Profile cover photo
Profile photo
Sui Generis Outsider
Ιστολόγιο
Ιστολόγιο
About
Posts

Post has attachment
Δεν με ενδιαφέρει να προβώ σε μια «αποτίμηση» (που δεν αντέχει κιόλας σε οποιασδήποτε μορφής τέτοια η εκδήλωση στην οποία αναφέρομαι), αλλά ούτε και σε ένα απλό πολιτικού ενδιαφέροντος σχόλιο σχετικά με το φιάσκο των (πολύ διασκεδαστικό αυτό το «των») «παραιτηθείτε», παρότι σε επίπεδο σχολιασμού (όχι πολιτικού, αλλά κυρίως παραπολιτικού χαρακτήρα) η πρόσφατη μάζωξη στο Σύνταγμα έχει να δώσει πολύ ψωμί…

Θα αφήσω λοιπόν στην άκρη ή θα περάσω εν τάχει κάποιες επισημάνσεις όπως ας πούμε το γεγονός ότι οι… άριστοι «ακομμάτιστοι» διοργανωτές του «event» ενώ καίγονται να παραστήσουν τους εκπροσώπους δυναμικών φιλοευρωπαϊκών εξωστρεφών μεσοστρωμάτων ικανών να πάρουν την κοινωνία στα χέρια τους απελευθερώνοντάς την από τα «δεσμά των ιδεοληψιών του πελατειακού κομματικού κράτους, της αναξιοκρατίας κ.τ.λ», στο τέλος καταλήγουν να συγκινούν και να «συσπειρώνουν» ένα απειροελάχιστο κομμάτι ανθρώπων, που οι κοινές τους αναφορές περιορίζονται σχεδόν αποκλειστικά σε μια μετεμφυλιακού τύπου αντιαριστερή πολιτική προσέγγιση που θεωρεί πρώτη προτεραιότητα την ανατροπή της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά επειδή πρόκειται για κυβέρνηση… «κομμουνιστική» (βγάλε άκρη τώρα) κι όλα αυτά την ώρα που κάθε υποδομή της χώρας (για να πιάσουμε μια μόνο έκφανση της στυγνά αγοραίας κυβερνητικής πρακτικής) παραδίδεται ή είναι έτοιμη να παραδοθεί στα νύχια των πιο επιθετικών μορφών του μεγάλου ιδιωτικού κεφαλαίου, κι ενώ μέχρι κι ο Σόιμπλε έφτασε να δηλώνει ότι μια χαρά συνεννοείται με αυτούς τώρα που «ωρίμασαν»… Αυτά ας απασχολήσουν (που δεν πρόκειται) τους ίδιους τους διοργανωτές, οι οποίοι αυτοχρίζονται πιονέροι του «αστικού ακτιβισμού» και στην πράξη αποδεικνύονται εκφραστές μιας μικρής και πολιτικά εξαιρετικά οπισθοδρομικής, μερίδας της ελληνικής κοινωνίας.

Προσωπικά, αλλού θέλω να κεντράρω: Στην πολυθρύλητη «ΠΑΝΤΟΔΥΝΑΜΙΑ» του ίντερνετ (αλλά και των κυρίαρχων μέσων ενημέρωσης), η οποία μάλιστα πολλές φορές γίνεται εύκολα αποδεκτή ως πραγματικότητα και ως «κοινός τόπος» ακόμη και από τα πιο σκληρά αντιτιθέμενα σε άλλα θέματα, τμήματα του πολιτικού φάσματος.

Τι δεν έχουμε ακούσει χρόνια τώρα για τις θεωρούμενες από πολλούς «απεριόριστες» δυνατότητες του διαδικτύου όσον αφορά τη διαμόρφωση της πολιτικής ατζέντας και των κοινωνικών διεκδικήσεων.

