστορικό Κέντρο Λευκάδιου Χερν θα πρέπει να ενεργοποιήσει και να θεσμοθετήσει και την ερευνητική του διάσταση: να προχωρήσει δηλαδή –με τη στήριξη του Δήμου Λευκάδας, του Πνευματικού Κέντρου και της Χαραμογλείου Βιβλιοθήκης καταρχήν- που διαθέτει επίσης μια αξιόλογη βιβλιογραφία για τον Λ.Χ. και στη συνέχεια με τη διασύνδεση και επικοινωνία με όλα τα συναφή ακαδημαϊκά ιδρύματα, φορείς, επιστημονικές εταιρείες και την αξιοποίηση του σημαντικού ηθικού κεφάλαιου του ευεργετισμού) - στη δημιουργία Κέντρου Σπουδής και Έρευνας Λευκάδιου Χερν, με στόχο την παραγωγή νέας γνώσης και τη γνωστοποίηση της ήδη υπάρχουσας. (Πρωταρχικής σημασίας μέλημα θα είναι η συγκρότηση μιας πλούσιας, έγκυρης, ειδικής βιβλιοθήκης για τον Λ.Χ.)

Η δημιουργία Κέντρου Σπουδής και Έρευνας Λευκάδιου Χερν, θα προσφέρει ανυπολόγιστα οφέλη (ακαδημαϊκά-επιστημονικά, οικονομικά- πολιτισμικά (πολιτισμικός τουρισμός κ.λ.π.), τόσο στην τοπική μας κοινωνία, στις εκπαιδευτικές και ερευνητικές μας υποδομές, στην κοινότητα των ανθρώπων που εργάζονται στον τομέα των ανθρωπιστικών και κοινωνικών επιστημών, όσο και στην ευρύτερη κοινωνία: αξιοποιώντας τη σημαίνουσα αρχή της ερευνητικής και εκπαιδευτικής διάστασης του μουσείου, που διασυνδέει τον άνθρωπο με τη γνώση, τη δημιουργική αναζήτησή της, την ανανεούμενη έμπνευση. Και ο Λευκάδιος Χερν είναι η περίπτωση του οικουμενικού πνευματικού ανθρώπου, που παιδαγωγεί, εμπνέει, καθοδηγεί, συγκινεί.-

Πηγή: Vakxikon.gr
Add a comment...

Post has attachment

Post has attachment
Συνήθως η μαρτυρία των πολιτικών ανδρών για τα γεγονότα της εποχής τους παίρνει τη μορφή απομνημονευμάτων, που γράφονται εκ των υστέρων. Έτσι, έχοντας υπόψη τους όλο το υλικό, δηλαδή όλες τους τις πράξεις, εκείνοι που γράφουν μπορούν εύκολα να τις παρουσιάσουν με τον τρόπο που τους φαίνεται τελικά ο συμφερότερος. Κι είναι φυσικό πως η τέτοια μαρτυρία τους κρίνεται ανάλογα με τις συνθήκες υπό τις οποίες δίνεται.

Στην περίπτωση του Μεταξά δεν πρόκειται για τέτοιου είδους αναδρομικό συγύρισμα. Τίποτα σχεδόν απ' όσα δημοσιεύουμε δεν είναι αναθεωρημένο ή τροποποιημένο εκ των υστέρων από τον Μεταξά. Τα περισσότερα είναι μαρτυρίες της εποχής στην οποία αναφέρονται τα γεγονότα. Κι αν κάποτε μεσολάβησε καιρός ανάμεσα στα γεγονότα και την καταχώρισή τους, ο καιρός αυτός είταν συνήθως σύντομος.

