Profile

Cover photo
Kathir Erode
Lives in Erode
4,342 followers|995,891 views
AboutPostsPhotosYouTube

Stream

Kathir Erode

Shared publicly  - 
 
மழை தூறும் இந்த இரவில், கதகதக்கும் மாலை நேரத்து மணலில் வெற்றுக்காலில் நடக்க ஆசைப்படுகிறது மனது!
 ·  Translate
1
Add a comment...

Kathir Erode

Shared publicly  - 
 
பயண அனுபவத்தை மொத்தமாய் வாசிக்க....

1.
எல்லாமே வியப்பாகத்தான் இருக்கின்றது. திடீரென திட்டமிட்ட பயணம், அதில் மிகப்பெரிய செயல்திட்டங்கள். நான்கு இரவுகளும், நான்கரை பகல்களும் கொண்டிருக்கும் அந்த தருணத்தில் நாட்டின் முக்கால் பாகத்தை பயணித்துவிட வேண்டும். தினந்தோறும் ஒரு கூட்டம் அல்லது பயிற்சி வகுப்பு என விமானம் ஏறும்போதே மனது முழுக்க நிலை கொள்ளாமல்தான் இருந்தது. மதுரை விமான நிலையத்தில் விமானத்திற்காக பேருந்தில் அழைத்துச் செல்லப்பட்டு இறக்கிவிடப்பட்டபோது பொம்மை போன்று ஒரு குட்டி  விமானம் நின்றிருந்தது. நான் இதுவரை பயணித்ததில் மிகச்சிறிய விமானம் அது.

பகல் நேரப் பயணம் என்பதாலும், சிறிய விமானம், குறைவான உயரம் என்பதாலும் மதுரையிலிருந்து கொழும்பு நோக்கிக் கிளம்பிய விமானத்திலிருந்து அது பறந்து செல்லும் பாதையெங்கும் விரிந்து கிடக்கும் நிலத்தைக் காண முடிந்தது. நமக்கு கீழே மேகமும், அதன் கீழே பரந்துவிரிந்து கிடக்கும் நிலமுமென கண்ட காட்சிகள் அத்தனையும் சிலிர்ப்பூட்டக் கூடியவைதான். மேகங்களுக்கடியே நிலப்பரப்பில் கிடக்கும் நிழலும் மிக அழகான ஒன்று. கடலும் நிலமும் கலக்கும் இடம்தான் எத்தனை அழகு. இந்திய தேசத்தின் நிலப்பரப்பு முடிந்து இரண்டு நாடுகளுக்குமிடியே இருக்கும் கடல் மேல் பஞ்சு மேகங்களில் பறந்துகொண்டிருந்தது விமானம்.

பசுமை போர்த்திய நிலப்பரப்பு இலங்கையின் வான் வெளிக்கு வந்திருப்பதை உணர்த்தியது. நோக்கும் திசைதோறும் பசுமையென தென்னை மரங்கள் நிறைந்து கிடந்தன. சமீபத்திய மழைக்கு வளைந்து நெளிந்து செம்மண் நிறத்தில் ஓடும் ஆறு கனத்துக் கிடந்தது. ஆற்று வெள்ளம், சாலைகள் என அழகிய ஓவியமாய் விரிந்துகிடக்கிறது அந்த தீவு தேசம்.

2010, 2014 மற்றும் இப்போது என மூன்றாவது முறையாக இலங்கைக்குள் கால் பதிக்கிறேன். அன்று மாலை துவக்கும் கூட்டத்திலிருந்து அடுத்தடுத்த நாட்களுக்கு நீண்டு கொண்டிருக்கும் நிகழ்ச்சிகள் கொஞ்சம் கனமாக என்னை எனக்கு உணர்த்துகிறது. வேறெதில் கவனம் செலுத்தவிடாமல், மனசு முழுதும் எதிர்வரும் நிகழ்ச்சிகள் நிகழ்ச்சிகள் குறித்த ஒற்றைப் புள்ளியில் குவிந்துவிடுகிறது.

விமான நிலையத்திலிருந்து கொழும்பு செல்லும் எஸ்பிரஸ் ஹைவே முடிந்த இடத்திலிருந்து தேங்கித் தேங்கித்தான் வாகனங்கள் நகருகின்றன. பின் மதியப் பொழுது, பள்ளிகள் விடும் நேரம் என்பதால் நெரிசல் தவிர்க்க இயலாதது. கைதிகளும் மனிதர்கள்தான் என வெலிக்கடை சிறைச் சுவற்றில் எழுதியிருப்பதை கசந்த புன்னகையோடு கடக்கிறேன். பொதுவாக கொழும்பு நகருக்குள் இருப்பது வேறொரு தேசத்தில் இருப்பது போன்ற உணர்வைத் தருவதில்லை. பெரும்பாலான இடங்களில் தமிழ்ப் பலகைகள் இருப்பதும் ஒரு காரணம்.

மாலை 6 மணிக்கு ஸ்ரீ ராமகிருஷ்ண மிஷன் அரங்கைச் சென்றடைந்தேன். வாரத்தின் மைய நாளான புதன்கிழமையும் அந்த சிறிய அரங்கின் பெரும்பாலான நாற்காலிகள் நிரம்பியிருந்தன. ஆச்சரியமாக முன் வரிசை இருக்கைகளும் நிரம்பியே இருந்தன. மேலோட்டமான பார்வையில் 10 வயது பிள்ளைகள் முதல் 70 வயது நிரம்பிய மூத்தவர்கள் வரை அரங்கில் இருப்பதை உணர முடிந்தது. எந்த ஒரு அமைப்பின் கீழும் வராத, அழைப்பாளர்களின் நட்பு உறவு என பொதுமக்களாகவே அந்தக் கூட்டத்தினர் இருந்தனர். சிங்கப்பூருக்கு அடுத்து நிகழ்த்தும் வெளிநாட்டு உரை இது. சிங்கப்பூர் கூட்டத்தில் இருந்தவர்களில் மிகப்பெரும்பாலானோர் தமிழகத்தைச் சேர்ந்த தமிழர்கள். அவர்களுக்கும் எனக்கும் மொழி ஒன்றே. ஆனால் கொழும்பில் கூடியிருந்தவர்கள் நம் தொப்புள்கொடி உறவென்ற போதும், அவர்களின் தமிழும் என் தமிழும் வேறுவேறானவை. ஒரு வகையில் நம் ஊர் திரைப்படங்கள், தொலைக்காட்சித் தொடர்கள் எனப் பார்த்து தமிழகத்தின் கலப்புத் தமிழுக்கு அவர்கள் தயாராகவே இருக்கிறார்கள் என்பதை பின்னர் அறிந்துகொண்டேன். அதுவரை உரை முழுதும் நான் பேசும் தமிழ் அவர்களுக்குப் புரியுமா எனும் சிறு சந்தேகத்துடனே கூட்டத்தைக் கையாண்டேன்.

சுமார் 80 நிமிடங்கள் "வாழ்தலும் பிழைத்தலும்” தலைப்பில் பேசிய உரைக்குப் பின்னர், கூட்டத்தினர் கொடுத்த மதிப்புரை மகிழ்ச்சியைக் கொடுத்தது. குறிப்பாக உள்ளே அமர்ந்திருக்கும் தமது தாயிடம் ஏதோ ஒன்றை பெற்றுச்செல்ல வந்திருந்த மிக இளவயது மகள் ஒருவர், அம்மாவின் கட்டாயத்தின் பேரில் ஐந்து நிமிடம் மட்டுமே அமர்ந்திருப்பேன் எனும் நிபந்தனையோடு உள்ளெ வந்திருக்கிறார். வந்தவர், ஐம்பது நிமிடங்களுக்கும் மேலாக உரை முடியும்வரை அமர்ந்திருந்ததை அவரின் தாயார் ஆச்சரியமாக மீண்டும் மீண்டும் சுட்டிக் காட்டிக்கொண்டேயிருந்தார். எல்லாவற்றையும் எளிமைப்படுத்த இல்லம்தேடி வந்திருக்கும் நவீன மின்னணுக் கருவிகளின் பயன்பாட்டில் உலகம் சுருங்கி, உறவுகள் தொலைவிற்குச் சென்றுவிட்டது குறித்து உரையில் தெரிவித்த அச்சம் அவர்களுக்குள்ளும் ஊடுருவி இருப்பதை உணர முடிந்தது. கூட்டத்தை ஏற்பாடு செய்து, ஒழுங்குபடுத்தி செம்மையாக நடத்தி, மனதிற்கு நிறைவினை அளித்த திருமதி.மிதிலைச்செல்வி ஸ்ரீ பத்மநாதன் அவர்களுக்கு அன்பும் நன்றிகளும். முதல் கூட்டத்தின் பாராட்டு தந்திருந்த தன்னம்பிக்கையும் உற்சாகமும் அடுத்தடுத்த நிகழ்வுகள் குறித்த நம்பிக்கையை அதிகரித்திருந்தன.