Ξεκινώντας από τα δικά μας, το διαπνεόμενο από ξέχειλη οργή νεολαιίστικο ξέσπασμα του Δεκέμβρη ΄08 ήταν πάνω κάτω μια συνωμοσία «σκοτεινών κύκλων» που ξεσήκωσαν τα παιδιά, στέλνοντάς τους εκατοντάδες χιλιάδες «προβοκατόρικα» ηλεκτρονικά μηνύματα. Tο… χωρατό που αντιμετωπίζει τα γεγονότα ως αποτέλεσμα «χιλιάδων ύποπτων μηνυμάτων» βρίσκει χώρο ακόμη και στον ημιεπίσημο απολογισμό του έργου της τότε κυβέρνησης όπως αυτός αποτυπώνεται στο γραμμένο από τον δημοσιογράφο Μανώλη Κοττάκη βιβλίο, «Καραμανλής off the record».

Να συνεχίσουμε με τους «Αγανακτισμένους», που σκόπιμα μονοπωλούν τις κυρίαρχες αφηγήσεις (και μάλιστα με αυτή την ονομασία, όχι ως «κίνημα της πλατείας» ας πούμε ή κάτι παρόμοιο) που αναφέρονται στην κοινωνική αντίσταση στα χρόνια των μνημονίων; Για όλες αυτές τις αφηγήσεις, δεν υπήρχαν οι δεκάδες πανεργατικές απεργίες που τροφοδοτούσαν τους μεγάλους ξεσηκωμούς, ούτε οι εμβληματικοί αγώνες διαρκείας σε χώρους δουλειάς, ούτε φυσικά το (πολυδαίδαλο,πολύβουο κι όχι τόσο «ξεκαθαρισμένο» σύμφωνα με διάφορους αγωνισταράδες) δίκτυο λαϊκών συνελεύσεων, τοπικών επιτροπών, πρωτοβουλιών γειτονιάς και ούτω καθ΄ εξής. Το μόνο που υπήρχε ήταν «φαινόμενα μίμησης» των Ισπανών «Ιντιγάδος» και «σκούξιμο βολεμένων». Κανένα -ούτε καν υποτυπώδες – δηλαδή σύμφωνα με αυτή τη συλλογιστική, πολιτικό πρόγραμμα, κανένα ρίζωμα στην κοινωνία, μόνο μια ιντερνετική μόδα. Ενδιαφέρον σημείο σε αυτή την περίπτωση βέβαια, είναι και το ότι μέρος των παραπάνω προσεγγίσεων υιοθετήθηκε με τον έναν ή τον άλλο τρόπο και από ευρύτερα ακροατήρια, αποτελούμενα από ανθρώπους συνδεδεμένους με της κινητοποιήσεις της περιόδου. Μπορεί σε διακηρύξεις και τοποθετήσεις να εξαπολύονταν μύδροι ενάντια στην κυρίαρχη ενημέρωση που χειραγωγεί, στην πράξη όμως, στοιχεία της επιχειρηματολογίας της πιο σκληροπυρηνικής μέινστριμ ανάγνωσης των πραγμάτων, εύκολα καταπίνονταν αμάσητα, ιδιαίτερα όταν συνοδεύονταν από ένα «αμεσοδημοκρατικό» επίχρισμα, που σχεδόν αποθέωνε τις δυνατότητες των νέων ηλεκτρονικών μορφών οργάνωσης, σε αντίθεση με τις παλιοκαιρίσιες (αν όχι και «ηττημένες») κλασικές μορφές οργάνωσης του εργατικού λαϊκού κινήματος (σωματεία, συνδικάτα,πολιτικές οργανώσεις, κόμματα).


