Profile cover photo
Profile photo
Nicholas Papandreou
34 followers -
Biography
Biography

34 followers
About
Nicholas's posts

Post has attachment
Τελευταίο παράδειγμα πάλι από τον Άρθουρ Κλαρκ. Ένας ερευνητής, που είναι υπεύθυνος για τον μεγαλύτερο και ταχύτερο υπολογιστή στον κόσμο, κάποια μέρα ρωτάει τον υπολογιστή: «Υπάρχει Θεός;» Ο υπολογιστής δουλεύει μήνες ολόκληρους και τελικά απαντάει: «Αδυνατώ να απαντήσω Έλλειψη στοιχείων». Χίλια χρόνια μετά, όταν οι υπολογιστές ξεπερνούν πια την ανθρώπινη σκέψη, πάλι ένας ερευνητής ρωτάει τον υπολογιστή: «Υπάρχει Θεός;» Περνάνε μήνες και έρχεται η απάντηση: «Αδυνατώ να απαντήσω. Έλλειψη στοιχείων». Περνάνε άλλα δέκα χιλιάδες χρόνια. Ο τελευταίος άνθρωπος στη Γη, που δεν είναι παρά μια μορφή ζελέ με μια γκρίζα μάζα μυαλού πάνω σε μια εξαντλημένη Γη, θέτει πριν πεθάνει στον υπολογιστή την αιώνια ερώτηση. Ο υπολογιστής τώρα είναι τόσο μεγάλος, ώστε καταλαμβάνει όλη την επιφάνεια της Γης. «Υπάρχει Θεός;» προλαβαίνει να γράψει πριν πεθάνει ο τελευταίος άνθρωπος. Πεθαίνει. Σκοτάδι. Ο υπολογιστής δουλεύει, δουλεύει, ψάχνει την απάντηση, το σκοτάδι στη Γη κυριαρχεί, περνάνε αιώνες, η Γη επιστρέφει στην αρχέγονη μορφή της. Και ξαφνικά ο υπολογιστής ξυπνάει από το λήθαργό του: «Γεννηθήτω φως!» Και την πρώτη μέρα ο Θεός φώτισε τη Γη… τη δεύτερη… Αν είναι δυνατόν! Ο Θεός ως υπολογιστής.

Post has attachment
Άλλο παράδειγμα, ένα διήγημα του Ρέι Μπράντμπερι ο συγγραφέας που έγραψε το Fahrenheit 451 (η θερμοκρασία όπου καίγονται τα βιβλία) και το The Illustrated Man. Είναι ο συγγραφέας που περισσότερο απ’ όλους ασχολήθηκε με την πιθανότητα ύπαρξης ζωής στον πλανήτη Άρη. Στο διήγημά του αυτό φαντάζεται έναν πλανήτη που δεν έχει φως. Κάθε ογδόντα χρόνια όμως περνάει ένας ήλιος και τότε φωτίζεται όλος ο πλανήτης για μερικές ώρες μόνο. Είναι το γεγονός του αιώνα, μια μικρή και αξέχαστη ανάσα απ’ το μόνιμο σκοτάδι. Την ημέρα εκείνη όλα τα παιδιά έχουν ετοιμαστεί για το μοναδικό γεγονός. Παίζοντας όμως, κλειδώνουν ένα φίλο τους μέσα σ’ ένα ντουλάπι. Όταν τελικά το παιδί καταφέρνει να δραπετεύσει από την προσωρινή του φυλακή, ο ήλιος έχει περάσει και ο κόσμος έχει βυθιστεί και πάλι στο σκοτάδι. Σκέφτηκα πόση άσκοπη και αθώα κακία έχουν τα παιδιά.