2.
 யாழ்ப்பாணத்தில் மதியம் இரண்டு மணிக்குப் பேச வேண்டிய கூட்டம் நோக்கி மனது பயணிக்கத் தொடங்கியது. காலை நான்கு மணிக்கு வாகனம் ஒன்றில் யாழ்ப்பாணம் நோக்கி புறப்பட்டேன். சிலாபம், புத்தளம் என வாகனம் வடக்கு நோக்கி சீறிக்கொண்டிருந்தது. ஏற்கனவே 2010ல் அதே பாதையில் பேருந்தில் வவுனியா வரை சென்றிருந்ததால் ஓரளவு ஊரின் பெயர்கள் நினைவில் இருந்தன.

அநுராதபுரம் அருகே தாமரை இலையில் பரிமாறும் ஒரு சிறிய குடிசை உணவகத்தில் ஓட்டுனர் வண்டியை நிறுத்தினார். ஊனம் அடைந்த ஒரு முன்னாள் ராணுவ வீரர் அதை நடத்துகிறார். அவரின் குடும்ப உறுப்பினர்களே சமைத்து பரிமாறுகிறார்கள். அந்தக் காலை நேரத்து பசிக்கு இடியாப்பம், புட்டு, தேங்காய் சொதி என சுவையான உணவு. அவர்களின் சமையலில் நிறைய காய்கறிகளைப் பயன்படுத்துகின்றனர். நாமே எடுத்து உண்டும் வகையில் உணவு வகைகள் வரிசையாக அணிவகுத்திருக்கின்றன. எடுத்து உண்டுவிட்டு நாம் சொல்லும் கணக்குக்கு காசு வாங்கிக் கொள்கிறார். விடிகாலை விழிப்பு, ஊட்டியிருந்த பசிக்கு ஏதுவான உணவு அது.

வவுனியா, தாண்டிகுளம் ஓமந்தை என ஏ9 வீதியில் வாகனம் சீறுகிறது. 2010ல் யாழ்ப்பாணம் வரை செல்ல முயன்றபோது ஓமந்தை சோதனைச் சாவடியில் அனுமதி மறுக்கப்பட்ட இடத்தை அடைந்தோம். இப்போது வாகனப் பதிவு மட்டும் கட்டாயமாக்கப்பட்டுள்ளது. முறிகண்டி, மாங்குளம், கிளிநொச்சி, பரந்தன், ஆனையிறவு என ஏற்கனவே செய்திகளில் வாசித்து வாசித்து பழக்கப்பட்ட ஊர்களின் பெயர்கள்.  போர் நடந்து ஆறு ஆண்டுகள் நிறைவடையும் நிலையில், ஏ9 நெடுஞ்சாலையின் இரு பக்கங்களிலும் போர் நடந்ததற்கான சுவடுகள் கவனமாக அகற்றப்பட்டிருக்கின்றன. குறிப்பாக தலை முறிந்த பனை மரங்கள் ஏராளமாக இருந்ததாகவும் இப்போது அகற்றப்பட்டுவிட்டதாகவும் தெரிவித்தார்கள். போர் வெற்றியைக் கொண்டாடும் வகையிலான போர் நினைவு அடையாளங்கள் இரண்டு இடங்களில் கண்ணில் பட்டன. குறிப்பாக கிளிநொச்சியில் மட்டும் வீழ்ந்துகிடக்கும் பிரமாண்ட நீர் தொட்டி அப்படியே விட்டுவைக்கப்பட்டிருக்கிறது.

7 மணி நேர பயணத்திற்குப் பிறகு 11 மணியளவில் யாழ்ப்பாணத்தை அடைந்தோம். தமிழகத்தின் ஒரு நகரத்திற்குள் இருக்கும் உணர்வு. குறிப்பாக பெயர் பலகைகள் நல்ல தமிழிலும், ஆங்கிலத்திலும் மட்டுமே அமைக்கப்பட்டுள்ளன. சிங்களம் எங்கும் கண்ணில் பட்டதாக நினைவில்லை. ராஜபக்‌ஷேவை புகழ்ந்து வைக்கப்பட்டிருக்கும் பிரமாண்டமான ஃப்ளக்ஸ் பேனர்களும் ஓரிரு இடங்களில் இருப்பது கண்ணில்பட்டபோது ஆச்சரியமாக இருந்தது.

சிறிய ஓய்விற்குப் பிறகு உரையாற்ற வேண்டிய வீரசிங்கம் மண்டபத்திற்குச் சென்றோம். தம் கனவுகளை பிள்ளைகள் மேல் சுமத்தும் பெற்றோர்களிடம் பேச வேண்டும் என முன்பு தெரிவிக்கப்பட்டிருந்தாலும், அரங்கில் மகளிர் மட்டுமே அமர்ந்திருந்தனர். பெரும்பாலானோர் அம்மாக்களாக இருந்ததால் உரை எளிதாக அமைந்துபோனது. உரை நிறைவில் கேள்விகளுக்கான நேரத்தில் வந்த சுவாரஸ்யமான கேள்விகள் கூட்டத்தை அர்த்தப்படுத்தின.

”எதையும் நம்புகள் என பிள்ளைகளை நிர்பந்திக்காதீர்கள். சந்தேகம் கொள்ளவும், கேள்விகள் கேட்கவும் அனுமதியுங்கள்” எனப் பேசிய பிறகு... ”வாஸ்து சாஸ்திரப்படிதான் வீடு கட்டனும்னு சொன்னா... அதெல்லாம் எதுக்குனு எதிர்த்து கேள்வி கேட்கும் பிள்ளைகளை எப்படி சமாளிக்கலாம்” என கேள்வி கேட்டவரிடம் நான் வாங்கிய பல்பு எனக்கே பிடித்திருந்தது.

குழந்தைகள் மேல் ஏவி விடப்படும் பாலியல் வன்முறை படிப்படியாக உயர்ந்து வருவது குறித்த அச்சத்தை பங்கேற்பாளர் ஒருவர் விளக்கமாகத் தெரிவித்தார். ஆட்களை இனம் கண்டாலும் அவர்களை எதுவும் செய்யமுடியவில்லை எனும் இயலாமையை வெளிப்படுத்தியபோது என்ன சொல்வதெனத் தெரியவில்லை. நிகழ்ச்சிக்கு ஏற்பாடு செய்திருந்த திருமதி.ராதை பாஸ்கரன் அவர்களின் அன்பிற்கும், ’யாழ்’ நினைவுப்பரிசுக்கும் மனம் நெகிழ்ந்த நன்றிகளும் வணக்கங்களும்.

நிகழ்ச்சி முடிவடைந்தவுடன் மீண்டும் அங்கிருந்து கிளிநொச்சி நோக்கி பயணம். அடுத்த நாள் பயிலரங்கு நடைபெறும் இடத்திலேயே தங்கும் அறை ஒதுக்கப்பட்டிருந்தது. மிகச் சமீபத்தில் கட்டப்பட்டிருக்கும் ஒரு உணவகம் அது. ஐந்து ஆண்டுகளுக்குள் உருவாகியிருக்கும் நகரம் என்பது புரிந்தது.

வெள்ளிக்கிழமை காலை இலங்கை வடக்கு மாவட்டங்களில், மார்க்கெட்டிங் துறையில் இருப்போரில் 48 நபர்களுக்கு இலக்குகளை நிர்ணயித்தல், நேர நிர்வாகம், தன்னம்பிக்கையை மேம்படுத்துதல் ஆகிய தலைப்புகளில் காலை 9 மணி முதல் மாலை 4.30 மணிவரை பயிலரங்கம் ஒன்றை நடத்தினேன். பலதரப்பட்ட வயதுகளில் இருக்கும் ஆற்றல்மிகு இளைஞர் படை அது. வவுனியா, மன்னார், யாழ்ப்பாணம், முல்லைத்தீவு ஆகிய மாவட்டங்களிலிருந்து வந்து கலந்துகொண்டார்கள். இரண்டு நாட்களாய் அங்கிருக்கும் மனிதர்களிடையே உரையாற்றியிருந்தாலும், உரை நிகழ்த்துவதற்கும், பயிலரங்கிற்கும் நிறைய வேறுபாடுகள் உண்டு. ஆனாலும் மிக அருமையாக ஒத்துழைத்த அந்த பங்கேற்பாளர்களே அன்றைய நிகழ்வின் மகிழ்ச்சிக்கும் வெற்றிக்கும் காரணம்.