Αν πούμε να πάμε και παρακάτω, στο διεθνές στερέωμα, εκεί είναι που κινδυνεύει να χαθεί μια και καλή η μπάλα. Οι Αραβικές εξεγέρσεις μιας προηγούμενης περιόδου που λέτε, δεν υπήρξαν. Ή αν υπήρξαν (άντε να κάνουμε αυτή την… «παραχώρηση») δεν ήταν εξεγέρσεις, αλλά πορτοκαλί προβοκάτσιες καθοδηγούμενες «απ΄ τους Αμερικάνους» με τη βοήθεια και εδώ των κοινωνικών δικτύων. Πέρα από το γεγονός ότι μια τέτοια αντιμετώπιση («όλα τα κάνουν οι Αμερικάνοι») δίνει τελικά στις ΗΠΑ πολύ περισσότερους πόντους ισχύος από αυτούς που πραγματικά διαθέτουν τα τελευταία χρόνια όπως απέδειξε η εξέλιξη των αμερικανικών στρατιωτικών επιχειρήσεων σε Αφγανιστάν και Ιράκ, πιο σχετικό με το θέμα που καταπιάνεται η ανάρτηση είναι το γεγονός ότι ακούγοντας τέτοιες απόψεις, είναι κάποιες φορές δύσκολο να καταλάβεις αν προέρχονται τελικά από ψεκασμένους στρατευμένους ενάντια στην «εβραιομασονική παγκόσμια κυριαρχία» ή από πολλά βαρείς (και διαδικτυακά «μπαρουτοκαπνισμένους») αντιιμπεριαλιστές. Κλειδί για την κατανόηση των παραπάνω, νομίζω ότι αποτελεί η παραδοχή του ότι τέτοιες απόψεις παρότι ξεκινούν από πολύ διαφορετικές αφετηρίες, ωστόσο μοιράζονται μια κοινή αντίληψη στη βάση μάλιστα της οποίας δομούνται: Αυτή της «ανωριμότητας των μαζών», των ανθρώπων που «κάθονται στον καναπέ», που δεν έχουν συναίσθηση των πραγμάτων που συμβαίνουν γύρω τους, που είναι απομακρυσμένοι από τις κοινωνικοπολιτικές εξελίξεις και πάει λέγοντας.

Χωρίς να τίθεται σε καμιά περίπτωση σε αντιστοίχιση ή ακόμη και σε απλή αναλογία, η μπούρδα των «παραιτηθείτε», με τις συγκεντρώσεις των πλατειών ή πολύ περισσότερο με τις αραβικές εξεγέρσεις, εμπεριέχει παρ΄ όλα αυτά κάποιες ενδείξεις για το μέχρι που μπορεί να φτάσει η «παντοδυναμία του ίντερνετ» από μόνη της.

Τα δεδομένα σε αυτή την περίπτωση είναι τα εξής: Η δυσαρέσκεια του κόσμου απέναντι στην κυβερνητική πολιτική είναι αναμφισβήτητη, διάχυτη και καταγεγραμμένη.


Η συμπαράσταση και η υποστήριξη της καμπάνιας από συστημικά ΜΜΕ, αλλά και από έναν γαλαξία ινερνετικών σελίδων, ομάδων, «πρωτοβουλιών» (από τα σκίτσα… ολόκληρου Αρκά, μέχρι τις ατάκες πλείστων όσων «διάσημων» τρολ) υπήρξε αδιάκοπη. Το ίδιο αβανταδόρικες θα μπορούσαν να θεωρηθούν οι παραινέσεις για συμμετοχή, εκ μέρους σπουδαίων κοινοβουλευτικών όπως π.χ ο περίφημος Ανδρέας Λοβέρδος, αλλά τελικά δεν θα τις «μετρήσουμε» για τέτοιες, γιατί δεν αποκλείεται παρόμοιες πρωτοβουλίες των Λοβέρδων και των ομοίων τους να δρουν τελικά ανασταλτικά για τη συμμετοχή του κόσμου και όχι ενισχυτικά όπως πιθανώς να νομίζουν οι πλήρως αποκομμένοι από το κοινωνικό περιβάλλον, φορείς τους.

Όπως και να ΄χει, το θέμα είναι ότι συγκυρία, ΜΜΕ και κοινωνικά δίκτυα άνοιγαν πεδίο δόξης λαμπρόν για την επιτυχία μιας αντικυβερνητικής συγκέντρωσης, το αποτέλεσμα όμως ήταν ένα μεγαλοπρεπέστατο κάζο για τους εμπνευστές της.