Προ πάντων όμως οι καταχωρίσεις δεν έγιναν με σκοπό να χρησιμοποιηθούν για να δημιουργήσουν ψεύτικες εντυπώσεις ή "άλλοθι" -κι αυτό κυρίως είναι που δίνει στη μαρτυρία του Ιωάννη Μεταξά εξαιρετικό ενδιαφέρον και σημασία. Φυσικά, ο Μεταξάς, γράφοντας, δεν έκανε έργο αντικειμενικού αμερόληπτου ιστορικού ή χρονογράφου. Έγραφε για τον εαυτό του τις άμεσες εντυπώσεις ή τα συναισθήματά του· κι είταν, σίγουρα, επηρεασμένος απ' αυτά. Αλλά είναι πρόδηλη η τεράστια διαφορά που απομένει ανάμεσα στη μαρτυρία του Μεταξά και τις περισσότερες μαρτυρίες προσώπων, πολύ αξιοσέβαστων ίσως, αλλά που επιχείρησαν να δώσουν τη συνολική εξιστόρηση της δράσης τους εκ των υστέρων, με όλη την ευχέρεια να παρασιωπήσουν ή να εξωραΐσουν τα γεγονότα.
Add a comment...

Post has attachment
Σήμερα 28 Οκτωβρίου 2011, 71 χρόνια από αυτή του 40'. Οι συνειρμοί, οι συγκρίσεις, που επιβάλει η ιστορική μνήμη ίσως γίνονται αναπόφευκτοι. Συγκρίσεις, τολμώ να πω, που δεν αφορούν τα ιστορικά γεγονότα, δεν αφορούν την φύση ή την ειρωνική διάθεση πολλές φορές της Ιστορίας, μα την αδυσώπητη εμμονή της να μας ελέγχει κάθε φορά προσωπικά. Κάθε φορά που αποφασίζουμε για το μέλλον. Και όσο και αν το αποφεύγουμε, το δήγμα της για αυτούς που το βιώνουν, νομίζω, θα είναι οξύ.

Η αναμέτρηση σήμερα, αν και τόσο διαφορετική, παραμένει η ίδια. Αναμέτρηση, πρώτα, εσωτερική. Ο πειρασμός να αποδεχτεί κανείς τις εξωτερικές συγκυρίες ως καθοριστικές, να θεωρήσει τον εαυτό του μονάχα ως ένα άτομο αντιμέτωπο με προβλήματα πρώτα ιδιωτικά και μετά καθολικά, είναι πολλές φορές μεγάλος. Ίσως είναι μια ύστατη προσπάθεια να θωρακιστεί μια αντίληψη ακεραιότητας του ατομικού Εγώ μας. Αισθάνομαι, πως σήμερα, σε αυτή ακριβώς την αναμέτρηση δεν κερδίζουμε, καθώς έχουμε χάσει την αίσθηση ανάγκης για πραγματική κοινωνία μεταξύ μας, να κοινωνούμε τις ανάγκες, τα προβλήματά μας μαζί τις ιδέες μας, την ανάγκη να διαμορφώσουμε συλλογικά τις μεταξύ μας σχέσεις και το περιβάλλον μας, να οραματιστούμε για ένα μέλλον δικό μας.

Αν και υπάρχουν σχεδόν όλες οι προϋποθέσεις πλέον για μια συλλογική αντίδραση απέναντι στις δυνάμεις που επιβάλλουν το δικό τους καθεστώς, οι περισσότερες αντιδράσεις που προκύπτουν, προκύπτουν ως διασπασμένες αντιδράσεις απέναντι στη καταπάτηση ατομικών δικαιωμάτων και κεκτημένων και όχι τόσο λόγω κοινωνικών αισθημάτων και αλληλεγγύης, κάτι που φάνηκε ήδη από τις πρώτες διαδηλώσεις. Οι διαδηλώσεις προέκυπταν μεμονωμένες, έπειτα από κάθε «επίθεση» στην κάθε κοινωνική ομάδα, δίχως αλληλεγγύη από/ για την υπόλοιπη κοινωνία. Δυστυχώς δεν είδα φοιτητές να μάχονται με το ίδιο πάθος για τις συντάξεις και τους μισθούς, ούτε και τους υπόλοιπους για την παιδεία.

