Profile cover photo
Profile photo
Animus Corpus Κέντρο Ψυχολογίας Α.Ε.
5 followers -
Κέντρο Ψυχολογίας
Κέντρο Ψυχολογίας

5 followers
About
Posts

Post has attachment


Η Θετική Πλευρά των «Αρνητικών» Συναισθημάτων

Πολλές φορές δεν είναι καθόλου εύκολο να αναγνωρίσουμε τα συναισθήματά μας. Κάντε μια παύση και αναρωτηθείτε:

Πως νιώθω ακριβώς αυτή τη στιγμή;

Πολλοί άνθρωποι δυσκολεύονται σε αυτή την ερώτηση και συχνά απαντάνε με «δεν ξέρω» ή με μια σκέψη όπως «Νιώθω ότι πρέπει να βρω δουλειά». Αν και αυτή η δυσκολία φαίνεται αρκετά παράδοξη αν υποθέσουμε ότι γνωρίζουμε τον εαυτό μας καλύτερα από τον καθένα είναι τελείως κατανοητή γιατί εκ των πραγμάτων…

Τα συναισθήματα προκαλούν σύγχυση.

Τα ευχάριστα νέα για τα συναισθήματά μας: Τα συναισθήματα που βιώνουμε μας παρέχουν πληροφορίες σε σχέση με όσα συμβαίνουν γύρω μας, μας δίνουν κίνητρο να αναλάβουμε δράση, μας αποτρέπουν από τον κίνδυνο, μας βοηθούν να πάρουμε αποφάσεις και να κατανοήσουμε καλύτερα τόσο τον εαυτό μας όσο και τους γύρω μας.

Τα όχι και τόσο ευχάριστα νέα: Τα συναισθήματα είναι αρκετά πολύπλοκα. Κι αυτό γιατί μπορούμε να βιώσουμε επιμέρους και πολλές φορές αντιφατικά μεταξύ τους συναισθήματα την ίδια στιγμή. Για παράδειγμα, μπορούμε να είμαστε χαρούμενοι αλλά και τρομαγμένοι με την καινούρια δουλειά ή θυμωμένοι και γεμάτοι ενοχές επειδή στεναχωρήσαμε κάποιον δικό μας. Τα πράγματα ίσως γίνονται ακόμη πιο περίπλοκα αν σκεφτούμε ότι τα βασικά μας συναισθήματα, αυτά που αντιπροσωπεύουν τους βαθύτερους φόβους μας αλλά και τις βασικές μας συναισθηματικές ανάγκες κρύβονται πίσω από άλλα δευτερογενή συναισθήματα. Ίσως έχετε δει κάποιον που δείχνει εξαγριωμένος όταν στην πραγματικότητα μπορεί να νοιώθει ντροπή να εκφράσει αυτό που τον έχει πληγώσει.

Πίσω στον χρόνο:

Στις περισσότερες οικογένειες τα θετικά συναισθήματα είναι πολύ πιο αποδεκτά από τα «αρνητικά» και ως εκ τούτου πολλές φορές οι γονείς προσπαθούν να βρουν μια λύση για τα συναισθήματα των παιδιών αντί να τα βοηθήσουν να εστιαστούν στην εμπειρία τους προκειμένου να την κατανοήσουν.

Όλοι μας έχουμε ακούσει μηνύματα-λύσεις σ’ ένα συναίσθημα όπως:

«Δεν χρειάζεται να φοβάσαι», «Μην ανησυχείς! Όλα καλά θα πάνε!», «Μην στεναχωριέσαι! Το κεφάλι ψηλά!», «Μην κλαις!», «Δεν χρειάζεται να αγχώνεσαι».

Στα παραπάνω μηνύματα, ένα παιδί θα προσπαθήσει να ακούσει την οδηγία και θα αναζητήσει τον τρόπο που θα πάει παρακάτω, στην επόμενη δραστηριότητα βάζοντας όμως στην άκρη ένα συναίσθημα και οικοδομώντας έναν κανόνα σχετικά με τον τρόπο που πρέπει ή δεν πρέπει να αισθάνεται. Παρότι αυτές οι προσπάθειες των γονιών είναι συνήθως καλοπροαίρετες και στόχο έχουν να ανακουφίσουν ένα παιδί από την αναστάτωση, στην πραγματικότητα τέτοιες εκλογικεύσεις το βλάπτουν καθώς παρακάμπτουν τις συναισθηματικές του ανάγκες και απορρίπτουν ως μη σημαντική τη βαθύτερη και πιο προσωπική πτυχή της ταυτότητάς του: τα συναισθήματα.

Το μήνυμα που παίρνει τελικά ένα παιδί είναι πως οι ανάγκες του και το ίδιο δεν είναι σημαντικά και μαθαίνει να αποκλείει από τη σκέψη του πληροφορίες που έχουν να κάνουν με την ξεχωριστή προσωπικότητά του και τις προτιμήσεις του.

Το «Μην κλαις!» είναι διαφορετικό από το «Κλαις γιατί τρόμαξες ότι θα χτυπήσεις επειδή έπεσες από το ποδήλατο» ακριβώς επειδή ένα παιδί χρειάζεται να μάθει να κατανοεί τον εσωτερικό του κόσμο.

Στο σήμερα:

Τελικά, όλη αυτή η προσπάθεια καταπίεσης, εκλογίκευσης και ελέγχου των «αρνητικών» συναισθημάτων φέρνει στο παρόν ενήλικες που:

• ασκούν κριτική στα δικά τους συναισθήματα αλλά και των άλλων
• φοβούνται μήπως χάσουν τον έλεγχο
• δεν θέλουν να θυμώσουν και να απογοητεύσουν τους άλλους
• μπαίνουν ως επί το πλείστον σε ανισότιμες σχέσεις
• νιώθουν ανεπαρκείς
• δυσκολεύονται να αντλήσουν ικανοποίηση από τη ζωή
Αν σας αγγίζουν σε προσωπικό επίπεδο οι παραπάνω δυσκολίες ίσως αναβιώνετε πια ένα παρελθόν με τις οδηγίες για τη ζωή που σας δόθηκαν όταν ήσασταν παιδιά. Το να έρθετε σε επαφή με ένα συναίσθημα είναι τελείως διαφορετικό από το να επιτρέψετε σε αυτό το συναίσθημα να επηρεάσει τη συμπεριφορά σας με υπονομευτικό τρόπο. Μπορείτε να είστε πληγωμένοι χωρίς να θυματοποιείστε, θυμωμένοι χωρίς να γίνεστε επικριτικοί με τους άλλους, φοβισμένοι χωρίς την ανάγκη να κρυφτείτε.

Καλώς ή κακώς, όλα τα συναισθήματα, ακόμη και τα πιο δύσκολα, είναι σημαντικά και αλληλένδετα μεταξύ τους και όταν παίρνουμε μια απόσταση επιλεκτικά από τον θυμό, τη λύπη και τους φόβους μας χάνουμε παράλληλα την ικανότητα να αισθανθούμε αυθεντικά ευτυχισμένοι.

Βασίλης Καραβασίλης
MSc Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπευτής
Συνεργάτης του Ψυχοθεραπευτικού Κέντρου – Πολυχώρου Animus Corpus

*Περισσότερες πληροφορίες για τις παροχές υπηρεσιών του Animus Corpus, καθώς και για το βιογραφικό του Ψυχολόγου, στην ιστοσελίδα www.animuscorpus.gr

Photo
Add a comment...

Post has attachment


Γιατί οι Σχέσεις Τρομάζουν;

Πολλές φορές, το δύσκολο δεν είναι να βρούμε την αγάπη μέσα σε μια σχέση αλλά να μπορέσουμε να την αντέξουμε και να την αποδεχτούμε. Η εμπειρία μιας ρομαντικής σχέσης εκτός από ενθουσιασμό και συναισθήματα ευφορίας μπορεί να πυροδοτήσει φόβους και άγχη που σχετίζονται με την εγγύτητα. Ξαφνικά, το να φανούμε ευάλωτοι απέναντι σε κάποιον από τον οποίον προσδοκούμε να καλύψει τις συναισθηματικές μας ανάγκες φαντάζει επικίνδυνο καθώς ξυπνάνε μέσα μας βαθύτεροι φόβοι που σχετίζονται με την απόρριψη ή την απώλεια: νιώθουμε τότε τις ψυχικές μας άμυνες να απειλούνται.


