Profile cover photo
Profile photo
bakalie.com
3 followers -
bakalie.com to miejsce pełne zdrowia i smaku, a zarazem rzetelna baza wiedzy. Naszą misją jest pokazanie, że zdrowie jest smaczne.
bakalie.com to miejsce pełne zdrowia i smaku, a zarazem rzetelna baza wiedzy. Naszą misją jest pokazanie, że zdrowie jest smaczne.

3 followers
About
Posts

Post has attachment
Wiesz czym różni się kawa arabika od robusty? Jeśli nie to ten artykuł jest specjalnie dla Ciebie.

Sprawdź, jaka jest różnica między uprawą, składem, przede wszystkim smakiem i aromatem między robustą a arabiką.
Add a comment...

Post has attachment
Kokos to nie tylko przepyszne wiórki, ale również woda kokosowa, która dzięki ogromnej ilości zalet jest coraz częściej spożywana zarówno przez gwiazdy, jak i zwykłych ludzi dbających o swoje zdrowie.

Woda kokosowa to źródło minerałów i witamin. W składzie znajdziemy potas, magnez, żelazo, fosfor, cynk, czy mangan, a także witaminy z grupy B i C.

Woda kokosowa polecana jest naturalnym izotonikiem polecanym osobom narażonym na stres, zmagającym się z anemią czy hipokalemią. Pomaga również w walce z ciśnieniem krwi, cholesterolem LDL i zapobiega miażdżycy.

Jak widać, jej właściwości zdrowotne nie mają końca, jednakże warto zwrócić uwagę również na wady wody kokosowej.

Dowiedz się więcej o zaletach i wadach wody kokosowej na naszej stronie!
Add a comment...

Post has attachment
Bakalie w diecie przyszłej mamy? Zobacz, dlaczego warto spożywać amarantus będąc w ciąży.

Amarantus zawiera wiele składników odżywczych i minerałów niezbędnych zarówno dla samej mamy, jak i dla rozwijającego się płodu. W jego składzie można znaleźć niezwykle istotny dla kobiet w ciąży, jak i starających się o dziecko kwas foliowy, a także bardzo duże ilości magnezu, wspomagającego pracę układu nerwowego i redukcję stresu.

Amarantus jest również bogaty w błonnik pokarmowy pozwalający prawidłowo funkcjonować naszemu układowi pokarmowemu. Dzięki dużej ilości błonnika kobiety w ciąży mogą zapobiec zaparciom oraz hemoroidom, które są częstymi dolegliwościami w czasie ciąży. Ponadto amarantus jest źródłem zdrowych kwasów tłuszczowych, które skutecznie zmniejszą poziom cholesterolu, zapobiegając zakrzepom.

Amarantus będzie również świetną propozycją dla wegetarianek lub kobiet, które w pierwszych tygodniach ciąży cierpią na nadwrażliwość węchową i nie są w stanie spożywać dań mięsnych, gdyż bogaty jest w niezwykłe ilości białka.
Add a comment...

Post has attachment
Bakalie to źródło energii, dzięki wysokiej zawartości witamin i minerałów. Suszone owoce oraz orzechy zawierają dużą ilość witaminy E, która jest bardzo silny antyoksydantem, a także witaminę B6 pozytywnie wpływającą na układ nerwowy.

Dzięki zawartości potasu i magnezy, bakalie są niezbędne dla zdrowia serca, mięśni i układu nerwowego. Ponadto wpływają pozytywnie na absorpcję wapnia i pomagają utrzymać równowagę hormonalną. Ze względu na fakt, że bakalie nie zawierają cholesterolu, dlatego są polecane osobom po zawałach, jak i w trakcie leczenia chorób sercowo-naczyniowych.

Dodatkowo kolejną zaletą spożywania bakalii jest fakt, że zawierają dużą ilość cukrów prostych, co sprawia, że zapewniają szybki zastrzyk energii. Jest to wiec świetna i zdrowa alternatywa dla słodyczy czekoladowych, czy kolejnej kawy.
Add a comment...

Post has attachment
Orzechy pekan to źródło drogocennych witamin, dzięki którym możemy w odpowiedni sposób zadbać o nasze zdrowie i wygląd.

