Profile

Cover photo
‫علی عبدی‬‎
Attends Yale University
Lives in New Haven
19,087 followers|5,392,258 views
AboutPosts

Stream

 
دور دوم انتخابات مجلس را فراموش نکنیم

پس‌فردا جمعه ده اردیبهشت انتخابات مرحله‌ی دوم مجلس در ایران برگزار می‌شود. «لیست امید» (ائتلاف فراگیر اصلاح‌طلبان/خاتمی/عارف و حامیان دولت/روحانی) از بیش از ۵۰ نامزد در ۴۶ حوزه حمایت کرده‌؛ از جمله چهار نفر در تبریز و سه نفر در اهواز. دلایل رأی به «لیست امید» نسبت به هفت اسفند تغییری نکرده است: کم‌قدرت‌تر کردنِ راستِ افراطی در نهادهای انتخابی، جابجاییِ توازنِ قوای نیروهای سیاسی به سمت اصلاح‌جویان و حامیانِ دولت، دفاع از دست‌آورد برجام، ترمیم کابینه، حکم‌رانیِ بهتر، و بازتر شدن نسبی فضای سیاسی و فرهنگی. نتیجه‌ی انتخابات دور دوم اگر به نفع «لیست امید» باشد، به تشکیل فراکسیون قدرت‌مندتری کمک خواهد کرد که در انتخاب رئیس و نایب‌رئیس آینده‌‌ی مجلس و اعضا و رؤسای کمیسیون‌ها نیز مؤثر است. 

ده اردیبهشت اما یک تفاوت با دور اول دارد: مردم پیش از این با مشارکت امیدوارانه و فعال خود در انتخابات هفت اسفند نشان داده‌اند که می‌توانند حامل تغییر باشند. اگر در شهری زندگی می‌کنیم که نماینده‌اش را به مجلس دهم معرفی نکرده، هنوز دو روز فرصت داریم «لیست امید» را به اطلاع دوستان و خانواده و آشناهامان برسانیم.

به امید روزهای خوب‌تر برای مردم.

پوستر و يادداشت در تلگرام
telegram.me/AliAbdiTelegram
 ·  Translate
18
Add a comment...
 
شهر نيوهون. برنى سندرز تا يكى دو ساعت ديگه اينجا سخنرانى مى‌كنه. روى فيسبوك ويدئوى زنده مى‌ذارم اگه گذرتون افتاد. 
 ·  Translate
36
‫عباس گلدوست‬‎'s profile photo‫حسام پاشا‬‎'s profile photo
2 comments
 
مگه داریم مگه میشه
 ·  Translate
Add a comment...
 
روایت ژیلا بنی‌یعقوب از گردهمایی امروز مقابل سفارت افغانستان به یاد ستایش قریشی


ساعت از هفت گذشته بود که به خیابان بهشتی حوالی خیابان پاکستان رسیدیم، می‌خواستیم جلو سفارت افغانستان به یاد ستایش شش ساله شمعی روشن کنیم. حضور پرشمار نیروهای پلیس ویژه هر سو دیده می‌شد، خیابان پاکستان را پلیس‌ها کاملاً مسدود کرده بودند و فضا کاملا امنیتی بود، اجازه ندادند وارد خیابان پاکستان که سفارت افغانستان در آن قرار دارد بشویم. پلیس‌ها با لحن خشن و تند با مردم حرف می‌زدند و آن‌ها را از محل دور می‌کردند. هم ایرانی‌ها آمده بودند هم مهاجران افغانستان. به پلیس ها می‌گفتند فقط می‌خواهیم شمعی روشن کنیم. پلیس‌ها می‌گفتند که مجوز ندارید. جواب می دادند: شمع روشن کردن و گل گذاشتن جلوی سفارت که مجوز نمی‌خواهد. پلیس‌ها و نیروهای لباس شخصی اما گوش شان به این حرف‌ها بدهکار نبود، داد می‌زدند که متفرق شوید. کمی بعد می‌گفتند زودتر بروید! اگر نروید بازداشتتان می‌کنیم...و اغلب پراکنده می‌شدند و چندنفری که می‌ماندند فریاد گم شو..... گم شو پلیس را می‌شنیدند، دیدم که چند نفر بازداشت شدند و به ماشین‌های ون هدایت شدند.

پلیس‌ها مردم را در خیابان و پیاده‌رو هل می‌دادند تا متفرق شوند، به ایرانی‌ها می‌گفتند که مگر شما ایرانی نیستید، شما چرا به خاطر افغان‌ها آمده‌اید؟ شما مگر نمی‌دانید که افغان‌ها چقدر اینجا جرم و جنایت کرده‌اند، چرا از آن‌ها دفاع می‌کنید؟ نزدیک مترو چند زن جوان ایرانی با پلیس‌ها جروبحث می‌کردند و می‌گفتند این برخورد شما کاملاً نژادپرستانه است، به‌جای همدردی با آن‌ها، این حرف‌ها را می‌زنید. پلیس‌ها گفتند: می‌خواهید همین حالا بازداشتتان کنیم و سوار ماشین کنیم؟
امروز بارها دیدم که ایرانی‌ها در برابر پلیس ها به دفاع از افغان‌ها بر خواستند و به آن‌ها گفتند: ما شرمساریم از شما. ببخشید ما را.

چند دختر جوان هم به چند جوان افغانستانی می گفتند:تو رو خدا شما زودتر بروید اگر بازداشت شوید، ممکن است کارت اقامت تان را باطل کنند.

پلیس‌ها و لباس شخصی‌ها هم با ایرانی هم برخوردهای خشن و توهین آمیز داشتند و هم با افغان‌ها اما قابل کتمان نیست که با افغان‌ها برخورد توهین‌آمیزتر و خشن‌تری داشتند.بارها مردمی را که پراکنده نمی شدند مورد ضرب و شتم قرار دادند و در این باره تفاوتی بین ایرانی ها و افغان ها نبود و هردو کتک خوردند.

نگذاشتند که مردم کنار دیوار سفارت افغانستان به یاد ستایش شش‌ساله شمعی روشن کنند و گلی بگذارند، گروه‌های کوچکی از مردم به پارک و گوشه و کنار خیابان عباس‌آباد (بهشتی) پناه بردند و شمع‌هایی روشن کردند، در همان حال کسانی مراقب بودند که پلیس نبیندشان و تا سروکله پلیس پیدا می‌شد فریاد می‌زدند: فرار کنید! اومدند...

