Profile cover photo
Profile photo
Vfor Volos
17 followers
17 followers
About
Vfor's posts

Post has attachment

Post has attachment

Post has attachment
Τις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα, οι γυναίκες ξεκίνησαν να οργανώνονται με σκοπό να αποκτήσουν έναν πιο ενεργό ρόλο στην κοινωνία. Με την έλευση της Δεύτερης Δημοκρατίας[1] κατάφεραν να ενσωματωθούν στην πολιτική ζωή, αλλά συνέχισαν να δέχονται διακρίσεις. Στην περίπτωση των αναρχικών, κάποιες γυναίκες της CNT αποφάσισαν να δημιουργήσουν τη δική τους οργάνωση, τις Mujeres Libres, προκειμένου να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους και να απελευθερώσουν τη γυναίκα που είναι δέσμια της άγνοιας, της εργασίας και της σεξουαλικής της θέσης ως γυναίκας[2]. Στην ανάδυση του Ισπανικού Εμφυλίου Πολέμου, οι Mujeres Libres όχι μόνο αγωνίστηκαν ενάντια στον φασισμό αλλά και ενάντια στους ίδιους τους αναρχικούς που πίστευαν ότι η γυναίκα έπρεπε να υπηρετεί τον άνδρα. Η εκπαίδευση και η επαγγελματική κατάρτιση θα αποτελούσαν τα μέσα που θα χρησιμοποιούσαν για να προετοιμάσουν κατάλληλα τις γυναίκες και να καταφέρουν να επιτύχουν τη χειραφέτησή τους.

Post has attachment
13 Δεκέμβρη του 1895, γεννήθηκε η Ισπανίδα ποιήτρια, ζωγράφος, αναρχική και φεμινίστρια, Lucía Sánchez Saornil (πεθ. 1970). Τα πρώτα ερωτικά της ποιήματα για την γυναικεία ομορφιά τα έγραψε με το αρσενικό ψευδώνυμο Luciano de San-Saor και δημοσιεύθηκαν για πρώτη φορά, το 1918, στο λογοτεχνικό περιοδικό «Los Quijotes».

Θεωρούταν μία από τις σπουδαιότερες ποιήτριες του Ουλτρισμού, ενός avant-garde λογοτεχνικού κινήματος της εποχής, και μάλιστα η μόνη γυναίκα. Έγινε αναρχική στη δεκαετία του ’20, ανέλαβε τον ρόλο της γραμματέας σύνταξης στη CNT της Μαδρίτης, και άρχισε τακτικά να δημοσιεύει άρθα στη «Tierra y Libertad», «La Revista Blanca» και «Solidaridad Obrera», καταδεικνύοντας τον κεντρικό ρόλο του φεμινισμού στην ταξική πάλη. Μετά από αυτη τις την δραστηριότητα ανάμεσα στους άντρες συναδέλφους της, συν-ίδρυσε το 1936, τις Mujeres Libres, μαζί με τη Mercedes Comaposada και την Amparo Poch y Gascon. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, τα ποιήματα της έγιναν λιγότερο λυρικά και περισσότερο πολιτικά και συλλέχθηκαν στο «Romancero de Mujeres Libres» (Μπαλάντες των Ελεύθερων γυναικών, 1937), όπως και πολλά από τα άρθρα της στο «Horas de Revolución» (Οι ώρες της Επανάστασης, 1938). 

Post has attachment
Σαν σήμερα το 1936, δημοσιεύεται το πρώτο τεύχος των Mujeres Libres (Ελεύθερες γυναίκες), ένα αναρχοφεμινιστικό περιοδικό στην Ισπανία από τις ίδιες τις Mujeres Libres, με σκοπό να τελειώνουν με την «τριπλή σκλαβιά των γυναικών στην άγνοια, το κεφάλαιο και τους άντρες». Οι Mujeres Libres αργότερα τον ίδιο χρόνο παίξαν σημαντικό ρόλο στην Ισπανική Επανάσταση.