Σίγουρα όσο περισσότερες κοινωνικές ομάδες πλήττονται, θα υπάρχει και μεγαλύτερη δυσαρέσκεια και μίσος, αλλά φοβάμαι πως όσο δεν υπάρχει ένα συλλογικό Όραμα για το μέλλον, όσο δεν υπάρχει πάθος για κάτι καλλίτερο, όσο μας λείπει αυτή αυτοθυσία και το πάθος που δείξαμε 71 χρόνια πριν - και αυτοθυσία δεν είναι μονάχα να θυσιάσει κανείς την ζωή του αλλά περισσότερο το εγώ του μπροστά στην ανάγκη της κοινωνίας - , όσα και να γκρεμίσουμε, θα βρεθούμε στα ίδια πάλι ερείπια...

Ο Άγγελος Σικελιανός έλεγε πως το γένος βουλιαγμένο μες στον αιώνα να λυτρωθεί μονάχο του μπορεί, μα να ξυπνήσει πρέπει η πλέρια Μνήμη, έτσι αν είναι να γυρίσουμε 71 χρόνια πίσω σήμερα, ας αντηχούν δυνατά αυτοί οι στίχοι και ίσως θυμηθούμε έτσι πάλι την ζωτική ανάγκη να οραματιζόμαστε, καθώς για να είμαστε οι Γκρεμιστές πρέπει να είμαστε πρώτα και οι Χτίστες όπως έλεγε και ο Παλαμάς.

Εικοσιοχτώ του Οχτώβρη του 1940

Το γένος βουλιαγμένο μες στον αιώνα
να λυτρωθεί μονάχο του μπορεί
μα να ξυπνήσει πρέπει η πλέρια Μνήμη
βαθειά του, αδάμαστη και τρομερή.

Κανείς δε θα ξεφύγει τη γενιά του!
το βάρος της θα σπάσει ως τη στιγμή,
που βγαίνοντας από τη λησμονιά του
στο φως που πια δεν στέκουν δισταγμοί.

Της ζωής θε να ντυθεί την πανοπλία,
και μ’ ακέριο τον άγιο σκελετό
των περασμένων, θα στηθεί στη γη του
με το κεφάλι αλύγιστο κι ορτό!

Ελέγαμε: ένα Μαραθώνα ακόμα! Ελέγαμε: Μια Σαλαμίνα ακόμα! Ελέγαμε: Ακόμα ένα εικοσιένα! Κι ήρτες τέλος συ, Μητέρα-Μέρα, οπού αγκάλιασες κι ανύψωσες ολόκληρα τα περασμένα στον ανώτατο λυτρωτικό σκοπό τους, στον υπέρτατο τους ηθικόν Ιστορικό Ρυθμό!

Ω δικαίωση όλων των ελληνικών αγώνων! Ω ύψιστη ηθική στροφή μέσα στο χάος ολόκληρου του Κόσμου! Και μαζί, ω γιγάντια, πλέρια ιστορική καταβολή, από την οποία, ..Νικητές, οι Έλληνες, θα ξεκινήσουμε αύριο, πρωτοπόροι της πνευματικής ανάπλασης ολόκληρης της γης!

Ω Μέρα-Μάννα, που μας έσπασες ακέρια κι ως το ύστατο, όλα τα κρυφά εσωτερικά δεσμά μας! Ω κοσμοϊστορική Ελευθερία, τόσο βαθειά λαχταρισμένη! Να Σε! Σε κατέχουμε! Σε νιώθουμε! Σε θέλουμε!

Και θε να Σε κρατήσουμε όλοι, στο τεράστιο ύψος που μας φανερώθηκες απ’ τα χαράματα των Εικοσιοχτώ του Οχτώβρη του 1940, κι ως με τη συντέλεια των αιώνων, είτε ζήσουμε, είτε, αύριο που θα φέγγεις πάνω απ’ όλο τον πλανήτη το γιγάντιο φως Σου, θα βρισκόμαστε στα σπλάχνα Σου, ω Μητέρα, αθάνατοι νεκροί!

Άγγελος Σικελιανός 15 Νοεμβρίου 1940 Νέα Εστία
Add a comment...
Wait while more posts are being loaded