Profile cover photo
Profile photo
Helen Sikavitsa
2,519 followers
2,519 followers
About
Helen's posts

Post has attachment
Η ψύχρα του Φλεβάρη συνεχιζόταν τόσο έντονη εδώ στη Σαλονίκη που είχα εκνευριστεί. Πόσο δύσκολα είναι, σκεφτόμουν καθώς περπατούσαμε στην Παπαναστασίου, "η επιμονή του χειμώνα ανυπόφορη", μου έλεγες όπως κρατιόμαστε αγκαζέ.
"Θυμάσαι εκείνα τα χρόνια στην Αλεξανδρούπολη;" είπες. "Τότε που γυρνούσαμε από το σχολείο κι όπως παίρναμε τη στροφή της Φυλής δεν μπορούσαμε να σταθούμε από τον αέρα και κρατούσαμε τις μπλε ποδιές μας για να μη μας πάρει και μας σηκώσει;"
Αν θυμόμουν; ήταν, κάμποσα χρόνια, αλήθεια, πόσο πολλά πριν. Δεν είχα ξεχάσει ούτε τους αέρηδες, ούτε τη βραδινή ψύχρα. Η τρέλα της νιότης όμως έφτανε για να μας ζεστάνει και οι παρέες γεμάτες κέφι που σ' έκαναν ήθελες δεν ήθελες να νιώθεις προστατευμένος. Οι παρέες! Mετά τα φροντιστήρια στου Χαψιάδη, στης κ Τάνιας Κουκουράβα τα Αγγλικά, άλλες στη βόλτα στον κεντρικό, άλλες καθισμένες στα πλατιά σκαλοπάτια της παραλίας, τραγουδούσαν, ερωτευόταν, γελούσαν μέχρι να έρθει η ώρα για το σπίτι.
"Δεν μιλάς. Πάλι ταξιδεύεις;" με κορόιδεψες ως συνήθως. "Πού έχεις το μυαλό σου;"
"Στη δική μου Αλεξανδρούπολη"
Πώς να φοβηθείς όταν νιώθεις ότι βρίσκεσαι σπίτι; Εκείνα τα καλοκαίρια ή τις πασχαλινές διακοπές που μπορούσα να την επισκέπτομαι, δεν έκανα τίποτα σπουδαίο, μόνο έπαιρνα τους δρόμους που είχα περπατήσει, πέρναγα από το σχολείο που είχα ζήσει τόσα, την Λεονταρίδειο Σχολή που τώρα είναι στολισμένη με κίτρινες βυζαντινές σημαίες καθώς στεγάζει το Εκκλησιαστικό Μουσείο της πόλης, έκανα συντροφιά στους ερασιτέχνες ψαράδες απέναντι από το γραφείο του μπαμπά μου στο λιμάνι που είχαν ξυπνήσει νωρίς, η θέα όμως με την Σαμοθράκη απέναντι και κάποιες φορές μετά τη βροχή την Ίμβρο και την Τένεδο ευτυχή αποζημίωση… Γουλιά γουλιά έπινα τον καφέ στις καφετέριες της παραλίας μετά, μια εφημερίδα ή ένα βιβλίο, ευτυχία και ηρεμία, χωρίς προϋποθέσεις, χωρίς δεύτερες σκέψεις.
Από τότε επιστρέφω όλο και πιο σπάνια, ξαφνικό ταξίδι αστραπή, θέλοντας να φωτίσω τον άχρωμο καιρό. Την περιδιαβαίνω με το αυτοκίνητο όλη, με τις αντιθέσεις της, το σκληρό των πολυκατοικιών μα τους γλυκούς ανθρώπους της παλιάς μου γειτονιάς, και το πολύχρωμο εκείνων των χρόνων που κράτησα σε φωτογραφίες μα πιο πολύ μέσα μου. Με τη μυρωδιά της ακακίας μπροστά στο πατρικό μου, μακρινή ευωδιά πια μα εξίσου μαγική.
Κι όταν ζορίζομαι πολύ, όπως σήμερα, την αποζητώ και επιστρέφω.
Στην δική μoυ Αλεξανδρούπολη.

+Helen Sikavitsa #Alexandroupoli #ephemera
photo credits Mina Karagianni-Gritzali Museologist, Curator #museum_ephemera on Instagram

*The Ecclesiastic Museum in Alexandroupoli is housed in the #LeontaridisAcademy, next to the cathedral of Saint Nicolas. It is a neo-classical building of 1909 operating as a #HighSchool up to 1974.
Photo

Post has attachment

Post has attachment
Ξέρεις, υπάρχουν κάποια πουλιά ... αυτά τα μικρά πουλιά δεν έχουν πόδια καθόλου και ζουν όλη τους τη ζωή πάνω στα φτερά τους ... κοιμούνται πάνω στον άνεμο ... ποτέ δεν ακουμπούν πάνω σ' αυτή τη γη παρά μόνο για να πεθάνουν.
- Θα 'θελα να ' μουν ένα απ' αυτά τα πουλιά!
- Κι εγώ θα 'θελα να ' μουν ένα από κείνα τα πουλιά και ποτέ να μην είχα φθαρεί...
Από τον Ορφέα στον Άδη του #TennesseeWilliams

You know, they's a kind of bird that don't have legs so it can't light on nothing but has to stay all its life on its wings in the sky? ....... They sleep on the wind and ------ never light on this earth but one time when they die.