عکس:تعدادی از ایرانی ها و مهاجران افغانستان در کنارهم و در حوالی سفارت 
افغانستان.
‫#‏من_ستایش_هستم‬
 ·  Translate
94
8
‫مهر مادر‬‎'s profile photo
59 comments
 
+علی عبدی آقای عبدی فکر می کنی کامنتا را پاک می کنی من نمی تونم هموطنانم را آگاه کنم کورخواندی باید مردم بدانند که شما چه کاره هستید با پاک کردن نشون دادید که تحمل حرف حق را ندارید شما میکید همه جا برای خداست آیا خدا به شما اجازه داده که جنایت کنید اگر این طور هست پس نگید ما سنی ها بهتر می فهمیم ودین ما کاملتره
 ·  Translate
Add a comment...
 
برنی سندرز دارد در پارک میدان واشنگتن در جنوب نیویورک سخنرانی می‌کند (پخش زنده و تکرار آن از لینک کامنت اول). چند ده‌هزار نفر در خیابان‌های اطراف پارک جمع شده‌اند. می‌گویند این بزرگ‌ترین تظاهرات انتخاباتی در تاریخ امریکاست، حتی بزرگ‌تر از تظاهراتی که اوباما در همین پارک در سال ۲۰۰۸ برگزار کرد. تا حالا یک زن محجبه‌ی مسلمان، یک مرد همجنسگرای پا به سن‌گذاشته، یک فعال جنبش «زندگی سیاه‌پوست‌ها ارزش دارد»، یک عضو اتحادیه‌ی کارگران حمل و نقل، یک فعال محیط زیست، یک فعال جنبش اشغال وال‌استریت، یک پزشک و چند هنرمند پشت میکروفون رفته‌اند و برنی سندرز را برای مردم معرفی کرده‌اند. این شاید یازدهمین برنامه‌ی سندرز در ایالت نیویورک در ده روز اخیر باشد. سندرز امروز صبح به جمع کارگران شرکت «ورایزن» در بروکلین نیویورک رفته‌بود. سی و شش‌هزار کارمند این شرکت اینترنتی در اعتراض به قرارداد ناعادلانه (مربوط به بیمه‌ی سلامت، عدم امکان انتقال محل کار و عدم امنیت شغلی) از شش صبح چهارشنبه اعتصاب کرده‌اند. امروز اتحادیه‌ی کارگران حمل و نقل نیویورک نیز با بیش از سی و هشت هزار کارگر و سی‌هزار بازنشسته به جمع حامیان سندرز پیوست. اکثر اتحادیه‌هایی که کارگران به طور مستقیم در فرآیند تصمیم‌گیری برای انتخاب نامزد مورد علاقه‌ی خود مشارکت می‌کنند و حق رأی دارند، از سندرز حمایت کرده‌اند. اولین سناتور دموکرات نیز حمایت خود را از سندرز اعلام کرد. جف مرکلی، سناتور اهل ایالت اورگان، اولین سناتور (در مقابل چهل سناتور حامی کلینتون) است که پشت برنی می‌ایستد. انتخابات ایالت اورگان هفدهم می (بیست و هفت اردیبهشت) برگزار می‌شود. فردا شب ساعت نه به وقت شرق امریکا مناظره‌ی مهم و سرنوشت‌ساز سندرز با کلینتون به میزبانی سی‌ان‌ان است؛ یکی از بی‌مانندترین فرصت‌ها برای سندرز برای رساندن صدای خود به ده‌ها میلیون بیننده‌ی تلویزیونی.

سه فعالیت مهم حامیان برنی در شش روز باقی‌مانده این‌هاست: ۱) سر زدن خانه‌به‌خانه؛ ۲) تلفن به مردم؛ و ۳) داوطلب شدن برای کمپین و صحبت با دوست و عضو خانواده و همکار و همسایه. اگر ساکن ایالت نیویورک هستید، از لینک کامنت دوم می‌توانید فعالیت‌هایی را که این چند روز انجام می‌شود پیدا کنید و داوطلب شوید. اگر خارج از نیویورک زندگی می‌کنید، ساده‌ترین و مؤثرترین و مهم‌ترین راه برای کمک به پیروزی سندرز، تلفن به ساکنان ایالت نیویورک است تا اگر طرفدار سندرز هستند (یا هنوز تصمیم نهایی را نگرفته‌اند) به آن‌ها یادآوری کنید انتخابات نیویورک نوزدهم آوریل برگزار می‌شود. برنی سندرز برای پیروزی بر رقیب به تک‌تک این رأی‌ها نیاز دارد.

«امید به گفتن و شنیدن شکل نمی‌گیرد. دست‌های‌مان نیز باید در کار باشد.» -- میرحسین
 ·  Translate
49
1
‫علی عبدی‬‎'s profile photoNader khandan's profile photoZamine Asemani's profile photoMostafa Moghadam's profile photo
6 comments
 
الآن نظر سنجی های ایالات باقی مانده چطور هست؟ 
 ·  Translate
Add a comment...
 
چند ساعت پیش، برنی سندرز ایالت ویسکانسین در شمال امریکا را هم برد. شمارش آرا تمام نشده و در لحظه‌ای که دارم این چند خط را می‌نویسم سندرز ۵۶ به ۴۴ از کلینتون پیش است اما احتمال می‌رود با اختلاف سیزده درصد کلینتون را ببرد و فاصله‌ی خود را با رقیب بین ده تا پانزده دلیگیت کم کند. نتیجه‌ای که به دست آمده بهتر از پیش‌بینی اغلب نظرسنجی‌های هفته‌ی گذشته است که اختلاف سندرز و کلینتون را کمتر از ده درصد می‌دانستند. نقطه‌ی قوت برنی، مانند چند ایالت قبلی، رأی او میان مستقل‌ها (۷۱ درصد)، جوان‌های بین هجده تا سی سال (۸۱ درصد) و نیز لیبرال‌هاست. دموکرات‌های ویسکانسین در این هشت سال لیبرال‌تر شده‌اند (۴۶ درصد در سال ۲۰۰۸ در مقایسه با ۶۸ درصد در سال ۲۰۱۶) و به پیروزی سندرز کمک کردند. نقطه‌ ضعف سندرز اما کماکان رأی پایین او میان اقلیت‌های نژادی است. با آن‌که تنها ۹ درصد از جمعیت ویسکانسین را سیاه‌پوست‌ها تشکیل می‌دهند و متوسط درآمد ایشان بیشتر از سیاه‌پوست‌های ایالت‌های جنوبی است، اما سندرز باز هم نتوانسته بیش از ۲۶ درصد از آرای آن‌ها را مال خود کند. سیاه‌پوست‌های ویسکانسین در این دو دهه به طور مستقیم از نابرابری آموزشی، جداسازی‌ شهر بر حسب نژاد و طبقه، و تبعیض در روندهای قضایی که بخشی از آن متوجه سیاست‌های دولت بیل کلینتون در دهه‌ی نود است آسیب دیده‌اند، اما اغلب آن‌ها هیلاری را به برنی ترجیح دادند. کمپین سندرز باید در نیویورک، فیلادلفیا و نیوجرزی که ۱۵ درصد از رآی‌دهندگان را سیاه‌پوست‌ها تشکیل می‌دهند، چاره‌ای بیاندیشد. با این حال، شب مهمی برای کمپین برنی بود. این هفتمین پیروزی او در هشت ایالت اخیر است و با احتساب نوادا که نتیجه‌اش به نفع او تغییر کرده، او تا به حال در شانزده رقابت بر رقیب خود پیروز شده؛ از جمله در رقابت میان دموکرات‌های خارج از امریکا. سندرز در ۱۶۷ کشور از ۱۷۰ کشوری که دموکرات‌ها رأی به صندوق ریختند، هیلاری کلینتون را شکست داده‌است.