அடுத்த நாள் மட்டக்களப்பு நகரில் இதே போன்றதொரு பயிலரங்கு இருப்பதால் மாலை 5 மணிக்கு புறப்பட்டோம். கிளிநொச்சியிலிருந்து எதிர்பாராத பயணமாக பரந்தன், முல்லைத்தீவு, திரிகோணமலை வழியாக இரவு 11 மணியளவில் மட்டக்களப்பு நகரைச் சென்றடைந்தோம்.

சனிக்கிழமை காலை 10 மணி அளவில் மட்டக்களப்பு பயிலரங்கு தொடங்கியது. வடகிழக்கு மாவட்டங்களில் குறிப்பாக திரிகோணமலை, மட்டக்களப்பு மண்டலங்களில் மார்க்கெட்டிங் துறையில் இருப்போரில் 44 நபர்களுக்கு இலக்குகளை நிர்ணயித்தல், நேர நிர்வாகம், தன்னம்பிக்கையை மேம்படுத்துதல் ஆகிய தலைப்புகளில் மாலை 5.30 மணிவரை பயிலரங்கம் ஒன்றை நடத்தினேன். ஏற்கனவே இரண்டு கூட்டம், ஒரு முழுநாள் பயிலரங்கம், 800 கி.மீ தொலைவுக்கு மேல் பயணம், குறைவான உறக்கம் என சற்றே உடலளவில் தொய்வடைந்திருந்தேன். அந்த நிலையில் மீண்டும் ஒரு முழுநாள் பயிலரங்கில் ஈடுபடுவது மிகச் சவாலானதாய் இருக்குமென்றும் காலையில் அச்சம் இருந்தது. ஆனால் மிக இணக்கமாக, ஆர்வமாக, ஒத்துழைப்போடு இருந்த பங்கேற்பாளர்கள் அந்த நாளை மறக்கவியலாத ஒரு அழகிய தினமாக மாற்றி எனக்குப் பரிசாக தந்திருந்தார்கள்.

3.
 ஆறு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு முற்றிலுமாக சிதைக்கப்பட்ட கிளிநொச்சி நகர் ஏ-9 நெடுஞ்சாலையை ஒட்டிய பகுதிகளில் பார்க்கும்போது பளிச்சிடும் ஒரு நகரமாய்த் தெரிகிறது. மிக அகலமான சாலையும், சாலையின் நடுவே நிற்கும் பெரிய கம்பங்களில் இரு பக்கமும் தலை கவிழ்ந்த விளக்குகளும் கற்பனையில் இருந்த கிளிநொச்சியைக் கலைத்துவிட்டு புதியதொரு நகரமாக பார்வை வழியே மனதிற்குள் சேமிக்க வைக்கின்றது. சாலையின் இருமருங்கிலும் அடர்த்தியாய் எழும்பியிருக்கும் கடைகள் கிளிநொச்சியை ஒரு பரபரப்பான நகராக வெளிச்சமிட முயற்சிக்கின்றன. நெடுஞ்சாலைகள் தவிர்த்த பகுதிகளில் இப்படியான சீரமைப்பு ஏற்படுத்தப்பட்டிருக்கிறதா என்ற கேள்வியைத் தவிர்க்க முடியவில்லை. போரின் வடுவாக கிளிநொச்சியில் வீழ்ந்துகிடக்கும் மிகப்பிரமாண்டமான ஒரு தண்ணீர் தொட்டி மட்டுமே கிடக்கிறது. ”இனியொரு அழிவுக்கு வாய்ப்பளிக்க மாட்டோம்” என்பதுபோன்ற வாசகமொன்று எழுதப்பட்டிருப்பதை சில நொடிகள் காண்கிறேன்.

பரந்தனிலிருந்து முதுகுக்குப் பின்னே சூரியன் மறையத் துவங்கும் அந்த மாலை பொழுதில் ஏ-35 நெடுஞ்சாலையில் கிழக்கு நோக்கி வாகனம் சீறுகிறது. சின்னச்சின்ன ஊர்கள் கடந்துபோகின்றன. சாலைகளின் இருபக்கமும் வளம் மிகுந்த வயல்வெளிகளாய்த் தென்படுகின்றன. வயலொன்றில் ட்ராக்டர் சேற்று உழவுப் பணியில் இருக்கிறது. இன்னும் ஆழ்துளைக் கிணறுகளுக்கு இரையாகாமல், குளங்களையும், ஏரிகளையும் நம்பியிருக்கும் வளமான பகுதி அது. சாலையோரங்களில் ஆங்காங்கே இந்திய அரசின் அசோகச் சின்னமிட்ட பலகைகள் வைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. வடக்கின் சீரமைப்புக்கான இந்தியாவின் திட்டங்கள் குறித்த பலகைகளாக இருக்கலாம்.

விஸ்வமடு கடக்கிறது. அப்போதுவரை எனக்கு அந்த வழியாகப் பயணிக்கப்போகிறோம் என்பது தெரியாது. கிளிநொச்சியிலிருந்து மட்டக்களப்பு செல்ல வேண்டும். நானாக எனக்குள் ஒரு வரைபடம் வரைந்து வைத்திருந்தேன். அதன்படி வவுனியா, அநுராதபுரம் வழியாகத்தான் போவோம் என நினைத்திருந்தேன். எந்த வழியாகப் போகிறோம் எனக் கேட்கிறேன். புதுக்குடியிருப்பு, முல்லைத்தீவு, ட்ரிங்கோ, பேட்டிக்லோ என ஓட்டுனர் சொல்கிறார்.

புதுக்குடியிருப்பு, முல்லைத்தீவு என்பதை கேட்டவுடன் என்னவோ ஒரு இருண்மை மனதைக் கவ்வுகிறது. இதெல்லாம் இறுதிக்கட்ட போர் நடந்த பகுதிகள் எனப் புரிகிறது. உடன் வருபவர் இறுதி யுத்தத்தின் பின்னால், கெடுபிடிகள் தளர்த்தப்பட்ட பிறகு புதுக்குடியிருப்பில் இருந்த புலிகள் இயக்கத் தலைவர் பிரபாகரன் அவர்களின் வீட்டை வந்து பார்த்த அனுபவத்தை விவரிக்கிறார். நிலமட்டத்திற்கு மேல் மிகச் சாதரணமாய்த் வீடு தெரிந்தாலும், தரைக்குக் கீழே மிகப்பாதுகாப்பாய் விரிந்திருந்ததை, சுவர்கள் தடிமனாய், மிகப் பாதுகாப்பானதாய் இருந்ததைக் கண்டு தெற்கிலிருந்து வந்த மக்கள் வியந்ததாகவும், 80 அடி ஆழம் கொண்டிருந்த பெரிய நீச்சல் தடாகம் ஒன்று இருந்ததாகவும், அது கடற்புலிகள் பயிற்சி பெறுவதற்காகப் பயன்படுத்தப் பட்டதாகவும் சொல்கிறார். புலிகளின் கட்டுமானங்கள் கற்பனையே செய்துபார்க்க முடியாத அளவிற்கு இருந்ததை பார்த்தோர் எல்லோரும் வியந்ததாகக் கூறுகிறார்.

அந்தப் பகுதியை பார்த்துவிட வேண்டுமெனும் தவிப்பு கூடுகிறது. செல்லமுடியுமா எனக் கேட்கிறேன். நேரம் ஆகிவிட்டபடியால் செல்லமுடியாது என்றும் மேலும் அங்கு ஒன்றுமே இப்போது இல்லையென்றும் சொல்கிறார் ஓட்டுனர். வடக்கில் தமிழ்கூட்டமைப்பின் வெற்றிக்குப் பிறகு அந்த வீடு நினைவுச்சின்னமாக மாற்றப்பட்டுவிட்டால் என்ன செய்வது என்ற அச்சத்தில் இலங்கை அரசு அப்படி ஒரு வீடு மற்றும் ஆழமான தடாகம் ஆகியவை இருந்ததற்கான சுவடுகளே இல்லாமல் அழித்துவிட்டதாகவும் சொல்கிறார். ஏதேதோ நினைவுகள் நிரம்பித் தத்தளிக்க, இறுகிய மனதோடும், மிக மெல்லிய நடுக்கத்தோடும் அமர்ந்திருக்கிறேன்.

