Profile cover photo
Profile photo
Michalis Spyridon
371 followers
371 followers
About
Posts

Post has attachment
Όσιος Μενέλαος ο εν Γαλλία Ασκήσας, ο Θαυματουργός. Ημέρα μνήμης: 22 Ιουλίου.

Ὁ Ἅγιος Μενέλαος γεννήθηκε στὴν Πρεσινιὲ τῆς Γαλλίας περὶ τὸ 700 μ.Χ. καὶ καταγόταν ἀπὸ πολὺ ἐπιφανὴ ἀριστοκρατικὴ οἰκογένεια. Ἤδη ἀπὸ πολὺ μικρὸς ὁ Ἅγιός μας, προμηνοῦσε ὅτι θὰ ἀκολουθοῦσε τὸ δρόμο ὅπου ἔδειξε ὁ Ἰησοῦς. Αὐτὸ εἶχε ὡς ἀποτέλεσμα πολλὰ ἐμπόδια, δυσκολίες καὶ προκλήσεις καθὼς ὁ πατέρας του, ὅταν ὁ Ἅγιος ἔφθασε σὲ ὤριμη ἡλικία, τὸν πίεζε νὰ πάρει τὴν ἐπίσημη κοινωνική του θέση ὡς πρίγκιπας που ἦταν καὶ νὰ νυμφευθεῖ μία γαλαζοαίματη. Ὁ νεαρὸς Μενέλαος ἀπάντησε θαρρετᾶ πὼς δὲν ἤθελε ποτέ του νὰ παντρευθεῖ καὶ λόγῳ τῶν συνεχῶν διαμαχῶν μὲ τὸν πατέρα του, ἀναγκάσθηκε μὲ σπαραγμὸ καρδίας νὰ ὑποκύψει στὰ κοσμικὰ σχέδιά του.

Μετὰ ἀπὸ ἔντονη προσευχὴ καὶ γιὰ νὰ μὴ πέσει σὲ ἀνέντιμη πτώση συμβουλεύθηκε δύο ἀπὸ τοὺς πιὸ στενοὺς καὶ ἔμπιστους φίλους του, τὸν Σαββινῖνο καὶ τὸν Κώνστα καὶ ἀποτολμοῦν καὶ οἱ τρεῖς μαζὶ καὶ φεύγουν ἀπὸ τὸν πατρικὸ ζυγό.

Καθοδηγούμενοι ἀπὸ τὴν Θεία Πρόνοια ἐγκαταλείπουν τὴν πόλη τους καὶ φτάνουν στὸ ἐρειπωμένο, ἀρχαῖο καὶ ξακουστὸ μοναστήρι τοῦ Μενᾶ ἢ τοῦ Ἁγίου Μηνᾶ.

Ἀφοῦ εἶχαν ἐγκατασταθεῖ γιὰ τὰ καλὰ στὸν ἡσυχαστικὸ τόπο, μία ἡμέρα δέχθηκαν τὴν ἐπίσκεψη ἑνὸς νέου μοναχοῦ, τοῦ Θεοφρίτου ποὺ τοὺς πρότεινε νὰ πάνε καὶ νὰ τεθοῦν κάτω ἀπὸ τὴν πνευματικὴ καθοδήγηση τοῦ Ἁγίου Εὔδου. Ἔτσι ἐντάχθηκαν στὴ συνοδεία του.

Μετὰ ἀπὸ ἀρκετὸ καιρὸ οἱ παιδαριογέροντες ἡσυχαστές, εἶχαν ἀποκτήσει μεγάλη φήμη, που ἔφτασε τόσο μακριὰ ώστε μία ἡμέρα ἔφθασαν πρὸ τῶν πυλῶν τῆς μονῆς ἡ μητέρα του, ἡ ἀδελφή της καὶ ἡ τέως μνηστή του. Ἀρχικὰ ὁ Ἅγιος πίστευε ὅτι ἦλθαν γιὰ νὰ τοῦ ἀλλάξουν γνώμη ἀλλά, ὦ τῶν ἀπείρων σου Θαυμάτων Χριστέ, τοῦ ζήτησαν μὲ πόθο νὰ τὶς ὁδηγήσει στὴν ἔνθεη ζωὴ τοῦ Χριστοῦ καὶ νὰ τὶς χειροθετίσει μοναχές.

Μετὰ ἀπὸ τὸ παραπάνω περιστατικὸ οἱ ἡμέρες καὶ τὰ χρόνια τοῦ Ὁσίου Μενελάου κυλοῦσαν «ἐν εἰρήνῃ». Ἕνας μεγάλος ἀριθμὸς ὑποτακτικῶν δοκίμων μοναχῶν ἦλθαν καὶ ὑποτάχθηκαν κοντά του, ποθοῦντες τὴν ὁδὸν τῆς ἡσυχαστικῆς ἀσκήσεως. Τὸ μικρὸ καὶ ἐρειπωμένο μοναστήρι, ἀναπαλαιώθηκε καὶ στὴ θέση του ὑπάρχει τὸ θεόρατο Ἀββαεῖον – Λαύρα ποὺ θὰ πάρει τὸ ὄνομα τοῦ Ἁγίου καθὼς θεωρεῖται δεύτερος κτήτορας καὶ ἀνακαινιστής του.

Ὁ Ἅγιος προεῖδε τὸ τέλος του νὰ βρίσκεται ἐπὶ θύρας. Ἔτσι προετοίμασε μὲ ἱερὲς συμβουλὲς τοὺς ἀδελφοὺς καὶ πατέρες τῆς μονῆς καὶ ἀφοῦ πρότεινε τὸν διάδοχό του, ἀναχώρησε γιὰ να συναντήσει τὸν λατρευτό του Νυμφίο Χριστό.

Ὁ Ἅγιος Μενέλαος, μὲ τὴ Χάρη τοῦ Θεοῦ, ἔκανε πολλὰ θαύματα ἐνόσω βρισκόταν ἀκόμη στὴν ζωή:

1) Ἕνας ἄνθρωπος ποὺ τὸν ἔλεγαν Ροβέρτο, καὶ καταγόταν ἀπὸ τὴν Turonius, ποὺ ὑπέφερε ἀπὸ ἄσχημη παραλυσία, πῆγε στὴν Θεία Λειτουργία ποὺ ἐκανε ὁ Ὅσιος Μενέλαος ὡς ἀγρυπνία, τὸν ἐσταύρωσε, τὸν κοινώνησε καὶ ἔγινε ἐντελῶς καλὰ καὶ περπάτησε.

2) Μία γυναίκα ποὺ εἶχε χάσει τὸ φῶς της, γεννημένη στὸ Carantonio ὅπου τιμοῦσε ἰδιαίτερα τὴν Μητέρα τοῦ Θεοῦ, ἦλθε καὶ αὐτὴ ὡς προσκυνήτρια σὲ μία Ἀκολουθία καὶ μόλις συνάντησε τὸν Ἅγιο, ἀμέσως εἶδε.

3) Ἕνας ἄνδρας τυφλὸς ἐκ γενετῆς, ὀνόματι Karaldis, εὐγενὴς ἀπὸ τὸ Παρίσι, συνάντησε τὸν Γέροντα, ὁ ὁποῖος ἐποίησε πηλὸν ἀπὸ τὸ ἁγίασμα τῆς μονῆς, τὸν ἐσταύρωσε ἐν ὀνόματι τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ, ὦ τοῦ θαύματος, ἄρχισε νὰ βλέπει καὶ νὰ δοξάζει τὸν Θεὸ, ὡς ὁ τυφλὸς τοῦ Εὐαγγελίου.

4) Όταν βρέθηκε μπροστά σ’ ἕνα πεθαμένο παιδὶ, τὸ εἶδε μὲ τόσην ἀγαπητικὴ δύναμη καὶ συμπάθεια, ποὺ μὲ τὴν πύρινη ἰκετηρία του πρὸς τὸν Κύριο τῆς ζωῆς καὶ τοῦ θανάτου, «ὁ τὸν θάνατον σκυλεύσας», τὸν ἐπανέφερε πίσω στὴ ζωή.

5) Ἔχοντας ὡς ὑπόδειγμα τὸν θαυμαστὸν πνευματικόν του προστάτη, Ὅσιο Βενέδικτο, ἐξέβαλε δαιμόνιον μὲ μόνον ἕνα ράπισμα.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος πλ. δ’.
Τῶν μοναστῶν τὰ πλήθη, τὸν καθηγητήν σε τιμῶμεν Μενέλαε, διὰ σοῦ γὰρ τὴν τρῖβον, τὴν ὄντως εὐθείαν πορεύεσθαι ἔγνωμεν. Μακάριος εἶ, τῷ Χριστῷ δουλεύσας, καὶ ἐχθροῦ θριαμβεύουσα τὴν δύναμιν, ἀγγέλων συνόμιλε, καὶ ἀσκητῶν συμμέτοχε τῶν μεγάλων. Μεθ’ ὦν πρέσβευε τῷ Κυρίῳ, ἐλεηθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.
Photo

Post has attachment
Όσιος Μενέλαος ο εν Γαλλία Ασκήσας, ο Θαυματουργός. Ημέρα μνήμης: 22 Ιουλίου.

Ὁ Ἅγιος Μενέλαος γεννήθηκε στὴν Πρεσινιὲ τῆς Γαλλίας περὶ τὸ 700 μ.Χ. καὶ καταγόταν ἀπὸ πολὺ ἐπιφανὴ ἀριστοκρατικὴ οἰκογένεια. Ἤδη ἀπὸ πολὺ μικρὸς ὁ Ἅγιός μας, προμηνοῦσε ὅτι θὰ ἀκολουθοῦσε τὸ δρόμο ὅπου ἔδειξε ὁ Ἰησοῦς. Αὐτὸ εἶχε ὡς ἀποτέλεσμα πολλὰ ἐμπόδια, δυσκολίες καὶ προκλήσεις καθὼς ὁ πατέρας του, ὅταν ὁ Ἅγιος ἔφθασε σὲ ὤριμη ἡλικία, τὸν πίεζε νὰ πάρει τὴν ἐπίσημη κοινωνική του θέση ὡς πρίγκιπας που ἦταν καὶ νὰ νυμφευθεῖ μία γαλαζοαίματη. Ὁ νεαρὸς Μενέλαος ἀπάντησε θαρρετᾶ πὼς δὲν ἤθελε ποτέ του νὰ παντρευθεῖ καὶ λόγῳ τῶν συνεχῶν διαμαχῶν μὲ τὸν πατέρα του, ἀναγκάσθηκε μὲ σπαραγμὸ καρδίας νὰ ὑποκύψει στὰ κοσμικὰ σχέδιά του.

Μετὰ ἀπὸ ἔντονη προσευχὴ καὶ γιὰ νὰ μὴ πέσει σὲ ἀνέντιμη πτώση συμβουλεύθηκε δύο ἀπὸ τοὺς πιὸ στενοὺς καὶ ἔμπιστους φίλους του, τὸν Σαββινῖνο καὶ τὸν Κώνστα καὶ ἀποτολμοῦν καὶ οἱ τρεῖς μαζὶ καὶ φεύγουν ἀπὸ τὸν πατρικὸ ζυγό.

Καθοδηγούμενοι ἀπὸ τὴν Θεία Πρόνοια ἐγκαταλείπουν τὴν πόλη τους καὶ φτάνουν στὸ ἐρειπωμένο, ἀρχαῖο καὶ ξακουστὸ μοναστήρι τοῦ Μενᾶ ἢ τοῦ Ἁγίου Μηνᾶ.

Ἀφοῦ εἶχαν ἐγκατασταθεῖ γιὰ τὰ καλὰ στὸν ἡσυχαστικὸ τόπο, μία ἡμέρα δέχθηκαν τὴν ἐπίσκεψη ἑνὸς νέου μοναχοῦ, τοῦ Θεοφρίτου ποὺ τοὺς πρότεινε νὰ πάνε καὶ νὰ τεθοῦν κάτω ἀπὸ τὴν πνευματικὴ καθοδήγηση τοῦ Ἁγίου Εὔδου. Ἔτσι ἐντάχθηκαν στὴ συνοδεία του.

Μετὰ ἀπὸ ἀρκετὸ καιρὸ οἱ παιδαριογέροντες ἡσυχαστές, εἶχαν ἀποκτήσει μεγάλη φήμη, που ἔφτασε τόσο μακριὰ ώστε μία ἡμέρα ἔφθασαν πρὸ τῶν πυλῶν τῆς μονῆς ἡ μητέρα του, ἡ ἀδελφή της καὶ ἡ τέως μνηστή του. Ἀρχικὰ ὁ Ἅγιος πίστευε ὅτι ἦλθαν γιὰ νὰ τοῦ ἀλλάξουν γνώμη ἀλλά, ὦ τῶν ἀπείρων σου Θαυμάτων Χριστέ, τοῦ ζήτησαν μὲ πόθο νὰ τὶς ὁδηγήσει στὴν ἔνθεη ζωὴ τοῦ Χριστοῦ καὶ νὰ τὶς χειροθετίσει μοναχές.

Μετὰ ἀπὸ τὸ παραπάνω περιστατικὸ οἱ ἡμέρες καὶ τὰ χρόνια τοῦ Ὁσίου Μενελάου κυλοῦσαν «ἐν εἰρήνῃ». Ἕνας μεγάλος ἀριθμὸς ὑποτακτικῶν δοκίμων μοναχῶν ἦλθαν καὶ ὑποτάχθηκαν κοντά του, ποθοῦντες τὴν ὁδὸν τῆς ἡσυχαστικῆς ἀσκήσεως. Τὸ μικρὸ καὶ ἐρειπωμένο μοναστήρι, ἀναπαλαιώθηκε καὶ στὴ θέση του ὑπάρχει τὸ θεόρατο Ἀββαεῖον – Λαύρα ποὺ θὰ πάρει τὸ ὄνομα τοῦ Ἁγίου καθὼς θεωρεῖται δεύτερος κτήτορας καὶ ἀνακαινιστής του.

Ὁ Ἅγιος προεῖδε τὸ τέλος του νὰ βρίσκεται ἐπὶ θύρας. Ἔτσι προετοίμασε μὲ ἱερὲς συμβουλὲς τοὺς ἀδελφοὺς καὶ πατέρες τῆς μονῆς καὶ ἀφοῦ πρότεινε τὸν διάδοχό του, ἀναχώρησε γιὰ να συναντήσει τὸν λατρευτό του Νυμφίο Χριστό.

Ὁ Ἅγιος Μενέλαος, μὲ τὴ Χάρη τοῦ Θεοῦ, ἔκανε πολλὰ θαύματα ἐνόσω βρισκόταν ἀκόμη στὴν ζωή:

1) Ἕνας ἄνθρωπος ποὺ τὸν ἔλεγαν Ροβέρτο, καὶ καταγόταν ἀπὸ τὴν Turonius, ποὺ ὑπέφερε ἀπὸ ἄσχημη παραλυσία, πῆγε στὴν Θεία Λειτουργία ποὺ ἐκανε ὁ Ὅσιος Μενέλαος ὡς ἀγρυπνία, τὸν ἐσταύρωσε, τὸν κοινώνησε καὶ ἔγινε ἐντελῶς καλὰ καὶ περπάτησε.

2) Μία γυναίκα ποὺ εἶχε χάσει τὸ φῶς της, γεννημένη στὸ Carantonio ὅπου τιμοῦσε ἰδιαίτερα τὴν Μητέρα τοῦ Θεοῦ, ἦλθε καὶ αὐτὴ ὡς προσκυνήτρια σὲ μία Ἀκολουθία καὶ μόλις συνάντησε τὸν Ἅγιο, ἀμέσως εἶδε.

3) Ἕνας ἄνδρας τυφλὸς ἐκ γενετῆς, ὀνόματι Karaldis, εὐγενὴς ἀπὸ τὸ Παρίσι, συνάντησε τὸν Γέροντα, ὁ ὁποῖος ἐποίησε πηλὸν ἀπὸ τὸ ἁγίασμα τῆς μονῆς, τὸν ἐσταύρωσε ἐν ὀνόματι τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ, ὦ τοῦ θαύματος, ἄρχισε νὰ βλέπει καὶ νὰ δοξάζει τὸν Θεὸ, ὡς ὁ τυφλὸς τοῦ Εὐαγγελίου.

