Profile cover photo
Profile photo
Γελωτοποιός Παλιάτσος
111 followers
111 followers
About
Posts

Post has attachment
Ένα τελευταίο παράξενο στοιχείο αυτής της ιστορίας είναι το εξής: Ξεκίνησα να τη γράφω στις 20 Ιουλίου του 2018. Το επόμενο βράδυ τέλειωσα την πρώτη γραφή. Στις 22 πήγα να τη διορθώσω και να βρω φωτογραφία. Ήταν η μέρα που πέθανε ο σπουδαίος Μάνος Ελευθερίου.

Κατά τύχη έπεσα πάνω σε μία απ’ τις τελευταίες συνεντεύξεις του. Και βρήκα αυτά που έλεγε ο Ελευθερίου για τη νεκρή μητέρα του.

Κατά τύχη… Όλα τυχαία μοιάζουνε όταν κοιτάς τον κόσμο μέσα από μια τρύπα.
Add a comment...

Post has attachment
Την πρώτη μέρα το boss μου είχε δώσει ένα φυλλάδιο που είχε τις πιο γνωστές κατσαρίδες με τα λατινικά τους ονόματα. Όμως σύντομα έμαθα τα πολεμικά ονόματα: Γερμανίδες (ή ξανθιές), απάτσι, μαύρες, αμερικάνες, σουπέλες (αυτές ήταν οι πιο μικρές κι εύκολες), κινέζες, αιγυπτιακές, λιμανίσιες.

Οι κινέζες δεν ήταν καλή περίπτωση για δεύτερη αποστολή.

Τρεις εβδομάδες μετά είχα συνηθίσει τον θάνατο. Όλα τα είδη μου φαίνονταν τόσο θνητά, τόσο συνηθισμένα. Αλλά δεν είχε ξεκινήσει ακόμα ο μεγάλος πόλεμος.
Add a comment...

Post has attachment
Στο δρόμο από Θεσσαλονίκη προς Χαλκιδική βρωμάει κοπριά.

Βρίσκεται εκεί το εργοστάσιο οινοποιίας του Κάραλη κι ο αμπελώνας του. Λίγα χιλιόμετρα παρακάτω ή παραπάνω, εξαρτάται αν έρχεσαι ή πηγαίνεις, οδός άνω κάτω μία και αυτή υπάρχει ένα μικρό σπίτι που κανείς δεν παρατηρεί.

Είναι ένα αδιάφορο κτίριο, που δεν σου τραβάει την προσοχή, δεν το βλέπεις καν, σαν να είναι αόρατο. Μάλλον αυτό συμβαίνει γιατί είναι πολύ άχρωμο, κοινό, συνηθισμένο. Μπορεί κι η μπόχα του Κάραλη να το καλύπτει, σαν ένας μικρός πλανήτης που βρίσκεται σε πολύ κοντινή τροχιά στον ήλιο του.

Όμως κάποιες φορές στα πιο αδιάφορα μέρη κρύβονται οι μεγαλύτεροι κίνδυνοι.
Add a comment...

Post has attachment
Τότε νόμιζα ότι η αγάπη είναι ένας ηλιόλουστος δρόμος, όλο λουλούδια και πεταλούδες. Αργότερα, με τα χρόνια, έμαθα ότι για να έχεις την αγάπη πρέπει να διασχίσεις σκοτεινά δάση, όλο παγίδες και δράκους.

Αλλά, πρώτα απ’ όλα, έπρεπε ν’ αντιμετωπίσουμε μαζί κάτι μεγαλύτερο -και παλιότερο. Γιατί συχνά, ενώ κάνεις ρομαντική βαρκάδα σε ήσυχα νερά, βρίσκεται μπροστά σου η άβυσσος.

Και τότε θες κάποιον να σου κρατήσει το χέρι.
Add a comment...

Post has attachment
Οι δαίμονες. Η επίκληση των δαιμόνων. Ακούγεται τόσο ψεύτικο, τόσο ξένο, μέχρι που να σου συμβεί.

Είναι σαν το αυτοκινητιστικό δυστύχημα. Οδηγείς τριάντα χρόνια, είσαι προσεκτικός οδηγός, ποτέ δεν έχεις τρακάρει κι όλα καλά.
Αλλά όταν η νταλίκα απ’ το απέναντι ρεύμα έρχεται κατά πάνω σου δεν προλαβαίνεις να σκεφτείς τίποτα, γιατί είναι νταλίκα, και πέφτει πάνω στο σέατ σου με 120+120 χιλιόμετρα.

