Profile cover photo
Profile photo
Κωνσταντίνος Προκοπίου
64 followers
64 followers
About
Κωνσταντίνος Προκοπίου's posts

Post has attachment
Ψυχολογία της Συνειδητότητας
(Ψυχολογία και Φυσιολογία της Επίγνωσης)
___

Η αντίληψη που έχουμε για την ύπαρξη στον κόσμο, για μας, για τον κόσμο, είναι μια αυθαίρετη κατασκευή που χρησιμοποιεί όμως πραγματικά στοιχεία… ή αλλιώς, κατασκευάζουμε αυθαίρετα την εικόνα της πραγματικότητας χρησιμοποιώντας πραγματικά στοιχεία. Είναι το αποτέλεσμα, η σύνθεση, η τελική εικόνα της πραγματικότητας αυθαίρετη, όχι τα στοιχεία της πραγματικότητας που χρησιμοποιούμε.
Ας το εξηγήσουμε αυτό. Η συνηθισμένη επίγνωση της ύπαρξής μας στον κόσμο και του περιβάλλοντος, της πραγματικότητας που συλλαμβάνουμε τελικά, είναι μια εκλεκτική διαδικασία, που επηρεάζεται, και διαφοροποιείται, από αντιλήψεις, πεποιθήσεις, συναισθήματα, τις ίδιες τις αισθήσεις.
Η άμεση εμπειρία της ύπαρξης στον κόσμο, του κόσμου (σαν περιβάλλοντος), φαίνεται καταρχήν αληθινή. Είμαστε εδώ, βλέπουμε, ακούμε, αντιδρούμε στον κόσμο. Όλα φαίνονται τόσο αληθινά. Είναι όμως;

(Συνέχεια στο Ιστολόγιο)

http://wholemind8.blogspot.gr/2017/07/blog-post_23.html



Εισαγωγή στην Ελληνική Θρησκεία
_____

Ο Ορφέας έζησε πριν 29 αιώνες. Ήταν πραγματικό πρόσωπο, κι όχι μυθικός ήρωας του πολιτισμού, και ο Αριστοτέλης τον τοποθετεί στην εποχή των θεολόγων, δηλαδή μετά τους μεγάλους ποιητές (Όμηρο, Ησίοδο), και πάντως πριν τους μεγάλους προσωκρατικούς φιλοσόφους. Ο Ορφέας έδωσε μια άλλη ερμηνεία στην Διονυσιακή Λατρεία, πιο βαθιά πιο εσωτερική «μετατρέποντας» το μεταφυσικό γεγονός που αποτυπωνόταν στην ιερή πράξη και την εξωτερική λατρεία σε προσωπικό βίωμα μέσα στον κάθε άνθρωπο. Για τον Ορφέα, και τους ορφικούς, κατ’ εξοχήν θεολόγους, το «μεταφυσικό αντικειμενικό γεγονός» (της Διάσπασης της Ενότητας του Όντος σε πολλαπλότητα), δεν είναι ένα εξωτερικό γεγονός που συμβαίνει έξω από εμάς, σε άλλους χρόνους, συντελείται μέσα στον άνθρωπο: Ο ίδιος ο άνθρωπος είναι το Ον που ξεπέφτει από την Κατάσταση της Ενότητας, στην πολλαπλότητα και στην ατομικότητα, και μέσα στο υλικό σώμα. Έτσι το Κοσμικό Δράμα γίνεται το προσωπικό δράμα της εξέλιξης του κάθε όντος, (του καθενός μας).
Γύρω από αυτή την κεντρική μεταφυσική αντίληψη θα διαμορφωθεί μια θεολογία που ταυτίζει το Ον με το κάθε ον. Κυρίως όμως θα εσωτερικευθεί η λατρεία (και θα γίνει προσωπική σχέση με την Θεία Πραγματικότητα, προσωπική πνευματική εξέλιξη, και προσωπική ταύτιση με το Ον, το Θεό). Αυτή η αντίληψη όχι μόνο θα επικρατήσει σαν Ορφισμός (ορφική αντίληψη της ζωής), αλλά κυρίως θα επηρεάσει τις θρησκευτικές αντιλήψεις στα δύο μεγάλα θρησκευτικά κέντρα της Αρχαίας Ελλάδας, τους Δελφούς (και την Δελφική Λατρεία) και την Ελευσίνα (και τα Ελευσίνια Μυστήρια). Ο Ορφισμός θα εμπνεύσει όλους τους μεγάλους Έλληνες Φιλοσόφους, από τον Πυθαγόρα και τον Πλάτωνα, μέχρι τους Στωικούς και τον Πλωτίνο.
_____