4) Όταν βρέθηκε μπροστά σ’ ἕνα πεθαμένο παιδὶ, τὸ εἶδε μὲ τόσην ἀγαπητικὴ δύναμη καὶ συμπάθεια, ποὺ μὲ τὴν πύρινη ἰκετηρία του πρὸς τὸν Κύριο τῆς ζωῆς καὶ τοῦ θανάτου, «ὁ τὸν θάνατον σκυλεύσας», τὸν ἐπανέφερε πίσω στὴ ζωή.

5) Ἔχοντας ὡς ὑπόδειγμα τὸν θαυμαστὸν πνευματικόν του προστάτη, Ὅσιο Βενέδικτο, ἐξέβαλε δαιμόνιον μὲ μόνον ἕνα ράπισμα.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος πλ. δ’.
Τῶν μοναστῶν τὰ πλήθη, τὸν καθηγητήν σε τιμῶμεν Μενέλαε, διὰ σοῦ γὰρ τὴν τρῖβον, τὴν ὄντως εὐθείαν πορεύεσθαι ἔγνωμεν. Μακάριος εἶ, τῷ Χριστῷ δουλεύσας, καὶ ἐχθροῦ θριαμβεύουσα τὴν δύναμιν, ἀγγέλων συνόμιλε, καὶ ἀσκητῶν συμμέτοχε τῶν μεγάλων. Μεθ’ ὦν πρέσβευε τῷ Κυρίῳ, ἐλεηθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.
Photo
Add a comment...

Post has attachment
Όσιος Μενέλαος ο εν Γαλλία Ασκήσας, ο Θαυματουργός. Ημέρα μνήμης: 22 Ιουλίου.

Ὁ Ἅγιος Μενέλαος γεννήθηκε στὴν Πρεσινιὲ τῆς Γαλλίας περὶ τὸ 700 μ.Χ. καὶ καταγόταν ἀπὸ πολὺ ἐπιφανὴ ἀριστοκρατικὴ οἰκογένεια. Ἤδη ἀπὸ πολὺ μικρὸς ὁ Ἅγιός μας, προμηνοῦσε ὅτι θὰ ἀκολουθοῦσε τὸ δρόμο ὅπου ἔδειξε ὁ Ἰησοῦς. Αὐτὸ εἶχε ὡς ἀποτέλεσμα πολλὰ ἐμπόδια, δυσκολίες καὶ προκλήσεις καθὼς ὁ πατέρας του, ὅταν ὁ Ἅγιος ἔφθασε σὲ ὤριμη ἡλικία, τὸν πίεζε νὰ πάρει τὴν ἐπίσημη κοινωνική του θέση ὡς πρίγκιπας που ἦταν καὶ νὰ νυμφευθεῖ μία γαλαζοαίματη. Ὁ νεαρὸς Μενέλαος ἀπάντησε θαρρετᾶ πὼς δὲν ἤθελε ποτέ του νὰ παντρευθεῖ καὶ λόγῳ τῶν συνεχῶν διαμαχῶν μὲ τὸν πατέρα του, ἀναγκάσθηκε μὲ σπαραγμὸ καρδίας νὰ ὑποκύψει στὰ κοσμικὰ σχέδιά του.

Μετὰ ἀπὸ ἔντονη προσευχὴ καὶ γιὰ νὰ μὴ πέσει σὲ ἀνέντιμη πτώση συμβουλεύθηκε δύο ἀπὸ τοὺς πιὸ στενοὺς καὶ ἔμπιστους φίλους του, τὸν Σαββινῖνο καὶ τὸν Κώνστα καὶ ἀποτολμοῦν καὶ οἱ τρεῖς μαζὶ καὶ φεύγουν ἀπὸ τὸν πατρικὸ ζυγό.

Καθοδηγούμενοι ἀπὸ τὴν Θεία Πρόνοια ἐγκαταλείπουν τὴν πόλη τους καὶ φτάνουν στὸ ἐρειπωμένο, ἀρχαῖο καὶ ξακουστὸ μοναστήρι τοῦ Μενᾶ ἢ τοῦ Ἁγίου Μηνᾶ.

Ἀφοῦ εἶχαν ἐγκατασταθεῖ γιὰ τὰ καλὰ στὸν ἡσυχαστικὸ τόπο, μία ἡμέρα δέχθηκαν τὴν ἐπίσκεψη ἑνὸς νέου μοναχοῦ, τοῦ Θεοφρίτου ποὺ τοὺς πρότεινε νὰ πάνε καὶ νὰ τεθοῦν κάτω ἀπὸ τὴν πνευματικὴ καθοδήγηση τοῦ Ἁγίου Εὔδου. Ἔτσι ἐντάχθηκαν στὴ συνοδεία του.

Μετὰ ἀπὸ ἀρκετὸ καιρὸ οἱ παιδαριογέροντες ἡσυχαστές, εἶχαν ἀποκτήσει μεγάλη φήμη, που ἔφτασε τόσο μακριὰ ώστε μία ἡμέρα ἔφθασαν πρὸ τῶν πυλῶν τῆς μονῆς ἡ μητέρα του, ἡ ἀδελφή της καὶ ἡ τέως μνηστή του. Ἀρχικὰ ὁ Ἅγιος πίστευε ὅτι ἦλθαν γιὰ νὰ τοῦ ἀλλάξουν γνώμη ἀλλά, ὦ τῶν ἀπείρων σου Θαυμάτων Χριστέ, τοῦ ζήτησαν μὲ πόθο νὰ τὶς ὁδηγήσει στὴν ἔνθεη ζωὴ τοῦ Χριστοῦ καὶ νὰ τὶς χειροθετίσει μοναχές.

Μετὰ ἀπὸ τὸ παραπάνω περιστατικὸ οἱ ἡμέρες καὶ τὰ χρόνια τοῦ Ὁσίου Μενελάου κυλοῦσαν «ἐν εἰρήνῃ». Ἕνας μεγάλος ἀριθμὸς ὑποτακτικῶν δοκίμων μοναχῶν ἦλθαν καὶ ὑποτάχθηκαν κοντά του, ποθοῦντες τὴν ὁδὸν τῆς ἡσυχαστικῆς ἀσκήσεως. Τὸ μικρὸ καὶ ἐρειπωμένο μοναστήρι, ἀναπαλαιώθηκε καὶ στὴ θέση του ὑπάρχει τὸ θεόρατο Ἀββαεῖον – Λαύρα ποὺ θὰ πάρει τὸ ὄνομα τοῦ Ἁγίου καθὼς θεωρεῖται δεύτερος κτήτορας καὶ ἀνακαινιστής του.

Ὁ Ἅγιος προεῖδε τὸ τέλος του νὰ βρίσκεται ἐπὶ θύρας. Ἔτσι προετοίμασε μὲ ἱερὲς συμβουλὲς τοὺς ἀδελφοὺς καὶ πατέρες τῆς μονῆς καὶ ἀφοῦ πρότεινε τὸν διάδοχό του, ἀναχώρησε γιὰ να συναντήσει τὸν λατρευτό του Νυμφίο Χριστό.

Ὁ Ἅγιος Μενέλαος, μὲ τὴ Χάρη τοῦ Θεοῦ, ἔκανε πολλὰ θαύματα ἐνόσω βρισκόταν ἀκόμη στὴν ζωή:

1) Ἕνας ἄνθρωπος ποὺ τὸν ἔλεγαν Ροβέρτο, καὶ καταγόταν ἀπὸ τὴν Turonius, ποὺ ὑπέφερε ἀπὸ ἄσχημη παραλυσία, πῆγε στὴν Θεία Λειτουργία ποὺ ἐκανε ὁ Ὅσιος Μενέλαος ὡς ἀγρυπνία, τὸν ἐσταύρωσε, τὸν κοινώνησε καὶ ἔγινε ἐντελῶς καλὰ καὶ περπάτησε.

2) Μία γυναίκα ποὺ εἶχε χάσει τὸ φῶς της, γεννημένη στὸ Carantonio ὅπου τιμοῦσε ἰδιαίτερα τὴν Μητέρα τοῦ Θεοῦ, ἦλθε καὶ αὐτὴ ὡς προσκυνήτρια σὲ μία Ἀκολουθία καὶ μόλις συνάντησε τὸν Ἅγιο, ἀμέσως εἶδε.

3) Ἕνας ἄνδρας τυφλὸς ἐκ γενετῆς, ὀνόματι Karaldis, εὐγενὴς ἀπὸ τὸ Παρίσι, συνάντησε τὸν Γέροντα, ὁ ὁποῖος ἐποίησε πηλὸν ἀπὸ τὸ ἁγίασμα τῆς μονῆς, τὸν ἐσταύρωσε ἐν ὀνόματι τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ, ὦ τοῦ θαύματος, ἄρχισε νὰ βλέπει καὶ νὰ δοξάζει τὸν Θεὸ, ὡς ὁ τυφλὸς τοῦ Εὐαγγελίου.

4) Όταν βρέθηκε μπροστά σ’ ἕνα πεθαμένο παιδὶ, τὸ εἶδε μὲ τόσην ἀγαπητικὴ δύναμη καὶ συμπάθεια, ποὺ μὲ τὴν πύρινη ἰκετηρία του πρὸς τὸν Κύριο τῆς ζωῆς καὶ τοῦ θανάτου, «ὁ τὸν θάνατον σκυλεύσας», τὸν ἐπανέφερε πίσω στὴ ζωή.

5) Ἔχοντας ὡς ὑπόδειγμα τὸν θαυμαστὸν πνευματικόν του προστάτη, Ὅσιο Βενέδικτο, ἐξέβαλε δαιμόνιον μὲ μόνον ἕνα ράπισμα.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος πλ. δ’.
Τῶν μοναστῶν τὰ πλήθη, τὸν καθηγητήν σε τιμῶμεν Μενέλαε, διὰ σοῦ γὰρ τὴν τρῖβον, τὴν ὄντως εὐθείαν πορεύεσθαι ἔγνωμεν. Μακάριος εἶ, τῷ Χριστῷ δουλεύσας, καὶ ἐχθροῦ θριαμβεύουσα τὴν δύναμιν, ἀγγέλων συνόμιλε, καὶ ἀσκητῶν συμμέτοχε τῶν μεγάλων. Μεθ’ ὦν πρέσβευε τῷ Κυρίῳ, ἐλεηθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.
Photo

Post has attachment
Όσιος Μενέλαος ο εν Γαλλία Ασκήσας, ο Θαυματουργός. Ημέρα μνήμης: 22 Ιουλίου.

Ὁ Ἅγιος Μενέλαος γεννήθηκε στὴν Πρεσινιὲ τῆς Γαλλίας περὶ τὸ 700 μ.Χ. καὶ καταγόταν ἀπὸ πολὺ ἐπιφανὴ ἀριστοκρατικὴ οἰκογένεια. Ἤδη ἀπὸ πολὺ μικρὸς ὁ Ἅγιός μας, προμηνοῦσε ὅτι θὰ ἀκολουθοῦσε τὸ δρόμο ὅπου ἔδειξε ὁ Ἰησοῦς. Αὐτὸ εἶχε ὡς ἀποτέλεσμα πολλὰ ἐμπόδια, δυσκολίες καὶ προκλήσεις καθὼς ὁ πατέρας του, ὅταν ὁ Ἅγιος ἔφθασε σὲ ὤριμη ἡλικία, τὸν πίεζε νὰ πάρει τὴν ἐπίσημη κοινωνική του θέση ὡς πρίγκιπας που ἦταν καὶ νὰ νυμφευθεῖ μία γαλαζοαίματη. Ὁ νεαρὸς Μενέλαος ἀπάντησε θαρρετᾶ πὼς δὲν ἤθελε ποτέ του νὰ παντρευθεῖ καὶ λόγῳ τῶν συνεχῶν διαμαχῶν μὲ τὸν πατέρα του, ἀναγκάσθηκε μὲ σπαραγμὸ καρδίας νὰ ὑποκύψει στὰ κοσμικὰ σχέδιά του.

Μετὰ ἀπὸ ἔντονη προσευχὴ καὶ γιὰ νὰ μὴ πέσει σὲ ἀνέντιμη πτώση συμβουλεύθηκε δύο ἀπὸ τοὺς πιὸ στενοὺς καὶ ἔμπιστους φίλους του, τὸν Σαββινῖνο καὶ τὸν Κώνστα καὶ ἀποτολμοῦν καὶ οἱ τρεῖς μαζὶ καὶ φεύγουν ἀπὸ τὸν πατρικὸ ζυγό.

Καθοδηγούμενοι ἀπὸ τὴν Θεία Πρόνοια ἐγκαταλείπουν τὴν πόλη τους καὶ φτάνουν στὸ ἐρειπωμένο, ἀρχαῖο καὶ ξακουστὸ μοναστήρι τοῦ Μενᾶ ἢ τοῦ Ἁγίου Μηνᾶ.

Ἀφοῦ εἶχαν ἐγκατασταθεῖ γιὰ τὰ καλὰ στὸν ἡσυχαστικὸ τόπο, μία ἡμέρα δέχθηκαν τὴν ἐπίσκεψη ἑνὸς νέου μοναχοῦ, τοῦ Θεοφρίτου ποὺ τοὺς πρότεινε νὰ πάνε καὶ νὰ τεθοῦν κάτω ἀπὸ τὴν πνευματικὴ καθοδήγηση τοῦ Ἁγίου Εὔδου. Ἔτσι ἐντάχθηκαν στὴ συνοδεία του.

Μετὰ ἀπὸ ἀρκετὸ καιρὸ οἱ παιδαριογέροντες ἡσυχαστές, εἶχαν ἀποκτήσει μεγάλη φήμη, που ἔφτασε τόσο μακριὰ ώστε μία ἡμέρα ἔφθασαν πρὸ τῶν πυλῶν τῆς μονῆς ἡ μητέρα του, ἡ ἀδελφή της καὶ ἡ τέως μνηστή του. Ἀρχικὰ ὁ Ἅγιος πίστευε ὅτι ἦλθαν γιὰ νὰ τοῦ ἀλλάξουν γνώμη ἀλλά, ὦ τῶν ἀπείρων σου Θαυμάτων Χριστέ, τοῦ ζήτησαν μὲ πόθο νὰ τὶς ὁδηγήσει στὴν ἔνθεη ζωὴ τοῦ Χριστοῦ καὶ νὰ τὶς χειροθετίσει μοναχές.

Μετὰ ἀπὸ τὸ παραπάνω περιστατικὸ οἱ ἡμέρες καὶ τὰ χρόνια τοῦ Ὁσίου Μενελάου κυλοῦσαν «ἐν εἰρήνῃ». Ἕνας μεγάλος ἀριθμὸς ὑποτακτικῶν δοκίμων μοναχῶν ἦλθαν καὶ ὑποτάχθηκαν κοντά του, ποθοῦντες τὴν ὁδὸν τῆς ἡσυχαστικῆς ἀσκήσεως. Τὸ μικρὸ καὶ ἐρειπωμένο μοναστήρι, ἀναπαλαιώθηκε καὶ στὴ θέση του ὑπάρχει τὸ θεόρατο Ἀββαεῖον – Λαύρα ποὺ θὰ πάρει τὸ ὄνομα τοῦ Ἁγίου καθὼς θεωρεῖται δεύτερος κτήτορας καὶ ἀνακαινιστής του.

Ὁ Ἅγιος προεῖδε τὸ τέλος του νὰ βρίσκεται ἐπὶ θύρας. Ἔτσι προετοίμασε μὲ ἱερὲς συμβουλὲς τοὺς ἀδελφοὺς καὶ πατέρες τῆς μονῆς καὶ ἀφοῦ πρότεινε τὸν διάδοχό του, ἀναχώρησε γιὰ να συναντήσει τὸν λατρευτό του Νυμφίο Χριστό.