Τι είναι όμως η εγγύτητα;

Η εγγύτητα είναι μια θεμελιώδης βιολογική ανάγκη του ανθρώπου να προσεγγίζει τους άλλους και να τους γνωρίζει. Από την άποψη της εξελικτικής ψυχολογίας και της βιολογίας, η τάση μας για σύνδεση υπήρξε πάντοτε τόσο καθοριστικής σημασίας ώστε χωρίς τη διαμόρφωση δεσμών, τη δυνατότητα να δενόμαστε συναισθηματικά και τη συγκρότηση ομάδων η φυσική μας επιβίωση θα ήταν αδύνατη.

Στις μέρες μας, φαινομενικά είμαστε πιο αυτάρκεις και δεν φαίνεται να απειλείται η συνέχεια του είδους μας, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν χρειαζόμαστε πια τους άλλους. Κάθε άλλο: η ανάγκη για σύνδεση φαίνεται πιο σημαντική από ποτέ καθώς η μοναξιά ταυτίζεται με τη μειωμένη ποιότητα ζωής στον σύγχρονο άνθρωπο. Εξάλλου, στη ζωή, οι σχέσεις είναι αυτές που μας προσδίδουν υπαρξιακό νόημα και είτε ενισχύουν είτε καταβαραθρώνουν την αυτοεικόνα μας. Πλέον γνωρίζουμε καλά ότι βρέφη που στερούνται την αγκαλιά, το χάδι και τη σωματική επαφή έχουν αρκετά λιγότερες πιθανότητες μιας ομαλής ψυχοκοινωνικής ανάπτυξης.

Στις διαπροσωπικές μας σχέσεις η πραγματική εγγύτητα ξεπερνά τα όρια της επιφανειακής επικοινωνίας και απαιτεί από μας να αφήσουμε άφοβα αυτούς που μας ενδιαφέρουν να δουν τις αδυναμίες, τα ελαττώματά και την ευάλωτη πλευρά μας.

Αν με κάποιον τρόπο μάθατε ότι το να συνδέεστε στενά με άλλους ανθρώπους είναι επικίνδυνο άθελα σας θα αποφεύγετε πάση θυσία την εγγύτητα και τη σύναψη πιο σταθερών και ουσιαστικών σχέσεων, ανεξάρτητα από το πόσο μόνος/μόνη μπορεί να αισθάνεστε κατά βάθος.

Γιατί οι σχέσεις και η εγγύτητα μπορεί να μου προκαλούν φόβο;

Ο φόβος και η αποφυγή της εγγύτητας ξεκινά στην παιδική ηλικία και αποτελεί απόρροια ορισμένων αναπτυξιακών αποτυχιών στην φυσιολογική ψυχοκοινωνική εξέλιξη του παιδιού. Σύμφωνα με τη Θεωρία του Δεσμού (Attachment Theory), οι αποτυχίες αυτές συνδέονται με το είδος του δεσμού που αναπτύσσεται ανάμεσα στο παιδί και τον φροντιστή του. Πιο συγκεκριμένα, αποτελούν συνάρτηση του βαθμού ανάπτυξης του αισθήματος εμπιστοσύνης που θα επιτύχει το παιδί να καλλιεργήσει με το ανθρώπινο περιβάλλον του. Το είδος αυτού του δεσμού αρχίζει να διαμορφώνεται ήδη από τη γέννηση του βρέφους. Η επαρκής φροντίδα και προστασία το καθιστούν ικανό στην ηλικία περίπου των τριών ετών αφενός να είναι σε θέση να αποχωριστεί τους γονείς για μικρά διαστήματα, χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα, και αφετέρου να έχει την αίσθηση ότι ο κόσμος αποτελεί ένα ασφαλές περιβάλλον το οποίο μπορεί να εξερευνήσει.

Ωστόσο, για ορισμένα παιδιά αυτή η διαδικασία διαταράσσεται εξαιτίας της συναισθηματικής ή σωματικής κακοποίησης, της φυσικής ή συναισθηματικής εγκατάλειψης και παραμέλησης από την πλευρά του φροντιστή. Συχνά, μάλιστα, δεν χρειάζεται καν να μεσολαβήσουν τόσο έντονα τραυματικές εμπειρίες. Για παράδειγμα, μια μητέρα που υποφέρει από κατάθλιψη ή ένας πατέρας πολύ απορροφημένος στα προβλήματά του δεν είναι πάντα σε θέση να κατανοήσει τις ανάγκες του παιδιού. Ακόμη κι αν οι γονείς εκκινούνται από τις καλύτερες προθέσεις, μπορεί κι οι ίδιοι να βιώσουν περιόδους άγχους κατά τις οποίες τους είναι αδύνατον να ανταποκριθούν επιτυχώς στις προκλήσεις που απαιτεί η ανατροφή ενός παιδιού και ο συναισθηματικός συντονισμός μαζί του.

Ως εκ τούτου, η διατάραξη του ασφαλούς δεσμού ενός βρέφους με τον φροντιστή του και η μη επαρκής κάλυψη των βασικών συναισθηματικών του αναγκών θα έχουν αρνητικό αντίκτυπο στα διαδοχικά στάδια της ψυχικής ανάπτυξης του παιδιού το οποίο με τη σειρά του "θα μαζέψει τα πόδια για να ταιριάξουν με το πάπλωμα" και θα υιοθετήσει δίκην ανταντακλαστικού συγκεκριμένες πεποιθήσεις, μοτίβα συμπεριφορών και ψυχικές άμυνες προκειμένου αφενός να προστατευτεί το ίδιο από περαιτέρω ματαιώσεις και αφετέρου να διατηρήσει ακέραιη και σταθερή την ενδοβεβλημένη ιδανική εικόνα των γονιών από τους οποίους εξαρτάται.


Για να περιγράψει και να αναλύσει τα μοτίβα αυτά των αμυντικών σκέψεων και συμπεριφορών ο Αμερικανός ψυχολόγος Δρ. Jeffrey Young υπήρξε από τους πρώτους που ανέπτυξε διεξοδικά την έννοια του Πρώιμου Δυσλειτουργικού Σχήματος (Early Maladaptive Schema). Σύμφωνα με τη Θεραπεία Σχημάτων (Schema Therapy), ένα Πρώιμο Δυσλειτουργικό Σχήμα συνιστά μια επαναλαμβανόμενη και διάχυτη εσωτερική αναπαράσταση (σκέψεων, συναισθημάτων, συμπεριφορών, αναμνήσεων και σωματικών αισθήσεων) που προκύπτει όταν οι βασικές συναισθηματικές ανάγκες ενός παιδιού (για τη δημιουργία ασφαλών δεσμών, ανάπτυξη αυτονομίας, ελευθερία αυτοέκφρασης, αυθορμητισμό, αλλά και για τον ορισμό από τον φροντιστή ρεαλιστικών αλλά μη παρεμβατικών ορίων) δεν ικανοποιούνται σε επαρκή βαθμό. Σε αυτές τις περιπτώσεις, το παιδί αναγκάζεται να διαμορφώσει μια στρεβλή εικόνα για τον εαυτό, τον κόσμο και τους άλλους. Κοινό χαρακτηριστικό των επιμέρους σχημάτων είναι η πάλη τους για επικράτηση πάνω στη σκέψη, τη συμπεριφορά και την αυτενέργεια του ατόμου και η ανώφελη και δυσλειτουργική διαιώνισή τους στην ενήλικη ζωή.

Ως εκ τούτου:

Όταν πυροδοτείται το σχήμα της εγκατάλειψης/αστάθειας: μπορεί να αισθάνεστε μη ασφαλείς, μόνος/η χωρίς την ύπαρξη κάποιου ικανού να σας παρέχει υποστήριξη ή προστασία. Ως απάντηση στο σχήμα είτε αποφεύγετε τις σχέσεις, είτε επιλέγετε μη διαθέσιμους συντρόφους, είτε προσκολλάστε τόσο έντονα στον/τη σύντροφό σας ώστε σταδιακά να τον/την απομακρύνεται από κοντά σας ή, τέλος, φροντίζετε να εγκαταλείψετε εσείς πρώτοι τη σχέση προκειμένου να μη βιώσετε οι ίδιοι το οδυνηρό φάσμα της εγκατάλειψης. Οποιαδήποτε επόμενη σχέση μετατρέπεται έτσι σε επίφοβη προοπτική, ενώ κυριαρχεί η σκέψη ότι θα καταλήξετε για πάντα μόνος/η.