{«Εγώ έκανα αυτό με τα τρία κεριά στον καθρέφτη», είπε ο Ντίτερ. «Ανάβεις τρία κεριά μπροστά σ’ έναν καθρέφτη, κοιτάζεσαι μέσα και λες τις φράσεις του βιβλίου.» Κατέβασε μονορούφι την μπύρα του. «Ο δαίμονας εμφανίστηκε πίσω μου, μέσα στον καθρέφτη. Αν γυρνούσα να τον κοιτάξω θα τον έφερνα εδώ. Αλλά τρόμαξα. Κι έσβησα τα κεριά.»}
Add a comment...

Post has attachment
Τρεις κανόνες υπάρχουν για να επιβιώσεις:
1) Μην τους κοιτάς στα μάτια.
2) Αν τους κοιτάξεις, κάνε σαν να μην τους είδες.
3) Αν νιώσουν ότι τους είδες κι έρθουν για σένα, τότε κλείσε τα μάτια σου.
(Και προσευχήσου, αν πιστεύεις ακόμα στο θεό)
Add a comment...

Post has attachment
Ένας ιδανικός ηγέτης θα μας έκανε ιδανικούς πολίτες; Μάλλον θα τον σταυρώναμε όσο πιο γρήγορα γίνεται, για να δούμε με ανακούφιση τον δεύτερο γύρο του μουντιάλ και να κάνουμε τις βουτιές μας στη Χαλκιδική.
Add a comment...

Post has attachment
Το χάσμα δημιουργείται γιατί ενώ οι γονείς συνεχίζουν με προχωράνε με αργό (και σίγουρο) βήμα, οι έφηβοι ξεκινάνε να τρέξουν για να μπορέσουν να πετάξουν. Συνήθως δεν ξέρουν πού θέλουν να πάνε, δεν τα νοιάζει ο προορισμός. Θέλουν μόνο να διαχωρίσουν τον εαυτό τους απ’ ό,τι είναι παλιό, κατεστημένο, βαρετό, βέβαιο, συνηθισμένο, γονεϊκό.

Για ν’ αποκτήσεις ταυτότητα πρέπει να σκοτώσεις τους γονείς σου -κι ό,τι εκείνοι αντιπροσωπεύουν.
Add a comment...

Post has attachment
Με πιο απλά λόγια:
Σ’ έναν κόσμο χωρίς σύνορα και χωρίς διακρίσεις, οικονομικές-κοινωνικές-φυλετικές-σεξουαλικές κλπ, θα μπορούσαμε όλοι να είμαστε φίλοι.

Αλλά σε μια κοινωνία ανισοτήτων, εθνικισμού, ρατσισμού και φανατισμού (όπως είναι ο πραγματικός κόσμος) κατά πόσο μπορεί ένας άνθρωπος (μια πόλη, ένα έθνος) να ακολουθεί τον Δρόμο του Ειρηνικού Πολεμιστή;

Αν οι Βιετναμέζοι αποδέχονταν την εισβολή των Αμερικάνων (και των Γάλλων πριν) θα ήταν σωστοί -ειρηνιστές;

Αν οι εργάτες του Σικάγο δέχονταν να συνεχίζουν να δουλεύουν δωδεκάωρα θα ήταν καλοί άνθρωποι;

Αν οι Κρητικοί καλωσορίζανε τους Ναζί με ρακές και ντάκους θα ήταν φίλιοι;

Αν οι γυναίκες και οι ομοφιλόφιλοι αποδέχονταν την καταπίεση κρυμμένοι στην κουζίνα και στην ντουλάπα θα ήταν καλύτεροι οικογενειάρχες;
Add a comment...

Post has attachment
Κι ίσως αυτό να είναι ένα πολύ σοβαρό κείμενο για μια τόσο γελοία κατάσταση. Όμως οι ηλίθιοι είναι συνήθως πιο επικίνδυνοι απ’ τους «κακούς». Και δυστυχώς πολλοί ηλίθιοι υπάρχουν εκεί πάνω, κι άλλοι τόσοι εδώ κάτω.

Είναι χρήσιμο να εμπνεόμαστε απ’ τα κατορθώματα των αρχαίων, κι ακόμα πιο χρήσιμο να μαθαίνουμε απ’ τα λάθη τους. Αλλά είναι ηλίθιο να θεωρούμε ότι το ένδοξο παρελθόν κάποιων νεκρών δίνει αίγλη στη δικό μας θλιβερό παρόν.
Add a comment...
Wait while more posts are being loaded