Δεν μοιάζει να βρίσκεται μακριά από την πραγματικότητα, όποιος/α βγάζει από αυτή την κατάληξη το συμπέρασμα ότι οι «απεριόριστες» οργανωτικές και όχι μόνο δυνατότητες του διαδικτύου, έχουν στην πραγματικότητα κοντά ποδάρια όταν δεν συνοδεύονται από συγκροτημένο πολιτικό περιεχόμενο, ή τελοσπάντων όταν συνοδεύονται από πασάλειμμα και μόνο πολιτικού περιεχομένου και μάλιστα πιο αντικοινωνικού, πιο απορριπτέου, πιο αντιδημοφιλούς και από την ίδια την κυβέρνηση ακόμη.

Διάφορες φαιδρότητες μπορεί να επιστρατευτούν από τους ρεζιλεμένους πρωτοπόρους αυτής της αντιπολιτικής κινητοποίησης για την αποτυχία της (ο κόσμος «κοιμάται», είναι «πρόβατα» και τα σχετικά), ενώ ήδη κάποιος άριστος δήλωσε ότι η συγκέντρωση πέτυχε, αφού όταν διαδηλώνουν 3.000 (στην πραγματικότητα πολύ λιγότεροι) αστοί… (sic, που ακούγοντας ή διαβάζοντάς το, δεν γίνεται να μην πάει το μυαλό σου στο τραγούδι του μακαρίτη του Κηλαηδόνη «Κολλίγα γιος του παππού μου ο παππούς» ετσέτερα ετσέτερα…) στην πραγματικότητα «μετράνε» για δέκα φορές παραπάνω διαδηλωτές-μέλη ενός «ανώνυμου λαϊκού πλήθους». Πού να ΄ξερε ο καημένος ότι αυτό που ισχύει στην πραγματικότητα είναι το ΑΚΡΙΒΩΣ αντίθετο, μιας και αρκούν μερικές χιλιάδες απεργοί -που ως εργαζόμενοι αποτελούν την πραγματική κινητήρια δύναμη της παραγωγής – για να παραλύσει εντελώς ένας κλάδος και να προκληθούν «εμφράγματα» στο σύνολο του οικονομικού συστήματος, ενώ και πολλαπλάσιοι «παραιτηθείτε» να μαζευτούν στο Σύνταγμα το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να απειλήσουν ότι θα κρατήσουν την αναπνοή τους μέχρι να σκάσουν, άντε να δημιουργήσουν και κάνα μποτιλιάρισμα στους γύρω δρόμους.

Έπειτα από όλα τα παραπάνω, το «δια ταύτα» παραμένει συγκεκριμένο. Ο κόσμος ούτε κορόιδο είναι για να παρασύρεται από τις «σειρήνες» του ίντερνετ σε περιπτώσεις που κρίνει ότι δεν έχει καμιά δουλειά να μαζικοποιήσει «εμπνεύσεις» προερχόμενες από ματαιόδοξες νεοφιλελέδικες διαδικτυακές και όχι μόνο, περσόνες, ούτε και «τελειωτικά συμβιβασμένος» ή παραδομένος στη μοιρολατρία, όπως έχει δείξει η (με εξηγήσιμα μπρος και πίσω) μαζική συμμετοχή του στις περισσότερες κινητοποιήσεις που πραγματικά εκφράζουν τις αγωνίες του, από την αρχή της μνημονιακής ιστορίας μέχρι και την τελευταία Πανεργατική. Όταν νιώθει ότι η συμμετοχή του σε μια κινητοποίηση έχει νόημα δίνει το παρών και στην πλειοψηφία των περιπτώσεων μάχεται για να δώσει μια ελπιδοφόρα προοπτική. Όταν καλείται όμως να αποτελέσει «δωρητή σώματος» σε μια υπόθεση είτε κενή περιεχομένου είτε πολύ περισσότερο, ξένη και εχθρική προς τις επιδιώξεις και τις διεκδικήσεις του, κανένα «παντοδύναμο» ίντερνετ και κανένα συστημικό ΜΜΕ δεν μπορούν να τον ξεγελάσουν.