Post has attachment
Στο διήγημα του Άρθουρ Κλαρκ Το Αστέρι (ο Κλαρκ είναι γνωστός για το έργο του που έκανε ταινία ο Κιούμπρικ, 2001 Η Οδύσσεια του διαστήματος) ταξιδεύουμε στους πλανήτες με ένα διαστημόπλοιο. Ο πιλότος φτάνει σε έναν άγνωστο πλανήτη και βλέπει ότι έχει καεί ολόκληρος. Εξερευνάει τον πλανήτη και βρίσκει υπερσύγχρονα κτήρια, δημιουργήματα ενός εξελιγμένου πολιτισμού – όλα όμως βυθισμένα στη γη. Οι άνθρωποι έχουν πεθάνει. Ο πιλότος είναι χριστιανός, θρήσκος άνθρωπος, αλλά και επιστήμονας. Με τον υπολογιστή στο χέρι κάθεται και υπολογίζει τη θέση των πλανητών όταν δημιουργήθηκε η μεγάλη φωτιά, το ολοκαύτωμα που εξαφάνισε έναν ολόκληρο πολιτισμό. Στο τέλος του διηγήματος, ο πιλότος αναρωτιέται: «Γιατί, Θεέ μου, σκότωσες τόσο κόσμο, μόνο και μόνο για να φανεί ένα αστέρι πάνω από μια άγνωστη πόλη που λέγεται Βηθλεέμ, σ’ έναν ξεχασμένο πλανήτη που λέγεται Γη;» Δε νομίζω ότι κανένας πριν τον Άρθουρ Κλαρκ δε φαντάστηκε ότι το αστέρι που φώτισε την γέννηση του Χριστού ήταν κατοικημένο και ότι ο Θεός θυσίασε έναν πλανήτη για να γιορτάσει την ενανθρώπιση του γιου του.

Post has attachment
Ποιος δεν έχει διαβάσει την κλασική σειρά για τα ρομπότ του Ισαάκ Ασίμοφ; Ένα απ’ αυτά τα διηγήματα έχει ως κεντρικό πρόσωπο ένα ρομπότ –«ανδροειδές»– το οποίο μοιάζει με άνθρωπο, δηλαδή μιλάει, γελάει, ενώ είναι φτιαγμένο από μεταλλικά κομμάτια, βίδες και μικροτσίπ. Με αυτή τη μορφή που έχει το ρομπότ είναι αθάνατο. Το όνειρό του είναι να μοιάσει όσο περισσότερο μπορεί στον άνθρωπο. Το πετυχαίνει αντικαθιστώντας την αθάνατη μεταλλική του καρδιά με μια ανθρώπινη. Η ύστατη απόδειξη της ανθρωπιάς του δεν αργεί να εμφανιστεί: Πεθαίνει. Περιέργως, το διήγημα αυτό με έκανε να ξανασκεφτώ την επιθυμία μου να ζήσω για πάντα.

Post has attachment
Πριν από λίγο έλαβα ένα γράμμα από μια γυναίκα που έχει ερωτευτεί τρελά τον τραγουδιστή Μπάρι Μάνιλοου. Μου το έστειλε η φίλη της, Αμερικανίδα κι αυτή, ποιήτρια, και μου πρότεινε να το διαβάσω γιατί αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα παράλογης συμπεριφοράς. Μερικά αποσπάσματα ως εκ τούτου αξίζουν. Και πρέπει να τονίσω ότι το γράμμα αυτό γράφτηκε από κάποια που δεν έχει γνωρίσει καν το αντικείμενο του πόθου της.
 
Οδήγησα για ένα τέταρτο ακούγοντας τη μουσική σου, τη φωνή σου. Και ήξερα ότι μόλις θα έφτανα σπίτι, θα σου έγραφα τούτο το γράμμα. Εγώ κι εσύ είμαστε για πάντα μαζί, το ξέρεις; Θέλω να μοιραστώ την υπόλοιπη ζωή μου μαζί σου και γνωρίζω ότι αισθάνεσαι ακριβώς το ίδιο μ’ εμένα. Μαζί θα αποφασίσουμε πώς να το κάνουμε. Πετάω, αλλά νιώθω σίγουρη.

βιβλία που έγιναν ταινίες, #βιβλια #ρομαντικα

Post has attachment
Το πρώτο βιβλίο που θυμάμαι να έχω διαβάσει ολόκληρο στα ελληνικά, όταν φτάσαμε τη δεκαετία του 1960 στην Ελλάδα από την Καλιφόρνια, ήταν ένα της Πηνελόπης Δέλτα –τι όμορφο όνομα κι αυτό– μιλούσε για ένα παιδί της ηλικίας μου περίπου που έτρεχε πάνω κάτω στα σύνορά μας την εποχή των Βαλκανικών πολέμων. Η Πηνελόπη Δέλτα, όπως έμαθα πολλά χρόνια αργότερα, ήταν μια ιδιάζουσα περίπτωση, μέσα από τα παιδικά βιβλία της ήθελε να διαμορφώσει την ελληνική συνείδηση.

#ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ #ΒΙΒΛΙΑ #ΕΛΛΗΝΙΚΑ #ΠΗΝΕΛΟΠΗ ΔΕΛΤΑ  #ΛΟΥΝΤΕΜΗΣ #ΡΙΤΣΟΣ #ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ #ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ  

Post has attachment

Post has attachment
Βιβλία επιστημονικής φαντασίας της εφηβείας μου
Τα βιβλία επιστημονικής φαντασίας που διάβαζα μικρός με εντυπωσίαζαν όχι τόσο εξαιτίας των φαντασμαγορικών προτάσεων όσον αφορά την τεχνολογία του μέλλοντος, αλλά επειδή έθεταν βασικά ζητήματα που απασχολούν το ανθρώπινο γένος.
 
Ποιος δεν έχει διαβάσει την κλασική σειρά για τα ρομπότ του Ισαάκ Ασίμοφ; Ένα απ’ αυτά τα διηγήματα έχει ως κεντρικό πρόσωπο ένα ρομπότ –«ανδροειδές»– το οποίο μοιάζει με άνθρωπο, δηλαδή μιλάει, γελάει, ενώ είναι φτιαγμένο από μεταλλικά κομμάτια, βίδες και μικροτσίπ. Με αυτή τη μορφή που έχει το ρομπότ είναι αθάνατο. Το όνειρό του είναι να μοιάσει όσο περισσότερο μπορεί στον άνθρωπο. Το πετυχαίνει αντικαθιστώντας την αθάνατη μεταλλική του καρδιά με μια ανθρώπινη. Η ύστατη απόδειξη της ανθρωπιάς του δεν αργεί να εμφανιστεί: Πεθαίνει. Περιέργως, το διήγημα αυτό με έκανε να ξανασκεφτώ την επιθυμία μου να ζήσω για πάντα.
 
 
Στο διήγημα του Άρθουρ Κλαρκ Το Αστέρι (ο Κλαρκ είναι γνωστός για το έργο του που έκανε ταινία ο Κιούμπρικ, 2001 Η Οδύσσεια του διαστήματος) ταξιδεύουμε στους πλανήτες με ένα διαστημόπλοιο. Ο πιλότος φτάνει σε έναν άγνωστο πλανήτη και βλέπει ότι έχει καεί ολόκληρος. Εξερευνάει τον πλανήτη και βρίσκει υπερσύγχρονα κτήρια, δημιουργήματα ενός εξελιγμένου πολιτισμού – όλα όμως βυθισμένα στη γη. Οι άνθρωποι έχουν πεθάνει. Ο πιλότος είναι χριστιανός, θρήσκος άνθρωπος, αλλά και επιστήμονας. Με τον υπολογιστή στο χέρι κάθεται και υπολογίζει τη θέση των πλανητών όταν δημιουργήθηκε η μεγάλη φωτιά, το ολοκαύτωμα που εξαφάνισε έναν ολόκληρο πολιτισμό. Στο τέλος του διηγήματος, ο πιλότος αναρωτιέται: «Γιατί, Θεέ μου, σκότωσες τόσο κόσμο, μόνο και μόνο για να φανεί ένα αστέρι πάνω από μια άγνωστη πόλη που λέγεται Βηθλεέμ, σ’ έναν ξεχασμένο πλανήτη που λέγεται Γη;» Δε νομίζω ότι κανένας πριν τον Άρθουρ Κλαρκ δε φαντάστηκε ότι το αστέρι που φώτισε την γέννηση του Χριστού ήταν κατοικημένο και ότι ο Θεός θυσίασε έναν πλανήτη για να γιορτάσει την ενανθρώπιση του γιου του.
 