Ὁ Ἅγιος Μενέλαος, μὲ τὴ Χάρη τοῦ Θεοῦ, ἔκανε πολλὰ θαύματα ἐνόσω βρισκόταν ἀκόμη στὴν ζωή:

1) Ἕνας ἄνθρωπος ποὺ τὸν ἔλεγαν Ροβέρτο, καὶ καταγόταν ἀπὸ τὴν Turonius, ποὺ ὑπέφερε ἀπὸ ἄσχημη παραλυσία, πῆγε στὴν Θεία Λειτουργία ποὺ ἐκανε ὁ Ὅσιος Μενέλαος ὡς ἀγρυπνία, τὸν ἐσταύρωσε, τὸν κοινώνησε καὶ ἔγινε ἐντελῶς καλὰ καὶ περπάτησε.

2) Μία γυναίκα ποὺ εἶχε χάσει τὸ φῶς της, γεννημένη στὸ Carantonio ὅπου τιμοῦσε ἰδιαίτερα τὴν Μητέρα τοῦ Θεοῦ, ἦλθε καὶ αὐτὴ ὡς προσκυνήτρια σὲ μία Ἀκολουθία καὶ μόλις συνάντησε τὸν Ἅγιο, ἀμέσως εἶδε.

3) Ἕνας ἄνδρας τυφλὸς ἐκ γενετῆς, ὀνόματι Karaldis, εὐγενὴς ἀπὸ τὸ Παρίσι, συνάντησε τὸν Γέροντα, ὁ ὁποῖος ἐποίησε πηλὸν ἀπὸ τὸ ἁγίασμα τῆς μονῆς, τὸν ἐσταύρωσε ἐν ὀνόματι τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ, ὦ τοῦ θαύματος, ἄρχισε νὰ βλέπει καὶ νὰ δοξάζει τὸν Θεὸ, ὡς ὁ τυφλὸς τοῦ Εὐαγγελίου.

4) Όταν βρέθηκε μπροστά σ’ ἕνα πεθαμένο παιδὶ, τὸ εἶδε μὲ τόσην ἀγαπητικὴ δύναμη καὶ συμπάθεια, ποὺ μὲ τὴν πύρινη ἰκετηρία του πρὸς τὸν Κύριο τῆς ζωῆς καὶ τοῦ θανάτου, «ὁ τὸν θάνατον σκυλεύσας», τὸν ἐπανέφερε πίσω στὴ ζωή.

5) Ἔχοντας ὡς ὑπόδειγμα τὸν θαυμαστὸν πνευματικόν του προστάτη, Ὅσιο Βενέδικτο, ἐξέβαλε δαιμόνιον μὲ μόνον ἕνα ράπισμα.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος πλ. δ’.
Τῶν μοναστῶν τὰ πλήθη, τὸν καθηγητήν σε τιμῶμεν Μενέλαε, διὰ σοῦ γὰρ τὴν τρῖβον, τὴν ὄντως εὐθείαν πορεύεσθαι ἔγνωμεν. Μακάριος εἶ, τῷ Χριστῷ δουλεύσας, καὶ ἐχθροῦ θριαμβεύουσα τὴν δύναμιν, ἀγγέλων συνόμιλε, καὶ ἀσκητῶν συμμέτοχε τῶν μεγάλων. Μεθ’ ὦν πρέσβευε τῷ Κυρίῳ, ἐλεηθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.
Photo

Post has attachment
Τι λέει η Αγία Γραφή για τους Αγίους Προφήτες Ηλία και Ενώχ στους έσχατους Χρόνους.

Μέσα στο ψηλαφητό και αδιαπέραστο σκοτάδι των εσχάτων χρόνων, την θλιβερή σατανοκρατούμενη εποχή του Αντιχρίστου, μιά αχτίδα φωτός θα σπάσει το ζοφερό σκηνικό του τέλους της Ιστορίας και θα δώσει ελπίδα στην ταλαιπωρημένη ανθρωπότητα. Αυτή η φωτεινή αχτίδα θα είναι οι δύο προφήτες που θα έλθουν στην γη για να μαρτυρήσουν για την αλήθεια και να ελέγξουν τον Αντίχριστο.

Η δράση τους στα έσχατα περιγράφεται προφητικά στο 11o κεφάλαιο της Αποκάλυψης, ενώ προφητικές αναφορές σ΄αυτούς συναντάμε και σε άλλα βιβλία της Καινής αλλά και της Παλαιάς Διαθήκης.

«και δώσω, λέει ο Θεός, τοις δυσί μάρτυσί μου, και προφητεύσουσιν ημέρας χιλίας διακοσίας εξήκοντα… ούτοι έχουσιν εξουσίαν τον ουρανόν κλείσαι, ίνα μη υετός βρέχη τας ημέρας της προφητείας αυτών. και… το θηρίον το αναβαίνον εκ της αβύσσου… αποκτενεί αυτούς.» (Αποκ. 11,3 - 7).

Ο προσδιορισμός του Προφήτη Ηλία σαν ένας από τους δύο προφήτες έχει ισχυρότατη βιβλική και πατερική βάση. Ο προφήτης Μαλαχίας αναφέρεται στην αποστολή του προφήτου Ηλία στην γή λίγο πρίν από την «μεγάλη και επιφανή ημέρα του Κυρίου»

«Και ιδού εγώ αποστέλλω υμίν Ηλίαν τον Θεσβίτην πρίν ελθείν ημέραν Κυρίου την μεγάλην και επιφανή• ός αποκαταστήσει καρδίαν πατρός προς υιόν και καρδίαν ανθρώπου προς τον πλησίον αυτού μη έλθω και πατάξω την γήν άρδην» (Μαλαχ. 4,4 - 5). Η προφητεία του Μαλαχίου επαναλαμβάνεται και από τον Σοφό Σειράχ (Σοφία Σειράχ 49,10)

Εκτός από αυτά υπάρχει και η ρητή διαβεβαίωση του Χριστού προς τους μαθητές του, επιβεβαίωση του προφήτη Μαλαχία, ότι αυτό πράγματι θα συμβεί.

«Ηλίας μεν έρχεται και αποκαταστήσει πάντα» (Ματθ.17,11).

Αυτοί είναι οι προφήτες που ο προφήτης Ζαχαρίας προφήτεψε ότι θα έλθουν στις έσχατες ημέρες και τους ονομάζει λυχνίες και ελαίες, που στέκονται μπροστά στον Θεό.

“Τότε απεκρίθην, και είπα προς αυτόν, Τί είναι αι δύο αύται ελαίαι επί τα δεξιά της λυχνίας και επί τα αριστερά αυτής; Και απεκρίθην εκ δευτέρου, και είπα προς αυτόν, Τί είναι οι δύο κλάδοι των ελαιών, οίτινες διά των δύο χρυσών σωλήνων εκκενόνουσιν εξ εαυτών το έλαιον εις την χρυσήν λυχνίαν; Και είπε προς εμέ, λέγων, Δεν γνωρίζεις τί είναι ταύτα; Και είπα, Ουχί Κυριέ μου. Τότε είπεν, ούτοι είναι οι δύο κεχρισμένοι, οι παριστάμενοι πλησίον του Κυρίου πάσης της γης”. (Ζαχαρίας δ:11-14).

Οι δύο αυτοί προφήτες, άσημοι άνθρωποι, ντυμένοι “σάκκους”, σύμβολα ταπεινής εμφάνισης, θα έχουν πολύ μεγάλη δύναμη και εξουσία. Θα “εξέρχεται πυρ εκ του στόματος αυτών και θα κατατρώγει τους εχθρούς αυτών”.

Ερμηνεύει ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός και λέει: «…αποστέλλει εν συντόμως τους ιδίους αυτού θεράποντας, τον τε Ενώχ και Ηλίαν, εις έλεγχον αυτού του αντικειμένου ενώπιον πάντων εθνών… ορών ουν ο εχθρός εαυτόν υπ’ αυτών δεινώς ελεγχόμενον και υπό πάντων καταφρονούμενον, θυμώ και οργή ανελεί τους αγίους».

Τους δύο προφήτες κανείς δεν θα μπορεί να τους συλλάβει. Οι ίδιοι αυτοί προφήτες θα έχουν εξουσία να κλείσουν τον ουρανό να μη βρέχει, όπως κάποτε έκανε ο Ηλίας και ακόμη θα μπορούν να μεταβάλλουν τα νερά σε αίμα και να χτυπήσουν τη γη με κάθε πληγή, σαν αυτές που χρησιμοποίησε ο Μωϋσής εναντίον του Φαραώ, για να τον αναγκάσει να αφήσει ελεύθερο τον λαό Ισραήλ, να φύγει από την Αύγυπτο.

Αυτοί οι δύο προφήτες θα κηρύξουν με δύναμη εναντίον του αντιχρίστου και του ψευδοπροφήτη και θα αποτρέψουν εκατομμύρια ανθρώπους, να υποκύψουν στον Αντίχριστο. Αυτή η ενέργεια δείχνει τη μεγάλη αγάπη του Θεού, ο οποίος δεν θέλει να πλανηθούν και να χαθούν οι άνθρωποι, αλλά να αρνηθούν να προσκυνήσουν την εικόνα του και να βάλουν το χάραγμα, στο δεξί τους χέρι, ή το μέτωπο  για να σωθούν.

Αυτοί οι δύο προφήτες θα έχουν εξουσία, όπως έκανε ο προφήτης Ηλίας στην εποχή του Αχαάβ, να κλείσουν τον ουρανό να μη βρέχει σε όλη τη διάρκεια της αποστολής τους, όποτε αυτοί κρίνουν αναγκαίο. Θα υπάρξει επομένως ανομβρία, που θα προκαλέσουν αυτοί οι προφήτες, με αποτέλεσμα να ματαιωθούν και να χαλάσουν καλλιέργειες και να υπάρξει λειψυδρία.

Επίσης θα μπορούν να μεταβάλλουν το νερό σε αίμα, όπως έκανε ο Μωϋσής στην Αίγυπτο, μπροστά στο Φαραώ για να τον πείσει να αφήσει το λαό Ισραήλ να φύγει από την Αίγυπτο.

Επίσης θα έχουν την εξουσία, να πατάξουν τη γη με οποιαδήποτε πληγή, από αυτές τις πληγές που προκάλεσε ο Μωϋσής στην Αίγυπτο, όταν παρακαλούσε το Φαραώ να αφήσει ελεύθερο το λαό Ισραήλ.

Ολα αυτά θα τα ενεργήσει ο Θεός, με τους δύο αυτούς ταπεινούς προφήτες, για να αποδείξει σε όλους τους κατοίκους της γης, πόσο αδύναμος είναι ο αντίχριστος, μπροστά στο Θεό, που όλοι θα τον τρέμουν και θα σπεύδουν να προσκυνήσουν την εικόνα του και να έχουν το χάραγμα Η δύναμη του Θεού θα φανεί κυριαρχική, με αυτούς τους δύο ταπεινούς ανθρώπους και θα καταλάβουν όλοι, ότι ο Ιησούς Χριστός είναι Κύριος των κυρίων. Με αυτό τον τρόπο, το κήρυγμα των προφητών θα έχει μεγάλη απήχηση ανάμεσα στους λαούς και πολλοί είναι αυτοί που θα πεισθούν να υποστούν τις συνέπειες του αντιχρίστου, παρά να χάσουν μια αιώνια ζωή με τον Θεό, διά Ιησού Χριστού.

Μόνο όταν θα τελειώσουν την αποστολή τους και ολοκληρωθεί η μαρτυρία τους και πιστέψουν και σωθούν από το χάραγμα του αντιχρίστου, όσοι άνθρωποι ακούσουν τη μαρτυρία τους, τότε ο Θεός θα επιτρέψει στο θηρίο που θα ανεβεί από την άβυσσο, να κάνει εκστρατεία και να πολεμήσει τους δύο προφήτες του Θεού, να τους νικήσει και να τους θανατώσει. Το θηρίο αυτό, δε θα είναι το κράτος του αντιχρίστου, αλλά το κράτος του ψευδοπροφήτη, όπως τον αναφέρει η Αποκάλυψη στο ιγ' κεφάλαιο και 11ο εδάφιο.

“Και είδον άλλο θηρίον αναβαίνον εκ της γης και είχε κέρατα δύο όμοια με αρνίου, και ελάλει ως δράκων”.  Αυτό το θηρίο θα υποστηρίξει τον Αντίχριστο. Θα κάνει εικόνα του αντιχρίστου, θα υποχρεώσει τους ανθρώπους να την προσκυνούν και θα κάνει όλους τους ανθρώπους να λάβουν το χάραγμα του αντίχριστου  στο δεξί τους χέρι ή στο μέτωπο.

Τα πτώματα των δύο προφητών, όταν καταφέρει ο Αντίχριστος και τους σκοτώσει, δεν θα ταφούν, αλλά θα εκτεθούν σε δημόσια θέα επί τρεις ημέρες και μισή, για να καυχηθεί ο Αντίχριστος και να ενθαρρύνει τους οπαδούς του να μη φοβούνται πλέον το Θεό και τους ανθρώπους Του. Η έκθεση των πτωμάτων θα γίνει στη πλατεία της πόλεως της μεγάλης, που αποκαλείται Σόδομα και Αίγυπτος, διότι βασιλεύει η αμαρτία και η παρακοή στο θέλημα του Θεού. Στην πόλη που σταυρώθηκε ο Κύριος, στην Ιερουσαλήμ.

Οι άνθρωποι από όλα τα έθνη, τις φυλές και τις γλώσσες, θα βλέπουν τα πτώματα των δύο προφητών επί τρεις και μισή ημέρες να είναι εκτεθειμένα στην πλατεία της Ιερουσαλήμ. Αυτό βεβαίως είναι κατορθωτό διά μέσου της τηλεοράσεως. Ολα τα κανάλια θα σπεύσουν να εξασφαλίσουν στους τηλεθεατές τους το θέαμα με αλλεπάλληλα ρεπορτάζ και πολλά σχόλια, που θα είναι οπωσδήποτε υπέρ του Αντίχριστου, αφού και οι ίδιοι θα είναι δικοί του υπάλληλοι, και επομένως πιστοί υπηρέτες του.

Ολοι οι κάτοικοι της γης και βέβαια αυτοί που θα έχουν το χάραγμα, θα χαρούν για το θάνατο των δύο προφητών. Μάλιστα θα ευφρανθούν, θα ανακουφιστούν και θα πανηγυρίσουν το γεγονός

Μέχρι τώρα είχαν απελπιστεί, γιατί κανείς δεν μπορούσε να αντιμετωπίσει τους δύο αυτούς προφήτες, που θα αποδεικνύουν με τη δυναμική παρουσία τους, την παρουσία του Θεού, που οι οπαδοί του Αντίχριστου θα την έχουν αρνηθεί και θα διακηρύττουν ότι “ο μόνος Θεός”, είναι ο Αντίχριστος.

Τώρα λοιπόν που θα τους βλέπουν νεκρούς, θα νομίζουν ότι τελεσίδικα, αποδείχτηκε ότι δεν υπάρχει ο αληθινός Θεός, γιατί αν υπήρχε, δεν θα άφηνε να σκοτώσει “το θηρίον το αναβαίνον εκ της αβύσσου”, τους προφήτες Του.

Θα χαρούν, γιατί οι δύο αυτοί προφήτες, θα βασανίσουν τους κατοικούντες επί της γης. Πώς θα τους βασανίσουν;

Πρώτον, με το κήρυγμά τους εναντίον του αντιχρίστου και των ανθρώπων όλων που θα τον ακολουθήσουν και θα βάλουν το χάραγμα στο δεξί τους χέρι, ή στο μέτωπο. Θα αναγγέλλουν την καταστροφή του Αντίχριστου και την αιώνια κόλαση που περιμένει, όσους θα έχουν  το χάραγμα στο δεξί τους χέρι, ή στο μέτωπο.

Δεύτερον, με τη δύναμη που θα διαθέτουν. Πολλοί που θα αποπειραθούν να τους συλλάβουν, θα κατακαούν, ή θα πέσουν νεκροί. Κανείς δεν θα μπορέσει να τους σταματήσει να προφητεύουν την καταστροφή του Αντίχριστου και να κηρύττουν στους ανθρώπους, για να τους αποτρέψουν να δεχτούν το χάραγμα του Αντίχριστου.