Witamina E, A, cynk, kwas foliowy oraz fosfor zawarty w orzechach pekan świetnie wpływa na stan włosów i skóry. Mają one właściwości odmładzające, gdyż pozbywają się wolnych rodników odpowiedzialnych za przedwczesne starzenie się skóry, a dzięki występowaniu L-argininy wpływają pozytywnie na wzrost włosów, dlatego zalecane są dla mężczyzn z problemem łysienia.

Ponadto orzechy pekan wpływają pozytywnie na serce za sprawą nasyconych kwasy tłuszczowych wraz z antyoksydantami, a także wspomagają trawienie i odchudzanie.

Główną zaletą orzechów pekan są właściwości anty-proliferacyjne kwasu elagowego, dzięki którym zmniejszamy ryzyko zachorowania na raka!

Dowiedź się więcej o właściwościach zdrowotnych orzechów pekan w naszym artykule!
Add a comment...


Chałwa i jej początki

Chałwa jest jednym z podstawowych słodkich dań rejonu od Bałkanów do Indii i w każdym z nich występuje pod przeróżnymi postaciami. Istnieje bardzo wiele jej wersji. Podstawowa chałwa, wynaleziona od Bałkanów przez Turcję to zwykły, prosty deser. Jej najbardziej popularna wersja przygotowywana jest poprzez gotowanie semioliny i formowanie jej w kulki. Kulki te są kolejno słodzone miodem bądź syropem z winogron nazywanym – pekmez.


Grecka chałwa

Dla Greków, chałwa jest jednym z najważniejszych słodyczy, szczególnie odmiana przygotowana z Tahini, sprzedawana w formie bloków lub w kształcie cegły. Tego typu chałwa nazywana jest Makadenikos Halvas ( Macedońska chałwa). Sprzedaje się ją na wagę i występuje naturalna, o smaku czekolady, lub z dodatkiem orzechów. Grecy szczególnie lubią rozkoszować się Macedońską chałwą skrapiając ją sokiem z cytryny i posypując lekko cynamonem.

Występuje co najmniej pięć lub sześć rodzajów chałwy w samej Grecji. Najbardziej interesującym przepisem jest ten na chałwę której bazą jest ser – przepis pochodzi z niektórych rejonów północnej Grecji oraz Wysp Egejskich. W tych wersjach, świeży ser z mleka owiec jest stopniowo podgrzewany, aż większość jego tłuszczu się oddzieli. Miesza się go z cukrem, czasem z niewielką ilością mąki. Danie utrzymuje się na niewielkim ogniu, ciągle mieszając, aż stanie się prawie płynne, jednakże wciąż gęste, coś w rodzaju prymitywnego fondue.

Równie smaczną jest chałwa pochodząca z Tesalii. Według jednego, starego przepisu, chałwa z Tesalii – sousamohalva – składa się z pasty sezamowej Tahini, skrobi pszennej, ciecierzycy i cukru. W Farsali, w okolicy Volos, znana jest gładka i jedwabista chałwa nazywana tam sapoune lub Halva Farsalon. Przygotowywana jest z mąki ryżowej o nieprzeźroczystej, tłustej konsystencji, podawana z dodatkiem palonego cukru bądź innych chrupiących składników.

Istnieją także twarde, białe chałwy nazywane – kommat halvas – bardzo zbliżone do nugatu, który to jest nafaszerowany orzechami włoskimi i niezwykle popularny w cukierniach i piekarniach Saloników. Halva tis Rinas to upieczona wersja chałwy z semioliny, tradycyjnie znana pod zwykłą nazwą halva i najczęściej goszczącą w większości domów.

Chałwa w Turcji

Pomimo, że chałwę można odnaleźć we wszystkich zakątkach Grecji, wygląda na to, że jej etymologia i prawdopodobnie pochodzenie dania jest Tureckie. W nawiązaniu do klasycznego, Tureckiego słownika, słowo halva, po Turecku znaczy słodki, jego rozumienie zaś zostało przez lata przekształcone i obecnie dotyczy jednej konkretnej słodyczy.