Όταν πυροδοτείται το σχήμα της ελαττωματικότητας/ντροπής: αισθάνεστε ανεπαρκείς, εγγενώς κακοί ή χωρίς κάποια ιδιαίτερη αξία, ακόμη κι αν δεν μπορείτε να εντοπίσετε την ακριβή πηγή της προσωπικής σας ανεπάρκειας. Πρόκειται περισσότερο για την αίσθηση ότι μειονεκτείτε εν γένει σε ένα βαθύ ψυχικό επίπεδο και ότι διαφέρετε απ’ όλους τους άλλους, παρά για μια ρεαλιστική και πραγματική ανεπάρκεια. Για να διαχειριστείτε το σχήμα, είτε αποφεύγετε να εκφράσετε τις πραγματικές σκέψεις και συναισθήματά σας προκειμένου να μην εκτεθείτε, είτε δεν αφήνετε τους άλλους να έρθουν κοντά σας φοβούμενοι ότι θα ανακαλύψουν τα ελαττώματά σας και θα δουν πόσο λίγο αξίζετε, είτε εσείς οι ίδιοι απορρίπτετε και ασκείτε κριτική στους άλλους υιοθετώντας μια στάση ανωτερότητας και υπεροψίας, μεταμφιέζοντας έτσι το προσωπικό αίσθημα ανεπάρκειας, μειονεξίας και εσωτερικής αδυναμίας.

Όταν πυροδοτείται το σχήμα της καχυποψίας/κακοποίησης: αισθάνεστε ότι οι άλλοι είναι το πιθανότερο να σας πουν ψέματα, να σας παραπλανήσουν για τα πραγματικά υποκρυπτόμενα κίνητρά τους και να σας εξαπατήσουν, να σας κοροϊδέψουν, να σας μειώσουν για να εξυψωθούν οι ίδιοι καταδεικνύοντας τα ελαττώματά σας, να σας χειριστούν ή να σας χρησιμοποιήσουν για να επιτύχουν τους δικούς τους σκοπούς αδιαφορώντας πλήρως για το δικό σας καλό. Ως απάντηση, είτε αποφεύγετε να εκφράσετε την εαυλωτότητά σας και να εμπιστευτείτε τους άλλους, είτε επιλέγετε ανθρώπους που όντως σας χρησιμοποιούν είτε απομακρύνετε τους γύρω σας βλάπτοντάς τους προκειμένου να «προλάβετε» το κακό που θα σας έκαναν εκείνοι πρώτα.

Όταν πυροδοτείται το σχήμα της συναισθηματικής στέρησης: πείθεστε ότι οι ανάγκες σας για συναισθηματική στήριξη, κατανόηση και προσοχή δεν θα ικανοποιηθούν ποτέ επαρκώς από τους άλλους. Ως απάντηση, είτε αποφεύγετε εντελώς τις στενές διαπροσωπικές σχέσεις, είτε επιλέγετε ανθρώπους που δεν είναι σε θέση να σας ακούσουν ή να σας στηρίξουν, είτε απομακρύνετε τους γύρω σας με αέναες και ολοένα κλιμακούμενες απαιτήσεις.

Όταν πυροδοτείται το σχήμα της εξάρτησης/ανικανότητας: είστε κατά βάθος πεπεισμένοι ότι χωρίς τη στήριξη και τη συνεχή παρουσία των άλλων δεν θα μπορέσετε να τα καταφέρετε στην καθημερινότητά σας. Η απουσία τους σας κάνει να αισθάνεστε χαμένοι μέσα σ’ ένα ανώνυμο, επικίνδυνο πλήθος, αναζητώντας από κάπου να πιαστείτε. Ως απάντηση, είτε προσπερνάτε τις νέες προκλήσεις, είτε ζητάτε από τους άλλους να πάρουν αποφάσεις για εσάς είτε αποφεύγετε τελείως τις σχέσεις αντιδρώντας με μια ψευδαίσθηση αυτονομίας σαν να μην είχατε ποτέ κανέναν ανάγκη.

Όταν πυροδοτείται το σχήμα της υπερεµπλοκής/μη αναπτυγµένου εαυτού συνδέεστε τόσο έντονα με έναν ή περισσότερους ανθρώπους στη ζωή σας και προσπαθείτε να είστε συνέχεια μαζί του με αποτέλεσμα να μην έχετε κοινωνική ζωή ή δικά σας ενδιαφέροντα. Ως απάντηση στο σχήμα, είτε ζείτε μέσα από τη ζωή του/της συντρόφου σας ή δεν μπορείτε να αποχωριστείτε ακόμη τους γονείς σας, είτε παραμένετε ανεξάρτητοι και μακριά από σχέσεις εξαιτίας του φόβου ότι θα χάσετε τον εαυτό σας μέσα στη σχέση, είτε προσπαθείτε να βρεθείτε στον αντίποδα όλων εκείνων που σας τρομάζουν επιδιώκοντας μια ψευδεπίγραφη ανεξαρτησία.

Πώς να ξεπεράσω τους φόβους μου;

Τα καλά νέα είναι ότι μπορείτε να ξεπεράσετε τον φόβο της εγγύτητας και να μάθετε τρόπους για να δημιουργείτε συναισθηματικές σχέσεις με τους άλλους.

Το πρώτο πράγμα είναι να σταματήσετε να αρνείστε όσα σας τρομάζουν και δυσκολεύεστε να τα παραδεχτείτε. Το επόμενο βήμα είναι να αναζητήσετε βοήθεια. Αυτό θα μπορούσε να ξεκινήσει με την ανάγνωση κάποιου βιβλίου αυτοβοήθειας ή με την απλή, αλλά ειλικρινή παρατήρηση των συναισθημάτων σας όταν αφήνετε τους άλλους να σας πλησιάσουν.

Η ψυχοθεραπεία ή η συμβουλευτική είναι ασφαλώς οι πιο ενδεδειγμένοι τρόποι για να ξεπεράσετε τους φόβους σας για τον εαυτό σας και τις σχέσεις.

Μαθαίνοντας να μην φοβάστε την εγγύτητα στις σχέσεις σας θα βελτιώσετε τις στενές διαπροσωπικές σας σχέσεις, τις φιλίες, τις επαγγελματικές σας συνεργασίες και την ικανότητά σας να διαμορφώσετε την πορεία της ζωής που εσείς θα επιλέξετε.

Βασίλης Καραβασίλης
MSc Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπευτής
Συνεργάτης του Ψυχοθεραπευτικού Κέντρου – Πολυχώρου Animus Corpus

*Περισσότερες πληροφορίες για τις παροχές υπηρεσιών του Animus Corpus, καθώς και για το βιογραφικό του Ψυχολόγου, στην ιστοσελίδα www.animuscorpus.gr

Photo
Add a comment...

Post has attachment
Διαχείριση Θυμού στη Διπολική Διαταραχή

Η διπολική διαταραχή χαρακτηρίζεται από ακραίες διακυμάνσεις – είτε απότομες είτε σταδιακές - ανάμεσα σε δύο συναισθηματικές διαθέσεις:

 Υπέρμετρη έξαρση (μανία)
 Κατάθλιψη

Κάθε άνθρωπος έχει διακυμάνσεις στη διάθεσή του οι οποίες είναι φυσιολογικές αν σκεφτούμε πως οφείλονται στα ερεθίσματα του περιβάλλοντος και στον τρόπο με τον οποίο το άτομο τα επεξεργάζεται, τα ερμηνεύει και τα εσωτερικεύει.

Στα άτομα με διπολική διαταραχή, τα «πάνω» και «κάτω» της διάθεσης είναι παθολογικά: έχουν μεγάλη ένταση και διάρκεια, καθώς και έντονες αρνητικές επιπτώσεις στην κοινωνική και επαγγελματική τους ζωή.

Όταν μιλάμε για μανία, εννοούμε κάτι περισσότερο από ενεργητικότητα ή ευφορία. Η μανία αποτελεί μια σοβαρή κατάσταση που περιλαμβάνει συμπτώματα όπως υπερβολική ενέργεια, σκέψεις που καλπάζουν, διογκωμένη αυτοεκτίμηση ή αίσθημα μεγαλείου, μειωμένη ανάγκη για ύπνο, ψυχοκινητική ανησυχία, υπερκινητικότητα, επιταχυμένο ρυθμό ομιλίας συχνά με διαταραγμένη σκέψη.

Η κατάσταση της μανίας μπορεί να είναι ευχάριστη για το άτομο καθώς νιώθει ‘ανεβασμένο’, γεμάτο αυτοπεποίθηση, ευτυχισμένο, χαρούμενο. Συνήθως όμως το μανιακό επεισόδιο χαρακτηρίζεται από ευερεθιστότητα, οργή, ενίοτε και παρανοϊκότητα. Θα λέγαμε λοιπόν πως η διάθεση είναι διεγερμένη παρά εξηρμένη.