(Συνέχεια στο Ιστολόγιο)

http://wholemind8.blogspot.gr/2017/07/blog-post_16.html


Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΣΤΙΣ ΕΠΤΑ ΔΡΑΣΕΙΣ ΤΗΣ
(Ομιλία στην Ακαδημία, Τρίτη Περίοδος)
Εισαγωγή
Οι Επτά Δράσεις της Συνείδησης
Ο Εσωτερικός Συμβολισμός
Η Γλώσσα των Συμβόλων της άμεσης αντίληψης της πραγματικότητας
Η διανοητική γλώσσα, της σκέψης, των εννοιών, των «σκιών»
Η Απελευθέρωση
Η Απελευθέρωση του Γιόγκα (νιρόντχα)
Ο Αληθινός Διαλογισμός
Η Ερμητική Μύηση
Η Οδός των Μυστικών (Μάιστερ Έκκαρτ)
Η Δράση
Τελικά!

Εισαγωγή
Υπάρχει Ένα Μοναδικό Θεμέλιο των Πάντων, που είναι το Βαθύτερο Μέρος Κάθε Όντος. Για την «Ύπαρξή» Του «Μαρτυρεί» Αυτό το Ίδιο (και το διαπιστώνουν όσοι το βιώνουν) Αυτό είναι μια εμπειρική διαπίστωση κι αλήθεια κι όχι ένα διανόημα. Αυτό το Μοναδικό Θεμέλιο Είναι Χωρίς Ιδιότητες, χωρίς εμπειρία, ή παρατηρητή. Είναι μια Άβυσσος Αντίληψης, Απόλυτα Πραγματική, Ζωντανή. Γίνεται Αντιληπτή από τις Δράσεις Της. Αυτό Είναι η Ουσία της Ψυχής των Αρχαίων, του Άτμαν των Ανατολικών. Είναι η Συνείδηση της Σύγχρονης Φιλοσοφίας και της Σύγχρονης Ψυχολογίας.
Η Ψυχή (η Συνείδηση) μπορεί να Αντιλαμβάνεται με διάφορους και διαφορετικούς τρόπους ή αλλιώς να αντιλαμβάνεται σε πολλά «επίπεδα». Να έχει διαφορετικές δράσεις. Έτσι μιλάμε για διάφορες δράσεις ή διαστάσεις της Συνείδησης, για πολλά πεδία δραστηριότητας, ή επίπεδα λειτουργίας. Από εδώ προκύπτουν σε μεταφυσικό επίπεδο οι κόσμοι και οι διάφορες καταστάσεις του όντος. Έτσι η Συνείδηση μπορεί να Αντιλαμβάνεται με διάφορους τρόπους κι όλες οι αντιληπτικές δράσεις της (που μπορεί να είναι Αντικειμενικές Καταστάσεις ή Υποκειμενικές Αντιλήψεις, Θεωρήσεις της Πραγματικότητας) είναι «εξωτερικές» ως προς την Ουσία. Είναι Δραστηριότητες Αυτής της Άγνωστης Ουσίας.
Έτσι, η Συνείδηση μπορεί να Αντιλαμβάνεται Εσωτερικά, με μια Άμεση Εσωτερική Αίσθηση αυτό που είναι, το Είναι, σαν Χώρο, σαν Παρουσία, σαν Εδώ. Αυτή Εσωτερική Αντίληψη του Ίδιου του Είναι, σαν Χώρου, είναι Μια Αντικειμενική Κατάσταση της Συνείδησης. Υπάρχει μόνο Αντίληψη. Δεν υπάρχει αντιλαμβανόμενος, παρατηρητής, διάκριση υποκειμένου, αντικειμένου, τίποτα από αυτά που βιώνει ο συνηθισμένος άνθρωπος. Αυτή η Εσωτερική Αίσθηση (η Ενόραση των Φιλοσόφων) διαβαθμίζεται από την Απόλυτη Καθαρότητα που Αντανακλά το Χωρίς Ιδιότητες σαν Αδιαφοροποίητο Είναι, μέχρι την