புதுக்குடியிருப்பு தாண்டியபிறகு ஓட்டுனர் வேகத்தை குறைக்கிறார். வலது பக்கம் ஒரு ராணுவக் குடிலும், இடதுபக்கம் நம்மூர் தீம் பார்க் நுழைவாயிலை நினைவூட்டும் ஒரு பிரமாண்டமான நுழைவு வாயிலும் தெரிகிறது. நுழைவு வாயிலருகே வாகனத்தை நிறுத்த எதிர்பக்கத்திலிருந்து ராணுவ வீரர் ஒருவர் வருகிறார். இருவரும் சிங்களத்தில் ஏதோ பேசுகிறார்கள். ஓட்டுனர் ’ஆறு மணிக்கு மேல் அனுமதி இல்லையாம்’ எனச் சொல்லிவிட்டு, ’தமிழில் எதும் பேசாதீங்க’ எனச் சொல்லிவிட்டு இறங்கிச் செல்கிறார். பின்னால் வந்து நிற்கும் ஒரு ராணுவ வாகனத்தில் இருப்பவர்களுடன் ஏதோ பேசுகிறார். திரும்பிவந்து ‘சீக்கிரம் போய் பார்த்துட்டு வாங்க, எதும் பேசாம பார்த்துட்டு வந்துடுங்க’ அனுப்புகிறார். நுழைவு வாயிலின் இடப்புறம் ஆங்கிலத்திலும் சிங்களத்திலும் எழுதப்பட்ட ”வார் மியூசியம்” என்ற பலகை தென்படுகிறது. பொதுவாக அனைத்து இடங்களிலும் சிங்களம், தமிழ், ஆங்கிலம் என எழுதப்பட்டிருந்தாலும், வார் மியூசியம் என்பதில் மட்டும் தமிழ் தவிர்க்கப்பட்டு சிங்களம் மற்றும் ஆங்கிலத்தில் மட்டுமே எழுதப்பட்டிருக்கிறது.

உள்ளே கண்ணுக்கெட்டிய தொலைவிற்கு புலிகள் பயன்படுத்திய பலவிதமான படகுகள், போர் தளவாடங்கள் நிலமெங்கும் பரவிக்கிடக்கின்றன. நீருக்குள் மூழ்கிக் கிடப்பதுபோலவும், மூச்சு முட்டுவதுபோலும் ஒருகணம் உணர்கிறேன். விதவிதமான வடிவங்களில், விதவிதமான அளவுகளில் கற்பனையே செய்ய முடியாத அளவிற்கு, வரிசையாக படகுகள் எண்கள் இடப்பட்டு கிடத்தப்பட்டிருக்கின்றன. சிறிய நிலப்பரப்பிற்குள் இருந்துகொண்டு, இதையெல்லாம் எப்படி உருவாக்கி இருப்பார்கள் என்பதை கற்பனை செய்யவே முடியாத ஆச்சரியங்களோடு ஒன்றிலிருந்து மற்றொன்றுக்கு நகர முடியாமல் மலைத்து நிற்கிறேன். விதவிதமான வடிவத்தில் குண்டுகளும், நீர்மூழ்கி சாதனங்களுமென திசைகள் தோறும் பரவிக் கிடக்கின்றன.  அத்தனை உருவாக்கங்களும், உழைப்புகளும் இறுதியில் ஒரு இயக்கத்தின் தோல்வியின் அடையாளமாய், ராணுவ வெற்றியின் முழக்கமாய் கிடக்கின்றனவே எனும் குமைச்சல் உலுக்குகிறது. தங்களின் ஆளுகைக்குள் இருந்த சிறிய நிலப்பரப்பில், கடலை மட்டுமே உலகின் வாசலாக வைத்துகொண்டு எப்படி இத்தனை படகுகளை, இத்தனை கருவிகளை புலிகளால் உருவாக்க முடிந்தது எனும் ஆச்சரியத்தில் தத்தளிக்கிறேன். அப்படியான உருவாக்கங்களுக்குப் பின்னால் இருந்த அறிவும், தெளிவும் குறித்து நினைக்கவே சிலிர்க்கிறது. ஆனாலும் ஆச்சரியங்களும், சிலிர்ப்புகளும் ஒரு கடும் வருத்தத்திற்குள்ளேயே தோய்ந்து போவதையும் கசப்புடன் உணரவும் முடிந்தது.

வார் மியூசியம் அருகே ஒரு குளத்தின் மையத்தில், ராணுவ வெற்றியைக் கொண்டாடும் பிரமாண்டமான சிலையொன்று இருப்பது அரை இருளில் தெளிவற்றுத் தெரிகிறது.

இலங்கையில் ஒட்டுமொத்தமாகப் பயணித்ததில் அகலத்தில் சற்று குறைவாக இருந்தாலும் ஏ-35 சாலைதான் மிக மிக நேர்த்தியான சாலை என்பேன். வாகனத்தில் மிகச்சன்னமான குலுங்களைக்கூட உணர்த்திடாத சாலை. மனது குலுங்க ஆயிரமாயிரம் காரணங்களும் நினைவுகளும் காலத்திற்கும் இருக்கும்போது, உடல் குலுங்காவிட்டால் என்ன?. மிகச்சரியாக ஆறு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு அந்தப்பகுதியெங்கும் எழுந்தடங்கிய மரண ஓலங்களும், பறிக்கப்பட்ட உயிர்களும், சிதைக்கப்பட்ட உடல்களும் குறித்து நினைக்க மனது இன்னும் வேகமாகக் குலுங்குகிறது.

வனப்பகுதி போல் ஒரு இடத்தைக் கடக்கிறோம். இடது புறச் சாலையோரம் சுமார் நூறு மீட்டர் தொலைவிற்கு ஒரு குடில் என ராணுவத்தினர் துப்பாக்கியோடு அமர்ந்திருப்பதையும் காண முடிந்தது. 2010ல் தாண்டிகுளத்திலிருந்து ஓமந்தை வரை ஏ9 சாலையில் பயணித்தபோதும் இதே போன்று பார்த்தது நினைவிற்கு வந்தது. வெளியிலும், மனது முழுக்கவும் இருள் சூழ பாதை தீர்ந்துகொண்டேயிருந்தது. முகப்பு விளக்கோடு வாகனம் விரைந்துகொண்டிருக்கிறது. பயணம் நீண்டு கொண்டிருந்தது.

4.
இலங்கை வந்திருந்ததன் நோக்கத்தில் 90% சதவிகிதம் நிறைவாய்க் கடந்துவிட்ட நிம்மதியில் அந்த சனி இரவு கனமற்றதாய் இருந்தது. மட்டக்களப்பின் விடியல் ஆச்சரியமும் அதிசயமுமானது. அவர்களின் நேரம் இந்திய நேரமே என்றாலும் மட்டக்களப்பு இலங்கையின் கிழக்குக் கோடியில் இருக்கின்றது. காலை 5.30 மணிக்கு வெளிச்சம் சுள்ளென்று அடிக்கிறது. அவர்கள் இரவை அணுகும் விதமும் அலாதியானது. இரவு 9 மணிக்கு நகரமே வெறிச்சோடிப்போகிறது. உணவகங்களில் அதற்கு மேல் உணவு கிடைப்பதில்லை. விடியலில் சரியாக எழுந்து முன்னிரவுப் பொழுதில் உறங்கிவிடும் ஒரு காலத்திய வாழ்க்கையை அவர்கள் தற்போது வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறார்கள்.

ஞாயிறு காலை அங்கிருக்கும் திருச்செந்தூர் முருகன் கோவிலுக்கு அழைத்துச் சென்றார்கள். அது சுனாமியால் பாதிக்கப்பட்ட கோவில். அருகிலேயே புதிதாக ஒரு கோவில் உருவாக்கப்பட்டு சாமி கடலைப் பார்க்கும் வண்ணம் வைத்திருக்கிறார்கள்.

அதன்பின்னர், கல்லடியில் ஒரு கூட்டத்தில் பேசிவிட்டு கொழும்பு திரும்ப வேண்டும். போர், சுனாமி போன்ற காரணங்களால் வாழ்க்கைத் துணையை இழந்த பெண்கள் ”பெண்கள் சுயதொழில் அபிவிருத்தி சங்கம்” எனும் அமைப்பில் சுயதொழில் செய்து வருகிறார்கள். இந்திய அரசாங்கம் அவர்களை குஜராத்திற்கு அழைத்து வந்து தையல் மற்றும் ஆடை வடிவமைப்பு பயிற்சியளித்து, அவர்களுக்கு தையல் இயந்திரம் அளித்து சுயமாய் தொழில் செய்யவும், வாழவும் வழிவகுத்திருக்கிறது.

வாழ்க்கையின் மிகக் கடுமையான சவால்களை எதிர்கொண்டு, தனித்த பாதையில் நடைபோடும் அவர்களின் தன்னம்பிக்கையும் உழைப்பும் கண்டு வியப்பாக இருந்தது. சிறிது நேரம் அவர்களோடு, தையல் தொழில், துணி கொள்முதல், வியாபாரம், இன்றைய வாழ்க்கைநிலை ஆகியவற்றை மட்டும் பொதுவாக கேட்டுவிட்டு உரையாற்றினேன். ஒரு வார்த்தைகூட தயாரிப்பின்றி பேசிய முதல் கூட்டம் அது. அவர்களின் கண்களில் தெரியும் நம்பிக்கையும், ஆற்றலுமே அரை மணி நேரம் என்னை மிக இயல்பாக பேசவைத்தது.