Το συναίσθημα της ευερεθιστότητας μπορεί επίσης να προκύψει από τα καταθλιπτικά επεισόδια της διαταραχής. Το άτομο συχνά παρουσιάζει μεγαλύτερη ευαισθησία σε απορρίψεις, περιγράφει μια ματαίωση και χαμηλή ανοχή στα σχόλια των άλλων, τα προβλήματα μοιάζουν πιο καταστροφικά, ενώ μπορεί να αναζητά μια εξήγηση γι’ αυτές τις κυκλικές αλλαγές της διάθεσης.

Οι θεραπευτικές παρεμβάσεις στην αντιμετώπιση της διαταραχής περιλαμβάνουν τη φαρμακοθεραπεία, αναγνωρίζοντας πως η βάση της θεραπείας είναι η σταθεροποίηση του συναισθήματος. Επίσης η ψυχοθεραπεία παίζει σημαντικό ρόλο καθώς βελτιώνει τη συμπτωματολογία και τις κοινωνικές σχέσεις.

Η διαχείριση της διπολικής διαταραχής περιλαμβάνει επίσης την κατανόηση και τη μείωση της οξύθυμης συμπεριφοράς. Χωρίς αυτό να σημαίνει για το άτομο πως θα συγκαλύπτει τα προβλήματα που αντιμετωπίζει στη ζωή του.

Ας δούμε κάποιες δεξιότητες που βοηθούν στον έλεγχο και τη διαχείριση του θυμού

 Διαχείριση αρνητικού τρόπου σκέψης
Σκέψεις οι οποίες φιλτράρονται μέσα από παλιές εμπειρίες π.χ ‘είναι το ίδιο με την προηγούμενη φορά’, ‘πάντα μου το κάνουν αυτό’, ‘πάντα μου φέρεται έτσι’, ‘φτάνει πια’, μπορεί να σας οδηγήσουν στο να αντιδράσετε παρορμητικά, και έντονα. Επίσης η απόδοση κινήτρων στους άλλους π.χ ‘δεν με σέβονται’, ‘το κάνουν επίτηδες’, ‘δε νοιάζεται πως νιώθω εγώ’, ‘με εκμεταλλεύεται’ μπορεί να οδηγήσει στην κλιμάκωση του αρνητικού συναισθήματος. Η ενόχληση από κάποιον άλλο μπορεί να μεταφραστεί ως προσωπική επίθεση.

Στόχος είναι να πειθαρχήσετε τις σκέψεις σας και να μην επιτρέψετε σε παράλογα νοητικά φίλτρα να καθορίσουν το συναίσθημά σας.

 Δεν χρειάζεται να λύσετε το θέμα αμέσως
Ο θυμός μπορεί να διογκώσει τη βαρύτητα ενός θέματος που παρουσιάζεται ως επείγον. Δώστε χρόνο στον εαυτό σας ώστε να σκεφτείτε άλλες στρατηγικές, πιο λειτουργικές για να επιλύσετε το θέμα. Πρόκειται για μια χρήσιμη τεχνική που θα σας επιτρέψει να αντιμετωπίσετε ψύχραιμα την κατάσταση, να συνεργαστείτε με αγαπημένα πρόσωπα. Θα μπορέσετε έτσι να διαπιστώσετε αν ο θυμός οφείλεται σε ένα επεισόδιο της διάθεσης ή προκύπτει από το ίδιο το πρόβλημα. Επιπλέον θα μάθετε να αναγνωρίζετε τα στρεσσογόνα ερεθίσματα και θα ελέγχετε καλύτερα την πορεία της διαταραχής σας.

 Στόχος δεν είναι ποιος θα νικήσει
Μπορεί να σκέφτεστε ‘δεν θα τον αφήσω να βγει από πάνω’, ‘έχω δίκιο και πρέπει να επιβάλω τη γνώμη μου’. Μια εσωτερική ανάγκη να επικρατήσετε σε μια αντιπαράθεση μέχρι τελικής πτώσεως μπορεί να σας εμποδίσει να κάνετε χρήσιμες επιλογές. Ο στόχος σας είναι η βελτίωση της ζωής σας και όχι να υπερισχύσετε παρατείνοντας μια σύγκρουση ή ένα διαπληκτισμό. Αυτό θα σας προστατέψει από μελλοντικές τύψεις ενός παρορμητικού ξεσπάσματος οργής. Όταν ηρεμήσετε θα διαπιστώσετε πως υπάρχουν εναλλακτικές στρατηγικές που δεν καταλήγουν σε ακραίες συμπεριφορές, απογοητεύσεις ή παρεξηγήσεις.

 Αξιολογήστε τους στόχους της ζωής σας ακόμα κι όταν είστε θυμωμένοι
Η κρίσιμη ερώτηση που θα σας βοηθήσει αν κάνετε στον εαυτό σας είναι: ο θυμός μου είναι χρήσιμος; Με βοηθά να πετύχω έναν επιθυμητό στόχο ή απλά με εμπλέκει σε άλλη μία σύγκρουση; Σκεφτείτε τους ανθρώπους που αγαπάτε. Ζητήστε τη βοήθειά τους μιλώντας τους ειλικρινά για την αλλαγή στη διάθεσή σας.

Τα συναισθήματα του θυμού και του εκνευρισμού είναι συχνά στη διπολική διαταραχή. Η εποικοδομητική διαχείριση των αρνητικών αυτών συναισθημάτων προϋποθέτει την ανάληψη της προσωπικής ευθύνης, την κατανόηση και την αποδοχή της διαταραχής με στόχο την ψυχοπροφύλαξη και τη βελτίωση της ποιότητας της ζωής.

Δήμητρα Τσώλα
Ψυχολόγος, Ψυχοθεραπεύτρια
Συνεργάτης του Ψυχοθεραπευτικού Κέντρου – Πολυχώρου Animus Corpus

*Περισσότερες πληροφορίες για τις παροχές υπηρεσιών του Animus Corpus, καθώς και για το βιογραφικό της Ψυχολόγου, στην ιστοσελίδα www.animuscorpus.gr

Photo
Add a comment...

Post has attachment

Η Αυτονομία του Εφήβου

Ο βασικός αναπτυξιακός στόχος κατά την εφηβεία είναι η διαμόρφωση μιας ταυτότητας και η επίτευξη ενός επιπέδου αυτονομίας η οποία θα επιτρέψει στο νέο να απομακρυνθεί από την πατρική στέγη αλλά ταυτόχρονα να διατηρήσει μια ζεστή και εποικοδομητική σχέση με τους γονείς.

Οι νέοι σ’ αυτή την περίοδο της ζωής τους έχουν περισσότερο παρά ποτέ ανάγκη για όρια και καθοδήγηση. Είναι σημαντικό οι γονείς να είναι σταθεροί στις αξίες που οι ίδιοι έχουν, έτσι ώστε ο έφηβος να έχει ένα πλαίσιο για να διαμορφώσει τις δικές του. Σε καμία περίπτωση δεν συζητάμε για επιβολή απόψεων, γιατί αυτή μπορεί να οδηγήσει είτε σε μεγαλύτερη αντίδραση και επίθεση είτε σε αναγκαστική υποταγή. Και στις δυο περιπτώσεις ο έφηβος βιώνει ματαίωση και αδυνατεί να δημιουργήσει τον δικό του δρόμο. Ένα πλαίσιο αξιών, όμως, είναι απαραίτητο γιατί βοηθάει τον νέο να μη χαθεί στα τόσα προσφερόμενα πρότυπα (σύμφωνα με τη συστημική θεωρία, ο πολύ μεγάλος αριθμός αντικρουόμενων πληροφοριών «μπλοκάρει» το σύστημα και αυτό δεν επεξεργάζεται καμία πληροφορία). Το γονεϊκό πλαίσιο αξιών του προφέρει μια βάση για να αντιτεθεί και σε συνδυασμό με την ελευθερία έκφρασης, να δημιουργήσει την δική του ταυτότητα. Οι γονείς από την άλλη δεν θα πρέπει να φοβηθούν να αντιταχθούν στις επιθέσεις και αμφισβητήσεις του νέου, γιατί θα πρέπει να μη ξεχνάνε ότι αυτή η αμφισβήτηση δεν απευθύνεται στους ίδιους σαν πρόσωπα, αλλά στον ρόλο τους ως γονείς.