W Tureckiej Książce Kucharskiej, Nevin Halici pisze, że chałwa – lub helva- jak nazywa się ją w Turcji – jest najstarszym deserem w Tureckiej kuchni. Wspomniano o niej w XIII wieku w dziełach Mevlana Jalaluddina –i Rumi, który stworzył filozofię harmonii i współpracy. Wiele dań zostało opisanych w dziełach Mevlana, między innymi dwa rodzaje chałwy, jedna przygotowana z syropu winogronowego - pekmez helvas oraz ta przygotowana z migdałów nazywana badem helvasi. W XV wieku, podczas rządów Sułtana Sulejmana Wspaniałego, kiedy to Pałac Topkapi był stale poszerzany i tętniący życiem, kuchnie zostały przebudowane i zaprojektowane tak by posiadać specjalnie utworzone trzy kopuły nazywane – Helvvahane lub Domem Helvy, służące do przygotowywania wielu odmian i rodzajów chałwy.

Do XVII wieku, elita Istambułu organizowała spotkania zwane ucztami chałwowymi, jednakże różniły się one znacznie od ich Greckich pierwowzorów. Na tychże ucztach chałwowych, słodycz była serwowana jako przerywnik pomiędzy sesjami dyskusji i zabaw. W niektórych rejonach Anatolii, do dziś dnia organizowane są uczty chałwowe.

Dziś, chałwa jest nadal niezwykle popularną słodyczą w Turcji, spożywaną przy specjalnych okazjach, lecz w szczególności w przypadkach czczenia narodzin i śmierci. Można odnaleźć wiele przeróżnych wersji. Jedną z nich jest rzadki pudding przyrządzony z semioliny, w którą wmieszane jest gorące mleko. Przyprawia się go szafranem i pistacjami.

Typowym daniem pogrzebowym jest Kara Topak Helva, które przyrządza się brązowiąc mąkę i ziarna sezamu w maśle, dodając syrop winogronowy i orzechy włoskie. Miksturę ugniata się jak ciasto i serwuje ciepłą (istnieje takie Tureckie powiedzenie : „niósł chałwę w swoich ramionach na znak, że ktoś umiera”).

Kolejna wersja Un Helvasi, przygotowana jest poprzez powolne brązowienie mąki w maśle, następnie dodawanie syropu cukrowego i orzechów pinii – nie migdałów ani pistacji. Irmik Helvasi, jest granulowanym puddingiem także przygotowywanym z semioliny i gorącego mleka. Chałwa jest również ulubionym prezentem wymienianym pomiędzy tureckimi kobietami.

Chałwy świata

Istnieje bardzo wiele wątpliwości kiedy chałwa jako danie, lub chociaż jej nazwa zaczęła przemieszczać się na południowy wschód z Turcji do Syrii i Libanu, Afganistanu i finalnie do Indii. Niektóre źródła mówią, że to Tureccy emigranci, nie Otomańscy konkwistadorzy, przywieźli ją do krajów arabskich kilkaset lat temu. Większość osób zaś zgadza się, że została przedstawiona w Indiach przez magnatów, w XVI wieku.

Spotykana jest także chałwa na bazie pasty sezamowej Tahini, do której dodawany jest zagęstnik zwany saponiną, ekstrakt z korzeni i kory drzewa nazywanego Saponaria Officinalis. Ta wersja występuje w Gulfie pod nazwą rahash, zaś w krajach Maghrebu pod nazwą halwa shamiyah.

W Bahrajnie, Kuwejcie i Katarze, spotykana jest sembosa helwah, wytworzona z mielonych migdałów, cukru, kardamonu, szafranu, wody różanej, mąki, oleju i wody. Składniki są wyrabiane i ugniatane na ciasto, następnie zaś smażone. Jest to danie bardzo popularne, lubiane i przygotowywane głównie na uczty weselne.

W Iranie i częściach Afganistanu, chałwa jest często tłumaczona jako ciasto szafranowe i jest w większości przypadków przygotowywana poprzez brązowienie na patelni mąki, następnie dodawanie syropu aromatyzowanego szafranem, wodą różaną i kardamonem. Mikstura jest rozsmarowywana w płaskim naczyniu i przystrajana pistacjami.

