Profile cover photo
Profile photo
Miriam Wesselink
26 followers
26 followers
About
Posts

Post has attachment
CONFLICT IN JE SCÈNES

Botsingen tussen je personages, innerlijk conflict bij je hoofdpersoon, obstakels bij het najagen van een vurig verlangen - conflict is waar je verhaal om draait. Zodra er geen conflict meer is, is je verhaal afgelopen.

Er staat al een artikel over conflict op de website, maar een artikel over een specifiek aspect in verband met conflict, was er nog niet. Maar nu dus wel: in dit artikel en in de podcast vertel ik je over conflict in je scènes. Want conflict is niet alleen nodig als hoofdprobleem in je verhaal; de scènes in je verhaal moeten elk ook conflict hebben. En, misschien contra-intuïtief, dat gebeurt niet per se vanzelf vanuit het overall-conflict.

Maar eigenlijk moet ik die op een-na-laatste zin aanpassen: in principe moet elke scène conflict hebben. Ik geef je voor dat principe drie punten ter nuancering.

En verder kun je lezen over de absolute must-have voor je conflict (zónder nuancering): relevantie, en de very nice-to-have: verwevenheid. Mét voorbeelden.

Tot de volgende!

https://singularity.nl/conflict-scenes/
https://singularity.nl/podcast/podcast-conflict-scenes/
Add a comment...

Post has attachment
SH*T! EEN KNOERT VAN EEN PROBLEEM!

Je ben lekker aan het schrijven, je hebt een prachtige plot bedacht, je virtuele pen vliegt over het virtuele papier, en dan besef je ineens dat er een joekel van een plothole, een inconsistentie of een anomalie in je fraaie verhaal zit – sh*t!

Je hebt jezelf in de spreekwoordelijke hoek geschilderd. Nou is al je harde werk voor niets geweest. 😫

Nee hoor. Geen paniek.

MAAK EEN VOORDEEL VAN EEN NADEEL

In het artikel en de podcast vertel ik je dat je juist kunt profiteren van zo’n onverwachte tegenslag. Ik geef je er hieronder een voorbeeld van. Dat heeft niet direct met schrijven te maken, maar laat wel prima zien hoe je een voordeel maakt van een nadeel.

P.T. Barnum was een Amerikaanse showman die een museum in New York exploiteerde, waarin o.a. een vrouw met een baard en een man met dwerggroei tentoongesteld werden. Dat museum kreeg een chagrijnige recensie van een criticus: ‘exploitatie van kwetsbare mensen’, ‘een circus van humbug; onzin, volksverlakkerij’.

De showman vond dat natuurlijk niet leuk. Maar hij zag een kans in het probleem: hij zette ‘circus’ op de gevel, noemde zichzelf ‘prins van de humbug’ en maakte reclame dat bezoekers die de recensie meenamen, voor de helft van de prijs naar binnen mochten.

Het werd een daverend succes. Geslaagde spinning, door negatieve publiciteit te omarmen.

Een ander voorbeeld - een persoonlijke favoriet - geef ik je in het artikel en de postcast.

Tot de volgende!

Psst: dit artikel heeft een nieuw onderwerp verwekt op de curatiepagina! :-) (Onder de kop: Maak een voordeel van een nadeel.)

https://singularity.nl/sht-een-knoert-van-een-probleem/
https://singularity.nl/podcast/podcast-sht-een-knoert-van-een-probleem/
Photo
Add a comment...

Post has attachment
DE TOVERSTAF VAN JE BOEK

Wist je dat er een toverstaf in je boek zit? Een Harry Pottertoverstokje waarmee je veel broodnodigs tevoorschijn tovert, te weten: pratende personages. Want zij zijn ideaal om je verhaal te voorzien van emotie, spanning en conflict. En meer.

Een goeie dialoog stuwt je verhaal op.

In het artikel en de podcast vertel ik je ook over je dialoog als actiescène. En hoe de kletsende, argumenterende, bekvechtende spelers in je verhaal, tussen neus en lippen ook het zo begeerde show, don’t tell opleveren. Zomaar.