திட்டமிட்டிருந்த கடமைகளில் 100% நிறைவேறிவிட்டது என்ற மகிழ்ச்சியோடு மட்டக்களப்பில் இருந்து கொழும்பு நோக்கி பயணத்தை துவங்கினோம். தோரயமாக ஆறு மணி நேரம் ஆகலாம் என ஓட்டுனர் தெரிவித்தார். இரவு மூன்று மணிக்கு சென்னைக்கு விமானம்.

மனது கடந்து போயிருந்த நான்கு நாட்களின் ஓட்டம் குறித்து அசைபோட ஆரம்பித்தது. நான்கு நகரங்கள், மூன்று கூட்டங்கள், இரண்டு முழுநாள் பயிலரங்கு, புதுக்குடியிருப்பில் பார்த்த வார் மியூசியம், சந்தித்த ஒரு போராளி தம்பதியினருடன் உரையாடல், ஆயிரம் கி.மீ தொலைவுக்கும் மேலான சாலைப் பயணம் என எல்லாம் கலந்த சற்றே கனத்த நிம்மதியான மனநிலை. ஏற்ற பணியை திடமாக முடித்திருந்த பெருமிதம் பெரும் ஊக்கமாய் இருந்தது.

சமூக வலைதளங்களால் என்ன கிடைத்துவிடப்போகிறது என்ற மேம்போக்கான கேள்விக்கான பதிலுக்கான விடையாக நான் இந்த இலங்கைப் பயணத்தையும் குறிப்பிட விரும்புகிறேன். நிறைவான பயிலரங்கிற்கும் பயணத்திற்கும் பேருதவியாய் இருந்த மஞ்சுபாஷினியின் நட்பும்கூட ஃபேஸ்புக் வாயிலாக கிடைத்ததே. பயிலரங்குகளில் உடனிருந்து, உடன் பயணப்பட்டு என இந்தப் பயணத்தில் அவர் எடுத்துக்கொண்ட சிரமங்களும் உழைப்பும் நன்றிகளுக்கு அப்பாற்பட்டது.

மாலை கொழும்பு சென்ற பிறகு நேரம் இருந்தால் ஒரு கூட்டத்தில் பேச முடியுமா என மஞ்சு கேட்டார். வந்த பணி நிறைவடைந்த மனநிலையில் இருந்த எனக்கு புதிதாய் ஒன்றை ஏற்றுக்கொள்வதில் தயக்கம் இருந்தது. கடந்த நான்கு நாட்களுமே கிட்டத்தட்ட தேர்வு எழுதும் மாணவனின் மனநிலையை ஒத்ததுதான். குறிப்பாக கல்லடிக் கூட்டம் முடிந்தவுடன் ”மிஷன் கம்ளீடட்” எனும் அக்கடா மனநிலை. குறித்த தேர்வுகளை எழுதிமுடித்தவனிடம் இன்னொரு கேள்வித்தாளைக் கொடுத்து எழுத முடியுமா எனும் சூழல் அது.  ”சரிங்க… கொழும்பு போயிட்டு பார்த்துக்கலாம்” என்று அப்போதைக்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்தேன். அந்த முற்றுப்புள்ளியை அவர் காற்புள்ளியாக நினைத்துக்கொண்டிருக்கலாம்.

வாகனம் இலங்கையை கிட்டத்தட்ட குறுக்காக பிரிக்கும் மையப் பகுதியில் பொலன்னறுவை, தம்புள்ள, குருணாகல, நீர்க்கொழும்பு வழியில் விரைந்து கொண்டிருந்தது. ஏ11, ஏ6 சாலைகள் மிகத் தரமாய் இருக்கின்றன. தம்புள்ள – குருணாகல இடையே சாலை விரிவாக்கம் செய்யப்படுவதால் சற்று அவதியான பயணம். மற்றபடி இலங்கையின் சாலைகள் மிகத் தரமான சாலைகள்தான்.

இலங்கையின் மையப்பகுதி மலை, காடு, பெரிய நீர்நிலைகள், ஆறு என திரும்பிய திசை தோறும் மிக அழகானதாய், செழிப்பானதாய், பச்சையை அடர்த்தியாக போர்த்தியிருக்கின்றது. நான்கு நாள் பயணத்தில் கிட்டத்தட்ட முக்கால் பகுதி இலங்கையை சாலை வழியே பயணித்தாகிவிட்டது. இதில் என்றைக்கு மறக்க முடியாத ஒரு நபர் ஓட்டுனர் ”அனுரா”.

வியாழன் அதிகாலையில் புறப்பட்டபோது பின்னிருக்கையில் தூங்கும் மனநிலையோடு அமர்ந்து கொண்டேன். அவர் வாகனம் ஓட்டும் விதம் ஏனோ பிடிக்கவில்லை. திடீரென சீறுவது, திடீரென வேகம் குறைப்ப, முன்னால் செல்லும் வாகனத்தை கடக்காமல் நெருக்கியபடியே செல்வது என கடுமையான பயணமாக, கலங்கடிக்கிற ஓட்டுனராகவே மனதில் பட்டார். ஒரு கட்டத்தில் உறக்கம் பிடிக்காமல் முன் இருக்கைக்கு இடம் பெயர்ந்தேன்.

சாலைகளை கவனிக்க ஆரம்பித்தேன். வேகமாகவும் மெதுவாகவும் செல்கின்ற காரணம் புரிபட ஆரம்பித்தது. இலங்கையின் நெடுஞ்சாலை முழுவதும் மிகத் தெளிவாக கோடுகள் போடப்பட்டிருக்கின்றன. வளைவுகளில் சாலை நடுவே தொடர் கோடுகள் போடப்பட்டிருக்கின்றன. மற்ற இடங்களில் இடைவிட்ட கோடுகள் வரையப்பட்டிருக்கின்றன. இடது பக்கம் பேருந்துகள் நிறுத்தம் என்பதைக் குறிக்கும் வகையில் இடது ஓரம் செல்லும் கோட்டில் ஒரு பெட்டி வடிவம் இணைக்கப்பட்டிருக்கிறது. மக்கள் கடந்து செல்லும் இடங்களில் குறுக்காக மஞ்சள் கோடுகள் போடப்பட்டிருக்கின்றன. குறிப்பிட்ட இடைவெளிகளில் தலைக்கவசம் அணிந்த போக்குவரத்துக்கு காவலர்கள் இருவர் நின்று கொண்டிருக்கின்றனர்.

இடைவிட்ட கோடுகள் இருக்கும் இடத்தில் மட்டுமே முன்செல்லும் வாகனங்களை முந்துகிறார். தொடர் கோடு போடப்பட்டிருக்கும் இடங்களில், அது ஆள் நடமாட்டமே இல்லாத வனமாக இருந்தாலும் வேகத்தைக் குறைத்து கோட்டிற்குள் உள்ளடங்கியே செல்கிறார். இருசக்கர வாகனத்தை கோட்டிற்குள் ஒதுங்க முடியாவிட்டால் கோடு முடியும் வரை மெதுவாகச் செல்கிறார். கோட்டை தாண்டியபிறகே வாகனம் சீறி தாண்டுகிறது. மனிதர்கள் கடப்பதற்காக குறுக்கு கோடுகள் போட்ட இடம் ஆள்நடமாட்டமே இல்லாத பகுதியாக இருந்தாலும் வேகத்தைக் குறைத்து விடுகிறார், வாகனங்களை ஒதுங்குவதில்லை. சாலையைக் கவனிக்க ஆரம்பித்த சில மணி நேரங்களிலேயே, அவர் எத்தனை அற்புதமான ஓட்டுனர் என்பதைப் புரிந்துகொண்டேன். பயணித்த சுமார் 1200 கி.மீ பயணத்தில் சுமார் 15 முறைகூட ஹார்ன் அடித்திருக்கமாட்டார். ஒருபோதும் வாகனத்திலும் மோதிவிடுவது போலும், சடன் ப்ரேக் போட்டு நிலைகுலையச் செய்யவும்  இல்லை. ஒரே ஒரு முறை மட்டும் கை பேசியில் ஒரு அழைப்பில் நான்கைந்து நொடிப்பொழுது பேசினார்.