Αντίληψη του Είναι σαν Χώρου και την Πανταχού Παρουσία που Αγκαλιάζει τα Πάντα σε μια Ενότητα όπου δεν «διακρίνονται» ακόμα «υποκείμενο και αντικείμενο». Όλα αυτά είναι Αντικειμενικές Καταστάσεις της Συνείδησης. Είναι Άμεση Αντίληψη του Είναι σαν Χώρου. Πρόκειται για μια Άχρονη Κατάσταση, μια Αιωνιότητα που Ρέει, που είναι Ζωντανή και Εκδηλώνεται σαν Παρουσία, σαν Αίσθηση του Εδώ που Αγκαλιάζει τα Πάντα.
Η Συνείδηση μπορεί ακόμα μέσα από εξωτερικές δραστηριότητες να έχει εμπειρία του «εξωτερικού κόσμου», των φαινομένων που αλλάζουν συνεχώς. Αυτός ο κόσμος των φαινομένων προβάλλεται αντικειμενικά από την δραστηριότητα της Παγκόσμιας Συνείδησης και γίνεται αντιληπτός από τα διάφορα υποκείμενα που δημιουργούνται από την Συνείδηση όταν γίνεται τοπική και συνδέεται με κάποιο φορέα του πεδίου στο οποίο εκδηλώνεται. Στην πραγματικότητα ο Εξωτερικός Κόσμος των Φαινομένων είναι προϊόν μιας δραστηριότητας, είναι δραστηριότητα, κίνηση, ροή φαινομένων, που αλλάζει συνεχώς. Όλα ρέουν, είναι παροδικά και αντικειμενικά αλλά και το ίδιο το υποκείμενο, οποιοδήποτε υποκείμενο. Στην πραγματικότητα το υποκείμενο δεν είναι παρά μια ροή αντίληψης που ρέει μαζί με όλα και παρακολουθεί την ροή των φαινομένων. Αυτή η συνεχής ροή της αντίληψης μαζί με την ροή των φαινομένων, η συνεχής «επαφή» με την ροή των φαινομένων δείχνει τον πραγματικό χαρακτήρα του υποκειμένου. Ζούμε στο Απόλυτο Παρόν, εδώ (σε σύνδεση με τον φορέα εκδήλωσης), τώρα, στην Στιγμή που Ρέει. Αυτή είναι η πραγματική εμπειρία του Χρόνου, ή η εμπειρία του απόλυτου παρόντος, του Τώρα, που ρέει συνεχώς.
Έτσι η Συνείδηση Βιώνει Άμεσα Εσωτερικά το Είναι σαν Άχρονο Χώρο, σαν μια Αιώνια Αντικειμενική Παρουσία και Βιώνει Έμμεσα (μέσω δραστηριοτήτων, εννόησης, συναίσθησης, αίσθησης, μέσω κάποιου φορέα εκδήλωσης) την Ροή των Φαινομένων. Στην Εξωτερική Εμπειρία Βιώνει τον Χρόνο, την Ροή, την Στιγμή που Ρέει, την συνεχή αλλαγή, όσο διαρκεί (όσο διαρκεί η σύνδεση με τον φορέα εκδήλωσης).


Post has attachment
To Χρονικό Διάστημα του ΘΕΡΙΝΟΥ ΗΛΙΟΣΤΑΣΙΟΥ, από τις 7 Ιουνίου μέχρι τις 7 Ιουλίου, του χριστιανικού ημερολογίου, είναι για εμάς, στην Ακαδημία, Ιερό κι είναι αφιερωμένο σε Εσωτερικές Εργασίες και δεν υπάρχουν εξωτερικές δραστηριότητες ούτε δημοσιεύσεις. Θα είμαστε πάλι μαζί, με νέες δημοσιεύσεις στις 8 Ιουλίου.  Ευχόμαστε Καλό καλοκαίρι σε όλους.