Dialoog is dus goed, maar een lange dialoog niet. Je lezer zit niet te wachten op een Fidel Castrospeech (Guinness world record: 4 uur en 29 minuten), zelfs niet als dat een verhitte discussie met Kennedy zou zijn. Ik geef je tips hoe daarmee om te gaan als je personage tóch een hoop kwijt moet.

En last but not least: andere vormen van praten in tijden van social media.

Veel plezier met je papieren dan wel digitale kletskousen!

https://singularity.nl/toverstaf-boek-pratende-personages/
https://singularity.nl/podcast-de-toverstaf-van-je-boek-pratende-personages/
Add a comment...

Post has attachment
DRAMAPOTENTIE

Ik schrijf dit met vernikkelde vingers ten tijde van de IJstijd van 2018, waarin de Siberische beer als een gillende keukenmeid om het huis giert en op het raam van mijn werkkamer beukt. Buiten houdt een prematuur ontloken krokusje dapper stand en ik doe dat ook (maar dan wel binnen).

Verwarmd door schrijversvuur geef ik je tips voor het broodnodige drama in je verhaal. Daar is eind vorig jaar ook een post over verschenen, en over drama blijkt voldoende te vertellen om diverse nieuwsbrieven en artikelen te vullen.

In dit artikel en in de podcast lees en hoor je over de voedingsbodem voor drama, en hoe je daar bijvoorbeeld Grote Levensgebeurtenissen voor kunt gebruiken, zoals trouwerijen en begrafenissen.

Verder vertel ik je over de verschillende invullingen van dramatische ironie, én dat humor prima samen kan gaan met drama. Sterker nog: een mespuntje humor in een loodzware scène kan de spanning en emoties opstuwen tot adembenemende hoogtes. Ik geef je daar een voorbeeld van uit de legendarische (vind ik) serie Breaking Bad.

Als uitsmijter van deze nieuwsbrief Alfred Hitchocks motto: Drama is life with the dull parts left out.

Tot de volgende!

https://singularity.nl/dramapotentie/
https://singularity.nl/podcast/podcast-dramapotentie/
Add a comment...

Post has attachment
HET IS MISSCHIEN EEN CLICHÉ, MAAR HET IS WEL WAAR

Het is een waarheid als een koe, dat clichés clichés zijn geworden omdat ze waar zijn. Zo. Meteen al drie clichés in de titel en één zin.

Heb je ook zo’n hekel aan clichés? ‘Dat had niet gehoeven’ als je een bloemetje meebrengt, ‘kon je het een beetje vinden?’ (jawel, maar alleen een beetje, hoor; ik ben nog voor driekwart verdwaald), of ‘na regen komt zonneschijn’ (of nog meer regen).

Sommige clichés zijn zo tandglazuurverwoestend dat we met een nummer aan ze zouden moeten kunnen refereren. Zoals in dat mopje, waarin om elk opgenoemd nummer gelachen wordt, behalve als Jan ‘nummer 33!’ roept, ‘omdat hij hem niet zo leuk vertelt’.

Toch kunnen clichés nuttig zijn. Ook in je boek.

HOE DAN?

Lees daarvoor het artikel of luister de podcast. Maar, zoals altijd in de nieuwsbrief, licht ik (cliché-alert) een tipje van de sluier op, om je alvast lekker te maken. 😉

Clichés zijn niet alleen uitdrukkingen, maar kunnen ook denkbeelden en verwachtingen zijn; over personages, bijvoorbeeld. Dat soort clichés en stereotypen zitten in het hoofd van je lezer en dat geeft jou als schrijver de mogelijkheid van een mindfuck. Zo’n cliché kun je gebruiken om je lezer (cliché-alert) op het verkeerde been te zetten.

Aan een cliché kun je een onverwachtse draai geven – juist omdat je lezer een cliché denkt te zien aankomen en zijn aandacht verslapt, geef je hem met je twist een por: hé joh, opletten!

Maar een cliché kun je ook prima voor je laten werken zónder aanpassingen; ironisch bijvoorbeeld, en op allerlei andere manieren.

Veel plezier met frisse en fruitige clichés!