 
Άλλο παράδειγμα, ένα διήγημα του Ρέι Μπράντμπερι ο συγγραφέας που έγραψε το Fahrenheit 451 (η θερμοκρασία όπου καίγονται τα βιβλία) και το The Illustrated Man. Είναι ο συγγραφέας που περισσότερο απ’ όλους ασχολήθηκε με την πιθανότητα ύπαρξης ζωής στον πλανήτη Άρη. Στο διήγημά του αυτό φαντάζεται έναν πλανήτη που δεν έχει φως. Κάθε ογδόντα χρόνια όμως περνάει ένας ήλιος και τότε φωτίζεται όλος ο πλανήτης για μερικές ώρες μόνο. Είναι το γεγονός του αιώνα, μια μικρή και αξέχαστη ανάσα απ’ το μόνιμο σκοτάδι. Την ημέρα εκείνη όλα τα παιδιά έχουν ετοιμαστεί για το μοναδικό γεγονός. Παίζοντας όμως, κλειδώνουν ένα φίλο τους μέσα σ’ ένα ντουλάπι. Όταν τελικά το παιδί καταφέρνει να δραπετεύσει από την προσωρινή του φυλακή, ο ήλιος έχει περάσει και ο κόσμος έχει βυθιστεί και πάλι στο σκοτάδι. Σκέφτηκα πόση άσκοπη και αθώα κακία έχουν τα παιδιά.
 
 
Τελευταίο παράδειγμα πάλι από τον Άρθουρ Κλαρκ. Ένας ερευνητής, που είναι υπεύθυνος για τον μεγαλύτερο και ταχύτερο υπολογιστή στον κόσμο, κάποια μέρα ρωτάει τον υπολογιστή: «Υπάρχει Θεός;» Ο υπολογιστής δουλεύει μήνες ολόκληρους και τελικά απαντάει: «Αδυνατώ να απαντήσω Έλλειψη στοιχείων». Χίλια χρόνια μετά, όταν οι υπολογιστές ξεπερνούν πια την ανθρώπινη σκέψη, πάλι ένας ερευνητής ρωτάει τον υπολογιστή: «Υπάρχει Θεός;» Περνάνε μήνες και έρχεται η απάντηση: «Αδυνατώ να απαντήσω. Έλλειψη στοιχείων». Περνάνε άλλα δέκα χιλιάδες χρόνια. Ο τελευταίος άνθρωπος στη Γη, που δεν είναι παρά μια μορφή ζελέ με μια γκρίζα μάζα μυαλού πάνω σε μια εξαντλημένη Γη, θέτει πριν πεθάνει στον υπολογιστή την αιώνια ερώτηση. Ο υπολογιστής τώρα είναι τόσο μεγάλος, ώστε καταλαμβάνει όλη την επιφάνεια της Γης. «Υπάρχει Θεός;» προλαβαίνει να γράψει πριν πεθάνει ο τελευταίος άνθρωπος. Πεθαίνει. Σκοτάδι. Ο υπολογιστής δουλεύει, δουλεύει, ψάχνει την απάντηση, το σκοτάδι στη Γη κυριαρχεί, περνάνε αιώνες, η Γη επιστρέφει στην αρχέγονη μορφή της. Και ξαφνικά ο υπολογιστής ξυπνάει από το λήθαργό του: «Γεννηθήτω φως!» Και την πρώτη μέρα ο Θεός φώτισε τη Γη… τη δεύτερη… Αν είναι δυνατόν! Ο Θεός ως υπολογιστής.
 