Η ωριμότητα των γονέων αλλά και η καλή μεταξύ τους σχέση είναι καλοί δείκτες της ανεξαρτητοποίησης του παιδιού τους. Συχνά σε περιόδους κρίσης, η ενότητα του ζευγαριού στηρίζεται στην ύπαρξη και τη φροντίδα του παιδιού τους. Έτσι η αυτονόμηση του παιδιού αναπόφευκτα φέρνει τους συντρόφους αντιμέτωπους με μια νέα πραγματικότητα στην οποία δεν συμπεριλαμβάνεται αυτός ο «απορροφητήρας κρίσεων». Προκειμένου να αποφευχθεί η διάλυση της οικογένειας το παιδί μπορεί να αναβάλλει επ’ αόριστον την ανεξαρτητοποίηση του. Για παράδειγμα, σε μια τέτοια περίπτωση θα μπορούσε να το παιδί να εκδηλώσει κάποια διατροφική διαταραχή (σύνηθες φαινόμενο στην εφηβική ηλικία) για να έχει πάντα ανάγκη τη μητέρα – τροφό.

Συμπερασματικά, θα μπορούσαμε να πούμε πως οι έφηβοι στο τελευταίο στάδιο παραμονής τους στην πατρική οικογένεια έχουν ανάγκη από όρια, καθοδήγηση αλλά και ελευθερία λόγου και σκέψης έτσι ώστε να διαμορφώσουν την δική τους ταυτότητα. Έχουν ανάγκη από ένα ισχυρό πρότυπο με το οποίο θα παλέψουν για να μπορέσουν να βρουν τον δικό τους δρόμο. Αυτό το πρότυπο μπορούν να τους το προσφέρουν μόνο γονείς ώριμοι, με δικές τους αξίες και αρχές, που θέλουν πραγματικά να προσφέρουν έναν ευτυχισμένο και ανεξάρτητο άνθρωπο στην κοινωνία.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
-Παπαδιώτη – Αθανασίου Β. Οικογένεια και όρια Συστημική προσέγγιση, 2006 Εκδ. Ελληνικά Γράμματα

Αλεξία Ζήση
Ψυχολόγος - Συστημική Οικογενειακή Θεραπεύτρια
Πιστοποιημένη κάτοχος EuroPsy
M.Sc. Ερευνητικές Μέθοδοι Ψυχολογίας (Lancaster University)
B.A. Ψυχολογίας (Deree College και Ε.Κ.Π.Α.)
Συνεργάτης του Ψυχοθεραπευτικού Κέντρου – Πολυχώρου Animus Corpus

*Περισσότερες πληροφορίες για τις παροχές υπηρεσιών του Animus Corpus, καθώς και για το βιογραφικό της Ψυχολόγου, στην ιστοσελίδα www.animuscorpus.gr

Add a comment...

Post has attachment


Πώς να Επιλέξω Παιδικό Σταθμό για το Παιδί μου;

Ο παιδικός σταθμός, στις μέρες μας, είναι κάτι το αναγκαίο για την οικογένεια. Αποτελεί, αφενός μια καλή λύση στο πρόβλημα της φύλαξης και περιποίησης του παιδιού τις ώρες που εργάζονται οι γονείς και αφετέρου προσφέρει στο ίδιο το παιδί ερεθίσματα και δυνατότητες κοινωνικές/γνωστικές/συναισθηματικές που προάγουν την ανάπτυξή του συνολικά.

Για παράδειγμα, αποτελεί ένα μέσο κοινωνικοποίησης, όπου το παιδί έρχεται σε επαφή με συνομήλικους αλλά και ενηλίκους, οι οποίοι δεν αποτελούν το στενό οικογενειακό του περιβάλλον. Έτσι, του δίνεται η δυνατότητα να αναπτύξει νέες δεξιότητες προκειμένου να επικοινωνήσει με αυτά τα «νέα» άτομα.

Επιπλέον, μέσα από το παιδαγωγικό πρόγραμμα, τις διάφορες δραστηριότητες και το παιχνίδι ενισχύεται η γλωσσική, συναισθηματική και σωματική του ανάπτυξη.
Συνεπώς, θα μπορούσαμε να πούμε ότι το παιδί ωφελείται πολύπλευρα από τη συστηματική προσχολική εκπαίδευση.

Πώς επιλέγω τον «κατάλληλο» παιδικό σταθμό;
Η επιλογή του κατάλληλου παιδικού σταθμού είναι μια προσωπική υπόθεση κάθε γονέα. Ωστόσο, θα μπορούσαμε να πούμε πώς υπάρχουν κάποια συγκεκριμένα χαρακτηριστικά που πρέπει να ικανοποιούνται από την επιλογή μας αυτή.

Για παράδειγμα, χρειάζεται το σχολείο που θα επιλέξουμε να μας εμπνέει ασφάλεια κι εμπιστοσύνη. Πρέπει να νιώθουμε ότι «αφήνουμε» τα παιδιά μας σε έναν χώρο, όπου δεν κινδυνεύουν να χτυπήσουν, είναι καθαρός και υπάρχουν άτομα εκεί μέσα (προσωπικό & παιδαγωγοί) που είναι υπεύθυνα.
Άλλο σημαντικό κριτήριο είναι να αποτελεί ένα περιβάλλον, όπου παρέχει στοργή κι αγάπη. Τα παιδιά χρειάζεται να νιώσουν αντίστοιχη ζεστασιά κι αγάπη με αυτήν που βιώνουν στο σπίτι τους.

Παρ’ όλη την ασφάλεια που θα παρέχει το σχολείο, βέβαια, χρειάζεται να αφήνει στο παιδί ελευθερία κινήσεων και να το ωθεί προς την αυτονομία του. Εξάλλου, ασφάλεια δε σημαίνει περιορισμός.
Παρέα με όλα τα παραπάνω, ο παιδικός σταθμός είναι ένας τόπος μάθησης (γνωστικής & κοινωνικής), ψυχαγωγίας και παιχνιδιούˑ συστατικά απαραίτητα για την εξέλιξη κάθε παιδιού.

Πρακτικές Συμβουλές

• Συζητήστε με φίλους και συγγενείς για τις δικές τους εμπειρίες.
• Προτιμήστε ένα σταθμό που βρίσκεται κοντά στην περιοχή σας, ώστε να είναι άμεση η πρόσβαση σε περίπτωση μελλοντικής ασθένειας. Επιπρόσθετα, οι φίλοι που θα αποκτήσει θα βρίσκονται στην περιοχή και θα μπορεί πιο εύκολα να τους δει κι εκτός σχολείου.
• Αρχικά, τηλεφωνήστε στους παιδικούς της περιοχή σας κι ενημερωθείτε για το ωράριο, τις ηλικίες που δέχονται, το φαγητό, το μέσο μεταφοράς.
• Αφού ξεχωρίσετε τους σταθμούς που σας ενδιαφέρουν, επισκεφτείτε τους. Ρωτήστε τον υπεύθυνο του χώρου ό, τι απορία σας έχει δημιουργηθεί, ώστε να νιώσετε άνετα (π.χ. πόσα παιδιά βρίσκονται σε μία τάξη; ποια είναι η αναλογία παιδιών – εκπαιδευτικών;)
• Εμπιστευτείτε το συναίσθημά σας. Πώς νιώσατε κατά την επίσκεψή σας και τη συνομιλία σας με τον υπεύθυνο του σταθμού; Πώς ήταν το γενικότερο κλίμα;

Η επιλογή του παιδικού σταθμού είναι μια πολύ σημαντική υπόθεση, τόσο για το ίδιο το παιδί όσο και για τον γονέα, καθώς ο χώρος αυτός θα αποτελέσει το «δεύτερο σπίτι» του παιδιού. Θα πρέπει, λοιπόν, να είναι το ίδιο ασφαλής κι ευχάριστος, ώστε να βοηθήσει το παιδί να αναπτυχθεί, να εξελιχθεί και να το οδηγήσει προς την αυτονόμησή του.

Βίκυ Τσατσανύφου
Ψυχολόγος – Οικογενειακή Θεραπεύτρια
Συνεργάτης του Ψυχοθεραπευτικού Κέντρου – Πολυχώρου Animus Corpus

*Περισσότερες πληροφορίες για τις παροχές υπηρεσιών του Animus Corpus, καθώς και για το βιογραφικό της Ψυχολόγου, στην ιστοσελίδα www.animuscorpus.gr

Add a comment...