شاید هیچ اتفاقی مانند انتشار اسناد پاناما نمی‌توانست به مشروعیتِ گفتمانِ برنی سندرز در هفته‌های مهمی که از راه می‌رسد کمک کند. هر چه‌ حمله‌های پاریس و بروکسل به تقویت گفتمانِ جنگ‌طلب و دشمن‌سازِ ترامپ، کروز و کلینتون یاری رساند، پوشش رسانه‌ایِ گسترده از یازده‌میلیون سندِ تنها یک مؤسسه‌ی حقوقی در پاناما که فرار مالیاتی ثروت‌مندان و صاحبان قدرت را افشا می‌کند، در حکم تبلیغ برای کمپین برنی سندرز است. سندرز پنج سال پیش به توافق تجارت آزاد با پاناما رأی منفی داد. او در مجلس سنا درباره‌ی علت مخالفت خود گفته‌بود که این توافق به ثروت‌مندان و شرکت‌های بزرگ اجازه می‌دهد تا سرمایه‌شان را بدون پرداخت حتی یک سنت مالیات پنهان کنند. او از پاناما به عنوان بهشت مالیاتی یاد کرده‌بود که با وضع مالیات پایین بر درآمد، عدم شفافیت بانکی، و عدم همکاری با دیگر کشورها برای مبادله‌‌ی اطلاعات مالیاتی، به افزایش شکاف طبقاتی و فساد دامن می‌زند. هیلاری کلینتون اما به آن توافق رأی مثبت داده‌بود تا «اقتصاد امریکا شکوفا شود.» هنوز رد پای شرکت‌ها و مؤسسه‌های امریکایی در اسناد پاناما نیامده، اما کمپین برنی سندرز بارها از پاناما، جزایر کیمن و برمودا از بهشت مالیاتی ثروت‌مندان امریکایی و صنایع دارو و سوخت‌های فسیلی یاد کرده است.

به همین خاطر است که سندرز از کمک مالی شرکت‌های گاز، نفت و ذغال‌سنگ به کمپین کلینتون انتقاد می‌کند. یکی از انتقادهای کلینتون از اوباما در سال ۲۰۰۸ عدم استقلال اوباما از پول‌ واسطه‌ها و شرکت‌های نفت و گاز بود، اما امسال ۵۷ لابی و واسطه‌ی صنعت سوخت بیش از چهار و نیم میلیون‌ دلار به کمپین کلینتون کمک کرده‌اند. سندرز اما بدون کمک گرفتن از سوپرپک‌ها و شرکت‌هایی که نقش بی‌بدیلی در آلودگی هوا، تخریب محیط زیست و گرمایش زمین دارند، موفق شده برای سومین ماه پیاپی، پول بیشتری نسبت به کلینتون جمع‌آوری کند. بیست میلیون دلار در ژانویه، چهل و سه و نیم میلیون دلار در فوریه، و چهل و چهار میلیون دلار در مارس؛ جمعاً حدود چهل میلیون دلار بیشتر از رقیب. کلینتون در ماه گذشته، ۲۳.۵ میلیون دلار جمع کرده؛ آن‌هم با کمک میلیاردرها و سلبریتی‌هایی مانند جورج کلونی و همسرش امل که فقط برای صرف شام با هیلاری در قصری مجلل در کالیفرنیا، بلیط‌هایی به ارزش سیصد و پنجاه‌هزار دلار برای شرکت‌کنندگان تعیین کرده‌اند؛ یعنی چهار برابر متوسط درآمد سالیانه‌ی یک شهروند در سانفرانسیسکو! متوسط کمک مالی به کمپین سندرز اما تنها ۲۷ دلار به ازای هر پرداخت است: امریکایی‌ها بیش از شش میلیون بار به کمپین او کمک مالی کرده‌اند.

شنبه در ایالت وایومینگ از مناطق کوهستانی غرب امریکا انتخابات برگزار می‌شود. سندرز به احتمال زیاد با اختلاف قابل توجهی پیروز خواهد شد. اما روز بزرگ نوزدهم آوریل است، در نیویورک؛ محل تولد برنی و ایالتی که هیلاری کلینتون هشت سال در آن سناتور بوده. اگر سندرز می‌خواهد فاصله‌ی دویست دلیگیتی خود را با هیلاری کم کند، پیروزی در نیویورک (که ۲۴۷ دلیگیت دارد) ضروری است.

شانس سندرز اما در گرو تلاش و همت و پیوند خوردن با زندگی مردم است؛ که به قول سایه، «امید هیچ معجزی ز مرده نیست...»