Mujeres Libres: διδάγματα από τις ελεύθερες γυναίκες της Ισπανίας

(ακολουθεί αναδημοσίευση από provo)

Ποιες ήταν οι ελεύθερες γυναίκες της Ισπανίας;

Οι «Ελεύθερες γυναίκες» ήταν το όνομα μιας οργάνωσης που ιδρύθηκε επίσημα το καλοκαίρι του 1937, αν και οι απαρχές της εντοπίζονται σε διάφορες πόλεις σε όλη την Ισπανία ήδη από το 1934. Οι γυναίκες που την ίδρυσαν ήταν, στο μεγαλύτερο μέρος τους, μέλη μιας ή περισσότερων αναρχικών οργανώσεων που ήταν τότε ενεργές στην Ισπανία (η CNT Η Εθνική Συνομοσπονδία Εργασίας, το αναρχοσυνδικαλιστικό συνδικάτο, η FIJL η Ομοσπονδία της Ελευθεριακής Νεολαίας Ιβηρικής, η FAI η Ιβηρική Αναρχική Ομοσπονδία). Οι γυναίκες αυτές, ενώ ήταν αφοσιωμένες στα ιδανικά αυτών των οργανώσεων -συμπεριλαμβανομένης της εκφρασμένης δέσμευσης τους στο σκοπό μιας κοινωνίας ισότητας των φύλων πίστευαν πως οι γυναίκες δεν λαμβάνονταν σοβαρά υπόψιν από πολλά αρσενικά μέλη των οργανώσεων αυτών. Αυτές (όσες επρόκειτο να ιδρύσουν τις »Ελεύθερες Γυναίκες») πίστευαν πως μια Κοινωνική Επανάσταση, αν ήθελε να πετύχει, οι γυναίκες θα έπρεπε να εμπλακούν σε αυτή από κοινού με τους άντρες. Αυτό σήμαινε πως οι γυναίκες θα έπρεπε να είναι μέρος των οργανώσεων που «ετοίμαζαν» τους ανθρώπους να συμμετάσχουν στην επανάσταση. Οι μαζικές αναρχικές οργανώσεις αγνοούσαν σε μεγάλο βαθμό τις γυναίκες ως πιθανά μέλη, υπονομεύοντας με αυτό το τρόπο τους σκοπούς τους. Έτσι οι γυναίκες αποφάσισαν να καθιερώσουν μια νέα οργάνωση που θα δούλευε στο πλευρό των υπόλοιπων αλλά θα ήταν αφιερωμένη εξολοκλήρου στην καταπολέμηση αυτού που ονόμαζαν «τριπλή σκλαβιά των γυναικών»: σκλάβες ως εργάτριες, σκλάβες ως γυναίκες και σκλάβες της άγνοιας.

Post has attachment
Ο Τύπος της εποχής φυσικά ασχολήθηκε με το θέμα κι εφημερίδες ακόμη και του Παρισιού άρχισαν να γράφουν για το ‘κορίτσι που ήταν, απλά, ένας νεαρός άνδρας’. Το ότι σήμερα γνωρίζουμε την ιστορία της Μπάρμπιν το οφείλουμε στον Μισέλ Φουκό, ο οποίος ανακάλυψε τα ημερολόγιά της στα αρχεία του Τμήματος Δημόσιας Υγιεινής τη δεκαετία του ’70. Περιγράφει την ιστορία ενός ατόμου που βρέθηκε ‘υπό την τυραννία της κοινωνίας για το φύλο και την αναπόφευκτη επιμονή ότι κάθε άτομο πρέπει να έχει ένα. Και οι επιλογές ήταν μόνο δύο’.

Μέχρι τα τέλη της τρίτης δεκαετίας της ζωής της, η Μπάρμπιν αναζητούσε μόνιμη δουλειά αλλά την απέρριπταν επανειλημμένα. Μάλιστα μια γυναίκα την έκρινε πολύ αδύναμη για να γίνει ακόλουθος. (‘Δυστυχώς έλεγε την αλήθεια’, γράφει η Μπάρμπιν). Μέχρι το τέλος της ζωής της, η Μπάρμπιν έζησε στην απόλυτη μοναξιά, στη σκοτεινή σοφίτα ενός κτιρίου σε μια φτωχική γειτονιά του Παρισιού.

Βρέθηκε νεκρή στα 30 της μόλις χρόνια, τον Φεβρουάριο του 1868. Αυτοκτόνησε εισπνέοντας τους καπνούς μια καρβουνόσομπας. Ήταν το θύμα μιας κοινωνικής κατασκευής που δεν είχε καθόλου χώρο για εκείνη.