போக்குவரத்து விதிகளை முழுதும் மதிக்கும், அதை நேசிக்கும் திறன்வாய்ந்த, ஒழுக்கம் நிறைந்த ஒரு ஓட்டுனரால் மட்டுமே நான்கு நாட்கள் இரவு பகல் பாராத நீண்ட பயணங்களை நுண்ணியதொரு சங்கடமுமின்றி சாத்தியப்படுத்த முடியும். ஆகச்சிறந்த ஒரு சாரதியைப் பெற்றதில் மட்டற்ற மகிழ்ச்சியும் பெருமிதமும். இந்தப் பாராட்டைக்கூட அவர் அறிந்துகொள்ளவோ, படிக்கவோ சாத்தியமில்லை. காரணம் தமிழ் வாசிக்க, பேசத் தெரியாத ஒரு சிங்களர் அந்த ”அனுரா”

இலங்கையின் மொத்தப் பயணத்திலும் தலைக்கவசம் அணியாத இருசக்கர வாகன ஓட்டிகளை நான் பார்க்கவேயில்லை. பின்னால் அமரும் வயதான பெண்மணிகள் முதல் முன்னால் அமரும் சிறிய குழந்தைகள் வரை தலைக்கவசம் அணிந்தே பயணிக்கின்றனர். தலைக்கவசம் அணிவதால் தலையைச் சாய்த்து தோளில் அழுத்தியபடி செல்போன் பேசிக்கொண்டு போகும் ஆட்களைக் காண சாத்தியமில்லை. ஒரே ஒரு ஆள் மட்டும் தலைக்கவசத்திற்குள் செல்போனை சொருகிக்கொண்டு பேசிய படி சென்றதைக் கண்டேன்

கொழும்பினை நெருங்குகையில் கொழும்பு கூட்டம் பற்றிய விபரங்களைக் கேட்டேன். இரத்மலானை எனும் இடத்தில் இருக்கும் "சக்தி இல்லம்" என்ற சிறுவர் இல்லத்தில், நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட சிறுவர் சிறுமியர் "மனித நேயம்" என்னும் அமைப்பின் ஆதரவில் பராமரிக்கப் படுகிறார்கள். வசதி குறைந்த குடும்பக் குழந்தைகள், பெற்றவர்களால் கைவிடப்பட்ட குழந்தைகளென பலதரப்பட்ட 3 - 20 வயதுகளில் இருக்கும் மாணவ மாணவிகள் அவர்கள்.

மனிதநேய அமைப்பின் நிர்வாகியாகிய திருமதி. கைலாசபிள்ளை அலைபேசியில் பேசினார். அவர் குழந்தைகள் குறித்து பேசியதும், அவர்களுக்கான தேவைகள் குறித்து விளக்கியதும், என்னில் அதுவரையிருந்த தடுமாற்றங்களைத் துடைத்து முழுமனதாக ஒப்புக்கொள்ள வைத்தது. அங்கு சென்றபின்தான், தெரிந்தது புதன்கிழமை கொழும்பில் முதலாவதாய்ப் பேசிய கூட்டத்தில் அங்கிருந்து விடுதிக்காவலர்களும், பிள்ளைகளும் பங்கேற்றிருந்தனர் என்பது.

திருமதி. கைலாசபிள்ளை அவர்கள் கவனத்தில் கொள்ளுமாறு குறிப்பிட்டிருந்த தளங்களையொட்டியே அவர்களிடம் பேசினேன். ஒருவகையில் சரியான நேரத்தில் அவர்களுக்குத் தேவைப்படுபவை அதுதான் என்பதை பலதரப்பட்ட வயதிலிருந்த பிள்ளைகள் ஆழ்ந்து கவனிக்க ஆரம்பித்ததில் புரிந்துகொண்டேன். தயக்கங்களுக்குப் பின்னே அமைந்திருந்தாலும் அவசியமான ஒரு கூட்டம்தான் அது என்பதில் மிகப்பெரிய ஒரு நிம்மதியும் மகிழ்ச்சியும்.

-
 ·  Translate
9
1
Mohanraj Santhanam's profile photo
 
நெகிழ்வு நெகிழ்வு
 ·  Translate
Add a comment...

Kathir Erode

Shared publicly  - 
12
ரோஸ்விக் ணா's profile photo
 
பேசுறதை வீடியோ எடுத்துப் போடுங்க மேயர். நாங்களும் கேப்போம்ல
 ·  Translate
Add a comment...

Kathir Erode

Shared publicly  - 
 
பதினோர் பேரு கொண்ட குழுவின் வேலை....
 ·  Translate
4
Joseph Paulraj's profile photoJosephine Mary's profile photo
2 comments
 
Ha.. ha... modi kita irrukudhu ungala lettera!!!
 ·  Translate
Add a comment...
Have him in circles
4,342 people
Nanda Gopal's profile photo
Rk Guru's profile photo
KRISHNAMOORTHY BASKARAN's profile photo
M.ASHRAFF ALI CWA's profile photo
Sathish MasS's profile photo
Durai Raj's profile photo
zoye zarnyi's profile photo
Mahalingam m's profile photo
Rameshkumar Thangaraj's profile photo

Kathir Erode

Shared publicly  - 
 
எங்கூர்ல மழ, கூதலடிக்குதுனு சொன்னா இந்த ஒலகம் நம்பவா போவுது!?
 ·  Translate
8
sm.pravin balu's profile photo
 
Nambanum..
Because Naanum Erode la thaan irucken
mazhai kotti theerckirathu..
Add a comment...

Kathir Erode

Shared publicly  - 
22
1
Satheesh Kumar's profile photo
Add a comment...

Kathir Erode

Shared publicly  - 
 
366ம் நாள் சாதனையாக...!

ஆங்காங்கே வைக்கப்பட்டிருக்கும் ”தூய்மை இந்தியா” விளம்பர பலகைகளில் படிந்திருக்கும் தூசியையாவது துடையுங்கள்!
 ·  Translate
7
ALAGAPPAN ARUMUGAM's profile photo
 
செயலற்ற அரசாக......

மோடியின் ஓராண்டு ஆட்சியில் மதக் கலவரங்கள், மத மாற்றங்கள், மற்றும் தாய் மதம் என்ற போர்வையில் சில வன்முறைகள் என நடந்தை சாதனையாக கூறலாம்.

கறுப்பு பணத்தை மீட்போமென்ற என்ற தேர்தல் வாக்குறுதியை நிறைவேற்றாதது கூட சாதனையாக கூறலாம்.

வெளி நாட்டுப் பயணங்கள், ஒப்பந்தங்கள், உடன் படிக்கைகள் என்ற பெயரில் பணத்தை வீணாக்கி, வெளி நாட்டில் வில், அம்பு விடுவது கூட சாதனை தான்.

ஓரே ஆண்டில், 18 முறை வெளி நாட்டு பயணம் மேற் கொண்டும், இன்னும் வளர்ச்சிப்பணிகளுக்கான எந்த திட்டங்களும் வகுக்க படவில்லை என்பதும் கூட ஒரு சாதனை தானே!.

மனிதர்களை காயபடுத்தியும், சர்ச்சை ஏற்படுத்தும் வகையில் பேசும் மத்திய மந்திரிகள் மீது எந்த நடவடிக்கையும் எடுக்கப்படவில்லை என்பதும் ஒராண்டு சாதனை தானே.

தற்போதய நிலவரபடி உலக அளவில் கச்சா எண்ணெய் விலைக் குறைந்து இருக்கிறது.

ஆனால், நம நாட்டில், ஆம் இந்தியாவில் விலை உயர்த்தப்பட்டு இருக்கிறது என்பதும் சாதனை தானே.

இந்திய ரூபாயின் மதிப்பு சரிவு என்பதை மறந்து மறைத்தும், ஊழலற்ற ஆட்சி என்று கூறிக் கொண்டு ஜெயாவை விடுவிப்பதும் ஓராண்டு சாதனையின் அடக்கம் தானே.

என்ன சொல்லி....என்ன எழுதி....என்ன பயன் வந்துவிட போகிறது.

முற்போக்கு சிந்தனையின்றி, மக்கள் புரட்சியின்றி அமையும் அரசுகள் எல்லாமே மக்கள் நலன் கருதாத செயலற்ற அரசாக தான் இருக்கும்.

ஆவன்னறூன
 ·  Translate
Add a comment...

Kathir Erode

Shared publicly  - 
 
ஈரோடு ரயில் என்ஜின் (டீசல் லோகோ செட்) பணிமனையில் Addiction எனும் தலைப்பில் நானும், நண்பர் மருத்துவர். செல்லா அவர்களுக்கும் அழைக்கப்பட்டிருந்தோம்.

உருமிக்கொண்டிருந்த ரயில் என்ஜின்களின் பணிமனையின் திறந்தவெளியில் பேசியது நினைவில் நிற்கும் ஓர் அனுபவம்.
 ·  Translate
12
Add a comment...