----------------------

ترانه‌ی روی ویدئو، کار جدید و شنیدنی علی آقای عظیمی است. از این‌جا می‌توانید ببینید و گوش کنید؛
https://www.radiojavan.com/videos/video/ali-azimi-zendegi

مانند همیشه، از این‌جا مى‌توانيد به كمپين سندرز کمک مالی کنید؛
https://go.berniesanders.com/page/content/contribute

از این‌جا می‌توانید با مردم تماس تلفنی بگیرید و آن‌ها را تشویق کنید به سندرز رأی بدهند؛
https://go.berniesanders.com/page/content/phonebank

و از این‌جا می‌توانید موضعِ سندرز را درباره‌ی هر موضوعی که بخواهید پیدا کنید؛
http://feelthebern.org/all-issues

«امید تنها با گفتن و شنیدن شکل نمی‌گیرد. دست‌های‌مان نیز باید در کار باشد.» -- میرحسین

يادداشت در تلگرام
https://telegram.me/AliAbdiTelegram

#feelthebern #berniesanders
 ·  Translate
50
3
Mostafa Mohammadi's profile photo‫علی عبدی‬‎'s profile photo
3 comments
 
+Mostafa Mohammadi
هر نفر مى‌تونه چند بار كمك كنه آقا مصطفى
 ·  Translate
Add a comment...
 
این سخنرانی خیلی خوب برنی سندرز مربوط به چند روز پیش است، در شهر سیاتل امریکا در جمع ده‌ها هزار نفر. هفت دقیقه و سی ثانیه از آن دارد دست‌به‌دست بین انگلیسی‌زبان‌ها می‌چرخد. آن را به فارسی برگردانده‌ام.

-------------------------------------

«همه‌ی کسانی که این‌جا دور هم جمع شده‌اند یک اصل مهم تاریخی را می‌دانند: در تاریخ کشور ما، تغییر هیچ‌گاه از بالا به پایین اتفاق نیافتاده. تغییر همیشه از پایین به بالا اتفاق می‌افتد.

شرکت‌های تجاری و کارفرماها هرگز به کارگران اجازه‌ی تشکیل اتحادیه‌ها را نمی‌دادند. این کارگران بودند که برای حقوق صنفی خود مبارزه کردند. میلیون‌ها امریکایی‌ آفریقایی‌تبار و سفیدپوست‌های متحدشان برای سال‌ها ایستادند و جنگیدند و کتک خوردند و به زندان افتادند و حتی جان‌شان را از دست دادند تا بگویند که نژادپرستی و تعصب و جداسازی نژادی در امریکا قابل قبول نیست. صد سال پیش، که از نظر تاریخی زمان زیادی حساب نمی‌شود، زنان در امریکا حق رأی نداشتند، نمی‌توانستند به مدرسه‌ و دانشگاهی که می‌خواهند بروند، نمی‌توانستند کاری که دوست دارند انجام دهند. همین صد سال پیش... اما زنان و نیز مردانی که با آن‌ها متحد بودند، کنار یکدیگر ایستادند. زنان اعتصاب غذا کردند، به زندان افتادند، حتی کشته شدند تا بگویند که زنان در امریکا شهروند درجه‌ی دوم نخواهند بود. اگر ما ده سال پیش در این سالن بودیم، بله فقط ده سال پیش، و کسی از میان جمعیت بلند می‌شد و می‌گفت «می‌دانید چیست؟ من فکر کنم که در سال ۲۰۱۵ ازدواج همجنسگرایان در تمام ایالت‌های این کشور قانونی خواهد بود.» حتمن از کنار دستی‌ش می‌شنید «نکند چیزی مصرف کرده‌ای؟ عقلت را از دست داده‌ای؟ این اتفاق نمی‌افتد.» اما، با وجود نفرت و تعصب و مخالفت‌های زیاد، جامعه‌ی همجنسگرایان و متحدان دیگرجنس‌گرای آن‌ها سال به سال و دهه به دهه گفتند که مردم در امریکا حق دارند عاشق دیگری بشوند، سوای این‌که جنسیت دیگری چیست.

و تغییر همیشه این‌گونه اتفاق می‌افتد.

تغییر وقتی اتفاق می‌افتد که مردم به خودشان بیایند و بگویند که وضعیت فعلی قابل قبول نیست. نژادپرستی قابل قبول نیست. زن‌ستیزی و سکسیسم قابل قبول نیست. همجنسگراهراسی قابل قبول نیست. و فکر می‌کنم که ما امروز در آن لحظه‌ای از تاریخ‌مان هستیم که بگوییم وضعیت فعلی قابل قبول نیست. از رسانه‌های تجاری و تصویری که آن‌ها از واقعیت می‌دهند فراتر برویم و «نه» بگوییم. در عوض بپرسیم چرا امریکا در مقایسه با تمام کشورهای مهم، بیشترین نابرابری در درآمد و ثروت را دارد؟ این قابل قبول نیست! چرا ما باید بالاترین نرخ فقر میان کودکان را بین تقریبا تمام ملت‌های روی کره‌ی زمین داشته باشیم؟ قابل قبول نیست! چرا مردم امریکا باید دو یا سه شغل داشته باشند تا بتوانند از پس مخارج درمانی خود بربیایند؟ قابل قبول نیست! چرا بیلیونرها می‌توانند انتخابات را بخرند؟ قابل قبول نیست! چرا ما تنها کشور بزرگ دنیا هستیم که خدمات درمانی و مرخصی با حقوق از کار بعد از بچه‌دارشدن را برای همه‌ی مردم ضمانت نمی‌کنیم؟

این کمپین درباره‌ی بازتعریف ما به عنوان یک ملت/مردم است. این کمپین برای نه گفتن به سیاست‌ دستگاه حاکم است. نه گفتن به اقتصاد دستگاه حاکم. این کمپین یعنی درک این موضوع که اگر میلیون‌ها نفر از کسانی که از روند سیاسی دلسرد شده‌اند، کارگرانی که از آن چه در واشنگتن می‌گذرد بیزارند، جوان‌هایی که تا به حال هرگز در زندگی‌شان رأی نداده‌اند… اگر ما به یکدیگر بپیوندیم و به ترامپ‌های دنیا اجازه ندهیم که ما را از یکدیگر جدا کنند، اگر دولتی را مطالبه کنیم که همه‌ی ما را نمایندگی کند و نه فقط تعدادی از افراد ثروت‌مند که به کمپین‌های انتخاباتی کمک مالی می‌کنند… آن‌وقت هیچ چیزی نیست که نتوانیم از پس آن بربیاییم. این چیزی است که کمپین ما برای آن مبارزه می‌کند.»