- I'd like to be one of those birds
- So, I'd like to be one of those birds - and never be corrupted.

#Orpheus_Descending by Tennessee Williams presented on Broadway in 1957.

* collage by Sebastián Delgado
Photo

Post has attachment
Αίφνης, μέσα σ’ αυτές τις τσακισμένες από τον χρόνο σελίδες, συναντώ ξανά τον δεκαπεντάχρονο εαυτό μου, τότε που πολύ λίγα πράγματα γνώριζε για τη λογοτεχνία, όμως συχνά-πυκνά επιθυμούσε να καταφεύγει σε μέρη απομονωμένα και να γεμίζει ολόκληρα τετράδια με λέξεις που τον εντυπωσίαζαν, ακόμη και ολόκληρες προτάσεις. Και αυτό από μόνο του ήταν ικανό να μου δώσει την ικανοποίηση που μάταια στην τρέλα της εφηβείας γύρευα από τους άλλους. Αγωνίες που δεν τόλμησα να μιλήσω γι' αυτές, τρόμος να αντεπεξέλθω σε ένα δύσκολο τότε παρόν, αποκούμπι και καταφυγή τις τραγικά ρομαντικές ιστορίες, τα όμορφα βιβλία.
Στο τελευταίο συντέλεσε και το μεράκι του πατέρα μου. Η πρώτη και τελευταία ανάμνηση που έχω από αυτόν είναι μπροστά σε ένα βιβλίο. Aγορασμένο από τον πλανόδιο πλασιέ, πιστό επισκέπτη του γραφείου του κάθε τέλος του μήνα, ημέρα πληρωμής, και η λαχτάρα μου να ζήσω τα άγρια χερσοτόπια του αγγλικού βορρά, τα ομιχλώδη τοπία και τον έρωτα της Κάθριν και του Χίθκλιφ στα Ανεμοδαρμένα Ύψη.

"Είμαστε παράξενοι οι άνθρωποι,
από τη μια μας τρομάζουν τα φαντάσματα
κι από την άλλη δεν αντέχουμε να μη μας κυνηγάνε…"
Δεν είναι;

+Helen Sikavitsa #ephemera
Photo

Post has attachment
- Υπάρχει άραγε κάτι που δεν διαγράφεται ποτέ από τη μνήμη μας; σε ρώτησα.
Δεν χρειάστηκε να σκεφτείς πολύ.
- Η #θάλασσα, είπες. Μπορεί κανείς να ξεχάσει τα βουνά, τις κοιλάδες, τα δάση, τα ποτάμια, ακόμη και τους καταρράκτες παρά τον θόρυβο που κάνουν, όχι όμως τη θάλασσα. Περικλείει όλα τα μυστήρια και ξέρει όλα τα παιχνίδια, είναι παμπάλαιη κι απίστευτα νέα. Κανένα άλλο τοπίο δεν μοιάζει τόσο με τη ζωή, να γιατί δεν μπορούμε να την ξεχάσουμε, επειδή θυμάται την παιδική ηλικία του κόσμου. Πρέπει να τη σεβόμαστε όσο και τη ζωή, και να την ατενίζουμε όρθιοι.


- Qu’est-ce qui résiste le mieux à l’oubli ? t’ai-je interrogé.
Tu n’as pas réfléchi longtemps :
- La mer, as-tu dit. On peut oublier les montagnes, les vallées, les forêts, les rivières et aussi les cataractes qui font pourtant tant de bruit, mais pas la mer. Elle renferme tous les mystères et connaît tous les jeux, elle est très vieille et étonnamment juvénile. Aucun autre paysage ne ressemble autant à la vie, voilà pourquoi on ne peut pas l’oublier, elle se souvient de la jeunesse du monde. On lui doit le même respect qu’à la vie, il faut la regarder debout.


La Clarinette, par Vassilis Alexakis / Βασίλης Αλεξάκης, Το Κλαρινέτο, Εκδόσεις Μεταίχμιο


#Πέμπτηςτοανάγνωσμα #reading #books #dailytreasures #inThessaloniki
Photo

Post has attachment

Post has attachment

Post has attachment

Post has attachment
"Translating Obama was a real intellectual joy." On the headaches of translating Trump into French

Post has attachment
Η σημασία του ήχου της γλώσσας , αλλά και η γλώσσα του σώματος και των κινήσεων για το βρέφος από τον παιδοψυχίατρο και ψυχαναλυτή Bernard Golse.
Wait while more posts are being loaded