Αυτα τα κρατούμενα, το ότι δηλαδή το σύνολο των απλών, καθημερινών, συνηθισμένων ανθρώπων δεν αποτελεί ένα διαχειρίσιμο «κοπάδι» ευεπίφορο στο να αποτελέσει άθυρμα «σκοτεινών κύκλων» ή πολιτικών κομπογιαννιτών τσαρλατάνων ή φεϊσμπουκικών «βάιραλ» ή μοδάτων διαδικτυακών καλεσμάτων, καθώς και το ότι η λανθασμένη επίκληση των παραπάνω ισχυρισμών ως «πραγματικότητα», γίνεται μόνο από άτομα ή συλλογικότητες (μερικές φορές ανεξαρτήτως ιδεολογικής καταγωγής, αφετηρίας, εκκίνησης)που είτε αδιαφορούν, δεν έχουν και δεν θέλουν να έχουν ιδέα γι΄ αυτό που αποκαλείται «κοινωνικό γίγνεσθαι» είτε προσπαθούν να κρύψουν τις δικές τους πολιτικές, θεωρητικές, ιδεολογικές, οργανωτικές ανεπάρκειες πίσω από «εξαναδραποδισμένες μάζες», «ανώριμες συνθήκες» και «πανίσχυρους αντιπάλους», είναι μάλλον τα μόνα άξια λόγου συμπεράσματα που μπορούν να βγουν από το περί ου ο λόγος πρόσφατο αποτυχημένο παρδαλοπάζαρο.
Add a comment...

Post has attachment
Μ΄ αυτό το γάντι τι θα γίνει; ( «Δεν είναι το πρόβλημα της εκπαίδευσης σήμερα το ζήτημα του αριθμού των καθηγητών και των δασκάλων» δηλώνει ο Κυριάκος Μητσοτάκης σε τηλεοπτική εκπομπή.)
Add a comment...

Post has attachment
ΤΡΙΚΟΛΟΡ… (Τρεις ευχές και κάποιες ακόμη σκέψεις για τον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών της Γαλλίας).

Add a comment...

Post has attachment
Στρατιωτική «λαϊκιστική επανάσταση» η Χούντα σύμφωνα με τον Σταύρο Ψυχάρη;
Add a comment...

Post has attachment
"ΕΙΝΑΙ ΚΙ ΑΥΤΟΙ..." (Ή αλλιώς ΠΑΣΧΑ ΣΤΟ FACEBOOK).
Add a comment...

Post has attachment
"ΕΙΝΑΙ ΚΙ ΑΥΤΟΙ..." (Ή αλλιώς Πάσχα στο facebook).
Add a comment...

Post has attachment
Να κοιτάμε και λίγο τα μούτρα μας... (Κυριάκος ο Άριστος).
Add a comment...

Post has attachment
ΦΟΥΣΚΑ ΗΤΑΝ ΚΑΙ ΠΑΕΙ;

Μέρα "κατά του σχολικού εκφοβισμού" σήμερα, χωρίς την χλαπαταγή του παραλυτικού πανικού απέναντι σε (άλλη) μια απροσδιόριστη (παρουσιασθείσα με "χαρακτηριστικά" σκιάχτρου ή φαντάσματος εξαιρετικά απειλητικού για την κοινωνία) "μάστιγα", που παρατηρούνταν παλιότερα... Τώρα, "λύθηκε" το (επιμελώς αποκομμένο από το κοινωνικό του πλαίσιο και πλήρως ψυχολογικοποιημένο) όποιο ζήτημα..; Δεν περπάτησε η εκστρατεία κατατρομοκράτησης και κοινωνικού αποπροσνατολισμού που το συνόδευε; Τέλειωσαν τα διαθέσιμα κονδύλια για σεμιναριακή ή άλλου είδους μπαρουφολογική "αντιμετώπιση"; Ποιος ξέρει...
Add a comment...

Post has attachment
Δεν θα γίνουμε ποτέ Ευρώπη… Για Ελβετία δε, ούτε λόγος… (Βίντεο από τον αγώνα κυπέλλου Βασιλείας – Ζυρίχης).
Add a comment...

Post has attachment
Για τη λεγόμενη «πολιτική ορθότητα» (Τρεις εικόνες, τρία άρθρα κι ένα επιμύθιο).
Add a comment...
Wait while more posts are being loaded