PS: het artikel is een gouwe ouwe, maar er was nog geen podcast – nu dus wel!

https://singularity.nl/zo-laat-je-cliches-voor-je-werken/
https://singularity.nl/podcast/podcast-cliches/
Add a comment...

Post has attachment
SCIENCEFICTION EN FANTASY, EPISODE 2

Vanwege de enthousiaste ontvangst van episode 1 van SF en fantasy, stoom ik meteen door met episode 2. 🙂 In dit tweede artikel en de podcast komen twee (hoofd)onderwerpen aan bod: de ‘volwassenwording’ van sciencefiction en worldbuilding.

VROUWENPOKON

Vaak wordt het toenemende aantal vrouwelijke SF-schrijvers aangewezen als de pokon die ervoor gezorgd heeft dat SF is uitgegroeid tot een serieus grotemensengenre, met gelaagde personages en grote thema’s, waar het eerst slechts simpel knapenvermaak was. En zich daardoor wellicht als afzonderlijk genre opheft.

Dat SF puur een soort Bouquetreekstype voor puberjongens zou zijn geweest, is nonsens (om over het opheffen van het genre maar te zwijgen). Zeker hebben vrouwelijke schrijvers invloed – waar niet? Maar al bestaan er SF-en fantasyboeken die bevolkt zijn met bordkartonnen personages (welk genre is zonder?), er zijn ook beroemde, invloedrijke romans, zoals 1984, Brave New World en Animal Farm. To name a few.

WORLDBUILDING

In tegenstelling tot de meeste andere genres spelen SF en fantasy zich geheel of gedeeltelijk af in een andersoortige wereld. Die jij als schrijver creëert. Het construeren van een zelfverzonnen wereld is een vak apart. Die wereld moet vreemd zijn, ánders zijn, dan de onze, maar je lezer moet zich er wel mee kunnen verbinden. Als jouw imaginaire wereld niets herkenbaars voor hem heeft, laat die hem koud.

Nóg een eis is dat je wereld ook authentiek en logisch moet aanvoelen.

Voor goede, overtuigende worldbuilding zijn er dus wat ‘hieraan en hierover denken-kwesties’.

CLICHÉS

Clichés liggen bij alle soorten verhalen op de loer, maar vooral SF en fantasy kunnen daar makkelijk mee geïnfecteerd worden. Ga ze uit de weg, of vorm zo’n nadeel om naar een voordeel. Voorbeeld? Lees of luister.

Veel plezier met het schrijven van je fantastische verhaal!

PS: Had jij vroeger als kind een imaginair vriendje, al dan niet menselijk? Dan heb je waarschijnlijk veel fantasie. Bouw een imaginaire wereld om hem/haar/het heen!

https://singularity.nl/sf-fantasy-2/
https://singularity.nl/podcast/podcast-sf-fantasy-2/
Add a comment...

Post has attachment
SCIENCEFICTION EN FANTASY, EPISODE 1

Ik ga een serie artikelen schrijven over verschillende literaire genres, en in dit artikel [link] (en de podcast) [link] begin ik met sciencefiction en fantasy. Zoals de titel al spoilt. 😉

In de titel staat ook ‘episode 1’, want al schrijvende bleek dat er over SF en Fantasy te veel te vertellen is voor één artikel. (Of het moet een heul lang artikel worden, en dat wil ik jullie niet aandoen. Bovendien word ik dan zo schor bij het inspreken van de podcast. 🙁)

Er volgen er dus meer.

In deze eerste aflevering vertel ik je kort wat de twee genres inhouden en hoe het komt dat ze tegenwoordig zo booming zijn – want dat zijn ze. Wat ik persoonlijk erg prettig vind, want ik ben een fan.

(VEEL) MEER DAN ESCAPISME

Vind je sciencefiction en fantasy simpel escapisme? Ik laat je zien waarom dat beslist niet het geval hoeft te zijn, en hoe onbillijk deze genres in Nederland worden behandeld, ondanks het huidige grote succes.

Nee, dan Amerika, dat land waar een heleboel op aan te merken valt wat kwaliteitsbeoordeling betreft, maar dat op dit punt toch van meer inzicht blijk geeft dan Nederland.

NIEUWTJE!