Co dziwne, w Iranie, czasami serwowana jest jako danie główne z kawałkami płaskiego, Perskiego chleba zwanego lavash i jest jednym z dań spożywanych w uczcie po Ramadanie. Irańczycy, przygotowują także płynną wersję chałwy, wykorzystując dokładnie te same składniki lecz z potrójną ilością wody. Jest ona podawana na ciepło.
Niektóre wersje tego deseru, jak Libańska helwhaat el Jibni, zawierają ser. W najmniej typowym przepisie, świeży, miękki ser jest moczony w wodzie, po czym odciskany. Dodaje się do niego semiolinę i syrop. Mikstura jest następnie rozsmarowywana na papierze do pieczenia, zawijana, cięta na kawałeczki i ponownie moczona w syropie. Nikos Stayroulakis i jego książka „ Książka kucharska Greckich Żydów ” wspomina serowe chałwy z Hani.

Jednakże ze wszystkich krajów wschodu, to Indie posiadają póki co najdziwniejsze przepisy na to lubiane na całym świecie danie. Indyjska Sooji Halwa zawiera większość składników, które Grecy wykorzystują do przygotowania chałwy, między innymi semiolinę, cukier i masło. Jednakże czasami ten deser o koloru pszenicy, w wersji Indyjskiej, pełen jest czarnych rodzynek i wręcz nasycony jest kardamonem. Jest to najczęściej przygotowywany deser w Indyjskich domach, bardzo często podawany z dodatkiem śmietany kremówki, oraz deser który tradycyjnie ofiaruje się w prezencie matkom karmiącym.

Niektóre z najbardziej smacznych i zarazem unikalnych Indyjskich chałw, przygotowywane są na wykwintne bankiety i uczty. Jedną z nich jest chałwa przygotowywana na bazie marchewki gotowanej w mleku kokosowym. Kolejnym przepisem zyskującym dobrą sławę na bankietach jest chałwa przygotowywana z dyni – gourd halwa, lub bananów – banana halwa ( występująca także w Turcji). Jednakże najbardziej unikalnym, Indyjskim przepisem jest dhall halwa, chałwa przygotowywana na bazie czarnej soczewicy, semioliny, wody różanej, kokosa i migdałów.

Świat chałwy jest niezwykle słodki, wielobarwny i zdecydowanie warty poznania!
Add a comment...

Post has attachment
Większość krajów europejskich corocznie świętuje Tłusty Czwartek. Na świecie popularny jest także wywodzący się ze Stanów Zjednoczonych Tłusty Wtorek inaczej nazywany Mardi Gras.
W dawnych czasach, w okresie Wielkiego Postu wstrzymywano się przed spożyciem mięsa, nabiału i jaj (Ortodoksyjni Chrześcijanie nadal to praktykują). Dlatego kucharze wymyślili sposób na smakowity rytuał przejścia. Tydzień przed Środą Popielcową rozpoczęto świętowanie Tłustego Czwartku. Dzień ten był jedynie początkiem celebracji i swój finał osiągał dzień przed Postem, w Tłusty Wtorek. Przez tzw. Tłusty tydzień zajadano się pączkami, naleśnikami i najróżniejszymi, tłustymi wypiekami.

Podczas gdy, okres Wielkiego Postu nie jest już dziś aż tak rygorystyczny, tradycje świętowania Tłustego Czwartku i Wtorku pozostały.

Bułgarski Kukeri

Kukeri to Bułgarski odpowiednik karnawału, podczas którego mężczyźni paradują przez miasta przebrani w maski, peruki i wielkie dzwony, mające na celu odstraszyć złe duchy i przegonić zimę.

Jest to również czas pełen świętowania. Na bułgarskich stołach znajdziemy wtedy dużą ilość smażonych potraw, mięsa oraz tradycyjnych mekitsi – pączków smażonych w głębokim tłuszczu, zbliżonych do serbskiego odpowiednika krofne.

Chorwackie Palacinke

Karnawał w Chorwacji nazywany jest również maskaradą. Również tutaj jego obchody trwają około tygodnia i swój punkt kulminacyjny mają w Niedzielę przed Środą Popielcową. Do chorwackich, karnawałowych smakołyków należą Palacinke- cienkie naleśniczki, faworki i smażone pączki.

