Profile cover photo
Profile photo
Virgil Wongsokario
73 followers
73 followers
About
Posts

Post has shared content
Een oproep tot revolutie in de telecomsector

Telecomproviders staan er de laatste jaren belabberd op. Eerst T-Mobile met de iPhone. Het netwerk werd volstrekt onbruikbaar, en er was een Youp van ‘t Hek voor nodig voordat klachten van consumenten serieus genomen werden door het bedrijf. KPN startte onbedoeld een privacy-debacle omdat bleek dat ze haar gebruikers afluisterde, wat uitmondde in verregaande regulering door de wetgever. En Vodafone vatte mooi samen dat de reputatie van de sector zich op een “historisch dieptepunt” bevindt. De CEO wijdt dat onder anderen aan de netwerkkwaliteit en de klantenservice van Vodafone.

Mensen beginnen het zat te worden. Internet onderweg is voor veel mensen inmiddels net zo belangrijk als internet thuis, of internet op het werk. Maar voor die mobiele internetverbinding zijn we overgeleverd aan een conglomeraat van bedrijven dat structureel onder de maat presteert. Mobiel internet is op veel plekken in Nederland afwezig of is onbruikbaar traag. En ondertussen blijven de prijzen stijgen.

Het is niet voor niets dat het gezoem in het geruchtencircuit op dit moment oorverdovend is. Grote Nederlandse investeerders uit de technologie-, telecom- en mediawereld zijn bezig met het neerzetten van alternatieven voor KPN, Vodafone en T-Mobile, zo hoor ik van verschillende, goed ingevoerde bronnen.

In Frankrijk vindt de revolutie nu al plaats. Vorige maand begon ADSL-provider Free.fr met het aanbieden van telecomdiensten. Voor 30 euro per maand (of 20 als je al ADSL-abonnee bent) kun je onbeperkt bellen naar Frankrijk en 40 andere landen, plus onbeperkt SMS-en, plus 3GB internet of onbeperkt via landelijk wifi-netwerk. Dat is serieus goedkoop.

Een deel van het geheim zit ‘m in de routers van Free.fr’s ADSL-abonnees. Elke ADSL-gebruiker deelt zijn wifi-singaal automatisch met andere klanten, waardoor een enorm wifi-netwerk ontstaat dat in grote steden dekkend is. Daarnaast zitten er femtocells in de routers: dat zijn een soort mini-zendmasten die het GSM/3G-signaal versterken. Eigenlijk gebruikt Free.fr zijn miljoenen ADSL-klanten om het mobiele netwerk beter te maken. Redelijk briljant.

De oude garde reageerde laconiek op de nieuwkomer, maar dat is de arrogantie van de macht. Ondertussen trekt Free.fr hordes nieuwe klanten door het agressieve prijsbeleid. En de bestaande telco’s kunnen het prijspeil van Free.fr niet kunnen bijhouden, als ze hun netwerk niet drastisch anders inrichten.

In Frankrijk trekt een schokgolf van verandering door de telecomsector. Ik kan niet wachten op het moment dat die zich ook in Nederland aandient.

// Deze column verscheen deze maand in Emerce.
Add a comment...

Post has shared content
Met een arm vol nieuwe kleren sta ik aan de kassa van een grote modeketen. Nadat de cassiëre klaar is met scannen zegt ze: “de volgende keer moet je gewoon even bellen met het hoofdkantoor hoor, dan hoef je niet te betalen.” -“Pardon?” zeg ik, terwijl ik me afvraag of ik een of andere actie gemist heb. Maar dan noemt ze de namen van een paar BN’ers. “Die doen dat ook. Gewoon even bellen en dan krijg je waardebonnen”. Mijn eerste gedachte is: “Oké, ze herkent me van TV”, de tweede gedachte is: “dus zó doen die BN’ers dat”.

Samsung organiseerde een paar maanden geleden een “feestelijke avond vol glamour” om een nieuwe tabletcomputer te lanceren. De belofte aan BN’ers: als je komt en even gezellig op de foto gaat met het apparaat (€750), krijg je er één gratis. De landelijke pers ontvangt de volgende dag een mailtje met foto’s: Winston Gerschtanowitz, Lieke van Lexmond en Frank de Boer waren erbij!

Bedrijven geven hun producten gratis weg aan mensen die ze invloed toedichten. Vroeger waren dat vooral BN’ers en journalisten, maar tegenwoordig doen Twitteraars en bloggers ook mee op de marktplaats der aandacht. Internetberoemdheden krijgen geld, spullen, reisjes en uitnodigen voor feestjes in ruil voor een positieve YouTube-video, een paar tweets of blogposting over het product.

Ik ondervind het aan den lijve, steeds minder leidend tot grote verbazing. Als m’n internetverbinding het niet doet, staat er binnen twee uur een busje van de kabelmaatschappij voor de deur. In populaire restaurants krijg ik makkelijker een tafel. Als ik iets online bestel krijg ik het bestelde product vaak twee keer (met een post-it op het tweede product: “deze is voor Matthijs” of “omdat je zo leuk over computers praat”).

Terwijl de meeste journalisten zich moeten houden aan een ethische code (en dus niets mogen aannemen), zijn daar op Twitter en Facebook geen regels voor. Breed wantrouwen is het gevolg. Ik kan niet positief over een product of dienst Twitteren, zonder twintig mensen aan m’n broek te hebben die vragen of ik soms betaald word voor zo’n tweet. En niet onterecht. Vorige week ontdekte 925.nl dat een aantal BN’ers zich liet betalen om te Twitteren over de nieuwe film van Theo Maassen. Zij waren gemaild met een aanbod: als je meer dan 25.000 volgers hebt krijg je €100 voor een tweet, wie er meer dan 300.000 heeft vangt €500.
Eigenlijk is er maar één oplossing voor deze nieuwe vorm van belangenverstrengeling: transparantie. En wie dat niet doet wordt, zo ook in het geval van de hoererende BN’ers, terecht verguisd.
Add a comment...

Post has attachment
Add a comment...

Post has attachment

Post has attachment
Add a comment...
Wait while more posts are being loaded