Misschien weet je het al, maar tijdens het schrijven van het artikel liep ik tegen een nieuwtje aan dat ik in het artikel graag met je deel. Want als je net als ik gepast onder de indruk bent van de fascinerende en vaak verontrustende Netflixserie Black Mirror, word je daar vast blij van. 😊

Heb je de ambitie om een SF- of fantasyverhaal te schrijven? De volgende keer geef ik daar tips voor, in episode 2.

Intussen wens ik je magisch dan wel buitenaards mooi schrijf- en leeswerk!

https://singularity.nl/sf-fantasy-1/
https://singularity.nl/podcast/podcast-sf-fantasy-1/
Add a comment...

Post has attachment
VAN IDEE NAAR BOEK

Stel, je hebt een idee voor een verhaal. Tijdens het douchen (douchen is een formidabele bron van ideeën, niet alleen voor een verhaal) bedenk je ineens: wat als mensen ineens in (andere) dieren zouden veranderen? (Een idee dat Eugène Ionesco, reizend door de tijd, van mij gejat heeft voor zijn toneelstuk Le Rhinocéros. ;-))

Wat als-vragen zijn prima bronnen voor verhaalideeën. Maar een idee is nog geen verhaal. Hoe kom je dus van je briljante inval naar een boeiende pageturner?

OVER VOORSPEL EN HET ECHTE WERK

In het artikel en de podcast vertel ik je over het voorspel met de randvoorwaarde, en over het echte schrijfwerk. Op die bijzonder zeldzame mensensoort na die zomaar een fantastisch verhaal uit zijn pen slingert, heb je voor schrijven in meerdere of mindere mate ordening, organisatie, een systeem nodig. Een bepaalde mate van structuur.

Structuur is goed, te veel structuur niet. Wanneer is het te veel structuur? Als je het als een keurslijf ervaart. Als het je beperkt in je creativiteit, fantasie en de evolutie die vrijwel elk verhaal doormaakt.

Er zijn talloze manieren waarop je het schrijven van je boek kunt aanpakken. Welke aanpak voor jou de beste is, kan ik je niet vertellen. Wat ik je in het artikel en de podcast wél vertel, is welke aanpak voor mij de beste is gebleken.

WISSELWERKING TUSSEN IDEEËN EN STRUCTUUR

Ik heb voor mezelf een mix van vrijheid en structuur ontwikkeld. Een aanpak die een wisselwerking creëert tussen de grote lijnen en de ideeën en ideetjes die onder de douche en elders blijven opkomen: de ideeën helpen me het verhaal te vormen, de grote lijnen inspireren de ideeën.

Overzicht en details komen bijeen.

Zo krijg ik voldoende vrijheid. Er is nog steeds structuur en daarmee zijn er ook grenzen, maar die zijn niet allemaal van tevoren ingesteld. Het verhaal begint ongevormd, letterlijk grenzeloos, en wordt steeds verder ingesloten naarmate het schrijven vordert. Dat geeft mij de optimale mix van weten waar de reis naartoe gaat, en vrijheid om tijdens de rit de route te wijzigen

DUBBEL

Eigenlijk is het schrijven van fictie een schizofreen gebeuren. Voor het doelbewust naar een bepaald punt toewerken en daarbij verhaallijnen en dergelijke te bewaken, moet je analytisch, rationeel en logisch denken. Tegelijkertijd moet je, om in het hoofd van je personages te kruipen en je lezers emotioneel mee te voeren, creatief, empathisch en intuïtief zijn.

Als je je die dubbelzijdigheid realiseert is het een wonder dat er zo veel mooie, boeiende, ontroerende boeken zijn. Mensen zijn toch fantastische wezens!

Ik wens je veel fijne dubbelzijdig- en -zinnigheid!

https://singularity.nl/idee-naar-boek/
https://singularity.nl/podcast/podcast-idee-naar-boek
Add a comment...

Post has attachment
DE LOVE INTEREST

Er zijn veel boeken die draaien om de vraag ‘krijgen ze elkaar’. Maar romantische liefde heeft meer mogelijkheden dan alleen als hoofdplot; liefdesverwikkelingen zijn ook uitstekend te gebruiken als subplot.