Πολλές φορές θα προκαλούν ανομβρία με την προφητεία τους, άλλοτε θα μεταβάλλουν το νερό σε αίμα και άλλοτε θα επιφέρουν οποιαδήποτε πληγή θελήσουν. Η παρουσία των προφητών και η δυναμική δραστηριότητά τους θα διαρκέσει τριάμιση χρόνια. Το χρονικό διάστημα θα είναι πάρα πολύ μεγάλο για τους απίστους ανθρώπους της γης που θα θαυμάζουν τον Αντίχριστο και θα έχουν εναποθέσει όλες τις ελπίδες τους σ’ αυτόν.

Οι προφήτες οι οποίοι θα θανατωθούν από “το θηρίο το αναβαίνον εκ της αβύσσου”, μετά από τρισήμισι ημέρες θα αναστηθούν και θα σταθούν όρθιοι μπροστά στα έκπληκτα μάτια των οπαδών του αντιχρίστου. Ενώ ακόμη θα έχουν γιορτές και πανηγύρια, γιατί οι δύο προφήτες του Θεού θανατώθηκαν από τον Αντίχριστο, θα δουν τους προφήτες ζωντανούς να στέκονται στα πόδια τους. Φόβος και τρόμος θα πέσει στον Αντίχριστο και τους οπαδούς του, σ’αυτούς που θα έχουν το χάραγμα.

Θα θυμηθούν ότι οι δύο προφήτες επί τριάμισι χρόνια, προφήτευαν και κήρυτταν εναντίον του Αντίχριστου και του συστήματός του και πρότρεπαν τους ανθρώπους να μη δεχθούν το χάραγμα  και να μην προσκυνήσουν την εικόνα του.

Στη συνέχεια όμως θα ακουστεί μια μεγάλη φωνή από τον ουρανό. Η φωνή αυτή θα λέει: “Ανάβητε εδώ”. Αυτή η φωνή θα απευθυνθεί στους δύο προφήτες και θα την ακούσει όλος ο κόσμος. Οι δύο προφήτες πραγματικά θα αναληφθούν στον ουρανό μέσα σε νεφέλη, όπως ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός, (Πράξεις α:9) και θα τους δουν όλοι οι εχθροί τους, έκπληκτοι και αποσβολωμένοι.

Την ίδια ώρα που θα αναλαμβάνονται οι δύο προφήτες, θα γίνει μεγάλος σεισμός που θα σείσει την περιοχή αυτή, και θα καταστρέψει το ένα δέκατο της πόλης, της Ιερουσαλήμ. Ο σεισμός αυτός πρέπει να είναι μεγάλης εντάσεως και σύντομος, γιατί θα σκοτωθούν επτά χιλιάδες άνθρωποι, οι οποίοι προφανώς δεν θα έχουν το χρόνο να προφυλαχθούν.

Οι υπόλοιποι άνθρωποι θα γίνουν έμφοβοι με το τέλος αυτό, της όλης ιστορίας, γιατί θα καταλάβουν ότι όλα αυτά δεν είναι τίποτα άλλο, παρά ενέργειες του Θεού. Δύο άνθρωποι να βασανίσουν επί τριάμισι χρόνια τον Αντίχριστο και τους οπαδούς του, με τα κηρύγματά τους και με τις θαυματουργικές ενέργειές τους, να μη μπορεί το θηρίο να τους αντιμετωπίσει και αφού τους φονεύσει, μετά να αναστηθούν και να φύγουν στον ουρανό, αφήνοντας πίσω τον κόσμο με ένα μεγάλο σεισμό και με επτά χιλιάδες νεκρούς, αυτό θα είναι μια ιστορία που δεν θα μπορούσε κανείς να αποδώσει σε συμπτώσεις.

Οι υπόλοιποι λοιπόν άνθρωποι που θα είχαν κάποιο δισταγμό, θα πάρουν την απόφαση να δοξάσουν το Θεό του ουρανού και να απορρίψουν τον Αντίχριστο. Το έργο των δύο προφητών θα τελειώσει με πλήρη επιτυχία.

Οι ειλικρινείς άνθρωποι θα ακούσουν, θα πιστέψουν και θα σωθούν. Οι ανειλικρινείς θα πλανηθούν, θα σκηρυνθούν και θα χαθούν.
Photo
Add a comment...

Post has attachment
Τι λέει η Αγία Γραφή για τους Αγίους Προφήτες Ηλία και Ενώχ στους έσχατους Χρόνους.

Μέσα στο ψηλαφητό και αδιαπέραστο σκοτάδι των εσχάτων χρόνων, την θλιβερή σατανοκρατούμενη εποχή του Αντιχρίστου, μιά αχτίδα φωτός θα σπάσει το ζοφερό σκηνικό του τέλους της Ιστορίας και θα δώσει ελπίδα στην ταλαιπωρημένη ανθρωπότητα. Αυτή η φωτεινή αχτίδα θα είναι οι δύο προφήτες που θα έλθουν στην γη για να μαρτυρήσουν για την αλήθεια και να ελέγξουν τον Αντίχριστο.

Η δράση τους στα έσχατα περιγράφεται προφητικά στο 11o κεφάλαιο της Αποκάλυψης, ενώ προφητικές αναφορές σ΄αυτούς συναντάμε και σε άλλα βιβλία της Καινής αλλά και της Παλαιάς Διαθήκης.

«και δώσω, λέει ο Θεός, τοις δυσί μάρτυσί μου, και προφητεύσουσιν ημέρας χιλίας διακοσίας εξήκοντα… ούτοι έχουσιν εξουσίαν τον ουρανόν κλείσαι, ίνα μη υετός βρέχη τας ημέρας της προφητείας αυτών. και… το θηρίον το αναβαίνον εκ της αβύσσου… αποκτενεί αυτούς.» (Αποκ. 11,3 - 7).

Ο προσδιορισμός του Προφήτη Ηλία σαν ένας από τους δύο προφήτες έχει ισχυρότατη βιβλική και πατερική βάση. Ο προφήτης Μαλαχίας αναφέρεται στην αποστολή του προφήτου Ηλία στην γή λίγο πρίν από την «μεγάλη και επιφανή ημέρα του Κυρίου»

«Και ιδού εγώ αποστέλλω υμίν Ηλίαν τον Θεσβίτην πρίν ελθείν ημέραν Κυρίου την μεγάλην και επιφανή• ός αποκαταστήσει καρδίαν πατρός προς υιόν και καρδίαν ανθρώπου προς τον πλησίον αυτού μη έλθω και πατάξω την γήν άρδην» (Μαλαχ. 4,4 - 5). Η προφητεία του Μαλαχίου επαναλαμβάνεται και από τον Σοφό Σειράχ (Σοφία Σειράχ 49,10)

Εκτός από αυτά υπάρχει και η ρητή διαβεβαίωση του Χριστού προς τους μαθητές του, επιβεβαίωση του προφήτη Μαλαχία, ότι αυτό πράγματι θα συμβεί.

«Ηλίας μεν έρχεται και αποκαταστήσει πάντα» (Ματθ.17,11).

Αυτοί είναι οι προφήτες που ο προφήτης Ζαχαρίας προφήτεψε ότι θα έλθουν στις έσχατες ημέρες και τους ονομάζει λυχνίες και ελαίες, που στέκονται μπροστά στον Θεό.

“Τότε απεκρίθην, και είπα προς αυτόν, Τί είναι αι δύο αύται ελαίαι επί τα δεξιά της λυχνίας και επί τα αριστερά αυτής; Και απεκρίθην εκ δευτέρου, και είπα προς αυτόν, Τί είναι οι δύο κλάδοι των ελαιών, οίτινες διά των δύο χρυσών σωλήνων εκκενόνουσιν εξ εαυτών το έλαιον εις την χρυσήν λυχνίαν; Και είπε προς εμέ, λέγων, Δεν γνωρίζεις τί είναι ταύτα; Και είπα, Ουχί Κυριέ μου. Τότε είπεν, ούτοι είναι οι δύο κεχρισμένοι, οι παριστάμενοι πλησίον του Κυρίου πάσης της γης”. (Ζαχαρίας δ:11-14).

Οι δύο αυτοί προφήτες, άσημοι άνθρωποι, ντυμένοι “σάκκους”, σύμβολα ταπεινής εμφάνισης, θα έχουν πολύ μεγάλη δύναμη και εξουσία. Θα “εξέρχεται πυρ εκ του στόματος αυτών και θα κατατρώγει τους εχθρούς αυτών”.

Ερμηνεύει ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός και λέει: «…αποστέλλει εν συντόμως τους ιδίους αυτού θεράποντας, τον τε Ενώχ και Ηλίαν, εις έλεγχον αυτού του αντικειμένου ενώπιον πάντων εθνών… ορών ουν ο εχθρός εαυτόν υπ’ αυτών δεινώς ελεγχόμενον και υπό πάντων καταφρονούμενον, θυμώ και οργή ανελεί τους αγίους».

Τους δύο προφήτες κανείς δεν θα μπορεί να τους συλλάβει. Οι ίδιοι αυτοί προφήτες θα έχουν εξουσία να κλείσουν τον ουρανό να μη βρέχει, όπως κάποτε έκανε ο Ηλίας και ακόμη θα μπορούν να μεταβάλλουν τα νερά σε αίμα και να χτυπήσουν τη γη με κάθε πληγή, σαν αυτές που χρησιμοποίησε ο Μωϋσής εναντίον του Φαραώ, για να τον αναγκάσει να αφήσει ελεύθερο τον λαό Ισραήλ, να φύγει από την Αύγυπτο.

Αυτοί οι δύο προφήτες θα κηρύξουν με δύναμη εναντίον του αντιχρίστου και του ψευδοπροφήτη και θα αποτρέψουν εκατομμύρια ανθρώπους, να υποκύψουν στον Αντίχριστο. Αυτή η ενέργεια δείχνει τη μεγάλη αγάπη του Θεού, ο οποίος δεν θέλει να πλανηθούν και να χαθούν οι άνθρωποι, αλλά να αρνηθούν να προσκυνήσουν την εικόνα του και να βάλουν το χάραγμα, στο δεξί τους χέρι, ή το μέτωπο  για να σωθούν.

Αυτοί οι δύο προφήτες θα έχουν εξουσία, όπως έκανε ο προφήτης Ηλίας στην εποχή του Αχαάβ, να κλείσουν τον ουρανό να μη βρέχει σε όλη τη διάρκεια της αποστολής τους, όποτε αυτοί κρίνουν αναγκαίο. Θα υπάρξει επομένως ανομβρία, που θα προκαλέσουν αυτοί οι προφήτες, με αποτέλεσμα να ματαιωθούν και να χαλάσουν καλλιέργειες και να υπάρξει λειψυδρία.

Επίσης θα μπορούν να μεταβάλλουν το νερό σε αίμα, όπως έκανε ο Μωϋσής στην Αίγυπτο, μπροστά στο Φαραώ για να τον πείσει να αφήσει το λαό Ισραήλ να φύγει από την Αίγυπτο.

Επίσης θα έχουν την εξουσία, να πατάξουν τη γη με οποιαδήποτε πληγή, από αυτές τις πληγές που προκάλεσε ο Μωϋσής στην Αίγυπτο, όταν παρακαλούσε το Φαραώ να αφήσει ελεύθερο το λαό Ισραήλ.

Ολα αυτά θα τα ενεργήσει ο Θεός, με τους δύο αυτούς ταπεινούς προφήτες, για να αποδείξει σε όλους τους κατοίκους της γης, πόσο αδύναμος είναι ο αντίχριστος, μπροστά στο Θεό, που όλοι θα τον τρέμουν και θα σπεύδουν να προσκυνήσουν την εικόνα του και να έχουν το χάραγμα Η δύναμη του Θεού θα φανεί κυριαρχική, με αυτούς τους δύο ταπεινούς ανθρώπους και θα καταλάβουν όλοι, ότι ο Ιησούς Χριστός είναι Κύριος των κυρίων. Με αυτό τον τρόπο, το κήρυγμα των προφητών θα έχει μεγάλη απήχηση ανάμεσα στους λαούς και πολλοί είναι αυτοί που θα πεισθούν να υποστούν τις συνέπειες του αντιχρίστου, παρά να χάσουν μια αιώνια ζωή με τον Θεό, διά Ιησού Χριστού.

Μόνο όταν θα τελειώσουν την αποστολή τους και ολοκληρωθεί η μαρτυρία τους και πιστέψουν και σωθούν από το χάραγμα του αντιχρίστου, όσοι άνθρωποι ακούσουν τη μαρτυρία τους, τότε ο Θεός θα επιτρέψει στο θηρίο που θα ανεβεί από την άβυσσο, να κάνει εκστρατεία και να πολεμήσει τους δύο προφήτες του Θεού, να τους νικήσει και να τους θανατώσει. Το θηρίο αυτό, δε θα είναι το κράτος του αντιχρίστου, αλλά το κράτος του ψευδοπροφήτη, όπως τον αναφέρει η Αποκάλυψη στο ιγ' κεφάλαιο και 11ο εδάφιο.

“Και είδον άλλο θηρίον αναβαίνον εκ της γης και είχε κέρατα δύο όμοια με αρνίου, και ελάλει ως δράκων”.  Αυτό το θηρίο θα υποστηρίξει τον Αντίχριστο. Θα κάνει εικόνα του αντιχρίστου, θα υποχρεώσει τους ανθρώπους να την προσκυνούν και θα κάνει όλους τους ανθρώπους να λάβουν το χάραγμα του αντίχριστου  στο δεξί τους χέρι ή στο μέτωπο.

Τα πτώματα των δύο προφητών, όταν καταφέρει ο Αντίχριστος και τους σκοτώσει, δεν θα ταφούν, αλλά θα εκτεθούν σε δημόσια θέα επί τρεις ημέρες και μισή, για να καυχηθεί ο Αντίχριστος και να ενθαρρύνει τους οπαδούς του να μη φοβούνται πλέον το Θεό και τους ανθρώπους Του. Η έκθεση των πτωμάτων θα γίνει στη πλατεία της πόλεως της μεγάλης, που αποκαλείται Σόδομα και Αίγυπτος, διότι βασιλεύει η αμαρτία και η παρακοή στο θέλημα του Θεού. Στην πόλη που σταυρώθηκε ο Κύριος, στην Ιερουσαλήμ.

Οι άνθρωποι από όλα τα έθνη, τις φυλές και τις γλώσσες, θα βλέπουν τα πτώματα των δύο προφητών επί τρεις και μισή ημέρες να είναι εκτεθειμένα στην πλατεία της Ιερουσαλήμ. Αυτό βεβαίως είναι κατορθωτό διά μέσου της τηλεοράσεως. Ολα τα κανάλια θα σπεύσουν να εξασφαλίσουν στους τηλεθεατές τους το θέαμα με αλλεπάλληλα ρεπορτάζ και πολλά σχόλια, που θα είναι οπωσδήποτε υπέρ του Αντίχριστου, αφού και οι ίδιοι θα είναι δικοί του υπάλληλοι, και επομένως πιστοί υπηρέτες του.

Ολοι οι κάτοικοι της γης και βέβαια αυτοί που θα έχουν το χάραγμα, θα χαρούν για το θάνατο των δύο προφητών. Μάλιστα θα ευφρανθούν, θα ανακουφιστούν και θα πανηγυρίσουν το γεγονός

Μέχρι τώρα είχαν απελπιστεί, γιατί κανείς δεν μπορούσε να αντιμετωπίσει τους δύο αυτούς προφήτες, που θα αποδεικνύουν με τη δυναμική παρουσία τους, την παρουσία του Θεού, που οι οπαδοί του Αντίχριστου θα την έχουν αρνηθεί και θα διακηρύττουν ότι “ο μόνος Θεός”, είναι ο Αντίχριστος.

Τώρα λοιπόν που θα τους βλέπουν νεκρούς, θα νομίζουν ότι τελεσίδικα, αποδείχτηκε ότι δεν υπάρχει ο αληθινός Θεός, γιατί αν υπήρχε, δεν θα άφηνε να σκοτώσει “το θηρίον το αναβαίνον εκ της αβύσσου”, τους προφήτες Του.

