Profile

Cover photo
Λεωνίδας Αγγέλου
3 followers|5,089 views
AboutPostsPhotosVideos

Stream

1
Add a comment...
 
19 Ιουλ 2012 - ΙΣΤΟΡΙΚΑ Καταγωγή Βλαστοί δύο τοπικών αρχοντικών οικογενειών του Αλιβερίου του δικαστικού Ιωάννη Παναγιώτη Αγγέλου, προερχομένου ...
1
Add a comment...
People
Have him in circles
3 people
Evaggelos Mytilinaios's profile photo
Επισκευη βαφη ζαντων Νικος Πεττας Πειραιας's profile photo
Basic Information
Gender
Male
Story
Tagline
Λεωνίδας Αγγέλου ~ Πρώην Πλοίαρχος Ε.Ν., Φιλότεχνος-Συλλέκτης
Introduction

Βλαστοί δύο τοπικών αρχοντικών οικογενειών του Αλιβερίου του δικαστικού Ιωάννη Παναγιώτη Αγγέλου, προερχομένου από γενιά με βαθύτερες ρίζες στη Βυζαντινή Κωνσταντινούπολη με πρώτο μέτοικο στη Χαλκίδα στα τέλη του 18ου αιώνα τον Στάμο Αγγέλου ο οποίος ασχολήθηκε με την ίδρυση και εκμετάλλευση αλευρόμυλων, και του μεγαλέμπορου Λεωνίδα Δημητρίου Λεβέντη έχοντος μια πραγματική δυναστεία από πέντε γιούς και έξι κόρες ενώθηκαν με εκούσια απαγωγή στις 6 Φεβρουαρίου 1935.  Ο έρωτας που δεν υπακούει σε αναμονές και σε “πρέπει” ώθησε την πέμπτη κατά σειρά κόρη και άφησε πίσω της δύο μεγαλύτερες άγαμες αδελφές της και ευτύχισε ακολουθώντας τον αγαπημένο της.  Από αυτή την ένωση προέκυψαν δύο προπολεμικά αγόρια κι ένα μεταπολεμικό.

Γεννήθηκα δεύτερος στο Αλιβέρι της Εύβοιας στις 26 Νοεμβρίου 1939, όπου οι γονείς μου ήρθαν από την Ιεράπετρα της Κρήτης όπου ο πατέρας μου υπηρετούσε τότε ως Ειρηνοδίκης, συνδυάζοντας αφενός τον τοκετό της μητέρας μου στο πατρικό της σπίτι, και αφετέρου τη γύμναση του πατέρα μου στο στρατόπεδο της Χαλκίδας, καθότι αγύμναστος.  Με μετέφεραν στην Ιεράπετρα μόλις 20 ημερών και με ανάδοχο τον Ιωάννη Τζεμερδιανό, Διευθυντή του Ταχυδρομείου-Τηλεγραφείου, με ονόμασαν Λεωνίδα.  Εκεί μας βρήκε ο πόλεμος και η κατοχή.  Η Κρήτες μας αγάπησαν πολύ και μας προστάτεψαν και μαζί τους περάσαμε τη μάχη της Κρήτης με όλα τα επακόλουθα.  Εκεί κατά τη σχολική χρονιά 1944-1945 η μετέπειτα μαρτυρική και αείμνηστη δασκάλα Μαρία Λιουδάκη μου έμαθε τα πρώτα γράμματα.  Το καλοκαίρι του 1945 ύστερα από ένα άκρως επικίνδυνο ταξίδι πάνω στο φορτηγοποστάλι “Ελένη” σε ένα Αιγαίο γεμάτο νάρκες, συναντήσαμε τον πατέρα μου στον Πειραιά, ο οποίος έχοντας πάρει μετάθεση στην Αθήνα είχε προηγηθεί για να βρει κατάλυμα για την οικογένεια.  Το πρώτο κατάλυμα ήταν στο Κερατσίνι, σχολική χρονιά 1945-1946, το δεύτερο στα Εξάρχεια-Αθήνα, σχολική χρονιά 1946-1947, όπου γεννήθηκε και το τρίτο αγόρι και το τρίτο κατάλυμα στο Μαρούσι, σχολική χρονιά 1947-1948, με αντίστοιχες μετακομίσεις και με ότι αυτές συνεπάγονται.  Το Σεπτέμβριο του 1948 ύστερα από μία πραγματική Οδύσσεια, ο πατέρας μου μετατέθηκε Πρωτοδίκης στην Ερμούπολη της Σύρου, όπου μετακόμισε η οικογένεια με ότι είχε απομείνει από την οικοσκευή.  Το 1950 τελείωσα το δημοτικό και τον Ιούνιο του 1956 το εξατάξιο γυμνάσιο, στις τρεις πρώτες τάξεις του οποίου μοιραστήκαμε το ίδιο θρανίο με τον Μάνο Ελευθερίου και μας συνέδεσε μία άρρηκτη φιλία.  Παραμονή Χριστουγέννων 1956 άφησα πίσω την οικογένεια και το αγαπημένο νησί, και ταξίδεψα για τον Πειραιά προκειμένου να φύγω με αποστολή πληρώματος και να ναυτολογηθώ Δόκιμος Πλοίαρχος σε τάνκερ στο Falmouth της Αγγλίας μόλις 17 χρόνων. Η οικογένεια έμεινε στη Σύρο μέχρι το τέλος του 1959 όταν ο πατέρας μου πήρε μετάθεση για την Αθήνα.  Η Συριανή κοινωνία κάτω από το άγρυπνο μάτι της αγκάλιασε την οικογένεια του πατέρα μου με στοργή και αγάπη, την εκτίμησε και την αξιολόγησε ως πρότυπο οικογένειας, έτσι ώστε ο απόηχος από το πέρασμά της να είναι ζωηρός ως τις μέρες μας, μέσα από τις αναμνήσεις των ενηλίκων που απαρτίζουν τη σημερινή Συριανή κοινωνία, όταν παιδιά τότε άκουγαν τους γονείς τους να εκφράζονται με θαυμασμό για την οικογένειά μας.  Η Ερμούπολη άφησε δια βίου επάνω μου ανεξίτηλη τη σφραγίδα της και είμαι οργανωμένος στο Σύνδεσμο Συριανών στην Αθήνα, στον οποίο είμαι δωρητής.