Kathir Erode

Shared publicly  - 
 
இலங்கை வந்திருந்ததன் நோக்கத்தில் 90% சதவிகிதம் நிறைவாய்க் கடந்துவிட்ட நிம்மதியில் அந்த சனி இரவு கனமற்றதாய் இருந்தது. மட்டக்களப்பின் விடியல் ஆச்சரியமும் அதிசயமுமானது. அவர்களின் நேரம் இந்திய நேரமே என்றாலும் மட்டக்களப்பு இலங்கையின் கிழக்குக் கோடியில் இருக்கின்றது. காலை 5.30 மணிக்கு வெளிச்சம் சுள்ளென்று அடிக்கிறது. அவர்கள் இரவை அணுகும் விதமும் அலாதியானது. இரவு 9 மணிக்கு நகரமே வெறிச்சோடிப்போகிறது. உணவகங்களில் அதற்கு மேல் உணவு கிடைப்பதில்லை. விடியலில் சரியாக எழுந்து முன்னிரவுப் பொழுதில் உறங்கிவிடும் ஒரு காலத்திய வாழ்க்கையை அவர்கள் தற்போது வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறார்கள். 

ஞாயிறு காலை அங்கிருக்கும் திருச்செந்தூர் முருகன் கோவிலுக்கு அழைத்துச் சென்றார்கள். அது சுனாமியால் பாதிக்கப்பட்ட கோவில். அருகிலேயே புதிதாக ஒரு கோவில் உருவாக்கப்பட்டு சாமி கடலைப் பார்க்கும் வண்ணம் வைத்திருக்கிறார்கள்.

அதன்பின்னர், கல்லடியில் ஒரு கூட்டத்தில் பேசிவிட்டு கொழும்பு திரும்ப வேண்டும். போர், சுனாமி போன்ற காரணங்களால் வாழ்க்கைத் துணையை இழந்த பெண்கள் ”பெண்கள் சுயதொழில் அபிவிருத்தி சங்கம்” எனும் அமைப்பில் சுயதொழில் செய்து வருகிறார்கள். இந்திய அரசாங்கம் அவர்களை குஜராத்திற்கு அழைத்து வந்து தையல் மற்றும் ஆடை வடிவமைப்பு பயிற்சியளித்து, அவர்களுக்கு தையல் இயந்திரம் அளித்து சுயமாய் தொழில் செய்யவும், வாழவும் வழிவகுத்திருக்கிறது. 

வாழ்க்கையின் மிகக் கடுமையான சவால்களை எதிர்கொண்டு, தனித்த பாதையில் நடைபோடும் அவர்களின் தன்னம்பிக்கையும் உழைப்பும் கண்டு வியப்பாக இருந்தது. சிறிது நேரம் அவர்களோடு, தையல் தொழில், துணி கொள்முதல், வியாபாரம், இன்றைய வாழ்க்கைநிலை ஆகியவற்றை மட்டும் பொதுவாக கேட்டுவிட்டு உரையாற்றினேன். ஒரு வார்த்தைகூட தயாரிப்பின்றி பேசிய முதல் கூட்டம் அது. அவர்களின் கண்களில் தெரியும் நம்பிக்கையும், ஆற்றலுமே அரை மணி நேரம் என்னை மிக இயல்பாக பேசவைத்தது.

திட்டமிட்டிருந்த கடமைகளில் 100% நிறைவேறிவிட்டது என்ற மகிழ்ச்சியோடு மட்டக்களப்பில் இருந்து கொழும்பு நோக்கி பயணத்தை துவங்கினோம். தோரயமாக ஆறு மணி நேரம் ஆகலாம் என ஓட்டுனர் தெரிவித்தார். இரவு மூன்று மணிக்கு சென்னைக்கு விமானம்.

மனது கடந்து போயிருந்த நான்கு நாட்களின் ஓட்டம் குறித்து அசைபோட ஆரம்பித்தது. நான்கு நகரங்கள், மூன்று கூட்டங்கள், இரண்டு முழுநாள் பயிலரங்கு, புதுக்குடியிருப்பில் பார்த்த வார் மியூசியம், சந்தித்த ஒரு போராளி தம்பதியினருடன் உரையாடல், ஆயிரம் கி.மீ தொலைவுக்கும் மேலான சாலைப் பயணம் என எல்லாம் கலந்த சற்றே கனத்த நிம்மதியான மனநிலை. ஏற்ற பணியை திடமாக முடித்திருந்த பெருமிதம் பெரும் ஊக்கமாய் இருந்தது.

சமூக வலைதளங்களால் என்ன கிடைத்துவிடப்போகிறது என்ற மேம்போக்கான கேள்விக்கான பதிலுக்கான விடையாக நான் இந்த இலங்கைப் பயணத்தையும் குறிப்பிட விரும்புகிறேன். நிறைவான பயிலரங்கிற்கும் பயணத்திற்கும் பேருதவியாய் இருந்த மஞ்சுபாஷினியின் நட்பும்கூட ஃபேஸ்புக் வாயிலாக கிடைத்ததே. பயிலரங்குகளில் உடனிருந்து, உடன் பயணப்பட்டு என இந்தப் பயணத்தில் அவர் எடுத்துக்கொண்ட சிரமங்களும் உழைப்பும் நன்றிகளுக்கு அப்பாற்பட்டது.

மாலை கொழும்பு சென்ற பிறகு நேரம் இருந்தால் ஒரு கூட்டத்தில் பேச முடியுமா என மஞ்சு கேட்டார். வந்த பணி நிறைவடைந்த மனநிலையில் இருந்த எனக்கு புதிதாய் ஒன்றை ஏற்றுக்கொள்வதில் தயக்கம் இருந்தது. கடந்த நான்கு நாட்களுமே கிட்டத்தட்ட தேர்வு எழுதும் மாணவனின் மனநிலையை ஒத்ததுதான். குறிப்பாக கல்லடிக் கூட்டம் முடிந்தவுடன் ”மிஷன் கம்ளீடட்” எனும் அக்கடா மனநிலை. குறித்த தேர்வுகளை எழுதிமுடித்தவனிடம் இன்னொரு கேள்வித்தாளைக் கொடுத்து எழுத முடியுமா எனும் சூழல் அது.  ”சரிங்க… கொழும்பு போயிட்டு பார்த்துக்கலாம்” என்று அப்போதைக்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்தேன். அந்த முற்றுப்புள்ளியை அவர் காற்புள்ளியாக நினைத்துக்கொண்டிருக்கலாம்.

வாகனம் இலங்கையை கிட்டத்தட்ட குறுக்காக பிரிக்கும் மையப் பகுதியில் பொலன்னறுவை, தம்புள்ள, குருணாகல, நீர்க்கொழும்பு வழியில் விரைந்து கொண்டிருந்தது. ஏ11, ஏ6 சாலைகள் மிகத் தரமாய் இருக்கின்றன. தம்புள்ள – குருணாகல இடையே சாலை விரிவாக்கம் செய்யப்படுவதால் சற்று அவதியான பயணம். மற்றபடி இலங்கையின் சாலைகள் மிகத் தரமான சாலைகள்தான்.

இலங்கையின் மையப்பகுதி மலை, காடு, பெரிய நீர்நிலைகள், ஆறு என திரும்பிய திசை தோறும் மிக அழகானதாய், செழிப்பானதாய், பச்சையை அடர்த்தியாக போர்த்தியிருக்கின்றது. நான்கு நாள் பயணத்தில் கிட்டத்தட்ட முக்கால் பகுதி இலங்கையை சாலை வழியே பயணித்தாகிவிட்டது. இதில் என்றைக்கு மறக்க முடியாத ஒரு நபர் ஓட்டுனர் ”அனுரா”.

வியாழன் அதிகாலையில் புறப்பட்டபோது பின்னிருக்கையில் தூங்கும் மனநிலையோடு அமர்ந்து கொண்டேன். அவர் வாகனம் ஓட்டும் விதம் ஏனோ பிடிக்கவில்லை. திடீரென சீறுவது, திடீரென வேகம் குறைப்ப, முன்னால் செல்லும் வாகனத்தை கடக்காமல் நெருக்கியபடியே செல்வது என கடுமையான பயணமாக, கலங்கடிக்கிற ஓட்டுனராகவே மனதில் பட்டார். ஒரு கட்டத்தில் உறக்கம் பிடிக்காமல் முன் இருக்கைக்கு இடம் பெயர்ந்தேன்.