Θα χαρούν, γιατί οι δύο αυτοί προφήτες, θα βασανίσουν τους κατοικούντες επί της γης. Πώς θα τους βασανίσουν;

Πρώτον, με το κήρυγμά τους εναντίον του αντιχρίστου και των ανθρώπων όλων που θα τον ακολουθήσουν και θα βάλουν το χάραγμα στο δεξί τους χέρι, ή στο μέτωπο. Θα αναγγέλλουν την καταστροφή του Αντίχριστου και την αιώνια κόλαση που περιμένει, όσους θα έχουν  το χάραγμα στο δεξί τους χέρι, ή στο μέτωπο.

Δεύτερον, με τη δύναμη που θα διαθέτουν. Πολλοί που θα αποπειραθούν να τους συλλάβουν, θα κατακαούν, ή θα πέσουν νεκροί. Κανείς δεν θα μπορέσει να τους σταματήσει να προφητεύουν την καταστροφή του Αντίχριστου και να κηρύττουν στους ανθρώπους, για να τους αποτρέψουν να δεχτούν το χάραγμα του Αντίχριστου.

Πολλές φορές θα προκαλούν ανομβρία με την προφητεία τους, άλλοτε θα μεταβάλλουν το νερό σε αίμα και άλλοτε θα επιφέρουν οποιαδήποτε πληγή θελήσουν. Η παρουσία των προφητών και η δυναμική δραστηριότητά τους θα διαρκέσει τριάμιση χρόνια. Το χρονικό διάστημα θα είναι πάρα πολύ μεγάλο για τους απίστους ανθρώπους της γης που θα θαυμάζουν τον Αντίχριστο και θα έχουν εναποθέσει όλες τις ελπίδες τους σ’ αυτόν.

Οι προφήτες οι οποίοι θα θανατωθούν από “το θηρίο το αναβαίνον εκ της αβύσσου”, μετά από τρισήμισι ημέρες θα αναστηθούν και θα σταθούν όρθιοι μπροστά στα έκπληκτα μάτια των οπαδών του αντιχρίστου. Ενώ ακόμη θα έχουν γιορτές και πανηγύρια, γιατί οι δύο προφήτες του Θεού θανατώθηκαν από τον Αντίχριστο, θα δουν τους προφήτες ζωντανούς να στέκονται στα πόδια τους. Φόβος και τρόμος θα πέσει στον Αντίχριστο και τους οπαδούς του, σ’αυτούς που θα έχουν το χάραγμα.

Θα θυμηθούν ότι οι δύο προφήτες επί τριάμισι χρόνια, προφήτευαν και κήρυτταν εναντίον του Αντίχριστου και του συστήματός του και πρότρεπαν τους ανθρώπους να μη δεχθούν το χάραγμα  και να μην προσκυνήσουν την εικόνα του.

Στη συνέχεια όμως θα ακουστεί μια μεγάλη φωνή από τον ουρανό. Η φωνή αυτή θα λέει: “Ανάβητε εδώ”. Αυτή η φωνή θα απευθυνθεί στους δύο προφήτες και θα την ακούσει όλος ο κόσμος. Οι δύο προφήτες πραγματικά θα αναληφθούν στον ουρανό μέσα σε νεφέλη, όπως ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός, (Πράξεις α:9) και θα τους δουν όλοι οι εχθροί τους, έκπληκτοι και αποσβολωμένοι.

Την ίδια ώρα που θα αναλαμβάνονται οι δύο προφήτες, θα γίνει μεγάλος σεισμός που θα σείσει την περιοχή αυτή, και θα καταστρέψει το ένα δέκατο της πόλης, της Ιερουσαλήμ. Ο σεισμός αυτός πρέπει να είναι μεγάλης εντάσεως και σύντομος, γιατί θα σκοτωθούν επτά χιλιάδες άνθρωποι, οι οποίοι προφανώς δεν θα έχουν το χρόνο να προφυλαχθούν.

Οι υπόλοιποι άνθρωποι θα γίνουν έμφοβοι με το τέλος αυτό, της όλης ιστορίας, γιατί θα καταλάβουν ότι όλα αυτά δεν είναι τίποτα άλλο, παρά ενέργειες του Θεού. Δύο άνθρωποι να βασανίσουν επί τριάμισι χρόνια τον Αντίχριστο και τους οπαδούς του, με τα κηρύγματά τους και με τις θαυματουργικές ενέργειές τους, να μη μπορεί το θηρίο να τους αντιμετωπίσει και αφού τους φονεύσει, μετά να αναστηθούν και να φύγουν στον ουρανό, αφήνοντας πίσω τον κόσμο με ένα μεγάλο σεισμό και με επτά χιλιάδες νεκρούς, αυτό θα είναι μια ιστορία που δεν θα μπορούσε κανείς να αποδώσει σε συμπτώσεις.

Οι υπόλοιποι λοιπόν άνθρωποι που θα είχαν κάποιο δισταγμό, θα πάρουν την απόφαση να δοξάσουν το Θεό του ουρανού και να απορρίψουν τον Αντίχριστο. Το έργο των δύο προφητών θα τελειώσει με πλήρη επιτυχία.

Οι ειλικρινείς άνθρωποι θα ακούσουν, θα πιστέψουν και θα σωθούν. Οι ανειλικρινείς θα πλανηθούν, θα σκηρυνθούν και θα χαθούν.
Photo

Post has attachment
Τι λέει η Αγία Γραφή για τους Αγίους Προφήτες Ηλία και Ενώχ στους έσχατους Χρόνους.

Μέσα στο ψηλαφητό και αδιαπέραστο σκοτάδι των εσχάτων χρόνων, την θλιβερή σατανοκρατούμενη εποχή του Αντιχρίστου, μιά αχτίδα φωτός θα σπάσει το ζοφερό σκηνικό του τέλους της Ιστορίας και θα δώσει ελπίδα στην ταλαιπωρημένη ανθρωπότητα. Αυτή η φωτεινή αχτίδα θα είναι οι δύο προφήτες που θα έλθουν στην γη για να μαρτυρήσουν για την αλήθεια και να ελέγξουν τον Αντίχριστο.

Η δράση τους στα έσχατα περιγράφεται προφητικά στο 11o κεφάλαιο της Αποκάλυψης, ενώ προφητικές αναφορές σ΄αυτούς συναντάμε και σε άλλα βιβλία της Καινής αλλά και της Παλαιάς Διαθήκης.

«και δώσω, λέει ο Θεός, τοις δυσί μάρτυσί μου, και προφητεύσουσιν ημέρας χιλίας διακοσίας εξήκοντα… ούτοι έχουσιν εξουσίαν τον ουρανόν κλείσαι, ίνα μη υετός βρέχη τας ημέρας της προφητείας αυτών. και… το θηρίον το αναβαίνον εκ της αβύσσου… αποκτενεί αυτούς.» (Αποκ. 11,3 - 7).

Ο προσδιορισμός του Προφήτη Ηλία σαν ένας από τους δύο προφήτες έχει ισχυρότατη βιβλική και πατερική βάση. Ο προφήτης Μαλαχίας αναφέρεται στην αποστολή του προφήτου Ηλία στην γή λίγο πρίν από την «μεγάλη και επιφανή ημέρα του Κυρίου»

«Και ιδού εγώ αποστέλλω υμίν Ηλίαν τον Θεσβίτην πρίν ελθείν ημέραν Κυρίου την μεγάλην και επιφανή• ός αποκαταστήσει καρδίαν πατρός προς υιόν και καρδίαν ανθρώπου προς τον πλησίον αυτού μη έλθω και πατάξω την γήν άρδην» (Μαλαχ. 4,4 - 5). Η προφητεία του Μαλαχίου επαναλαμβάνεται και από τον Σοφό Σειράχ (Σοφία Σειράχ 49,10)

Εκτός από αυτά υπάρχει και η ρητή διαβεβαίωση του Χριστού προς τους μαθητές του, επιβεβαίωση του προφήτη Μαλαχία, ότι αυτό πράγματι θα συμβεί.

«Ηλίας μεν έρχεται και αποκαταστήσει πάντα» (Ματθ.17,11).

Αυτοί είναι οι προφήτες που ο προφήτης Ζαχαρίας προφήτεψε ότι θα έλθουν στις έσχατες ημέρες και τους ονομάζει λυχνίες και ελαίες, που στέκονται μπροστά στον Θεό.

“Τότε απεκρίθην, και είπα προς αυτόν, Τί είναι αι δύο αύται ελαίαι επί τα δεξιά της λυχνίας και επί τα αριστερά αυτής; Και απεκρίθην εκ δευτέρου, και είπα προς αυτόν, Τί είναι οι δύο κλάδοι των ελαιών, οίτινες διά των δύο χρυσών σωλήνων εκκενόνουσιν εξ εαυτών το έλαιον εις την χρυσήν λυχνίαν; Και είπε προς εμέ, λέγων, Δεν γνωρίζεις τί είναι ταύτα; Και είπα, Ουχί Κυριέ μου. Τότε είπεν, ούτοι είναι οι δύο κεχρισμένοι, οι παριστάμενοι πλησίον του Κυρίου πάσης της γης”. (Ζαχαρίας δ:11-14).

Οι δύο αυτοί προφήτες, άσημοι άνθρωποι, ντυμένοι “σάκκους”, σύμβολα ταπεινής εμφάνισης, θα έχουν πολύ μεγάλη δύναμη και εξουσία. Θα “εξέρχεται πυρ εκ του στόματος αυτών και θα κατατρώγει τους εχθρούς αυτών”.

Ερμηνεύει ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός και λέει: «…αποστέλλει εν συντόμως τους ιδίους αυτού θεράποντας, τον τε Ενώχ και Ηλίαν, εις έλεγχον αυτού του αντικειμένου ενώπιον πάντων εθνών… ορών ουν ο εχθρός εαυτόν υπ’ αυτών δεινώς ελεγχόμενον και υπό πάντων καταφρονούμενον, θυμώ και οργή ανελεί τους αγίους».

Τους δύο προφήτες κανείς δεν θα μπορεί να τους συλλάβει. Οι ίδιοι αυτοί προφήτες θα έχουν εξουσία να κλείσουν τον ουρανό να μη βρέχει, όπως κάποτε έκανε ο Ηλίας και ακόμη θα μπορούν να μεταβάλλουν τα νερά σε αίμα και να χτυπήσουν τη γη με κάθε πληγή, σαν αυτές που χρησιμοποίησε ο Μωϋσής εναντίον του Φαραώ, για να τον αναγκάσει να αφήσει ελεύθερο τον λαό Ισραήλ, να φύγει από την Αύγυπτο.

Αυτοί οι δύο προφήτες θα κηρύξουν με δύναμη εναντίον του αντιχρίστου και του ψευδοπροφήτη και θα αποτρέψουν εκατομμύρια ανθρώπους, να υποκύψουν στον Αντίχριστο. Αυτή η ενέργεια δείχνει τη μεγάλη αγάπη του Θεού, ο οποίος δεν θέλει να πλανηθούν και να χαθούν οι άνθρωποι, αλλά να αρνηθούν να προσκυνήσουν την εικόνα του και να βάλουν το χάραγμα, στο δεξί τους χέρι, ή το μέτωπο  για να σωθούν.

Αυτοί οι δύο προφήτες θα έχουν εξουσία, όπως έκανε ο προφήτης Ηλίας στην εποχή του Αχαάβ, να κλείσουν τον ουρανό να μη βρέχει σε όλη τη διάρκεια της αποστολής τους, όποτε αυτοί κρίνουν αναγκαίο. Θα υπάρξει επομένως ανομβρία, που θα προκαλέσουν αυτοί οι προφήτες, με αποτέλεσμα να ματαιωθούν και να χαλάσουν καλλιέργειες και να υπάρξει λειψυδρία.

Επίσης θα μπορούν να μεταβάλλουν το νερό σε αίμα, όπως έκανε ο Μωϋσής στην Αίγυπτο, μπροστά στο Φαραώ για να τον πείσει να αφήσει το λαό Ισραήλ να φύγει από την Αίγυπτο.

Επίσης θα έχουν την εξουσία, να πατάξουν τη γη με οποιαδήποτε πληγή, από αυτές τις πληγές που προκάλεσε ο Μωϋσής στην Αίγυπτο, όταν παρακαλούσε το Φαραώ να αφήσει ελεύθερο το λαό Ισραήλ.

Ολα αυτά θα τα ενεργήσει ο Θεός, με τους δύο αυτούς ταπεινούς προφήτες, για να αποδείξει σε όλους τους κατοίκους της γης, πόσο αδύναμος είναι ο αντίχριστος, μπροστά στο Θεό, που όλοι θα τον τρέμουν και θα σπεύδουν να προσκυνήσουν την εικόνα του και να έχουν το χάραγμα Η δύναμη του Θεού θα φανεί κυριαρχική, με αυτούς τους δύο ταπεινούς ανθρώπους και θα καταλάβουν όλοι, ότι ο Ιησούς Χριστός είναι Κύριος των κυρίων. Με αυτό τον τρόπο, το κήρυγμα των προφητών θα έχει μεγάλη απήχηση ανάμεσα στους λαούς και πολλοί είναι αυτοί που θα πεισθούν να υποστούν τις συνέπειες του αντιχρίστου, παρά να χάσουν μια αιώνια ζωή με τον Θεό, διά Ιησού Χριστού.

Μόνο όταν θα τελειώσουν την αποστολή τους και ολοκληρωθεί η μαρτυρία τους και πιστέψουν και σωθούν από το χάραγμα του αντιχρίστου, όσοι άνθρωποι ακούσουν τη μαρτυρία τους, τότε ο Θεός θα επιτρέψει στο θηρίο που θα ανεβεί από την άβυσσο, να κάνει εκστρατεία και να πολεμήσει τους δύο προφήτες του Θεού, να τους νικήσει και να τους θανατώσει. Το θηρίο αυτό, δε θα είναι το κράτος του αντιχρίστου, αλλά το κράτος του ψευδοπροφήτη, όπως τον αναφέρει η Αποκάλυψη στο ιγ' κεφάλαιο και 11ο εδάφιο.

“Και είδον άλλο θηρίον αναβαίνον εκ της γης και είχε κέρατα δύο όμοια με αρνίου, και ελάλει ως δράκων”.  Αυτό το θηρίο θα υποστηρίξει τον Αντίχριστο. Θα κάνει εικόνα του αντιχρίστου, θα υποχρεώσει τους ανθρώπους να την προσκυνούν και θα κάνει όλους τους ανθρώπους να λάβουν το χάραγμα του αντίχριστου  στο δεξί τους χέρι ή στο μέτωπο.

Τα πτώματα των δύο προφητών, όταν καταφέρει ο Αντίχριστος και τους σκοτώσει, δεν θα ταφούν, αλλά θα εκτεθούν σε δημόσια θέα επί τρεις ημέρες και μισή, για να καυχηθεί ο Αντίχριστος και να ενθαρρύνει τους οπαδούς του να μη φοβούνται πλέον το Θεό και τους ανθρώπους Του. Η έκθεση των πτωμάτων θα γίνει στη πλατεία της πόλεως της μεγάλης, που αποκαλείται Σόδομα και Αίγυπτος, διότι βασιλεύει η αμαρτία και η παρακοή στο θέλημα του Θεού. Στην πόλη που σταυρώθηκε ο Κύριος, στην Ιερουσαλήμ.

Οι άνθρωποι από όλα τα έθνη, τις φυλές και τις γλώσσες, θα βλέπουν τα πτώματα των δύο προφητών επί τρεις και μισή ημέρες να είναι εκτεθειμένα στην πλατεία της Ιερουσαλήμ. Αυτό βεβαίως είναι κατορθωτό διά μέσου της τηλεοράσεως. Ολα τα κανάλια θα σπεύσουν να εξασφαλίσουν στους τηλεθεατές τους το θέαμα με αλλεπάλληλα ρεπορτάζ και πολλά σχόλια, που θα είναι οπωσδήποτε υπέρ του Αντίχριστου, αφού και οι ίδιοι θα είναι δικοί του υπάλληλοι, και επομένως πιστοί υπηρέτες του.