Τα ημερολόγιά της βρέθηκαν πάνω σε ένα τραπέζι. Ήταν το ένα από τα συνολικά τέσσερα έπιπλα της Μπάρμπιν. Οι τελευταίες τις λέξεις ήταν για την ‘παράξενη και διπλή ύπαρξή της’. Στον κόσμο που την απέρριψε, την εξευτέλισε και στο τέλος την λυπήθηκε, έγραψε:

‘Πρέπει κανείς να σας λυπάται περισσότερο από εμένα, ίσως. Κοιτάζω από ψηλά την απόλυτη μιζέρια σας, από τη γειτονιά των αγγέλων. Διότι, όπως είπατε, η θέση μου δεν είναι στη στενή σας σφαίρα. Εσείς έχετε τη γη, εγώ έχω απεριόριστο χώρο. Αλυσοδεμένοι εκεί κάτω με τα χιλιάδες δεσμά των χυδαίων υλικών σας αισθήσεων, τα πνεύματά σας δεν μπορούν να βυθιστούν σε αυτόν τον απέραντο Ωκεανό του απεριόριστου, όπου χαμένη για μια ημέρα στις άγονες ακτές σας, η ψυχή μου πίνει βαθιά’.

Post has attachment

Post has attachment
Στον αγώνα αυτό του συντρόφου σταθήκαμε και θα στεκόμαστε δίπλα του χωρίς να τρέφουμε την παραμικρή αυταπάτη για την αστική δικαιοσύνη και τους λειτουργούς της. Αυτό όμως δεν σημαίνει ούτε πως θα ξεχάσουμε το όνομα της εισαγγελέα Άννας Καλουτά ούτε πως θα πάψουμε να αγωνιζόμαστε για την απαλλαγή του συντρόφου από όλες τις κατηγορίες, την αθώωση και την απελευθέρωσή του.

Post has attachment
Μάης 2017 : κείμενο που μοιράζεται (και θα συνεχίσει να μοιράζεται) σε διαδοχικές παρεμβάσεις στη πόλη του Βόλου.

«Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να σκοτώσεις έναν άνθρωπο. Μπορείς να τον μαχαιρώσεις στην κοιλιά, να του αρπάξεις το ψωμί απ’ το στόμα, να μην τον γιατρέψεις από την ασθένεια που πάσχει, να τον βάλεις σε μια άθλια κατοικία, να τον εξοντώσεις βάζοντάς τον να δουλεύει μέχρι θανάτου, να τον οδηγήσεις στην αυτοκτονία, να τον στείλεις στον πόλεμο. Λίγοι μόνο απ’ αυτούς τους τρόπους είναι απαγορευμένοι στο κράτος μας.» Bertold Brecht

Post has attachment
Όταν ένας άνθρωπος βρίσκεται στη φυλακή για τη ζωή και τον θάνατό του είναι υπεύθυνοι η φυλακή, το Υπουργείο Δικαιοσύνης και φυσικά οι εισαγγελείς και οι δικαστές που αποφασίζουν να φυλακίσουν ανθρώπους με σοβαρά προβλήματα υγείας και ενώ η φυλάκισή τους συνιστά θανατική καταδίκη ή που δεν τους αποφυλακίζουν όταν βρίσκονται σε κρίσιμο στάδιο , κινδυνεύουν άμεσα να πεθάνουν!

Στις γυναικείες φυλακές Κορυδαλλού κρατούνται πολλές γυναίκες για μικρά ή μεγάλα χρονικά διαστήματα για σοβαρούς λόγους υγείας. Άλλες έρχονται για χειρουργεία, άλλες για να νοσηλευτούν σε κάποιο νοσοκομείο, άλλες γιατί πρέπει να βρίσκονται υπό καθημερινή ιατρική επίβλεψη.

Συνεπώς η θνησιμότητα στις γυναικείες φυλακές Κορυδαλλού είναι μεγάλη.

Εμείς οι συγκρατούμενες αυτών των γυναικών είμαστε υποχρεωμένες να κινητοποιηθούμε ώστε να μην ζήσουμε κανέναν θάνατο συγκρατούμενής μας. Είμαστε υποχρεωμένες να εκφράσουμε έμπρακτα την αλληλεγγύη μας και να απαιτήσουμε αυτά που δικαιούται κάθε άνθρωπος. Να υπάρχει σεβασμός στην ανθρώπινη ζωή και στην υγεία όλων μας.

Οι κρατούμενες δεν πρέπει να ζουν την εκδίκηση για ό,τι έκαναν μέσα από πρακτικές και στάσεις που απειλούν τις ίδιες με θάνατο. Γιατί τότε δεν μιλάμε για χώρους κράτησης, αλλά για χώρους κρεματόρια.

Στις γυναικείες φυλακές Κορυδαλλού έχουμε τις ακόλουθες περιπτώσεις βαριά άρρωστων γυναικών για τις οποίες ζητάμε να αντιμετωπιστούν ιατρικά και να ληφθούν άμεσα μέτρα για την αποφυλάκισή τους, αφού η συνέχιση της κράτησής τους βάζει ανά πάσα στιγμή τη ζωή τους σε κίνδυνο.
Wait while more posts are being loaded