சாலைகளை கவனிக்க ஆரம்பித்தேன். வேகமாகவும் மெதுவாகவும் செல்கின்ற காரணம் புரிபட ஆரம்பித்தது. இலங்கையின் நெடுஞ்சாலை முழுவதும் மிகத் தெளிவாக கோடுகள் போடப்பட்டிருக்கின்றன. வளைவுகளில் சாலை நடுவே தொடர் கோடுகள் போடப்பட்டிருக்கின்றன. மற்ற இடங்களில் இடைவிட்ட கோடுகள் வரையப்பட்டிருக்கின்றன. இடது பக்கம் பேருந்துகள் நிறுத்தம் என்பதைக் குறிக்கும் வகையில் இடது ஓரம் செல்லும் கோட்டில் ஒரு பெட்டி வடிவம் இணைக்கப்பட்டிருக்கிறது. மக்கள் கடந்து செல்லும் இடங்களில் குறுக்காக மஞ்சள் கோடுகள் போடப்பட்டிருக்கின்றன. குறிப்பிட்ட இடைவெளிகளில் தலைக்கவசம் அணிந்த போக்குவரத்துக்கு காவலர்கள் இருவர் நின்று கொண்டிருக்கின்றனர்.

இடைவிட்ட கோடுகள் இருக்கும் இடத்தில் மட்டுமே முன்செல்லும் வாகனங்களை முந்துகிறார். தொடர் கோடு போடப்பட்டிருக்கும் இடங்களில், அது ஆள் நடமாட்டமே இல்லாத வனமாக இருந்தாலும் வேகத்தைக் குறைத்து கோட்டிற்குள் உள்ளடங்கியே செல்கிறார். இருசக்கர வாகனத்தை கோட்டிற்குள் ஒதுங்க முடியாவிட்டால் கோடு முடியும் வரை மெதுவாகச் செல்கிறார். கோட்டை தாண்டியபிறகே வாகனம் சீறி தாண்டுகிறது. மனிதர்கள் கடப்பதற்காக குறுக்கு கோடுகள் போட்ட இடம் ஆள்நடமாட்டமே இல்லாத பகுதியாக இருந்தாலும் வேகத்தைக் குறைத்து விடுகிறார், வாகனங்களை ஒதுங்குவதில்லை. சாலையைக் கவனிக்க ஆரம்பித்த சில மணி நேரங்களிலேயே, அவர் எத்தனை அற்புதமான ஓட்டுனர் என்பதைப் புரிந்துகொண்டேன். பயணித்த சுமார் 1200 கி.மீ பயணத்தில் சுமார் 15 முறைகூட ஹார்ன் அடித்திருக்கமாட்டார். ஒருபோதும் வாகனத்திலும் மோதிவிடுவது போலும், சடன் ப்ரேக் போட்டு நிலைகுலையச் செய்யவும்  இல்லை. ஒரே ஒரு முறை மட்டும் கை பேசியில் ஒரு அழைப்பில் நான்கைந்து நொடிப்பொழுது பேசினார்.

போக்குவரத்து விதிகளை முழுதும் மதிக்கும், அதை நேசிக்கும் திறன்வாய்ந்த, ஒழுக்கம் நிறைந்த ஒரு ஓட்டுனரால் மட்டுமே நான்கு நாட்கள் இரவு பகல் பாராத நீண்ட பயணங்களை நுண்ணியதொரு சங்கடமுமின்றி சாத்தியப்படுத்த முடியும். ஆகச்சிறந்த ஒரு சாரதியைப் பெற்றதில் மட்டற்ற மகிழ்ச்சியும் பெருமிதமும். இந்தப் பாராட்டைக்கூட அவர் அறிந்துகொள்ளவோ, படிக்கவோ சாத்தியமில்லை. காரணம் தமிழ் வாசிக்க, பேசத் தெரியாத ஒரு சிங்களர் அந்த ”அனுரா”

இலங்கையின் மொத்தப் பயணத்திலும் தலைக்கவசம் அணியாத இருசக்கர வாகன ஓட்டிகளை நான் பார்க்கவேயில்லை. பின்னால் அமரும் வயதான பெண்மணிகள் முதல் முன்னால் அமரும் சிறிய குழந்தைகள் வரை தலைக்கவசம் அணிந்தே பயணிக்கின்றனர். தலைக்கவசம் அணிவதால் தலையைச் சாய்த்து தோளில் அழுத்தியபடி செல்போன் பேசிக்கொண்டு போகும் ஆட்களைக் காண சாத்தியமில்லை. ஒரே ஒரு ஆள் மட்டும் தலைக்கவசத்திற்குள் செல்போனை சொருகிக்கொண்டு பேசிய படி சென்றதைக் கண்டேன்

கொழும்பினை நெருங்குகையில் கொழும்பு கூட்டம் பற்றிய விபரங்களைக் கேட்டேன். இரத்மலானை எனும் இடத்தில் இருக்கும் "சக்தி இல்லம்" என்ற சிறுவர் இல்லத்தில், நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட சிறுவர் சிறுமியர் "மனித நேயம்" என்னும் அமைப்பின் ஆதரவில் பராமரிக்கப் படுகிறார்கள். வசதி குறைந்த குடும்பக் குழந்தைகள், பெற்றவர்களால் கைவிடப்பட்ட குழந்தைகளென பலதரப்பட்ட 3 - 20 வயதுகளில் இருக்கும் மாணவ மாணவிகள் அவர்கள்.

மனிதநேய அமைப்பின் நிர்வாகியாகிய திருமதி. கைலாசபிள்ளை அலைபேசியில் பேசினார். அவர் குழந்தைகள் குறித்து பேசியதும், அவர்களுக்கான தேவைகள் குறித்து விளக்கியதும், என்னில் அதுவரையிருந்த தடுமாற்றங்களைத் துடைத்து முழுமனதாக ஒப்புக்கொள்ள வைத்தது. அங்கு சென்றபின்தான், தெரிந்தது புதன்கிழமை கொழும்பில் முதலாவதாய்ப் பேசிய கூட்டத்தில் அங்கிருந்து விடுதிக்காவலர்களும், பிள்ளைகளும் பங்கேற்றிருந்தனர் என்பது.

திருமதி. கைலாசபிள்ளை அவர்கள் கவனத்தில் கொள்ளுமாறு குறிப்பிட்டிருந்த தளங்களையொட்டியே அவர்களிடம் பேசினேன். ஒருவகையில் சரியான நேரத்தில் அவர்களுக்குத் தேவைப்படுபவை அதுதான் என்பதை பலதரப்பட்ட வயதிலிருந்த பிள்ளைகள் ஆழ்ந்து கவனிக்க ஆரம்பித்ததில் புரிந்துகொண்டேன். தயக்கங்களுக்குப் பின்னே அமைந்திருந்தாலும் அவசியமான ஒரு கூட்டம்தான் அது என்பதில் மிகப்பெரிய ஒரு நிம்மதியும் மகிழ்ச்சியும்.

-
 ·  Translate
12
Add a comment...

Kathir Erode

Shared publicly  - 
 
போக்குவரத்து விதிகளை முழுதும் மதிக்கும், அதை நேசிக்கும் திறன்வாய்ந்த, ஒழுக்கம் நிறைந்த ஒரு ஓட்டுனரால் மட்டுமே நான்கு நாட்கள் இரவு பகல் பாராத நீண்ட பயணங்களை நுண்ணியதொரு சங்கடமுமின்றி சாத்தியப்படுத்த முடியும். ஆகச்சிறந்த ஒரு சாரதியைப் பெற்றதில் மட்டற்ற மகிழ்ச்சியும் பெருமிதமும். இந்தப் பாராட்டைக்கூட அவர் அறிந்துகொள்ளவோ, படிக்கவோ சாத்தியமில்லை. காரணம் தமிழ் வாசிக்க, பேசத் தெரியாத ஒரு சிங்களர் அந்த ”அனுரா”

http://maaruthal.blogspot.in/2015/05/4.html
 ·  Translate
6
Add a comment...

Kathir Erode

Shared publicly  - 
 
கடந்த 3 வருங்களில் அதிகமாகப் பரப்பப்பட்ட வதந்தி செங்கோட்டையன், சி.வி.சண்முகம், ஜெயக்குமாருக்கு மந்திரிப் பதவி கிடைக்கும் என்பதுதான்
 ·  Translate
8
Add a comment...

Kathir Erode

Shared publicly  - 
 
இன்னிக்கு டிவியில் போடுற எல்லா ”ஃப்ளாஷ் நியூஸும்” ஏற்கனவே மக்களுக்கு தெரிந்தவை என்பதுதான் உச்சபட்ச காமடியே!
 ·  Translate
12
Add a comment...
People
Have him in circles
4,342 people
Nanda Gopal's profile photo
Rk Guru's profile photo
KRISHNAMOORTHY BASKARAN's profile photo
M.ASHRAFF ALI CWA's profile photo
Sathish MasS's profile photo
Durai Raj's profile photo
zoye zarnyi's profile photo
Mahalingam m's profile photo
Rameshkumar Thangaraj's profile photo
Work
Occupation
Business
Basic Information
Gender
Male
Story
Introduction
Kathir
Places
Map of the places this user has livedMap of the places this user has livedMap of the places this user has lived
Currently
Erode
Links
Contributor to