Post has attachment

Η Διαφοροποίηση του Εαυτού: Εισαγωγικό Σεμινάριο στη Θεωρία του Bowen

Η ικανότητα να παραμένουμε σε σχέση με τους άλλους ανθρώπους, χωρίς όμως να χάνουμε τον εαυτό μας, είναι το βασικό ζητούμενο για κάθε άνθρωπο, αλλά και ένας από τους κύριους στόχους της θεραπευτικής διαδικασίας. Αυτή την ικανότητα προσπάθησε να καταγράψει και να συστηματοποιήσει ο Bowen με τη θεωρία του περί διαφοροποίησης του εαυτού.

Στόχος Σεμιναρίου:
Θα διερευνηθούν έννοιες όπως τα τρίγωνα, η κλίμακα διαφοροποίησης, οι οικογενειακές προβολές, η μεταβίβαση μέσω γενεών, η σειρά γέννησης των παιδιών, η συναισθηματική αποκοπή, το γενεόγραμμα και η θεραπευτική παρέμβαση.

Παρέχεται βεβαίωση παρακολούθησης

Απευθύνεται:
Σε επαγγελματίες ψυχικής υγείας, φοιτητές, αλλά και γονείς.

Ημερομηνία Διεξαγωγής Σεμιναρίου:
Δευτέρα 21 Μαΐου 2018, 18:00 – 20:00

Κόστος Συμμετοχής: 25€
Παρέχεται έκπτωση 20% για Φοιτητές και Ανέργους
Σε συμμετοχή 2 ατόμων και άνω θα υπάρξει έκπτωση 15%

Αριθμός Συμμετεχόντων:
Ο αριθμός ατόμων είναι αυστηρά περιορισμένος στα 12 άτομα και θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας.

Χώρος Διεξαγωγής:
Ψυχοθεραπευτικό Κέντρο - Πολυχώρος Animus Corpus, Βασιλίσσης Σοφίας 54, Ιλίσια, 1ος όροφος από τη δεξιά σκάλα (Στάση Μετρό: Μέγαρο Μουσικής).

Δηλώσεις συμμετοχής ως και την Τρίτη 15 Μαΐου 2018 στο τηλέφωνο: 210 72 22 214 ή στο e-mail: info@animuscorpus.gr

Ιστοσελίδα: www.animuscorpus.gr
Facebook: https://www.facebook.com/AnimusCorpusAthens

Εισηγήτρια:
Αλεξία Ζήση
Ψυχολόγος - Συστημική Οικογενειακή Θεραπεύτρια
Πιστοποιημένη κάτοχος EuroPsy
M.Sc. Ερευνητικές Μέθοδοι Ψυχολογίας (Lancaster University)
B.A. Ψυχολογίας (Deree College και Ε.Κ.Π.Α.)
Add a comment...

Post has attachment
Ενίσχυση της Αυτοεκτίμησης και
Διαχείριση των Αρνητικών Σκέψεων

Συχνά η αξία μας συνδέεται με αυτά που έχουμε καταφέρει ή με την εξωτερική μας εμφάνιση. Ή μπορεί να αξιολογούμε τον εαυτό μας σε σχέση με τους άλλους ανθρώπους γύρω μας. Το να αποδίδουμε όμως αξία στον εαυτό μας υπό ορισμένες συνθήκες, μπορεί να μας οδηγήσει σε αρνητικά συναισθήματα αν αποτύχουμε σε κάποιο τομέα, ή όποτε οι άλλοι δεν μας αποδέχονται.

Η αυτοεκτίμηση – η αίσθηση της προσωπικής αξίας που έχουμε για τον εαυτό μας – αποτελεί σημαντική έννοια για την ψυχολογία και τη ψυχοθεραπεία. Η χαμηλή αυτοεκτίμηση συνήθως σχετίζεται με ένα ευρύ φάσμα ψυχικών διαταραχών όπως την κατάθλιψη και το άγχος, τις διατροφικές διαταραχές, την κατάχρηση ουσιών, ενώ επιδρά στην δυναμική της αλληλεπίδρασής μας με τους άλλους.

• Η αληθινή αυτοεκτίμηση δεν βασίζεται σε καταστάσεις ή επιτεύγματα.
• Ούτε πρόκειται για κάτι που απλά έχουμε ή δεν έχουμε.
• Η αυτοεκτίμηση χτίζεται.

Στόχος του βιωματικού σεμιναρίου είναι:
 Να σταματήσουμε τις συνήθειες που διαιωνίζουν τη χαμηλή αυτοεκτίμηση.
 Να αναλάβουμε την ευθύνη του εαυτού μας.
 Να ενισχύσουμε τον αυτοσεβασμό μας και την αυτοαποδοχή.
 Να μάθουμε να δίνουμε αξία στον εαυτό μας, και να τον μεταχειριζόμαστε με αξιοπρέπεια και αγάπη.
Στο σεμινάριο θα υπάρχει θεωρητικό καθώς και βιωματικό μέρος.

Παρέχεται βεβαίωση παρακολούθησης

Ημερομηνία Διεξαγωγής Σεμιναρίου:
Δευτέρα 14 Μαΐου 2018, 17:00 – 20:00


Κόστος Συμμετοχής: 25€
Παρέχεται έκπτωση 20% για Φοιτητές και Ανέργους
Σε συμμετοχή 2 ατόμων και άνω θα υπάρξει έκπτωση 15%

Αριθμός Συμμετεχόντων:
Ο αριθμός ατόμων είναι αυστηρά περιορισμένος στα 12 άτομα και θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας.

Χώρος Διεξαγωγής:
Ψυχοθεραπευτικό Κέντρο - Πολυχώρος Animus Corpus, Βασιλίσσης Σοφίας 54, Ιλίσια, 1ος όροφος από τη δεξιά σκάλα (Στάση Μέτρο: Μέγαρο Μουσικής).

Δηλώσεις συμμετοχής ως και την Τρίτη 8 Μαΐου 2018 στο τηλέφωνο: 210 72 22 214 ή στο e-mail: info@animuscorpus.gr

Ιστοσελίδα: www.animuscorpus.gr
Facebook: https://www.facebook.com/AnimusCorpusAthens

Εισηγήτρια:
Δήμητρα Τσώλα
Ψυχολόγος, Ψυχοθεραπεύτρια
Add a comment...

Post has attachment

Άγχος Μοναξιάς

Το άγχος της μοναξιάς έχει δύο όψεις. Από τη μία μας κινητοποιεί να αναζητήσουμε συντροφιά ή να σχετιστούμε πιο ισορροπημένα με το σύντροφό μας, και από την άλλη μπορεί να μας αποτρέψει από την επιλογή ενός υγιούς χωρισμού.

Στη θετική λοιπόν πλευρά προσπαθούμε να ικανοποιήσουμε την ανάγκη μας για συναισθηματική εγγύτητα. Οι σχέσεις μας παρέχουν ηρεμία και ασφάλεια. Η ζωή μας αποκτά νόημα όταν κάποιος νοιάζεται για μας. Όταν η σχέση μας απειλείται νιώθουμε δυσάρεστα, χάνουμε την αίσθηση ελέγχου που χρειαζόμαστε για την ευημερία μας, ενώ κινητοποιούμαστε να την επανορθώσουμε ή να αναζητήσουμε μια νέα. Ο επικείμενος χωρισμός μας προκαλεί άγχος. Έτσι, στις σχέσεις το άγχος της μοναξιάς μας προστατεύει από τον κίνδυνο. Έναν κίνδυνο που σχετίζεται με την επιβίωση.

Ενώ στην αρνητική – δυσλειτουργική πλευρά το υπερβολικό άγχος της μοναξιάς μπορεί να μας εμποδίσει να αναγνωρίσουμε και να φροντίσουμε τις ανάγκες μας όταν χρειάζεται. Ιδιαίτερα αν έχουμε βιώσει μια εγκατάλειψη στο παρελθόν ο αγώνας για ασφάλεια μπορεί να γίνει καταστροφικός.

Το άτομο που φοβάται το χωρισμό μπορεί να υιοθετήσει μια εξαρτημένη συμπεριφορά. Να γαντζωθεί πάνω στον άλλο. Ωστόσο το εξαρτημένο άτομο συνήθως πιστεύει ότι δεν αξίζει αγάπη και υποστήριξη. Νιώθει κενό το οποίο προσπαθεί να αναπληρώσει με την επιλογή του συντρόφου. Και συχνά καταλήγει να δημιουργεί οποιοδήποτε είδος σχέσης για να αποφεύγει να αντιμετωπίζει τον πόνο της μοναξιάς, ακόμα κι αν αυτή η σχέση του είναι αρρωστημένη ή δυσλειτουργική. Ή από φόβο μη διαλυθεί η σχέση του, αποφεύγει συστηματικά να συζητήσει ή να διαπραγματευτεί τις απογοητεύσεις που βιώνει.