Η εξέλιξη της «έννοιας» του Θεού
___

Η «Αντίληψη του Θεού» αναδύθηκε αυθόρμητα μέσα στην συνείδηση του παλαιολιθικού ανθρώπου, μέσα από την ίδια τη φύση της συνείδησης: Πρόκειται για σύλληψη της πραγματικής συνείδησης του ανθρώπου, κι όχι για μία «προβολή» (στο χώρο του αντικειμενικού) «αυτού που οι άνθρωποι αντιλαμβάνονται ότι είναι η συνείδηση» (που οδηγεί σε τελείως λανθασμένα συμπεράσματα).
Για να το εξηγήσουμε: Η πραγματική συνείδηση του ανθρώπου είναι ανοιχτή διευρυνόμενη επίγνωση (αντίληψη), δηλαδή μία δυναμική εξελισσόμενη διαδικασία, που εξελίσσεται κι αλλάζει η ίδια κι αντιλαμβάνεται από την διευρυμένη κατάσταση, (κι όχι μία «στατική» και «περιορισμένη» λειτουργία που συλλαμβάνει μόνο νοητικά ιδέες καταστάσεις – που μπορεί και να μην ανταποκρίνονται στην Πραγματικότητα).
Καθώς η πραγματική συνείδηση του ανθρώπου (κι όχι η «ψευδοσυνείδηση» που έχει υπόψη του ο κοινός άνθρωπος) αναδύεται από το άλογο παρελθόν αντιλαμβάνεται ότι η Συνείδηση Είναι Υπερβατική, Απεριόριστη, Άχρονη, Μία Δύναμη πίσω από το άμεσα αντιληπτό (το εξωτερικό, το υλικό), η Αληθινή Φύση, ή η Εσώτερη Φύση από την οποία πηγάζει ο φυσικός κόσμος… και με την Οποία Συνείδηση συνδέεται η ανθρώπινη συνείδηση, έχει σχέσεις, κι εξελίσσεται προς Αυτή την Συνείδηση, (όλες οι συνειδήσεις, και κάθε συνείδηση ξεχωριστά)…


Η εξέλιξη της «επιστήμης της θρησκείας»
___

Στην πρώτη χιλιετηρίδα π.χ. έγιναν θρησκευτικές «επαναστάσεις», μεταρρυθμίσεις, σε όλο τον γνωστό κόσμο της αρχαιότητας, και Μεγάλοι Διδάσκαλοι (στηριζόμενοι ασφαλώς στην ομαδική θρησκευτική εμπειρία) διατύπωσαν διάφορες απόψεις περί της Απόλυτης Πραγματικότητας, οι Δάσκαλοι των Ουπανισάδ, ο Βούδας, ο Λάο Τσε, ο Ζωροάστρης, ο Ορφέας, ο Ιησούς… κι έτσι δημιουργήθηκαν οι μεγάλες ιστορικές θρησκείες… Μολονότι όμως σε όλες αυτές τις θρησκείες η Ύστατη Πραγματικότητα Ορίσθηκε σαν το Χωρίς Ιδιότητες που πρέπει να «βιώσουμε», το «αρχικό μήνυμα» γρήγορα μεταλλάχθηκε από τους οπαδούς των θρησκειών, σε «οργανωμένη θρησκεία», «θεωρία», «θεολογία» κλπ... (διατηρήθηκε μόνο μέσα στους μυστικιστικούς κύκλους που αναπτύχθηκαν στα πλαίσια όλων των θρησκειών)… Ακόμα και σήμερα πολλοί συγχέουν και ταυτίζουν την αληθινή θρησκεία που δίδαξαν οι Διδάσκαλοι με την «οργανωμένη θρησκεία» που «χτίσθηκε» γύρω από το όνομά τους, και διαχειρίστηκαν συχνά ανάξιοι άνθρωποι, όχι προς όφελος του ανθρώπου, αλλά προς ίδιον συμφέρον…