Ολοι οι κάτοικοι της γης και βέβαια αυτοί που θα έχουν το χάραγμα, θα χαρούν για το θάνατο των δύο προφητών. Μάλιστα θα ευφρανθούν, θα ανακουφιστούν και θα πανηγυρίσουν το γεγονός

Μέχρι τώρα είχαν απελπιστεί, γιατί κανείς δεν μπορούσε να αντιμετωπίσει τους δύο αυτούς προφήτες, που θα αποδεικνύουν με τη δυναμική παρουσία τους, την παρουσία του Θεού, που οι οπαδοί του Αντίχριστου θα την έχουν αρνηθεί και θα διακηρύττουν ότι “ο μόνος Θεός”, είναι ο Αντίχριστος.

Τώρα λοιπόν που θα τους βλέπουν νεκρούς, θα νομίζουν ότι τελεσίδικα, αποδείχτηκε ότι δεν υπάρχει ο αληθινός Θεός, γιατί αν υπήρχε, δεν θα άφηνε να σκοτώσει “το θηρίον το αναβαίνον εκ της αβύσσου”, τους προφήτες Του.

Θα χαρούν, γιατί οι δύο αυτοί προφήτες, θα βασανίσουν τους κατοικούντες επί της γης. Πώς θα τους βασανίσουν;

Πρώτον, με το κήρυγμά τους εναντίον του αντιχρίστου και των ανθρώπων όλων που θα τον ακολουθήσουν και θα βάλουν το χάραγμα στο δεξί τους χέρι, ή στο μέτωπο. Θα αναγγέλλουν την καταστροφή του Αντίχριστου και την αιώνια κόλαση που περιμένει, όσους θα έχουν  το χάραγμα στο δεξί τους χέρι, ή στο μέτωπο.

Δεύτερον, με τη δύναμη που θα διαθέτουν. Πολλοί που θα αποπειραθούν να τους συλλάβουν, θα κατακαούν, ή θα πέσουν νεκροί. Κανείς δεν θα μπορέσει να τους σταματήσει να προφητεύουν την καταστροφή του Αντίχριστου και να κηρύττουν στους ανθρώπους, για να τους αποτρέψουν να δεχτούν το χάραγμα του Αντίχριστου.

Πολλές φορές θα προκαλούν ανομβρία με την προφητεία τους, άλλοτε θα μεταβάλλουν το νερό σε αίμα και άλλοτε θα επιφέρουν οποιαδήποτε πληγή θελήσουν. Η παρουσία των προφητών και η δυναμική δραστηριότητά τους θα διαρκέσει τριάμιση χρόνια. Το χρονικό διάστημα θα είναι πάρα πολύ μεγάλο για τους απίστους ανθρώπους της γης που θα θαυμάζουν τον Αντίχριστο και θα έχουν εναποθέσει όλες τις ελπίδες τους σ’ αυτόν.

Οι προφήτες οι οποίοι θα θανατωθούν από “το θηρίο το αναβαίνον εκ της αβύσσου”, μετά από τρισήμισι ημέρες θα αναστηθούν και θα σταθούν όρθιοι μπροστά στα έκπληκτα μάτια των οπαδών του αντιχρίστου. Ενώ ακόμη θα έχουν γιορτές και πανηγύρια, γιατί οι δύο προφήτες του Θεού θανατώθηκαν από τον Αντίχριστο, θα δουν τους προφήτες ζωντανούς να στέκονται στα πόδια τους. Φόβος και τρόμος θα πέσει στον Αντίχριστο και τους οπαδούς του, σ’αυτούς που θα έχουν το χάραγμα.

Θα θυμηθούν ότι οι δύο προφήτες επί τριάμισι χρόνια, προφήτευαν και κήρυτταν εναντίον του Αντίχριστου και του συστήματός του και πρότρεπαν τους ανθρώπους να μη δεχθούν το χάραγμα  και να μην προσκυνήσουν την εικόνα του.

Στη συνέχεια όμως θα ακουστεί μια μεγάλη φωνή από τον ουρανό. Η φωνή αυτή θα λέει: “Ανάβητε εδώ”. Αυτή η φωνή θα απευθυνθεί στους δύο προφήτες και θα την ακούσει όλος ο κόσμος. Οι δύο προφήτες πραγματικά θα αναληφθούν στον ουρανό μέσα σε νεφέλη, όπως ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός, (Πράξεις α:9) και θα τους δουν όλοι οι εχθροί τους, έκπληκτοι και αποσβολωμένοι.

Την ίδια ώρα που θα αναλαμβάνονται οι δύο προφήτες, θα γίνει μεγάλος σεισμός που θα σείσει την περιοχή αυτή, και θα καταστρέψει το ένα δέκατο της πόλης, της Ιερουσαλήμ. Ο σεισμός αυτός πρέπει να είναι μεγάλης εντάσεως και σύντομος, γιατί θα σκοτωθούν επτά χιλιάδες άνθρωποι, οι οποίοι προφανώς δεν θα έχουν το χρόνο να προφυλαχθούν.

Οι υπόλοιποι άνθρωποι θα γίνουν έμφοβοι με το τέλος αυτό, της όλης ιστορίας, γιατί θα καταλάβουν ότι όλα αυτά δεν είναι τίποτα άλλο, παρά ενέργειες του Θεού. Δύο άνθρωποι να βασανίσουν επί τριάμισι χρόνια τον Αντίχριστο και τους οπαδούς του, με τα κηρύγματά τους και με τις θαυματουργικές ενέργειές τους, να μη μπορεί το θηρίο να τους αντιμετωπίσει και αφού τους φονεύσει, μετά να αναστηθούν και να φύγουν στον ουρανό, αφήνοντας πίσω τον κόσμο με ένα μεγάλο σεισμό και με επτά χιλιάδες νεκρούς, αυτό θα είναι μια ιστορία που δεν θα μπορούσε κανείς να αποδώσει σε συμπτώσεις.

Οι υπόλοιποι λοιπόν άνθρωποι που θα είχαν κάποιο δισταγμό, θα πάρουν την απόφαση να δοξάσουν το Θεό του ουρανού και να απορρίψουν τον Αντίχριστο. Το έργο των δύο προφητών θα τελειώσει με πλήρη επιτυχία.

Οι ειλικρινείς άνθρωποι θα ακούσουν, θα πιστέψουν και θα σωθούν. Οι ανειλικρινείς θα πλανηθούν, θα σκηρυνθούν και θα χαθούν.
Photo

Post has attachment
Όσιος Μανουήλ Β' Παλαιολόγος, Αυτοκράτωρ Βυζαντίου. Ημέρα μνήμης: 21 Ιουλίου.

Ο Μανουήλ Β' Παλαιολόγος (27 Ιουνίου 1350 – 21 Ιουλίου 1425) ήταν Βυζαντινός αυτοκράτορας από το 1391 έως το θάνατό του στις 21 Ιουλίου του 1425. Με την πολυσχιδή δραστηριότητά του ως πολιτικός, στρατιωτικός, λόγιος και θεολόγος σφράγισε τις τελευταίες δραματικές δεκαετίες της φθίνουσας αυτοκρατορίας. Λίγες μέρες πριν πεθάνει έγινε μοναχός και μετονομάστηκε σε Ματθαίος.

Μετά τον θάνατο του πατέρα του Ιωάννη Ε' Παλαιολόγου και δεδομένου του πραξικοπήματος του ανηψιού του, γιου του Ανδρονίκου Δ' (και νομίμου διαδόχου με βάση τη συμφωνία του 1379) Ιωάννου Ζ', ο Μανουήλ ανέλαβε την εξουσία.

Στα πρώτα χρόνια της βασιλείας του, διατήρησε το καθεστώς της υποτέλειας που είχε εγκαινιάσει ο πατέρας του. Έτσι, κλήθηκε να υπηρετήσει στο πλευρό του Βαγιαζήτ σε στρατιωτικές επιχειρήσεις των Τούρκων όπως στην πολιορκία της Φιλαδελφείας το 1390, τελευταίου βυζαντινού προπυργίου στη δυτική Μικρά Ασία. Αργότερα όμως, μετά από κάποιες εκρήξεις αστάθειας του Σουλτάνου, αποφάσισε να διακόψει κάθε υπηρεσία στους Τούρκους. Έξαλλος ο Βαγιαζήτ απάντησε με άμεση πολιορκία της Πόλεως το 1394, η οποία έμελλε να κρατήσει με κυμαινόμενη ένταση, για πολλά χρόνια.

Την ίδια περίπου εποχή, η Δύση κινητοποίησε στρατεύματα που έφταναν τις 100.000 κατά των Τούρκων. Η ήττα των νέων Σταυροφόρων στη Νικόπολη το 1396, σήμανε και το τέλος των ουσιωδών προσπαθειών της Δύσης. Ο Μανουήλ πάντως, συνέχισε τις διπλωματικές του προσπάθειες, ερχόμενος σε επαφή με το Λουδοβίκο της Γαλλίας, ο οποίος τον προσκάλεσε για επίσημη επίσκεψη. Γρήγορα φρόντισε να συμφιλιωθεί με τον παλαιό του αντίπαλο Ιωάννου Ζ', τον οποίο άφησε στη θέση του στη Βασιλεύουσα, και αφού μετέφερε την οικογένειά του στον ασφαλή περίγυρο του Μυστρά, ξεκίνησε για το Παρίσι το 1399.

Οι τελετές για την υποδοχή του Μανουήλ, ήταν σε πλήρη αντίθεση με τις αντίστοιχες που είχαν γίνει κατά την περιοδεία του πατέρα του το 1370. Ο Ιωάννης Ε' είχε πάει σα ζητιάνος, ενώ ο Μανουήλ ως περήφανος άρχοντας. Το πέρασμα του Μανουήλ από τις διάφορες ευρωπαϊκές πόλεις, έχει καταγραφεί από τους Δυτικούς χρονογράφους της εποχής, τους οποίους εντυπωσίασε η ευγενής μορφή, η βαθιά λόγια μόρφωση και οι αυτοκρατορικοί τρόποι του Μανουήλ, ο οποίος «αλλάζοντας άλογα, δεν καταδεχόταν να πατήσει στο χώμα». Ήταν στα μάτια τους ο Αυτοκράτορας της Ανατολής, ο οποίος αγωνιζόταν «ως στρατιώτης του Χριστού στις επάλξεις των μαχών κατά των απίστων βαρβάρων» (J.J.Norwich). Οι διπλωματικές προσπάθειες του Μανουήλ βρήκαν ανταπόκριση σε λόγια και κάποιες οικονομικές ενισχύσεις, από τη Βενετία, Γαλλία, Αγγλία, Αραγονία και Πορτογαλία. Οι άρχοντες της Δύσης δεν κατόρθωσαν να συμφωνήσουν στην ανάληψη μεγάλης κλίμακας στρατιωτικής πρωτοβουλίας, ίσως και Σταυροφορίας, που ήταν ο μόνος τρόπος να διασωθεί το Βυζάντιο από τους Τούρκους. Η περιοδεία είχε ήδη συμπληρώσει δύο χρόνια, όταν έφτασαν τα νέα της καταστροφής του Βαγιαζήτ από τον Ταμερλάνο στη μάχη της Αγκύρας και το μαρτυρικό θάνατο του Σουλτάνου το 1401. Μετά από αυτό, ο Μανουήλ επέστρεψε στη Βασιλεύουσα.

Αμέσως, άρχισαν οι έριδες διαδοχής μεταξύ των τεσσάρων γιων του Βαγιαζήτ, που επέτρεψαν στο Βυζάντιο να σταθεί κάπως στα πόδια του. Ο Μανουήλ ακολούθησε στο σημείο αυτό ήπια πολιτική, παρακολουθώντας από μακριά τις εσωτερικές διαμάχες των Τούρκων, προκειμένου να ανασυνταχθεί, με μακροπρόθεσμο στόχο την οργάνωση μεγάλης ευρωπαϊκής εκστρατείας οριστικής εξάλειψης του Τουρκικού κινδύνου. Δεν ήταν δυνατόν όμως να μείνει εντελώς εκτός των εξελίξεων, και έτσι όταν δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς, πρόσφερε υποστήριξη στο Μωάμεθ Α', ο οποίος ήταν ο πλέον συνεννοήσιμος από τους επίδοξους διαδόχους. Τα επόμενα χρόνια, ο Μανουήλ εξεστράτευσε στην Ελληνική χερσόνησο για να ενισχύσει τις εκεί κτήσεις της Θεσσαλονίκης και του Μυστρά. Δυστυχώς όμως, την ίδια περίοδο η Δύση βυθίστηκε στις δικές της διαμάχες, με βασικότερη αυτή του παπικού προβλήματος και των αντιπάλων παπών. Δεν ήταν δυνατό να αναμένει κανείς οποιαδήποτε βοήθεια υπό αυτές τις συνθήκες.

Ο γιος του Αυτοκράτορα Ιωάννης Η', συμμετείχε ενεργά και σε ολοένα μεγαλύτερο βαθμό στις υποθέσεις του κράτους, ιδιαίτερα προς το τέλος της ζωής του Μανουήλ, όταν η κατάσταση της υγείας του είχε επιδεινωθεί. Η γνώμη του Ιωάννη ήταν να ακολουθηθεί πιο επιθετική πολιτική εναντίον των Τούρκων. Δυστυχώς, η εσφαλμένη τακτική που εφάρμοσε στο θέμα των διαδόχων του Σουλτανάτου, παρά τις προειδοποιήσεις του πατέρα του, οδήγησε στη νέα πολιορκία της Πόλεως από τον Μουράτ Β', γιο του Μωάμεθ Α', το 1422. Ανυπόμονος καθώς ήταν, ο Μουράτ παραιτήθηκε γρήγορα από την προσπάθειά του, τόσο γιατί βρήκε τα τείχη της Πόλεως πολύ ισχυρά για το στρατό του, όσο και γιατί επενέβη ο έμπειρος Μανουήλ και η παραδοσιακή Βυζαντινή διπλωματία.

Ένα εγκεφαλικό επεισόδιο το 1423 σήμανε το ουσιαστικό τέλος της ενεργούς διακυβέρνησης από το Μανουήλ. Πέθανε το 1425, αφού πρώτα εκάρη μοναχός, κατά την υστεροβυζαντινή αυτοκρατορική παράδοση, με το όνομα Ματθαίος. Η μορφή του ξεχωρίζει στο στερέωμα των Βυζαντινών Αυτοκρατόρων τόσο για τις ικανότητές του, διπλωματικές, διοικητικές και στρατιωτικές, όσο και για αυτή καθεαυτή την προσωπικότητά του. Μπορούσε να ηγηθεί των στρατευμάτων του σε μάχη το ίδιο εύκολα, όσο μπορούσε να συζητήσει και να αναλύσει με τους εκλεκτότερους λόγιους της εποχής του τα λεπτότερα θεολογικά ζητήματα. Ο Μανουήλ Β' έδωσε ανάσα επιβίωσης και παράταση ζωής στο Βυζάντιο, χωρίς βέβαια να κατορθώσει να αναστρέψει το αναπόφευκτο της πτώσης, γεγονός που είναι βέβαιο ότι είχε από νωρίς συνειδητοποιήσει.

Ο Μανουήλ Β' νυμφεύτηκε την Ελένη Δραγάση, κόρη του Κωνσταντίνου Δραγάση ηγεμόνα της Ν.Α. Σερβίας. Ο Kωνσταντίνος ήταν εγγονός του Στέφαν - Ουρός Γ' Νεμάνιτςβασιλιά των Σέρβων και της συζύγου του Μαρίας Παλαιολογίνας, η οποία ήταν δισεγγονή του Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγου.