Ή μπορεί να αποφεύγει τις σχέσεις σε μια προσπάθεια αποφυγής του πόνου. Να φοβάται να δεθεί συναισθηματικά με ένα άλλο άτομο από φόβο μήπως νιώσει απόρριψη και εγκατάλειψη. Μπορεί να έχει προδοθεί από τους ανθρώπους και να περιμένει ότι θα τον προδώσουν ξανά. Η αποφυγή ωστόσο συνοδεύεται από μια αίσθηση απομόνωσης και θλίψης. Καθώς και από μια περιορισμένη ικανότητα εξερεύνησης ή διαφοροποίησης εσωτερικών εμπειριών. Ο ψυχολογικός τοίχος που κάποτε προστάτευε το άτομο, γίνεται εμπόδιο, εχθρός. Και τον καταδικάζει στη δυσπιστία και στην απάθεια. Ή μπορεί το άγχος να εκδηλώνεται με θυμό. Ο θυμός εδώ είναι ένα δευτερογενές συναίσθημα: πίσω από το θυμό υπάρχει ο φόβος της μοναξιάς και της απόρριψης.

Είμαστε πλάσματα της συντροφικότητας, και επιθυμούμε την ικανοποίηση που μας προσφέρουν οι σχέσεις. Όταν όμως έχουμε υπερβολική ανάγκη τους άλλους, όταν φοβόμαστε τη μοναξιά και την εγκατάλειψη, δυσκολευόμαστε να επιβιώσουμε μόνοι μας. Η ευαλωτότητα και ο πόνος που σχετίζονται με την απογοήτευση που βιώσαμε στο παρελθόν ή φοβόμαστε πως θα βιώσουμε στο μέλλον, μας οδηγούν στο να οργανώνουμε τη ζωή μας έτσι ώστε να αποφύγουμε την αντιμετώπιση παρόμοιων συναισθημάτων και αναγκών.

Είναι σημαντικό να αισθανόμαστε άνεση, σιγουριά όταν βρισκόμαστε μόνοι με τον εαυτό μας. Μόνο όταν σχετιζόμαστε με τον εαυτό μας αντλούμε μια πραγματική αίσθηση του ποιοι πραγματικά είμαστε. Μόνο αυτό μπορεί να μας δώσει μια διαρκή πληρότητα. Όσο βασιζόμαστε στους άλλους για να καλύψουμε το φόβο της απόρριψης και της εγκατάλειψης, τόσο η ισορροπία αυτή θα είναι εύθραυστη. Η μοναξιά, η οποία είναι απαλλαγμένη από φόβους, και εσωτερικές συγκρούσεις είναι η μοναδική μορφή της πραγματικής αυτονομίας.

Δήμητρα Τσώλα
Ψυχολόγος, Ψυχοθεραπεύτρια
Συνεργάτης του Ψυχοθεραπευτικού Κέντρου – Πολυχώρου Animus Corpus

*Περισσότερες πληροφορίες για τις παροχές υπηρεσιών του Animus Corpus, καθώς και για το βιογραφικό της Ψυχολόγου, στην ιστοσελίδα www.animuscorpus.gr
Photo
Add a comment...

Post has attachment


Η Σημασία της Ψυχοσυναισθηματικής Υποστήριξης κατά την Υποβοηθούμενη Αναπαραγωγή

Από την αρχή της διάδοσης της υποβοηθούμενης αναπαραγωγής, το ζήτημα της υπογονιμότητας αντιμετωπιζόταν ως βιολογικό και ιατρικό (κύρια δηλαδή ως μηχανικό), παραμελώντας και αγνοώντας τη ψυχοσυναισθηματική του διάσταση, η οποία φαίνεται πως είναι καθοριστικής σημασίας. Αφενός, τα διαρκώς αυξανόμενα κέντρα υποβοηθούμενης αναπαραγωγής ευημερούν και οργανώνονται σε ολοένα και πιο εξελιγμένες επιχειρήσεις ιατρικών υπηρεσιών, προσελκύοντας στη χώρα μας ακόμη και μεγάλο ποσοστό του εισαγόμενου ιατρικού τουρισμού. Αφετέρου, φαίνεται από τις έρευνες πως η ψυχολογική κατάσταση του ζευγαριού και δη της γυναίκας που απευθύνεται σε αυτά, καθώς και η ευαισθητοποιημένη προσέγγιση των επαγγελματιών, αλλά και η σύνδεση σώματος και νου παρουσιάζουν ένα πολύ περιορισμένο ενδιαφέρον για τα κέντρα αυτά. Από τα συμπεράσματα των ερευνών προκύπτει, πως αυτή η αδυναμία για αναγνώριση της ψυχοσυναισθηματικής συμβολής στη πρόκληση της υπογονιμότητας συνολικά έχει πολύ αρνητικά αποτελέσματα.

Στο σεμινάριο αυτό θα εξερευνήσουμε, με βάση τα τελευταία στοιχεία, το πως η επικρατούσα προσέγγιση της ιατρικής που τείνει να απομονώνει το σώμα από τον νου, εστιάζοντας στην οργανική πλευρά του προβλήματος και παραμελώντας τη συναισθηματική του διάσταση, περιορίζει την αποτελεσματικότητα της. Επιπλέον, θα ασχοληθούμε με τους τρόπους που θα μπορούσαν να αλλάξουν το αποτέλεσμα αυτό, αναγνωρίζοντας τα σημάδια που υποδηλώνουν μια δυσμενή ψυχοσυναισθηματική διάθεση κύρια στη γυναίκα, και προτείνοντας τρόπους να υποστηριχθεί με ψυχοκοινωνικά εργαλεία και παροχή υπηρεσιών ψυχικής υγείας, ει δυνατόν και μέσα στα κέντρα υποβοηθούμενης αναπαραγωγής, έτσι ώστε ανεξαρτήτως έκβασης και αποτελέσματος σε σχέση με τη σύλληψη και διατήρηση μιας κύησης να διατηρείται κατά το δυνατόν η ακεραιότητα της σχέσης των ζευγαριών και της ψυχικής υγείας του καθενός αυτόνομα.

Απευθύνεται:
Η συνάντηση αφορά επαγγελματίες περιγεννητικής (μαίες, μαιευτήρες, παιδιάτρους) και ψυχικής υγείας, αλλά και ζευγάρια ή γυναίκες που είναι σε διαδικασία υποβοηθούμενης αναπαραγωγής.

Μετά την παρουσίαση θα ακολουθήσει συζήτηση με τους παρευρισκόμενους.

Παρέχεται βεβαίωση παρακολούθησης

Ημερομηνία Διεξαγωγής Σεμιναρίου:
Δευτέρα 7 Μαΐου 2018, 18:00 – 20:30

Κόστος Συμμετοχής: 20€
Παρέχεται έκπτωση 10% για Φοιτητές και Ανέργους
Σε συμμετοχή 2 ατόμων ισχύει έκπτωση 25% στον κάθε συμμετέχοντα

Αριθμός Συμμετεχόντων:
Ο αριθμός ατόμων είναι αυστηρά περιορισμένος στα 12 άτομα και θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας.

Χώρος Διεξαγωγής:
Ψυχοθεραπευτικό Κέντρο - Πολυχώρος Animus Corpus, Βασιλίσσης Σοφίας 54, Ιλίσια, 1ος όροφος από τη δεξιά σκάλα (Στάση Μέτρο: Μέγαρο Μουσικής).

Δηλώσεις συμμετοχής ως και την Τετάρτη 2 Μαΐου 2018 στο τηλέφωνο: 210 72 22 214 ή στο e-mail: info@animuscorpus.gr
Ιστοσελίδα: www.animuscorpus.gr
Facebook: https://www.facebook.com/AnimusCorpusAthens


Συντονίστρια:
Ζαμπούνη Ελίνα
Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας
Εκπαιδεύτρια Περιγεννητικής Αγωγής
και Βοηθός Μητρότητας (Doula)
Add a comment...