-----------------------------------------

مانند همیشه، از این‌جا مى‌توانيد به كمپين سندرز کمک مالی کنید؛
https://go.berniesanders.com/page/content/contribute

از این‌جا می‌توانید با مردم تماس بگیرید و آن‌ها را تشویق کنید به سندرز رأی بدهند؛
https://go.berniesanders.com/page/content/phonebank

و از این‌جا می‌توانید موضعِ سندرز را درباره‌ی هر موضوعی که بخواهید پیدا کنید؛
http://feelthebern.org/all-issues

«امید تنها با گفتن و شنیدن شکل نمی‌گیرد. دست‌های‌مان نیز باید در کار باشد.» -- میرحسین
‪#‎feelthebern‬ ‪#‎berniesanders‬
 ·  Translate
34
1
‫علی عبدی‬‎'s profile photomohsen m's profile photo‫مصطفی مروج‬‎'s profile photo
4 comments
 
مواضع آقای سندرز محصور در منافع آمریکاست...ایشون خودشون رو ملزم به حفاظت از اون منافع میدونه...منافعی که بنابر واقعیت تاریخی خیلی هاش نامشروع و ظالمانه تحصیل شده و باقی مونده...امید بستن به نگهبان این منافع ناامیدی در پی داره
 ·  Translate
Add a comment...
 

امروز صبح در برنامه‌ی صفحه‌ی ۲ بی‌بی‌سی فارسی شرکت کردم تا از وضعیت کمپین برنی سندرز بگویم و روایت متفاوتی نسبت به رسانه‌های جریان اصلی از انتخابات امریکا ارائه دهم. این برنامه‌ پیش از انتخابات امشب ضبط و پخش شد. اما سوای نتیجه‌ای که امشب به دست آمد، برنی سندرز و هوادارانش تا روز آخر در انتخابات باقی خواهند ماند؛ چرا که هدف از کمپین او - مخصوصاً از امشب به بعد که اختلاف برنی با رقیب به سیصد دلیگیت رسید - فراتر از پیروزی در انتخابات ریاست‌جمهوری است. 

فقط یک نکته را این‌جا اضافه کنم. در انتهای این برنامه، آرش غفوری - که به رسم ایرانی‌ها باید بنویسم از دوستان خوبم است تا یک وقت مسأله شخصی نشود : ) - مطلبی را گفت که فرصت نکردم به آن پاسخ دهم. آرش ادعا کرد که اگر قرار باشد اختلاف دلیگیت‌ها با توجه به آرای عمومی محاسبه شود، اختلاف کلینتون با سندرز به سیصد و هفتاد دلیگیت خواهد رسید! این ادعا در حالی است که آرای عمومی کلینتون و سندرز تنها با در نظر گرفتن نتیجه‌ی آن دسته از ایالت‌هایی محاسبه شده که در آن‌ها پرایمری برگزار شده‌است (یعنی مردم سر صندوق رفته‌اند و رأی داده‌اند). از هفده ایالتی که سندرز تا به امروز پیروز شده، حدود نیمی از آن‌ها کاکس بوده (که تعداد آرای آن شمارش نمی‌شود). اگر آرای ایالت‌هایی مانند واشنگتن، کلرادو، مینه‌سوتا و امثالهم را به سبد سندرز بریزیم، اختلاف برنی و هیلاری کمتر از رقم اعلام شده خواهد بود. 

واقعیت آن است که امریکا شاید تنها کشورِ به اصطلاح دموکراتیک در دنیا باشد که امکان مشارکت شهروندان را در انتخابات تا این اندازه دشوار کرده‌ به شکلی که حتی صدای اعتراض اوباما و بایدن نیز بلند شده‌است. چهل و پنج درصد از شهروندانِ امریکا عضو هیچ‌کدام از دو حزب اصلیِ دموکرات و جمهوری‌خواه نیستند. در انتخابات کنگره در سال ۲۰۱۴، شصت و دو درصد از مردم امریکا پای صندوق نرفتند و حدود هشتاد درصد از جوان‌های زیر سی‌سال و افراد کم‌درآمد نیز رأی ندادند. سندرز امشب در تنها ایالتی به پیروزی رسید (رُدآیلند) که مستقل‌ها می‌توانستند سر صندوق فرم عضویت حزب را پر کنند و رأی بدهند. به بیان دیگر، دو حزب جمهوری‌خواه و دموکرات از هیچ روشی برای به خطر نیافتادن هژمونی خود بر ساختارهای سیاسی و اقتصادی امریکا فروگذاری نمی‌کنند. 

اما بیراه نیست اگر ادعا کنیم که جنبش مردمیِ همراهِ سندرز و سبزهای حامی جیل استاین، نوید بازشدن راه سوم را پیش از این داده‌اند. نتیجه‌ اما به تلاش و پیگیری ما مردم بستگی دارد.

--------------------------------

مانند همیشه، از این‌جا مى‌توانيد به كمپين سندرز کمک مالی کنید؛
https://go.berniesanders.com/page/content/contribute

از این‌جا می‌توانید با مردم تماس تلفنی بگیرید و از آن‌ها دعوت کنید به سندرز رأی بدهند؛
https://go.berniesanders.com/page/content/phonebank

و از این‌جا می‌توانید موضعِ سندرز را درباره‌ی هر موضوعی که بخواهید پیدا کنید؛
http://feelthebern.org/all-issues

«امید تنها با گفتن و شنیدن شکل نمی‌گیرد. دست‌های‌مان نیز باید در کار باشد.» -- میرحسین
‪#‎feelthebern‬ ‪#‎berniesanders‬
 ·  Translate
16
Hamed Ghazanfari's profile photoJavad Rabiei's profile photoReza Masoudi Nejad's profile photo
3 comments
 
علي جان، مگه آرش رفيق ات نيست؟ ؛-) حالا خارج از شوخي آرش در وبلاگ اش اخيراً نقدي درباره كارزار سندرز نوشته با همان چهار چوب حرفش در برنامه بي بي سي ( اما مفصل تَر) كه احتمالا ديده ايد؛ آرش سوْال ها و نقد سنجيده اي را مطرح ميكند، بد نيست اگر وقت و حوصله داري به نوعي وارد يك ديالوگ مكتوب با آرش بشي؛ گمانم ديالوگ سازنده اي باشد
 ·  Translate
Add a comment...
 