Παιδιά τους: Ιωάννης Η' αυτοκράτορας των Ρωμαίων (1425-48). Θεόδωρος Β' δεσπότης Μωρέως (1407-43). Ανδρόνικος δεσπότης Θεσσαλονίκης (1408-23). Κωνσταντίνος ΙΑ' (ή ΙΒ') Αυτοκράτορας των Ρωμαίων (1448-53). Δημήτριος δεσπότης Μωρέως (1449-60) φίλος των Οθωμανών, φιλόδοξος, δημιουργούσε προβλήματα με τη συμπεριφορά του. Ακολούθησε τον Μωάμεθ Β'. Θωμάς δεσπότης Μωρέως (1428-60) δυτικόφιλος. Νυμφεύθηκε την Κατερίνα Ζακκαρία, κληρονόμο του τελευταίου τμήματος του πριγκιπάτου της Αχαΐας, ενώνοντας έτσι όλο τον Μωρέα. Μετά τον θάνατο του αδελφού του Κωνσταντίνου ΙΑ' τον διαδέχθηκε στον τίτλο του Αυτοκράτορα των Ρωμαίων. Η κόρη του Ζωή (Σοφία) Παλαιολογίνα παντρεύτηκε τον Ιβάν Γ' Ρουρικιδών μεγάλο πρίγκιπα της Ρωσίας. Οι απόγονοί τους έφεραν τον τίτλο Αυτοκράτωρ.(καίσαρ, tsar).

Ο Μανουήλ είχε και άλλα τρία τέκνα, τον Κωνσταντίνο και δύο κόρες, που ασθένησαν και απεβίωσαν νέα.

Ο Μανουήλ Β' έκοψε αργυρά 1/2 υπερπύρου,1/4 υπερπύρου, 1/16 υπερπύρου. Επίσης χάλκινα τορνέζια, φόλλαρα, ασσάρια. Το ότι δεν έκοψε χρυσά (ολόκληρα) υπέρπυρα φανερώνει τη δύσκολη οικονομική κατάσταση.

Τα νομισματοκοπεία ήταν στην Κωνσταντινούπολη και στη Θεσσαλονίκη.

Στο 1/2 υπερπύρου εικονίζεται η προτομή του και γύρω οι επιγραφές ΜΑΝΟVΗΛ ΔΕCΠΟΤΗC ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΟC / ΑVΤΟΚΡΑΤΩΡ ΘV ΧΑΡΙΤΙ και στην άλλη όψη η προτομή του Χριστού.

Τον Σεπτέμβριο του 2006, ο ΠάπαςΒενέδικτος ΙΣΤ' χρησιμοποίησε σε διάλεξη αυτούσιο τμήμα διαλόγου του Μανουήλ Β' Παλαιολόγου με Πέρση λόγιο, η οποία είχε θέμα τα πιστεύω του Ισλάμ και του Χριστιανισμού και ανέφερε: «Δείξε μου τι νέο έφερε ο Μωάμεθ και εκεί θα βρεις μόνον πράγματα διαβολικά και απάνθρωπα, όπως η διαταγή του να διαδοθεί η πίστη που κήρυττε με το σπαθί».

Η φράση αυτή προέρχεται από απόσπασμα που έχει ως εξής: Δείξε μου τι νέο έφερε ο Μωάμεθ και εκεί θα βρεις μόνον πράγματα διαβολικά και απάνθρωπα, όπως η διαταγή του να διαδοθεί η πίστη που κήρυττε με το σπαθί. Ο Θεός δεν ευχαριστείται με το αίμα – και το να μην πράττεις λογικά είναι αντίθετο με τη φύση του Θεού. Η πίστη γεννιέται από την ψυχή, όχι από το σώμα. Όποιος θα οδηγήσει κάποιον στην πίστη χρειάζεται την ικανότητα να μιλά καλά και να επιχειρηματολογεί κατάλληλα, χωρίς βία και απειλές. Για να πείσει κανείς μια λογική ψυχή, δεν χρειάζεται ισχυρό χέρι, όπλα οποιουδήποτε είδους, ή άλλους τρόπους για να απειλεί κάποιον με θάνατο.

Η αναφορά της φράσης του Μανουήλ Παλαιολόγου προκάλεσε μεγάλες αντιδράσεις στο μουσουλμανικό κόσμο. Διαδηλώσεις, βανδαλισμοί, αλλά και μια δολοφονία ιταλίδας καλόγριας στην Σομαλία φέρεται να αποτέλεσαν απάντηση στην «προσβολή».

Η μνήμη του αγνοείται υπό των Συναξαριστών. Από κάποιον άγνωστο συντάχθηκε σ' αυτόν Ακολουθία, που δημοσίευσε ο Λάμπρος στον Νέο Ελληνομνήμονα, τ. ΙΔ' (1917) σελ. 318 - 341, μαζί με δύο κανόνες, αλλά χωρίς υπόμνημα.
Photo
Add a comment...

Post has attachment
Όσιος Μανουήλ Β' Παλαιολόγος, Αυτοκράτωρ Βυζαντίου. Ημέρα μνήμης: 21 Ιουλίου.

Ο Μανουήλ Β' Παλαιολόγος (27 Ιουνίου 1350 – 21 Ιουλίου 1425) ήταν Βυζαντινός αυτοκράτορας από το 1391 έως το θάνατό του στις 21 Ιουλίου του 1425. Με την πολυσχιδή δραστηριότητά του ως πολιτικός, στρατιωτικός, λόγιος και θεολόγος σφράγισε τις τελευταίες δραματικές δεκαετίες της φθίνουσας αυτοκρατορίας. Λίγες μέρες πριν πεθάνει έγινε μοναχός και μετονομάστηκε σε Ματθαίος.

Μετά τον θάνατο του πατέρα του Ιωάννη Ε' Παλαιολόγου και δεδομένου του πραξικοπήματος του ανηψιού του, γιου του Ανδρονίκου Δ' (και νομίμου διαδόχου με βάση τη συμφωνία του 1379) Ιωάννου Ζ', ο Μανουήλ ανέλαβε την εξουσία.

Στα πρώτα χρόνια της βασιλείας του, διατήρησε το καθεστώς της υποτέλειας που είχε εγκαινιάσει ο πατέρας του. Έτσι, κλήθηκε να υπηρετήσει στο πλευρό του Βαγιαζήτ σε στρατιωτικές επιχειρήσεις των Τούρκων όπως στην πολιορκία της Φιλαδελφείας το 1390, τελευταίου βυζαντινού προπυργίου στη δυτική Μικρά Ασία. Αργότερα όμως, μετά από κάποιες εκρήξεις αστάθειας του Σουλτάνου, αποφάσισε να διακόψει κάθε υπηρεσία στους Τούρκους. Έξαλλος ο Βαγιαζήτ απάντησε με άμεση πολιορκία της Πόλεως το 1394, η οποία έμελλε να κρατήσει με κυμαινόμενη ένταση, για πολλά χρόνια.

Την ίδια περίπου εποχή, η Δύση κινητοποίησε στρατεύματα που έφταναν τις 100.000 κατά των Τούρκων. Η ήττα των νέων Σταυροφόρων στη Νικόπολη το 1396, σήμανε και το τέλος των ουσιωδών προσπαθειών της Δύσης. Ο Μανουήλ πάντως, συνέχισε τις διπλωματικές του προσπάθειες, ερχόμενος σε επαφή με το Λουδοβίκο της Γαλλίας, ο οποίος τον προσκάλεσε για επίσημη επίσκεψη. Γρήγορα φρόντισε να συμφιλιωθεί με τον παλαιό του αντίπαλο Ιωάννου Ζ', τον οποίο άφησε στη θέση του στη Βασιλεύουσα, και αφού μετέφερε την οικογένειά του στον ασφαλή περίγυρο του Μυστρά, ξεκίνησε για το Παρίσι το 1399.

Οι τελετές για την υποδοχή του Μανουήλ, ήταν σε πλήρη αντίθεση με τις αντίστοιχες που είχαν γίνει κατά την περιοδεία του πατέρα του το 1370. Ο Ιωάννης Ε' είχε πάει σα ζητιάνος, ενώ ο Μανουήλ ως περήφανος άρχοντας. Το πέρασμα του Μανουήλ από τις διάφορες ευρωπαϊκές πόλεις, έχει καταγραφεί από τους Δυτικούς χρονογράφους της εποχής, τους οποίους εντυπωσίασε η ευγενής μορφή, η βαθιά λόγια μόρφωση και οι αυτοκρατορικοί τρόποι του Μανουήλ, ο οποίος «αλλάζοντας άλογα, δεν καταδεχόταν να πατήσει στο χώμα». Ήταν στα μάτια τους ο Αυτοκράτορας της Ανατολής, ο οποίος αγωνιζόταν «ως στρατιώτης του Χριστού στις επάλξεις των μαχών κατά των απίστων βαρβάρων» (J.J.Norwich). Οι διπλωματικές προσπάθειες του Μανουήλ βρήκαν ανταπόκριση σε λόγια και κάποιες οικονομικές ενισχύσεις, από τη Βενετία, Γαλλία, Αγγλία, Αραγονία και Πορτογαλία. Οι άρχοντες της Δύσης δεν κατόρθωσαν να συμφωνήσουν στην ανάληψη μεγάλης κλίμακας στρατιωτικής πρωτοβουλίας, ίσως και Σταυροφορίας, που ήταν ο μόνος τρόπος να διασωθεί το Βυζάντιο από τους Τούρκους. Η περιοδεία είχε ήδη συμπληρώσει δύο χρόνια, όταν έφτασαν τα νέα της καταστροφής του Βαγιαζήτ από τον Ταμερλάνο στη μάχη της Αγκύρας και το μαρτυρικό θάνατο του Σουλτάνου το 1401. Μετά από αυτό, ο Μανουήλ επέστρεψε στη Βασιλεύουσα.

Αμέσως, άρχισαν οι έριδες διαδοχής μεταξύ των τεσσάρων γιων του Βαγιαζήτ, που επέτρεψαν στο Βυζάντιο να σταθεί κάπως στα πόδια του. Ο Μανουήλ ακολούθησε στο σημείο αυτό ήπια πολιτική, παρακολουθώντας από μακριά τις εσωτερικές διαμάχες των Τούρκων, προκειμένου να ανασυνταχθεί, με μακροπρόθεσμο στόχο την οργάνωση μεγάλης ευρωπαϊκής εκστρατείας οριστικής εξάλειψης του Τουρκικού κινδύνου. Δεν ήταν δυνατόν όμως να μείνει εντελώς εκτός των εξελίξεων, και έτσι όταν δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς, πρόσφερε υποστήριξη στο Μωάμεθ Α', ο οποίος ήταν ο πλέον συνεννοήσιμος από τους επίδοξους διαδόχους. Τα επόμενα χρόνια, ο Μανουήλ εξεστράτευσε στην Ελληνική χερσόνησο για να ενισχύσει τις εκεί κτήσεις της Θεσσαλονίκης και του Μυστρά. Δυστυχώς όμως, την ίδια περίοδο η Δύση βυθίστηκε στις δικές της διαμάχες, με βασικότερη αυτή του παπικού προβλήματος και των αντιπάλων παπών. Δεν ήταν δυνατό να αναμένει κανείς οποιαδήποτε βοήθεια υπό αυτές τις συνθήκες.

Ο γιος του Αυτοκράτορα Ιωάννης Η', συμμετείχε ενεργά και σε ολοένα μεγαλύτερο βαθμό στις υποθέσεις του κράτους, ιδιαίτερα προς το τέλος της ζωής του Μανουήλ, όταν η κατάσταση της υγείας του είχε επιδεινωθεί. Η γνώμη του Ιωάννη ήταν να ακολουθηθεί πιο επιθετική πολιτική εναντίον των Τούρκων. Δυστυχώς, η εσφαλμένη τακτική που εφάρμοσε στο θέμα των διαδόχων του Σουλτανάτου, παρά τις προειδοποιήσεις του πατέρα του, οδήγησε στη νέα πολιορκία της Πόλεως από τον Μουράτ Β', γιο του Μωάμεθ Α', το 1422. Ανυπόμονος καθώς ήταν, ο Μουράτ παραιτήθηκε γρήγορα από την προσπάθειά του, τόσο γιατί βρήκε τα τείχη της Πόλεως πολύ ισχυρά για το στρατό του, όσο και γιατί επενέβη ο έμπειρος Μανουήλ και η παραδοσιακή Βυζαντινή διπλωματία.

Ένα εγκεφαλικό επεισόδιο το 1423 σήμανε το ουσιαστικό τέλος της ενεργούς διακυβέρνησης από το Μανουήλ. Πέθανε το 1425, αφού πρώτα εκάρη μοναχός, κατά την υστεροβυζαντινή αυτοκρατορική παράδοση, με το όνομα Ματθαίος. Η μορφή του ξεχωρίζει στο στερέωμα των Βυζαντινών Αυτοκρατόρων τόσο για τις ικανότητές του, διπλωματικές, διοικητικές και στρατιωτικές, όσο και για αυτή καθεαυτή την προσωπικότητά του. Μπορούσε να ηγηθεί των στρατευμάτων του σε μάχη το ίδιο εύκολα, όσο μπορούσε να συζητήσει και να αναλύσει με τους εκλεκτότερους λόγιους της εποχής του τα λεπτότερα θεολογικά ζητήματα. Ο Μανουήλ Β' έδωσε ανάσα επιβίωσης και παράταση ζωής στο Βυζάντιο, χωρίς βέβαια να κατορθώσει να αναστρέψει το αναπόφευκτο της πτώσης, γεγονός που είναι βέβαιο ότι είχε από νωρίς συνειδητοποιήσει.

Ο Μανουήλ Β' νυμφεύτηκε την Ελένη Δραγάση, κόρη του Κωνσταντίνου Δραγάση ηγεμόνα της Ν.Α. Σερβίας. Ο Kωνσταντίνος ήταν εγγονός του Στέφαν - Ουρός Γ' Νεμάνιτςβασιλιά των Σέρβων και της συζύγου του Μαρίας Παλαιολογίνας, η οποία ήταν δισεγγονή του Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγου.

Παιδιά τους: Ιωάννης Η' αυτοκράτορας των Ρωμαίων (1425-48). Θεόδωρος Β' δεσπότης Μωρέως (1407-43). Ανδρόνικος δεσπότης Θεσσαλονίκης (1408-23). Κωνσταντίνος ΙΑ' (ή ΙΒ') Αυτοκράτορας των Ρωμαίων (1448-53). Δημήτριος δεσπότης Μωρέως (1449-60) φίλος των Οθωμανών, φιλόδοξος, δημιουργούσε προβλήματα με τη συμπεριφορά του. Ακολούθησε τον Μωάμεθ Β'. Θωμάς δεσπότης Μωρέως (1428-60) δυτικόφιλος. Νυμφεύθηκε την Κατερίνα Ζακκαρία, κληρονόμο του τελευταίου τμήματος του πριγκιπάτου της Αχαΐας, ενώνοντας έτσι όλο τον Μωρέα. Μετά τον θάνατο του αδελφού του Κωνσταντίνου ΙΑ' τον διαδέχθηκε στον τίτλο του Αυτοκράτορα των Ρωμαίων. Η κόρη του Ζωή (Σοφία) Παλαιολογίνα παντρεύτηκε τον Ιβάν Γ' Ρουρικιδών μεγάλο πρίγκιπα της Ρωσίας. Οι απόγονοί τους έφεραν τον τίτλο Αυτοκράτωρ.(καίσαρ, tsar).

Ο Μανουήλ είχε και άλλα τρία τέκνα, τον Κωνσταντίνο και δύο κόρες, που ασθένησαν και απεβίωσαν νέα.

Ο Μανουήλ Β' έκοψε αργυρά 1/2 υπερπύρου,1/4 υπερπύρου, 1/16 υπερπύρου. Επίσης χάλκινα τορνέζια, φόλλαρα, ασσάρια. Το ότι δεν έκοψε χρυσά (ολόκληρα) υπέρπυρα φανερώνει τη δύσκολη οικονομική κατάσταση.

Τα νομισματοκοπεία ήταν στην Κωνσταντινούπολη και στη Θεσσαλονίκη.

Στο 1/2 υπερπύρου εικονίζεται η προτομή του και γύρω οι επιγραφές ΜΑΝΟVΗΛ ΔΕCΠΟΤΗC ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΟC / ΑVΤΟΚΡΑΤΩΡ ΘV ΧΑΡΙΤΙ και στην άλλη όψη η προτομή του Χριστού.

Τον Σεπτέμβριο του 2006, ο ΠάπαςΒενέδικτος ΙΣΤ' χρησιμοποίησε σε διάλεξη αυτούσιο τμήμα διαλόγου του Μανουήλ Β' Παλαιολόγου με Πέρση λόγιο, η οποία είχε θέμα τα πιστεύω του Ισλάμ και του Χριστιανισμού και ανέφερε: «Δείξε μου τι νέο έφερε ο Μωάμεθ και εκεί θα βρεις μόνον πράγματα διαβολικά και απάνθρωπα, όπως η διαταγή του να διαδοθεί η πίστη που κήρυττε με το σπαθί».