Czeskie Koblihy

Karnawał w Czechach, traktowany jest jako symboliczne pożegnanie z mięsem. W tym kraju bardzo hucznie obchodzi się Ostatki, które prowadzą do okresu postu. Maski i kostiumy zakładane są przez mieszkańców w celu odstraszenia diabła i przegonienia zimy. Tłusty Czwartek celebruje się tutaj również krwawym rytuałem zwanym Zabijacka i tzw. Świńską ucztą- opartą na mięsie wieprzowym.

Wieprzowina i kiszona kapusta to podstawa karnawałowej, czeskiej uczty. Oczywiście na stołach nie może zabraknąć tłustych naleśników- podobnych do serbskich palacinków, ich grubszej odmiany- livance oraz pączków o nazwie koblihy- które w dużej mierze przypominają nasze, polskie pączki- nadziewanych dżemem, owocami, nugatem czy też kremem.

Węgierski Farsang

Karnawał na Węgrzech nazywany jest Farsang. Również tutaj ludzie świętują przebierając się w kostiumy i przerażające maski. Jako węgierskie, karnawałowe przysmaki możemy wyróżnić palacsinta – cieniutki naleśniczki, fargacsfank- węgierską odmianę pączków i smażone angielskie skrzydełka czyli popularne chruściki.

Litewski Uzgavens

Karnawał na Litwie nosi nazwę Uzgavens. Także w tym kraju przegania się złe duchy oraz zimę zakładając maski i peruki. Najpopularniejszymi, karnawałowymi przysmakami na Litwie są blynai- czyli naleśniki o wielkości dolara, których okrągły kształt przedstawia symboliczny powrót słońca. Podawane są zwykle z miodem, owocami i powidłami. Dużą popularnością cieszą się również nalesnikiyai- odpowiednik polskich naleśników oraz spurgos- czyli smażone pączki.

Polskie Ostatki

W Polsce Tłusty Czwartek zdecydowanie smakuje pączkami i faworkami. Istnieje przekonanie, że ten kto zje pączka w ten szczególny dzień zapewni sobie powodzenie i sukcesy w całym roku. Natomiast ominięcie tej tradycji może wiązać się z nadchodzącym pechem. Świętowanie okresu tuż przed Wielkim Postem, to w polskiej tradycji również wszelkiego rodzaju przystawki i śledzie. Ostatki obchodzone są hucznie i ze smakiem.

Rumuńskie Gogosi

W Rumunii nie obchodzi się Tłustego Czwartku ani Wtorku, lecz Ostatkową Niedzielę. Tego dnia, w rumuńskich domach znajdziemy całą masę gogosi i papanasi- tradycyjnych pączków nadziewanych czekoladą, dżemem, serem i owocami. Bardzo popularne są również clatite- czyli odmiana polskich naleśników.

Rosyjska Maslenitsa

Karnawał w Rosji nosi nazwę Maslenitsa. Jest okres tygodniowego świętowania, nazywany również tygodniem naleśników. Najczęściej jedzone wtedy są tradycyjne bliny, niewielkie placuszki podawane z kawiorem, kwaśną śmietaną, wędzonym łososiem bądź ze słodkimi dodatkami. W Rosji popularne są również blinchiki- rodzaj naleśników oraz pyshki- rosyjskie pączki.

Autor: Redakcja Bakalie.com

Photo
Add a comment...

Post has attachment
Arabowie są znani z zamiłowania do dobrego jedzenia i wspólnego spożywania posiłków. Kuchnia arabska opiera się na świeżych składnikach lokalnych, a że świat arabski jest rozległy, obejmuje bowiem swoim zasięgiem tereny od Bliskiego Wschodu do północnej Afryki, jego kuchnia jest różnorodna, bogata i pełna kontrastów.

W krajach arabskich popularne są zarówno pikantne i aromatyczne dania mięsne, jak i słodkie desery. Spożywa się tam różnego rodzaje mięsa – jagnięcinę, cielęcinę, drób i wołowinę. Nie jada się tylko wieprzowiny, która jest zabroniona w religii muzułmańskiej. Kuchnia arabska jest też bogata w warzywa. Jej nieodłącznym elementem jest ciecierzyca, ale bardzo często używa się też pomidorów, bakłażanów, papryki, cukinii, cebuli i czosnku. Arabowie nie jadają za to ziemniaków, które w kuchni tego rejonu zastępowane są ryżem bądź kuskusem. Kuchnia arabska bogata jest także w naturalne jogurty i biały ser.