Εισαγωγικό Σημείωμα στον Ορφισμό
Ο Ορφισμός, (από τον 8ο αιώνα π.Χ. μέχρι τον 5ο αιώνα μ.Χ…) υπήρξε, πάνω από όλα, μία μεταρρύθμιση της πανάρχαιας «Διονυσιακής Λατρείας», ένα θρησκευτικό κίνημα, που έγινε «θρησκεία» στα χρόνια των Πεισιστρατιδών , κι υιοθετήθηκε σαν επίσημη θρησκεία της Πόλης (των Αθηνών) στα χρόνια της Δημοκρατίας…
Αποτελεί μία τεράστια και βαθιά «σύνθεση» πολλών (συχνά ετερόκλητων στοιχείων), που καλύπτει όλο το φάσμα της ανθρώπινης «θρησκευτικότητας», από τον πιο βαθύ μυστικισμό, μέχρι τις εξωτερικές τελετές και τις «λαϊκές» γιορτές. (Όλα αυτά θα τα δούμε σιγά-σιγά στην συνέχεια)…
Τέτοια μεταρρυθμιστικά κινήματα (στον χώρο της θρησκευτικότητας και της «ιστορίας») υπήρξαν πολλά την πρώτη χιλιετηρίδα π.Χ. Το μεταρρυθμιστικό κίνημα των «Δασκάλων των Ουπανισάδ» κι η «Διδασκαλία του Βούδα» στην Ινδία, της «Διδασκαλίας του Λάο Τσε για το Ταό» στην Κίνα, της «Ορφικής Μεταρρύθμισης της Διονυσιακής Λατρείας» στην Ελλάδα, κι αργότερα του «Ιησού» στην Ιουδαία…
Θεωρούμε την «Ορφική Μεταρρύθμιση» σαν ένα από τα σημαντικότερα (αν όχι το σημαντικότερο) θρησκευτικό κίνημα (στο χώρο της θρησκείας, της μεταφυσικής, της φιλοσοφίας, της ιστορίας, της κοινωνικής ζωής…) για πολλούς λόγους, που θα φανούν στο τέλος αυτής της «εργασίας» για τον «Ορφισμό»… Χωρίς να θέλουμε να προτρέξουμε, μπορούμε πάντως να πούμε, ότι η «Θεολογία» του Πατέρα Θεού, κι η «θεολογία του Γιού του Θεού» (με την μορφή του Διονύσου), κι όλη η «δυτική μεταφυσική» είναι δημιούργημα του Ορφέα, πηγάζει από τον Ορφισμό, και μιλάει την ίδια «φιλοσοφική γλώσσα»…
Ο «Χριστιανισμός του Ιησού» (που ακολούθησαν λίγοι στην ιστορία, από τον Ιωάννη, μέχρι τον Ωριγένη, και τους άλλους μυστικούς πατέρες…) ήταν ένα «γνήσιο θρησκευτικό κίνημα»… και το σεβόμαστε βαθιά (άλλωστε αυτό το αποδεικνύουν και οι «μελέτες» μας για το «χριστιανικό φαινόμενο»)… Ο «χριστιανισμός της εκκλησίας» όμως, όπως διαμορφώθηκε από τους εκπροσώπους της, κι όπως καθιερώθηκε (με πολιτικές απάτες και διώξεις από τους «βυζαντινούς αυτοκράτορες» εναντίον των Ελλήνων…), είναι μία «ιστορική απάτη»… Ολόκληρη η «θεολογία του Γιού του Θεού» του χριστιανισμού είναι «παρμένη» από τον Ορφισμό. Μυστήρια, Τελετές (με άλλη σημασία βέβαια αλλά το ίδιο μεταφυσικό περιεχόμενο) είναι «παρμένα» από την «Διονυσιακή Λατρεία»… Ακόμα και τις γιορτές «αντέγραψαν»… Η «γιορτή του Διονύσου Λικνίτη» αντικαταστάθηκε με τα «Χριστούγεννα», το «πάθος» του Διονύσου (η «Κάθοδος» στον Άδη, και η «Άνοδος» από τον Άδη) αντικαταστάθηκε από το «εβραϊκό Πάσχα», και στους «χορούς των μεταμφιεσμένων του καρναβαλιού» δόθηκε άλλο «νόημα» (επειδή δεν μπόρεσαν να «καταργήσουν» τις γιορτές)…