In elk genre, of het nu avontuur, SF of een keiharde thriller betreft, kan een love interest een flinke boost aan je verhaal geven, met conflicten, misverstanden en geheimen. Dat kan ook op andere manieren, maar dit soort complicaties komen altijd voort uit menselijke relaties, en daarbij is liefde vaak de meeste emotionele en interessantste. Er staat domweg meer op het spel.

Dit geldt overigens voor álle soorten liefde; ook die voor je kind, familie, vrienden, huisdier, noem-maar-op (en zelfs eigenliefde), maar hier beperk ik me tot de romantische vorm.

DE ROL VAN DE LOVE INTEREST

In het artikel [link] en de podcast [link] vertel ik je over de rol van de love interest, die als een katalysator werkt en het leven van je protagonist knap ingewikkeld maakt. Hij of zij legt diens karakter bloot en kan het beste én het slechtste naar boven halen.

Een goed van pas komende handlanger voor drama, emotie en spanning, dus

Ik leg je ook een dilemma voor: gun je in die subplot je hoofdpersoon zijn zo begeerde geliefde? Want dat heeft consequenties. Inclusief voorbeeld.

Tussendoor vind je ook een (piepklein) stukje poëzie over wat liefde is. ;-)

Ik wens je veel liefdevolle schrijverij!

https://singularity.nl/de-love-interest/
https://singularity.nl/podcast/podcast-love-interest
Add a comment...

Post has attachment
DE ANTAGONIST

Het verhaal van je boek draait om je hoofdpersoon, de protagonist. Hij of zij is het belangrijkste en meest uitgewerkte personage.

Maar vrijwel net zo belangrijk is de antagonist. De antagonist is het personage wiens doel lijnrecht tegenover dat van de protagonist staat. Hij* is diens tegenstander.

In tegenstelling tot wat vaak wordt gedacht is de antagonist niet per se een slechterik. Ook de protagonist kan de schurk in je verhaal zijn - áls er een schurk is; dat hoeft natuurlijk niet. In dat geval is de antagonist bijvoorbeeld de detective die de schurk moet opsporen, of de vrouw die wraak zoekt omdat de schurk haar man heeft vermoord.

Zowel de protagonist als de antagonist zijn de held in hun eigen verhaal. Wie de protagonist is en wie de antagonist, wordt bepaald door wie je het belangrijkste personage in je verhaal maakt.

DIE VERMALEDIJDE IN-DE-WEGLOPER

Een goed verhaal bestaat bij de gratie van conflict. Een goed ontworpen antagonist maakt het leven van je protagonist zuur; niet omdat hij een hekel aan hem heeft (maar dat kan wel), of omdat hij inherent slecht is (maar ook dat kan wel), maar simpelweg omdat zijn doel niet verenigbaar is met dat van de protagonist.

Vergelijk je verhaal met een potje dammen: elk van de twee spelers probeert zijn doel te bereiken - het spel winnen - maar slechts één kan daar succesvol in zijn. Strategieën worden bedacht en aangepast. De zet van de een wordt gepareerd met een tegenzet van de ander.

Om dat geheel van zetten en tegenzetten spannend te maken moeten de twee spelers, je protagonist en je antagonist, aan elkaar gewaagd zijn.

Dat stelt nogal wat eisen aan je antagonist (net als aan je protagonist). In dit artikel [link] lees je wat een goede antagonist maakt, wat daarbij handig is, of die rol ook door iets anders dan een personage kan worden vervuld, en waarom dan wel of waarom niet. Ik vertel je ook over een mogelijke rollenswitch en dat dat – spoiler! ;-) - helemaal niet erg is.

Als uitsmijter geef ik je een aantal voorbeelden van memorabele antagonisten.

Liever luisteren? Dat kan met de podcast.

Dat was het weer; tot de volgende keer! :-)

* Ook in deze post geldt dat ik met ‘hij’ en ‘hem’ ook ‘zij’ en ‘haar’ bedoel.

https://singularity.nl/de-antagonist/
https://singularity.nl/podcast/podcast-de-antagonist/
Add a comment...
Wait while more posts are being loaded