Swój niepowtarzalny smak i aromat dania kuchni arabskiej zawdzięczają bogactwu przypraw i ziół. Bardzo popularne są przyprawy takie jak szafran, kurkuma, kardamon, cynamon, goździki, kolendra, mięta czy gałka muszkatołowa.

Owoce i bakalie w kuchni arabskiej

Bardzo ważnym elementem w kuchni arabskiej są też owoce i bakalie. Wykorzystuje się je nie tylko do przyrządzania dań słodkich, deserów, ale też dla podkreślenia smaków w wielu daniach wytrawnych, mięsnych.

W kuchni arabskiej wykorzystuje się m.in. :

- Berberys – kwaskowate jagody dodaje się do dań jednogarnkowych, a także omletów i potraw z ryżu.
- Sumak – dawniej kwaskowe owoce sumaku były w kuchni arabskiej dodatkiem zakwaszającym, dziś w Syrii, Palestynie, Libanie bądź Iraku sumak dodaje się do sałatek, ryb, drobiu oraz szaszłyków.
- Owoce tamaryndowca – w rejonie Zatoki Perskiej stosuje się je do nadawania słodko-kwaśnych nut smakowych potrawom rybnym i warzywnym.
- Kwiat róży – jest składnikiem konfitur i przyprawy ras-el-hanout. Z kolei woda różana, którą otrzymuje się przez silne rozcieńczenie olejku różanego, używana jest do perfumowania deserów.
- Pomarańcze – popularnym deserem w krajach arabskich jest sałatka pomarańczowa doprawiana wodą z kwiatów pomarańczy. W Maroku podaje się ją także na przekąskę.
- Limonki – w krajach arabskich przede wszystkim w Iranie, Iraku, rejonie Zatoki Perskiej oraz w Egipcie limonki stosowne są zamiast cytryn. Do dań dodaje się je w całości lub sproszkowane i gotuje razem z potrawą.
- Sezam – w kuchni wschodnioarabskiej i egipskiej z sezamu robi się pastę o nazwie tahini, która jest jednym z najpopularniejszych dodatków do dań arabskich. Jest ona składnikiem potraw takich jak hummus i baba ghanoush.
- Pigwa – przyrządza się z niej pikantne dania duszone, a także desery.
- Daktyle – obok mleka wielbłądziego były bazą diety beduinów. Do dziś są bardzo popularnym składnikiem diety w Krajach Zatoki Perskiej.

Bardzo ważne miejsce zajmują też w kuchni arabskiej świeże figi, mango, brzoskwinie, granaty, melony, arbuzy oraz rodzynki, orzechy i migdały.
PhotoPhotoPhotoPhotoPhoto
09.03.2018
6 Photos - View album
Add a comment...

Post has attachment
Jego historia sięga czasów średniowiecznych. W porównaniu z mlekiem krowim dłużej utrzymuje swoją świeżość. W jego składzie znaleźć możemy żelazo, błonnik, kwasy omega-3, witaminę A, D, fosfor oraz wapń. W porównaniu do mleka sojowego i ryżowego zawiera większe ilości witamin i minerałów. Stanowi ono również cenne źródło antyoksydantów, które działają prewencyjne w walce z nowotworami. Dzięki niskiemu poziomowi potasu i sodu obniża ciśnienie tętnicze krwi. Mleko migdałowe nie zawiera cukru mlecznego, dzięki czemu stosować je można w diecie bez-laktozowej. Dodatkowo w jego składzie nie ma kazeiny więc mogą je spożywać również osoby z nietolerancją glutenu.

Posiada niski indeks glikemiczny. Na sklepowych półkach dostępne są warianty słodzone i niesłodzone. Szklanka wersji niesłodzonej zawiera jedynie 30 kalorii.