 
Αυτό που μας ενδιαφέρει τελικά δεν είναι τόσο η εξέλιξη της ίδιας της τεχνολογίας, ούτε αν τα καινούργια γκάτζετ θα μας προσφέρουν καινούργιες ανέσεις. Στο νέο αιώνα μας ενδιαφέρει να απαντήσουμε στα ουσιαστικά φιλοσοφικά θέματα της ύπαρξής μας. Μας ενδιαφέρει όχι η ίδια η τεχνολογία, αλλά το πώς θα επηρεάσει τις σχέσεις μεταξύ μας – τι θα γίνει με τον έρωτα, αν θα αγαπάμε το κλωνοποιημένο μας παιδί όσο το κανονικό, αν θα μεγαλώνουμε παιδιά σαν αγελάδες, ώστε να πουλάμε τα όργανά τους για να ζήσουν οι πλούσιοι… Η τεχνολογία πώς θα αλλάξει τα ήθη και την ηθική μας;
Το ζητούμενο λοιπόν δεν είναι αν μπορούμε να φανταστούμε και να προβλέψουμε τις εξελίξεις που μας κατακλύζουν καθημερινά. Το ζητούμενο είναι αν και πώς μπορούμε να συλλάβουμε την εξέλιξη των ανθρώπινων σχέσεων και των ανθρώπινων αναζητήσεων – έχοντας ως αφετηρία τη νέα τεχνολογία. Η τεχνολογία δεν είναι το κυρίαρχο στοιχείο. Ακούγεται κοινότοπο, αλλά το κυρίαρχο στοιχείο είναι πάντα ο άνθρωπος.
Όσο για μας τους συγγραφείς, υπάρχει πολύ δουλειά, αν αναζητούμε την ουσία των πραγμάτων.

Post has attachment
A Greek question to which the answer comes eventually from elsewhere.
While waiting in the ATM lines caused by the bank shut down in Greece, Phaedra, my nine year old daughter, did her flips and cartwheels and generally entertained the crowd of mainly older people who were trying to retrieve the maximum daily allowance of sixty Euros. When we were done and walking back to our Fiat, she tugged my sleeve, and looked up at me through her thick red glasses. “Daddy, will ballet school be open next year?”
I didn’t have an answer. The whole country seems to be shutting down – one theatre here, one business there. Most people around me are either looking for a job or know someone looking for a job. At home my office is stacked with bios of extremely qualified people who believe that with my last name and my contacts I can secure their shaky future. My son, Andronicus, told me that five of his friends in the British private school he attends are leaving the country for good. Those that can, run. Those that can’t, get in line.
At the beginning of the crisis, I attended a musical production under the Acropolis in honor of a Greek composer, Manos Hadjidakis, famous for Never on Sunday. I was struck by the wealth of local talent evident in the two musical groups that backed up the event. One was the String Orchestra of the city of Patras – a city whose population is no more than 170,000 and has been especially hard hit by the downturn. The other was the Polyphonic Choir, also from the city of Patras. Two hundred girls and women sang into the heavens, accompanied by dozens of mandolins and a bouzouki orchestra made up of wizened older men.

Post has attachment
Προφορικός και γραπτός λόγος

Στο βιβλίο του ελληνιστή Eric Havelock, The Muse Learns to Write, ο συγγραφέας προτείνει ότι η δύναμη της γλώσσας στην αρχαία ελληνική τραγωδία πηγάζει από το ότι η κλασική περίοδος είχε μόλις εισαγάγει το γραπτό λόγο στη ζωή της ανθρωπότητας. Ο γραπτός λόγος βρισκόταν ακόμα πολύ κοντά στον προφορικό και η τριβή μεταξύ των δύο διαφορετικών κόσμων έδωσε μια τρομερή (και ιστορικά ανεπανάληπτη) ώθηση στα γραπτά κείμενα των αρχαίων. Για τα θέματα του προφορικού λόγου εν γένει δεν έχει κανείς παρά να βυθιστεί στη φιλολογία γύρω από το πώς «θυμόταν» ο Όμηρος την Ιλιάδα και την Οδύσσεια και πώς μπορούσε να εξιστορήσει τα έπη απ’ έξω.
Έκπληξη λοιπόν μου προκάλεσε η ανακάλυψη, τώρα τελευταία, ότι ο Πλάτων είχε πάρει θέση κατά του γραπτού λόγου. Τα επιχειρήματά του μάλιστα θυμίζουν αυτά που έχουμε ακούσει κατά καιρούς εναντίον της χρήσης υπολογιστών. Το γράψιμο, λέει ο Σωκράτης στο κείμενο του Πλάτωνα (στο έργο του Φαίδρος), είναι απάνθρωπο επειδή προσπαθεί να εγκαθιδρύσει έξω από το νου κάτι που υπάρχει μόνο στο νου. Είναι ένα προϊόν, ένα ψεύτικο κατασκεύασμα.


Wait while more posts are being loaded