Post has attachment
Προφανώς για να Γνωρίσουμε Πραγματικά Αυτό Που Είμαστε, στον Πραγματικό Χώρο του Είναι, πρέπει να σταματήσουμε να κατασκευάζουμε συνεχώς μια εικόνα του κόσμου. Κι αυτό μπορεί να γίνει με την εγκατάλειψη της εξωτερικής δραστηριότητας με την «κατάργηση» των αισθήσεων, με την «απάθεια» των συναισθημάτων (και των επιλογών), με την «σιώπηση» της διανόησης, με την Επάνοδο στον Εαυτό, στον Πραγματικό Άνθρωπο Που Είμαστε σαν Άμεσο Βίωμα της Ύπαρξης, στον Έσω Άνθρωπο. Αυτή είναι η πραγματική έννοια του Υιού του Ανθρώπου στον Αγιογραφικό Συμβολισμό. Ο Πραγματικός Άνθρωπος, όχι αυτός που αντιλαμβάνεται η διανόηση ή οι αισθήσεις. Ο Δρόμος προς τα Έσω, προς τον Πραγματικό Άνθρωπο, είναι ο Μόνος Δρόμος προς την Αλήθεια.

Post has attachment
Η Πραγματικότητα Είναι Αυτό Που Υπάρχει Πραγματικά, Από Μόνο Του κι ανεξάρτητα από το αν το αντιλαμβάνεται κάποιος ή όχι ή πως το αντιλαμβάνεται. Είναι η Απόλυτη Αντικειμενικότητα. Εξορισμού η Πραγματικότητα Είναι το Όλον, Όλα, Περιλαμβάνει το κάθε τι. Κι Όλα, Όλα όσα υπάρχουν Μέσα της, είναι πραγματικά (ακόμα και το μη-αληθινό, σαν μη-αληθινό). Η Πραγματικότητα δεν είναι απλά αυτό που Υπάρχει στην Βάση, σαν Βάση Εκδήλωσης κάθε Φαινομένου αλλά και η Εκδήλωση, το Φαινόμενο στην πορεία του. Όλα είναι πραγματικά. Λόγω ακριβώς αυτής της Δραστηριότητας, της Εκδήλωσης Φαινομένων, δημιουργούνται εκ των πραγμάτων καταστάσεις, ποικιλίες καταστάσεων, βαθμίδες ύπαρξης. Στην πραγματικότητα Όλα Είναι Μια Ενότητα, μια Πορεία κι όλα υπάρχουν ταυτόχρονα, Τώρα, στον μόνο πραγματικό χρόνο που υπάρχει. Έτσι, όχι μόνο η Άγνωστη Βάση των Φαινομένων, η Πηγή των Πραγμάτων, είναι πραγματική αλλά και η Εκδήλωση, η Δραστηριότητα, τα Φαινόμενα που Ρέουν είναι επίσης πραγματικά. Όλα είναι πραγματικά. Και στο Επίπεδο της Πραγματικότητας, του Αντικειμενικού δεν εισχωρεί ποτέ καμία αυταπάτη. Ο κόσμος των φαινομένων είναι απόλυτα πραγματικός, σαν δραστηριότητα, σαν στιγμιαία αλλαγή, σαν ροή φαινομένων, σαν κάτι παροδικό που μετασχηματίζεται συνεχώς, αλλά απόλυτα πραγματικό.

ΤΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟ ΤΟΥ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΥ

Ανεξάρτητα από την «Σχέση» που υιοθετεί η Συνείδηση απέναντι στο σώμα, δηλαδή ανεξάρτητα από τον τρόπο που Βιώνει η συνείδηση την «ύπαρξη» στο σώμα και την κοσμοαντίληψη που δομεί, ή αλλιώς ανεξάρτητα από την όποια εμπειρία ζωής ή πεποιθήσεις ή τρόπους ή συνήθειες έχουμε μέχρις εδώ, στην παρούσα στιγμή που ξεκινάμε να αναρωτιόμαστε πραγματικά και να ερευνούμε ειλικρινά και σοβαρά για την «πραγματικότητά» μας, όταν αποσυρόμαστε από τις εξωτερικές δραστηριότητες, περισυλλέγοντας την ενέργειά μας στον «εαυτό» ή στρεφόμενοι προς τα έσω ή αναζητώντας μέσα στην νοητική σιωπή να «αισθανθούμε» την Πηγή των Πραγμάτων, τότε Οδηγούμαστε στην ίδια Αντικειμενική Κατάσταση Ύπαρξης που Είναι Παγκόσμια Απρόσωπη Κατάσταση Ύπαρξης, Ένα Όλο που τα Συμπεριλαμβάνει Όλα χωρίς διαχωρισμούς, δυαδικότητα ή συγκρούσεις.

Wait while more posts are being loaded