Jak samodzielnie przygotować mleko migdałowe
1 szklankę migdałów zalewamy szklanką wody. Zostawiamy na całą noc. Po upływie tego czasu podgrzewamy je lekko, dodając kolejną szklankę wody. Wszystko miksujemy przez 2-3 minuty. Otrzymane mleko odcedzamy, najlepiej przez gazę, dobrze odciskając masę migdałową. Następnie papkę po raz kolejny zalewamy wodą i miksujemy. Ponownie odciskamy. Czynność w takiej samej kolejności wykonujemy po raz trzeci. Tak otrzymane mleko najlepiej przetrzymywać w słoiku w lodówce. Nadaje się do płatków śniadaniowych, kawy czy domowych wypieków. Powstałą papkę migdałową można oczywiście wykorzystać jako serek do naleśników, kanapek.

Autor: Redakcja Bakalie.com

Add a comment...

Post has attachment
Migdały i ich niesamowity wpływ na skórę, ciało i dietę

Migdały są doskonałym sposobem kontrolowania stanu naszej skóry, układu trawiennego i poziomu cholesterolu. Mogą stanowić bogate źródło energii ale także sprawdzają się jako cudowne remedium na problemy skórne. Istnieje wiele metod wykorzystywania migdałów do zapobiegania niebezpiecznym chorobom, między innymi nowotworom. Mogliście słyszeć o niesamowitym wpływie olejku migdałowego, który sprawia, że nasza skóra jest naturalnie gładka i delikatna. Ten bogaty w białko i błonnik produkt, pozwala uzyskać niewyobrażalne efekty, kiedy jest nakładany na skórę. Oto kilka metod, o których warto pamiętać.


Prosty peeling migdałowy:

Migdały mogą zostać wykorzystane jako szybki peeling oczyszczający skórę. Sprawią, że ciało zyska nieziemski blask i zostanie silnie odżywione. Dzięki tego typu zabiegom, skóra na długo pozostaje młoda i delikatna.


Przepis:

- pół szklanki migdałów

- 1 łyżka miodu

- 2 łyżki soku z cytryny

- woda – tyle by uzyskać konsystencję pasty

Migdały zamocz w wodzie na ok. 2-3 godziny. Po tym czasie odcedź, wymieszać z pozostałymi składnikami i zblenduj na pastę. Wykorzystuj miksturę jako naturalny peeling, kiedy tylko najdzie Cię ochota.


Migdałowy peeling do twarzy:

Peeling migdałowy do twarzy może być wykorzystywany do usuwania martwego naskórka z naszej twarzy. Ten przepis doskonale nadaje twarzy blasku , odświeżając i odmładzając skórę.


Przepis:

- 7 migdałów

- 2 łyżki mleka

- woda – tyle by uzyskać pastę

Namocz migdały w wodzie na ok. 2-3 godziny. Następnie odcedź, wymieszaj z mlekiem i zmiksuj. Możesz dodać niewielką ilość wody, jeśli zajdzie taka potrzeba.


Migdałowa maska na twarz:

Maska migdałowa może być nakładana na suchą i mocno zniszczoną skórę. Pomoże usunąć martwy naskórek z twarzy i szyi, równolegle zapobiegając występowania pryszczy.


Przepis:

- 1 łyżka proszku z migdałów

- 1 białko kurze

- 1 łyżka soku z cytryny

Wymieszaj wszystkie składniki i nakładaj miksturę na około 20 minut. Po tym czasie spłucz zimną wodą.

Olej migdałowy na sińce pod oczami:

Olej migdałowy to doskonały sposób na kontrolę sińców pod oczami. Weź kilka kropli olejku migdałowego i wmasuj w skórę pod oczami. Jeśli tą czynność będziecie powtarzać codziennie, istnieje duża szansa, że znacznie zmniejszycie głębokość sińców. Może Wam to zająć około 2 tygodni.



Przepis:

- 2 łyżki olejku migdałowego

- 1 łyżka cukru

- 1 jajko

Zmieszaj składniki i delikatnie wmasuj w skórę pod oczami. Wykonaj ten zabieg na twarz umytą wodą. Przed nałożeniem maseczki, nie myj skóry mydłem. Ten rodzaj maseczki sprawdzi się także dla skóry trądzikowej oraz jako kosmetyk wykorzystywany przy masażu relaksacyjnym.


Autor: Redakcja Bakalie.com
Strefa wiedzy
Strefa wiedzy
bakalie.com
Add a comment...
Wait while more posts are being loaded