معجزه‌ی بزرگ اتفاق نیافتاد

سندرز چند رکورد را در ایالتِ نیویورک جابه‌جا کرده‌بود (تعداد برنامه در کل ایالت و شمار داوطلب‌ها و شرکت‌کنندگان در تظاهرات) اما معجزه‌ی بزرگ اتفاق نیافتاد و برنی نتوانست در خانه‌ی رقیب پیروز شود. شمارش آرا هنوز به پایان نرسیده اما سندرز به احتمال زیاد بین ۱۰۷ تا ۱۰۹ دلیگیت خواهد برد (۴۴ درصد) و کلینتون بین ۱۳۸ تا ۱۴۰ تا (۵۶ درصد). نقطه‌ قوت سندرز مانند رقابت‌های قبلی جوان‌های ۱۸ تا ۲۹ ساله بودند (که ۷۳ درصدشان به او رأی دادند) و نقطه قوت کلینتون افراد بالاتر از ۶۵ سال و سیاه‌پوست‌ها (که به ترتیب ۷۰ و ۷۵ درصدشان او را انتخاب کردند). سندرز تقریباً در تمام مناطق خارج از شهر نیویورک بر رقیب پیروز شده‌، مخصوصاً در حوزه‌های مرکزی و شمالی. در شهر نیویورک نیز او بیشترین رأی را در سه منطقه‌ای که عمدتاً جمعیت مسلمان و عرب زندگی می‌کنند به دست آورده‌: گرین‌پوینت، ریج‌وود و آستوریا (۶۰ به ۴۰). بالاترین رأی کلینتون اما مربوط به خیابان‌های اطراف سنترال‌پارک منهتن است که ثروت‌مندترین ساکنان نیویورک از جمله دانلد ترامپ آن‌جا زندگی می‌کنند (۸۰ به ۲۰). کلینتون در مناطق فقیرتر شهر نیویورک نیز عملکرد بهتری نسبت به سندرز داشته‌؛ مثلا ۷۰ درصد از ساکنان برانکس - که فقیرترین بخش از پنج بخش شهر نیویورک است - به او رأی داده‌اند. هیلاری تقریباً با همان اختلافی برنی را شکست داده که سال ۲۰۰۸ اوباما را در همین ایالت شکست داده‌بود.

به خاطر قوانین سخت‌گیرانه‌ و غیرمعقولانه‌ی حزب دموکرات، بیش از سه میلیون نفر از شهروندان ایالتِ نیویورک نتوانستند امروز در انتخاباتِ این حزب شرکت کنند. نزدیک به دو میلیون و پانصدهزار نفر از ساکنان این ایالت عضو هیچ کدام از دو حزب دموکرات و جمهوری‌خواه نیستند و برای شرکت در انتخابات باید پیش از این به عضویت این احزاب درمی‌آمدند. آخرین زمان برای پر کردن فرم ثبت نام حزب دموکرات، ۱۹۳ روز پیش بوده؛ یعنی قبل از اولین انتخابات مقدماتیِ ایالت آیوا، و حتی پنج روز پیش از اولین مناظره‌ی سندرز و کلینتون! یعنی زمانی که هیچ کس سندرز را نمی‌شناخت. هم‌چنین امروز مشخص شد که نام ۱۲۵۰۰۰ نفر از افراد ساکن بروکلین که پیش از این در حزب دموکرات ثبت‌نام کرده‌بودند، بدون هیچ توضیحی از فهرست رأی‌دهندگان حذف شده‌است. بعضی از شعبه‌های رأی‌گیری دیرتر از زمان موعد باز شدند و بعضی از ماشین‌های ثبت رأی از همان اوایل صبح از کار افتادند. کار به جایی رسید که بیل دی‌بلاسیو شهردار دموکراتِ نیویورک، که از طرفداران کلینتون است، زیر فشار افکار عمومی دستور داده تا به موضوع رسیدگی شود. قوانین‌ِ سخت‌گیرانه‌ی انتخاباتیِ حزب دموکرات در این سال‌ها عمدتاً به ضرر مستقل‌ها، مهاجران، افراد کم‌درآمد و شهروندان با تحصیلات پایین بوده و آن‌ها را از مشارکتِ مؤثر و فعال در روندهای تصمیم‌گیری بازداشته‌است.

امروز عصر تنها چند ساعت قبل از اعلام نتیجه‌ی نیویورک، سندرز به ایالت پنسیلوانیا رفت و در جمع دانشجویان سخنرانی کرد تا از عزم خود برای ادامه‌ی مسیر خبر دهد. او سپس بعد از مدت‌ها به محل زندگی خود در ورمانت بازگشت و در فرودگاه به خبرنگاران گفت برای رقابت‌های سه‌شنبه‌ی هفته‌ی آینده در پنسیلوانیا، کنتیکت و مری‌لند خواهد جنگید. جِف ویور، مدیر کمپین سندرز نیز ساعتی پیش به صراحت به شبکه‌ی ام‌اس‌ان‌بی‌سی گفت که برنی سندرز تا تابستان امسال در رقابت باقی خواهد ماند و امید به پیروزی دارد. صلابت کلام جف ویور به آن اندازه بود که نام او حتی در روزی که برای سندرز خوش‌یمن نبود، در توئیتر ترند شده‌است. اما با نتیجه‌ای که امروز به دست آمد، انتخاب سندرز به عنوان نامزد نهایی دشوارتر شد. با احتساب نتیجه‌ی نیویورک، و تغییر نتایج در چند ایالت قبلی از جمله کلورادو و واشنگتن به نفع سندرز، اختلاف سندرز با کلینتون به ۲۴۱ دلیگیت رسیده‌. سندرز برای جبران، چشم به پنسیلوانیا (با ۱۸۹ دلیگیت)، نیوجرزی (با ۱۲۶ دلیگیت) و کالیفرنیا (با ۴۷۵ دلیگیت) دارد. نه سندرز و نه کلینتون نمی‌توانند حد نصاب ۲۳۸۳ دلیگیت را کسب کنند؛ اما کلینتون به خاطر حمایتِ سوپردلیگیت‌ها، شانس بیشتری برای انتخاب به عنوان نامزد نهایی دارد.