Post has attachment
Κρίση Πανικού

Η κρίση πανικού αναφέρετε σε αιφνίδιες περιόδους άγχους, φόβου, ανησυχίας και συνοδεύεται από σωματικά συμπτώματα και αρνητικές σκέψεις.
Αρκετές φορές κάποιος αισθάνεται ότι κινδυνεύει η ζωή του.

Συμπτώματα:
 Ταχυπαλμία - Ταχυκαρδία
 Πόνος στο στήθος
 Δύσπνοια
 Ζάλη
 Ναυτία
 Δυσκολία κατάποσης
 Εφίδρωση
 Ρίγη
 Τρέμουλο
 Μούδιασμα
 Ξηροστομία
 Αίσθημα λιποθυμίας
 Αίσθημα πνιγμού
 Αίσθημα τρόμου
 Φόβος θανάτου
 Πόνος στη κοιλιά
 Φόβος για εγκεφαλικό ή καρδιακό
 Αιφνίδια ανάγκη για τουαλέτα
 Αίσθημα απόσπασης από τον εαυτό (Αποπροσωποποίηση)
 Αίσθημα απόσπασης από το περιβάλλον (Αποπραγματοποίηση)

Για να έχουμε κρίση πανικού, δεν σημαίνει ότι πρέπει να εμφανίζονται όλα τα συμπτώματα.
Ακόμη και ένα ή δύο συμπτώματα, μεγάλης έντασης, είναι κρίση πανικού.

Πόση ώρα διαρκούν τα συμπτώματα;
Τα συμπτώματα μπορούν να διαρκέσουν από 1 λεπτό έως και 1 ώρα.
Συνήθως, διαρκούν κάποια λεπτά, ενώ σπανιότερα διαρκούν 1 ώρα.

Πόσο συχνές μπορεί να είναι οι κρίσεις πανικού;
Αυτό διαφέρει από άνθρωπο σε άνθρωπο. Κάποιοι μπορεί να βιώνουν αρκετές κρίσεις μέσα στην ημέρα και άλλοι να βιώνουν 1 ή 2 κρίσεις πανικού μέσα σε ένα ή δύο μήνες.
Οι γυναίκες παθαίνουν συχνότερα κρίσεις πανικού από τους άνδρες.

Συνήθως σε ποια ηλικία εμφανίζονται οι πρώτες κρίσεις πανικού;
Κρίση πανικού μπορεί να συμβεί σε εφήβους, ενήλικες, στην Τρίτη ηλικία και σπανιότερα σε παιδιά.
Βιβλιογραφικά, οι ηλικίες 22-35, εμφανίζουν συχνότερα κρίση πανικού.

Ποιοι παράγοντες πυροδοτούν τις κρίσεις πανικού;
Υπάρχουν οι απροσδόκητες και οι αναμενόμενες κρίσεις πανικού.

Οι απροσδόκητες, ξεκινούν χωρίς κάποιο ερέθισμα, χωρίς κάποιο παράγοντα πυροδότησης, όταν το άτομο βρίσκεται σε ηρεμία.

Οι αναμενόμενες, ξεκινούν όταν υπάρχει κάποιο ερέθισμα ή όταν το άτομο βρίσκεται σε κατάσταση άγχους. Πχ όταν κάποιος έχει κλειστοφοβία και μπει σε ασανσέρ μπορεί να βιώσει μια κρίση πανικού.

Κάποιοι από τους παράγοντες που μπορεί να πυροδοτήσουν μια κρίση πανικού, οι ακόλουθοι:
 Κληρονομικότητα
 Στρεσογόνα Συμβάντα πχ ένας Θάνατος
 Τραυματικά Γεγονότα πχ Σεξουαλική Κακοποίηση
 Διαζύγιο
 Γέννηση Παιδιού
 Υπέρμετρη Πρόσληψη Καφεΐνης
 Κάπνισμα
 Ναρκωτικά
 Κατάθλιψη
 Ιδιοσυγκρασία του Ατόμου
 Ευερέθιστο Έντερο
 Υπέρταση
 Νευρολογικά Νοσήματα

Τι είναι το άγχος της προσμονής και ο φαύλος κύκλος που πέφτουν αυτά τα άτομα;
Πολλές φορές μετά από την πρώτη κρίση πανικού, η οποία είναι μια εξαιρετικά δυσάρεστη κατάσταση για το άτομο που τη βιώνει, το άτομο αγχώνεται ή φοβάται ότι θα ξανασυμβεί μια κρίση, την οποία και αναμένει.
Παράλληλα, αποφεύγει να κάποιες «συμπεριφορές», οι οποίες μπορεί να σχετίζονται με την κρίση πανικού. Π.χ. αν έπαθε πανικό μέσα σε κάποιο ΜΜΜ τότε θα αποφεύγει να μετακινηθεί με το μέσο αυτό.

Επιπλέον, δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος όπου το άγχος δημιουργεί σωματικά συμπτώματα, τα σωματικά συμπτώματα αρνητικές σκέψεις, οι οποίες επιδεινώνουν το άγχος, το φόβο, την ανησυχία, αυξάνουν τα σωματικά συμπτώματα και τις αρνητικές σκέψεις και δημιουργείται μια κυκλικότητα.

Είναι επικίνδυνες οι κρίσεις πανικού, μπορεί να καταλήξει κάποιος και στο νοσοκομείο;
Αρκετά συχνά μπορεί κάποιος να πάει στα επείγοντα καθώς αισθάνεται ότι παθαίνει εγκεφαλικό επεισόδιο ή έμφραγμα. Όταν αποκλειστεί ο οργανικός παράγοντας, δεν μπορεί κάποιος να πάθει κάτι από την κρίση πανικού. Επομένως, δεν είναι επικίνδυνο για η ζωή του ανθρώπου.

Τι μπορεί να κάνει κάποιος όταν πάθει την κρίση πανικού;
 Αργές κ βαθιές αναπνοές
 Επικέντρωση σε θετικές εικόνες και σκέψεις
 Αποφυγή αρνητικών σκέψεων
 Ασκήσεις Χαλάρωσης
 Να σκεφτεί ότι ο τρόπος που ερμηνεύει τα συμπτώματα είναι αυτός που του δημιουργεί παραπάνω άγχος.
 Να περπατήσει ή να καθίσει (εξαρτάται από τα συμπτώματα)
 Κρύο νερό στο πρόσωπο
 Ζεστό χαλαρωτικό μπάνιο
 Μασάζ στο κεφάλι
 Ζεστάνετε τα χέρια σας

Η αγοραφοβία είναι συνέπεια- επιπλοκή των κρίσεων πανικού;
Η κρίση πανικού κάποιες φορές μπορεί να εμφανίζει συνοσηρότητα με την αγοραφοβία.
Αγοραφοβία ονομάζουμε μια κατάσταση φόβου, όπου το άτομο αισθάνεται ότι δε μπορεί να διαφύγει από εκεί που βρίσκεται, ή είναι αβοήθητο σε περίπτωση που του συμβεί κάτι, όπως μια κρίση πανικού.

Πως αντιμετωπίζεται αυτό το πρόβλημα ;
Με ψυχοθεραπεία. Η πιο αποτελεσματική προσέγγιση είναι η Γνωσιακή Συμπεριφορική. Ουσιαστικά, αυτό που κάνουμε είναι να ισορροπήσουμε τη σκέψη και να «σπάσουμε» το φαύλο κύκλο, να αυξήσουμε την αντοχή. Σημαντικό είναι να εξηγήσουμε ότι μείζονος σημασίας είναι η ερμηνεία που δίνει ο άνθρωπος στα συμπτώματα, για το λόγω αυτό προσπαθούμε να μειώσουμε την παρερμηνεία.

Επίσης, υπάρχει ακόμη μια μέθοδος που λέγεται EMDR, στην οποία γίνεται επεξεργασία κυρίως μέσω των οφθαλμικών κινήσεων, όπου αυτό βοηθάει τον εγκέφαλο να νιώθει πιο ήρεμος με τα συμπτώματα του πανικού και στη συνέχεια να δει με διαφορετικό μάτι, χωρίς πια να φοβάται τον πανικό και τα συμπτώματά του.
Σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί να χρειαστεί και φαρμακευτική αγωγή.

Σαββίνα Αναστασίου
Ψυχολόγος
Επιστημονική Υπεύθυνη του Animus Corpus.

*Περισσότερες πληροφορίες για τις παροχές υπηρεσιών του Animus Corpus, καθώς και για το βιογραφικό της Ψυχολόγου, στην ιστοσελίδα www.animuscorpus.gr
Add a comment...
Wait while more posts are being loaded