Η φράση αυτή προέρχεται από απόσπασμα που έχει ως εξής: Δείξε μου τι νέο έφερε ο Μωάμεθ και εκεί θα βρεις μόνον πράγματα διαβολικά και απάνθρωπα, όπως η διαταγή του να διαδοθεί η πίστη που κήρυττε με το σπαθί. Ο Θεός δεν ευχαριστείται με το αίμα – και το να μην πράττεις λογικά είναι αντίθετο με τη φύση του Θεού. Η πίστη γεννιέται από την ψυχή, όχι από το σώμα. Όποιος θα οδηγήσει κάποιον στην πίστη χρειάζεται την ικανότητα να μιλά καλά και να επιχειρηματολογεί κατάλληλα, χωρίς βία και απειλές. Για να πείσει κανείς μια λογική ψυχή, δεν χρειάζεται ισχυρό χέρι, όπλα οποιουδήποτε είδους, ή άλλους τρόπους για να απειλεί κάποιον με θάνατο.

Η αναφορά της φράσης του Μανουήλ Παλαιολόγου προκάλεσε μεγάλες αντιδράσεις στο μουσουλμανικό κόσμο. Διαδηλώσεις, βανδαλισμοί, αλλά και μια δολοφονία ιταλίδας καλόγριας στην Σομαλία φέρεται να αποτέλεσαν απάντηση στην «προσβολή».

Η μνήμη του αγνοείται υπό των Συναξαριστών. Από κάποιον άγνωστο συντάχθηκε σ' αυτόν Ακολουθία, που δημοσίευσε ο Λάμπρος στον Νέο Ελληνομνήμονα, τ. ΙΔ' (1917) σελ. 318 - 341, μαζί με δύο κανόνες, αλλά χωρίς υπόμνημα.
Photo

Post has attachment
Όσιος Μανουήλ Β' Παλαιολόγος, Αυτοκράτωρ Βυζαντίου. Ημέρα μνήμης: 21 Ιουλίου.

Ο Μανουήλ Β' Παλαιολόγος (27 Ιουνίου 1350 – 21 Ιουλίου 1425) ήταν Βυζαντινός αυτοκράτορας από το 1391 έως το θάνατό του στις 21 Ιουλίου του 1425. Με την πολυσχιδή δραστηριότητά του ως πολιτικός, στρατιωτικός, λόγιος και θεολόγος σφράγισε τις τελευταίες δραματικές δεκαετίες της φθίνουσας αυτοκρατορίας. Λίγες μέρες πριν πεθάνει έγινε μοναχός και μετονομάστηκε σε Ματθαίος.

Μετά τον θάνατο του πατέρα του Ιωάννη Ε' Παλαιολόγου και δεδομένου του πραξικοπήματος του ανηψιού του, γιου του Ανδρονίκου Δ' (και νομίμου διαδόχου με βάση τη συμφωνία του 1379) Ιωάννου Ζ', ο Μανουήλ ανέλαβε την εξουσία.

Στα πρώτα χρόνια της βασιλείας του, διατήρησε το καθεστώς της υποτέλειας που είχε εγκαινιάσει ο πατέρας του. Έτσι, κλήθηκε να υπηρετήσει στο πλευρό του Βαγιαζήτ σε στρατιωτικές επιχειρήσεις των Τούρκων όπως στην πολιορκία της Φιλαδελφείας το 1390, τελευταίου βυζαντινού προπυργίου στη δυτική Μικρά Ασία. Αργότερα όμως, μετά από κάποιες εκρήξεις αστάθειας του Σουλτάνου, αποφάσισε να διακόψει κάθε υπηρεσία στους Τούρκους. Έξαλλος ο Βαγιαζήτ απάντησε με άμεση πολιορκία της Πόλεως το 1394, η οποία έμελλε να κρατήσει με κυμαινόμενη ένταση, για πολλά χρόνια.

Την ίδια περίπου εποχή, η Δύση κινητοποίησε στρατεύματα που έφταναν τις 100.000 κατά των Τούρκων. Η ήττα των νέων Σταυροφόρων στη Νικόπολη το 1396, σήμανε και το τέλος των ουσιωδών προσπαθειών της Δύσης. Ο Μανουήλ πάντως, συνέχισε τις διπλωματικές του προσπάθειες, ερχόμενος σε επαφή με το Λουδοβίκο της Γαλλίας, ο οποίος τον προσκάλεσε για επίσημη επίσκεψη. Γρήγορα φρόντισε να συμφιλιωθεί με τον παλαιό του αντίπαλο Ιωάννου Ζ', τον οποίο άφησε στη θέση του στη Βασιλεύουσα, και αφού μετέφερε την οικογένειά του στον ασφαλή περίγυρο του Μυστρά, ξεκίνησε για το Παρίσι το 1399.

Οι τελετές για την υποδοχή του Μανουήλ, ήταν σε πλήρη αντίθεση με τις αντίστοιχες που είχαν γίνει κατά την περιοδεία του πατέρα του το 1370. Ο Ιωάννης Ε' είχε πάει σα ζητιάνος, ενώ ο Μανουήλ ως περήφανος άρχοντας. Το πέρασμα του Μανουήλ από τις διάφορες ευρωπαϊκές πόλεις, έχει καταγραφεί από τους Δυτικούς χρονογράφους της εποχής, τους οποίους εντυπωσίασε η ευγενής μορφή, η βαθιά λόγια μόρφωση και οι αυτοκρατορικοί τρόποι του Μανουήλ, ο οποίος «αλλάζοντας άλογα, δεν καταδεχόταν να πατήσει στο χώμα». Ήταν στα μάτια τους ο Αυτοκράτορας της Ανατολής, ο οποίος αγωνιζόταν «ως στρατιώτης του Χριστού στις επάλξεις των μαχών κατά των απίστων βαρβάρων» (J.J.Norwich). Οι διπλωματικές προσπάθειες του Μανουήλ βρήκαν ανταπόκριση σε λόγια και κάποιες οικονομικές ενισχύσεις, από τη Βενετία, Γαλλία, Αγγλία, Αραγονία και Πορτογαλία. Οι άρχοντες της Δύσης δεν κατόρθωσαν να συμφωνήσουν στην ανάληψη μεγάλης κλίμακας στρατιωτικής πρωτοβουλίας, ίσως και Σταυροφορίας, που ήταν ο μόνος τρόπος να διασωθεί το Βυζάντιο από τους Τούρκους. Η περιοδεία είχε ήδη συμπληρώσει δύο χρόνια, όταν έφτασαν τα νέα της καταστροφής του Βαγιαζήτ από τον Ταμερλάνο στη μάχη της Αγκύρας και το μαρτυρικό θάνατο του Σουλτάνου το 1401. Μετά από αυτό, ο Μανουήλ επέστρεψε στη Βασιλεύουσα.

Αμέσως, άρχισαν οι έριδες διαδοχής μεταξύ των τεσσάρων γιων του Βαγιαζήτ, που επέτρεψαν στο Βυζάντιο να σταθεί κάπως στα πόδια του. Ο Μανουήλ ακολούθησε στο σημείο αυτό ήπια πολιτική, παρακολουθώντας από μακριά τις εσωτερικές διαμάχες των Τούρκων, προκειμένου να ανασυνταχθεί, με μακροπρόθεσμο στόχο την οργάνωση μεγάλης ευρωπαϊκής εκστρατείας οριστικής εξάλειψης του Τουρκικού κινδύνου. Δεν ήταν δυνατόν όμως να μείνει εντελώς εκτός των εξελίξεων, και έτσι όταν δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς, πρόσφερε υποστήριξη στο Μωάμεθ Α', ο οποίος ήταν ο πλέον συνεννοήσιμος από τους επίδοξους διαδόχους. Τα επόμενα χρόνια, ο Μανουήλ εξεστράτευσε στην Ελληνική χερσόνησο για να ενισχύσει τις εκεί κτήσεις της Θεσσαλονίκης και του Μυστρά. Δυστυχώς όμως, την ίδια περίοδο η Δύση βυθίστηκε στις δικές της διαμάχες, με βασικότερη αυτή του παπικού προβλήματος και των αντιπάλων παπών. Δεν ήταν δυνατό να αναμένει κανείς οποιαδήποτε βοήθεια υπό αυτές τις συνθήκες.

Ο γιος του Αυτοκράτορα Ιωάννης Η', συμμετείχε ενεργά και σε ολοένα μεγαλύτερο βαθμό στις υποθέσεις του κράτους, ιδιαίτερα προς το τέλος της ζωής του Μανουήλ, όταν η κατάσταση της υγείας του είχε επιδεινωθεί. Η γνώμη του Ιωάννη ήταν να ακολουθηθεί πιο επιθετική πολιτική εναντίον των Τούρκων. Δυστυχώς, η εσφαλμένη τακτική που εφάρμοσε στο θέμα των διαδόχων του Σουλτανάτου, παρά τις προειδοποιήσεις του πατέρα του, οδήγησε στη νέα πολιορκία της Πόλεως από τον Μουράτ Β', γιο του Μωάμεθ Α', το 1422. Ανυπόμονος καθώς ήταν, ο Μουράτ παραιτήθηκε γρήγορα από την προσπάθειά του, τόσο γιατί βρήκε τα τείχη της Πόλεως πολύ ισχυρά για το στρατό του, όσο και γιατί επενέβη ο έμπειρος Μανουήλ και η παραδοσιακή Βυζαντινή διπλωματία.

Ένα εγκεφαλικό επεισόδιο το 1423 σήμανε το ουσιαστικό τέλος της ενεργούς διακυβέρνησης από το Μανουήλ. Πέθανε το 1425, αφού πρώτα εκάρη μοναχός, κατά την υστεροβυζαντινή αυτοκρατορική παράδοση, με το όνομα Ματθαίος. Η μορφή του ξεχωρίζει στο στερέωμα των Βυζαντινών Αυτοκρατόρων τόσο για τις ικανότητές του, διπλωματικές, διοικητικές και στρατιωτικές, όσο και για αυτή καθεαυτή την προσωπικότητά του. Μπορούσε να ηγηθεί των στρατευμάτων του σε μάχη το ίδιο εύκολα, όσο μπορούσε να συζητήσει και να αναλύσει με τους εκλεκτότερους λόγιους της εποχής του τα λεπτότερα θεολογικά ζητήματα. Ο Μανουήλ Β' έδωσε ανάσα επιβίωσης και παράταση ζωής στο Βυζάντιο, χωρίς βέβαια να κατορθώσει να αναστρέψει το αναπόφευκτο της πτώσης, γεγονός που είναι βέβαιο ότι είχε από νωρίς συνειδητοποιήσει.

Ο Μανουήλ Β' νυμφεύτηκε την Ελένη Δραγάση, κόρη του Κωνσταντίνου Δραγάση ηγεμόνα της Ν.Α. Σερβίας. Ο Kωνσταντίνος ήταν εγγονός του Στέφαν - Ουρός Γ' Νεμάνιτςβασιλιά των Σέρβων και της συζύγου του Μαρίας Παλαιολογίνας, η οποία ήταν δισεγγονή του Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγου.

Παιδιά τους: Ιωάννης Η' αυτοκράτορας των Ρωμαίων (1425-48). Θεόδωρος Β' δεσπότης Μωρέως (1407-43). Ανδρόνικος δεσπότης Θεσσαλονίκης (1408-23). Κωνσταντίνος ΙΑ' (ή ΙΒ') Αυτοκράτορας των Ρωμαίων (1448-53). Δημήτριος δεσπότης Μωρέως (1449-60) φίλος των Οθωμανών, φιλόδοξος, δημιουργούσε προβλήματα με τη συμπεριφορά του. Ακολούθησε τον Μωάμεθ Β'. Θωμάς δεσπότης Μωρέως (1428-60) δυτικόφιλος. Νυμφεύθηκε την Κατερίνα Ζακκαρία, κληρονόμο του τελευταίου τμήματος του πριγκιπάτου της Αχαΐας, ενώνοντας έτσι όλο τον Μωρέα. Μετά τον θάνατο του αδελφού του Κωνσταντίνου ΙΑ' τον διαδέχθηκε στον τίτλο του Αυτοκράτορα των Ρωμαίων. Η κόρη του Ζωή (Σοφία) Παλαιολογίνα παντρεύτηκε τον Ιβάν Γ' Ρουρικιδών μεγάλο πρίγκιπα της Ρωσίας. Οι απόγονοί τους έφεραν τον τίτλο Αυτοκράτωρ.(καίσαρ, tsar).

Ο Μανουήλ είχε και άλλα τρία τέκνα, τον Κωνσταντίνο και δύο κόρες, που ασθένησαν και απεβίωσαν νέα.

Ο Μανουήλ Β' έκοψε αργυρά 1/2 υπερπύρου,1/4 υπερπύρου, 1/16 υπερπύρου. Επίσης χάλκινα τορνέζια, φόλλαρα, ασσάρια. Το ότι δεν έκοψε χρυσά (ολόκληρα) υπέρπυρα φανερώνει τη δύσκολη οικονομική κατάσταση.

Τα νομισματοκοπεία ήταν στην Κωνσταντινούπολη και στη Θεσσαλονίκη.

Στο 1/2 υπερπύρου εικονίζεται η προτομή του και γύρω οι επιγραφές ΜΑΝΟVΗΛ ΔΕCΠΟΤΗC ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΟC / ΑVΤΟΚΡΑΤΩΡ ΘV ΧΑΡΙΤΙ και στην άλλη όψη η προτομή του Χριστού.

Τον Σεπτέμβριο του 2006, ο ΠάπαςΒενέδικτος ΙΣΤ' χρησιμοποίησε σε διάλεξη αυτούσιο τμήμα διαλόγου του Μανουήλ Β' Παλαιολόγου με Πέρση λόγιο, η οποία είχε θέμα τα πιστεύω του Ισλάμ και του Χριστιανισμού και ανέφερε: «Δείξε μου τι νέο έφερε ο Μωάμεθ και εκεί θα βρεις μόνον πράγματα διαβολικά και απάνθρωπα, όπως η διαταγή του να διαδοθεί η πίστη που κήρυττε με το σπαθί».

Η φράση αυτή προέρχεται από απόσπασμα που έχει ως εξής: Δείξε μου τι νέο έφερε ο Μωάμεθ και εκεί θα βρεις μόνον πράγματα διαβολικά και απάνθρωπα, όπως η διαταγή του να διαδοθεί η πίστη που κήρυττε με το σπαθί. Ο Θεός δεν ευχαριστείται με το αίμα – και το να μην πράττεις λογικά είναι αντίθετο με τη φύση του Θεού. Η πίστη γεννιέται από την ψυχή, όχι από το σώμα. Όποιος θα οδηγήσει κάποιον στην πίστη χρειάζεται την ικανότητα να μιλά καλά και να επιχειρηματολογεί κατάλληλα, χωρίς βία και απειλές. Για να πείσει κανείς μια λογική ψυχή, δεν χρειάζεται ισχυρό χέρι, όπλα οποιουδήποτε είδους, ή άλλους τρόπους για να απειλεί κάποιον με θάνατο.

Η αναφορά της φράσης του Μανουήλ Παλαιολόγου προκάλεσε μεγάλες αντιδράσεις στο μουσουλμανικό κόσμο. Διαδηλώσεις, βανδαλισμοί, αλλά και μια δολοφονία ιταλίδας καλόγριας στην Σομαλία φέρεται να αποτέλεσαν απάντηση στην «προσβολή».

Η μνήμη του αγνοείται υπό των Συναξαριστών. Από κάποιον άγνωστο συντάχθηκε σ' αυτόν Ακολουθία, που δημοσίευσε ο Λάμπρος στον Νέο Ελληνομνήμονα, τ. ΙΔ' (1917) σελ. 318 - 341, μαζί με δύο κανόνες, αλλά χωρίς υπόμνημα.
Photo
Wait while more posts are being loaded