می‌شود حدس زد که امشب بعضی از هواداران سندرز از ادامه‌ی راه ناامید شده‌باشند. در نظر ایشان، رسانه‌های تجاری، شبکه‌های شهری و سیاست و اقتصادِ حاکم آن‌قدر قوی و پرسنبه است که اجازه‌ی عرض اندام را به کسانی که خواهان تغییر وضعیت‌اند نمی‌دهد. اما درست در همین لحظه است که سندرز به کمک هواداران خود نیاز دارد. مشارکت در کمپین برنی سندرز، ممکن است به انتخاب او به عنوان چهل و پنجمین رئیس‌جمهور امریکا بیانجامد یا نه، اما سوای نتیجه‌ی نهایی، آثارِ مبارک دیگری نیز در پی خواهد داشت: کمپین برنی سندرز موفق شده گفتمانِ فراموش‌شده‌ی حزب دموکرات را در دفاع از اقشار آسیب‌پذیر و افزایش خدمات اجتماعی که در دهه‌های میانی قرن بیستم از اولویت‌های حزب دموکرات بود زنده کند. از دل مشارکت در کمپین سندرز، مردم و کنشگران اجتماعی و مدنی با مطالبه‌های متنوع به یکدیگر رسیده‌اند و شبکه‌های ارتباطی تازه‌ای خلق کرده‌اند. سخنرانی‌های سندرز برای بسیاری از ساکنان امریکا در حکم یک کلاس آموزشی درباره‌ی سیاست، اقتصاد و فرهنگ بوده‌است. برنی سندرز و حامیان‌ش موفق شده‌اند هیلاری کلینتون را دنبال خود بکشانند و مسائلی را به گفت‌وگوی ملی تبدیل کنند که دغدغه‌ی بخش قابل توجهی از شهروندان عادی است: از خرد شدنِ طبقه‌ی متوسط گرفته تا کوچک‌شدن سبد خرید، از قرض‌های سرسام‌آورِ دانشجویی تا بالا بودن هزینه‌ی درمان، از نقوذ وال‌استریت در نهادهای تصمیم‌گیر تا نقش لابی صنعتِ سوخت‌های فسیلی در کنگره، از سهمِ عربستان در گسسترش تروریسم تا ادامه‌ی شهرک‌سازی غیرقانونی اسرائیل در کرانه‌ی باختری.

پیمودنِ امیدوارانه و با صلابتِ مسیر کمپین تا روز آخر، به اندازه‌ی پیروزی بر رقیب اهمیت دارد؛ مخصوصاً اگر به آینده‌ای فکر می‌کنیم که دو حزب دموکرات و جمهوری‌خواه دیگر در جایگاهی نیستند که بتوانند دموکراسی را در امریکا به گروگان بگیرند. راه سوم دارد کم‌کم باز می‌شود.

—————————————

مانند همیشه، از این‌جا مى‌توانيد به كمپين سندرز کمک مالی کنید؛
https://go.berniesanders.com/page/content/contribute

از این‌جا می‌توانید با مردم تماس تلفنی بگیرید و از آن‌ها دعوت کنید به سندرز رأی بدهند؛
https://go.berniesanders.com/page/content/phonebank

و از این‌جا می‌توانید موضعِ سندرز را درباره‌ی هر موضوعی که بخواهید پیدا کنید؛
http://feelthebern.org/all-issues

«امید تنها با گفتن و شنیدن شکل نمی‌گیرد. دست‌های‌مان نیز باید در کار باشد.» -- میرحسین

یادداشت در تلگرام
https://telegram.me/AliAbdiTelegram

#feelthebern #berniesanders
 ·  Translate
45
4
ali delavar's profile photo‫علی عبدی‬‎'s profile photo‫حسام پاشا‬‎'s profile photo
11 comments
 
برو فردابیا
 ·  Translate
Add a comment...
 
روز سرنوشت

ساعت یک بعدازظهر سه‌شنبه به وقت شرق امریکاست. انتخابات سرنوشت‌ساز ایالت نیویورک از شش صبح امروز آغاز شده و تا نُهِ امشب (پنج و نیمِ صبحِ چهارشنبه به وقت ایران) ادامه خواهد داشت. سرنوشت نامزد نهایی حزب دموکرات شاید در گرو نتیجه‌ی امروز باشد.

در انتخابات امروز نیویورک فقط اعضای حزب دموکرات می‌توانند رأی بدهند و برخلاف چند ایالت قبلی (مثل واشنگتن، ایلینوی و میشیگان که سندرز در آن‌ها پیروز شد) مستقل‌ها (کسانی که عضو هیچ حزبی نیستند) از حق انتخاب محروم‌اند. پیش از این، در ایالت‌هایی که مستقل‌ها حق رأی داشتند، بیش از شصت درصدِ ایشان سندرز را به هیلاری ترجیح داده‌بودند. باورش شاید دشوار باشد اما آن دسته از شهروندان نیویورک که عضو حزب دموکرات نیستند و می‌خواهند در انتخابات مقدماتی دموکرات‌ها شرکت کنند، باید شش ماه پیش فرم عضویتِ حزب دموکرات را پر می‌کردند. ساکنان نیویورک برای شرکت در انتخابات نیز تنها تا هفته‌ی سوم ماه مارس فرصتِ ثبت‌نام داشته‌اند (اگر ثبت‌نام کرده‌باشند اما فرم عضویتِ حزب را پر نکرده باشند باید در شعبه‌ی رأی‌گیری فرم دیگری را پر کنند). بسیاری از شهروندان از این قوانین و تاریخ‌ها اطلاعی ندارند و یا به موقع مطلع نمی‌شوند. قوانین و روندهای دست و پا گیر دو حزب جمهوری‌خواه و دموکرات، یکی از ترفندهای اصلی این دو حزب برای ماندن در قدرت و گروگان‌گیری دموکراسی در امریکاست.

نظرسنجی‌‌های اخیر از ساکنان ایالت نیویورک نشان می‌دهد که کلینتون با اختلاف ۶ تا ۱۷ درصد از سندرز جلوست. ممکن است اعتبار نظرسنجی‌ها زیر سؤال باشد. ایالت نیویورک بافت جمعیتی متنوعی از حیث نژاد، سطح درآمد، دین، تحصیلات، جغرافیای زندگی و جهت‌گیری سیاسی دارد و جابجایی مردم در آن زیاد است. به همین علت به راحتی قابل نمونه‌برداری و تعمیم نیست. نتیجه‌ای که چهل روز پیش در میشیگان به دست آمد نیز نشان داد که بنگاه‌های نظرسنجی لزوماً و در همه حال قابل اعتماد نیستند. در آن انتخابات پیش‌بینی شده بود که کلینتون با اختلاف ۱۵ درصد سندرز را شکست می‌دهد. نتیجه‌ی نهایی اما به نفع سندرز تمام شد؛ ۴۸ به ۴۷. هم‌چنین جمعیت قابل توجهی از مردم نیویورک - از جمله کسانی که امسال هجده ساله می‌شوند - برای اولین بار پای صندوق می‌روند و ممکن است به وزن آرای آن‌ها به قدر کافی توجه نشده باشد.

اما سوای اعتبار نظرسنجی‌ها، امید به نتیجه‌ی امروز از جای دیگری برمی‌خیزد: عمل‌کرد بی‌مانند کمپین سندرز در دو هفته‌ی گذشته. برنی سندرز چهارشنبه‌ی گذشته در میدان پارک واشنگتن در جنوب منهتن برنامه داشت. شنبه در پراسپکت‌پارک بروکلین و دوشنبه در منطقه‌ی کوئینز در شمال شرق نیویورک کنار رودخانه‌ی شرقی. مرد هفتاد و چهار ساله در چهارده‌روز گذشته در بیش از ده تظاهرات بزرگ شرکت کرده و بیش از صد و پنجاه هزار نفر را به خیابان‌ها و پارک‌ها کشانده‌است. در این بین به دعوت واتیکان و پاپ به اروپا رفت تا درباره‌ی غیراخلاقی بودن بی‌عدالتی و شکاف طبقاتی صحبت کند. هواداران سندرز نیز در چهارده روز گذشته، بیش از پانزده‌هزار برنامه‌ی داوطلبانه را در سطح ایالت برگزار کرده‌اند؛ از جمله سر زدن خانه‌به‌خانه، ‌جلسه‌های هم‌فکری و گفت‌وگو، ساختن شبکه‌های مردمی جدید در مهمانی و کافه و پارک و خیابان، و تلفن به مردم: شنبه و یکشنبه‌ای که گذشت حدود بیست هزار داوطلب در سطح امریکا، بیش از سه میلیون تماس تلفنی با ساکنان ایالت نیویورک گرفتند. تجربه‌ی شخصی‌ من از بیش از هزار تماس‌ تلفنی می‌گوید که وضع سندرز نسبت به کلینتون بدتر نیست-- اگر خوب‌تر نباشد.

چشم به راه دوازده ساعت آینده‌ایم.

(ویدئوی زیر در کمتر از بیست و چهار ساعت، بیش از هفت میلیون بار دیده شده. گفت‌وگوی مارک رافالوست با برنی در محله‌ی بروکلین نیویورک. در میان گفت‌وگو می‌شنویم که برلینگتون در ایالت ورمانت که سندرز هشت سال شهردار آن بوده اولین شهر در امریکاست که به خاطر سنتی که سندرز آغازکننده‌ی آن بود، امروز صددرصد انرژی خود را از منابع تجدیدپذیر تأمین می‌کند (خورشیدی، بادی، زمین‌گرمایی، غیره)

---------------------------------

مانند همیشه، از این‌جا مى‌توانيد به كمپين سندرز کمک مالی کنید؛
https://go.berniesanders.com/page/content/contribute

از این‌جا می‌توانید با مردم تماس تلفنی بگیرید و به طرفداران سندرز یادآوری کنید امروز را فراموش نکنند؛
https://go.berniesanders.com/page/content/phonebank

و از این‌جا می‌توانید موضعِ سندرز را درباره‌ی هر موضوعی که بخواهید پیدا کنید؛
http://feelthebern.org/all-issues

«امید تنها با گفتن و شنیدن شکل نمی‌گیرد. دست‌های‌مان نیز باید در کار باشد.» -- میرحسین

یادداشت در تلگرام:
https://telegram.me/AliAbdiTelegram

‪#‎feelthebern‬ ‪#‎berniesanders‬
 ·  Translate
41
Mohammad Sadegh Dehghanpoor's profile photoSajjad Ebrahimi's profile photo
2 comments
 
Vay mishe sanders beshe....midonam donya chenin shandi nadare😞
Add a comment...
 
مناظره‌ی سرنوشت‌ساز سندرز و کلینتون چند ساعت پیش در بروکلین نیویورک به میزبانی سی‌ان‌ان برگزار شد. 

کلینتون در نیم ساعت اول مناظره دست بالا را داشت؛ با اعتماد به نفس و لحن مطمئن، مخصوصاً وقتی موضوعِ بحث به کنترل خرید و فروش اسلحه رسید. کلینتون به سندرز این نقد درست را وارد کرد که چرا با همان حرارتی که با لابی وال‌استریت و شرکت‌های بیمه و دارو و انرژی مخالف است و دخالت آن‌ها در سیاست و اقتصاد را برنمی‌تابد، با لابی صنعت اسلحه‌سازی و قدرت آن در واشنگتن مخالف نیست. سندرز پاسخ داد که مخالف داد و ستد سلاح‌های نیمه‌اتوماتیک و مرگ‌بار است و در انتخابات ایالت ورمانت در سال ۱۹۸۸ برای ورود به کنگره با اختلاف کمی از رقیب جمهوری‌خواه خود شکست خورد چون رقیب او مورد حمایت انجمن ملی اسلحه در امریکا بود. از نظر انجمن قدرت‌مند و بدنام ملی اسلحه، رویکرد سندرز به موضوع سلاح در این سی سال اندکی بهتر از کلینتون بوده (نمره‌ی ۷۰ برای سندرز، و کمی پایین‌تر برای کلینتون). هر اندازه که کسب نمره‌ی بیشتر از این انجمن میان جمهوری‌خواهان باعث سرفرازی است، دموکرات‌ها به نمره‌ی پایین خود می‌بالند.

نیمه‌ی دوم مناظره اما قصه‌ی دیگری داشت. عملکرد سندرز از ساعت اول به بعد تفاوت آشکاری با هشت مناظره‌ی قبلی کرد و مرد هفتاد و چهار ساله تغییر تاکتیک داد: او سعی کرد به جای واکنشِ دفاعی به گفته‌های کلینتون، بحث تازه‌ای را طرح کند و گاهی به جای مجریان برنامه، کلینتون را در موضع پاسخ‌دهنده بگذارد: «خانم کلینتون! آیا برای مقابله با گرمایش زمین، مالیات بر کربن وضع می‌کنید؟ خانم وزیر! آیا از افزایش حداقل درآمد به پانزده دلار در ساعت در همه‌ی ایالت‌ها حمایت می‌کنید؟ آیا متن سخنرانی‌های خود را برای شرکت خدمات مالی و بانک‌داری تجاریِ گلدمن ساکس که در ازای آن نزدیک به هفتصدهزار دلار دریافت کرده‌اید منتشر می‌کنید؟ آیا مسئولیت ظهور و نیروگرفتن داعش در عراق و لیبی را به خاطر تصمیم غلط‌تان برای حمله‌ی نظامی به این دو کشور و تغییر رژیم دیکتاتورهایی مانند صدام و قذافی می‌پذیرید؟» همین تاکتیک باعث شد که سندرز چند بار در طول مناظره به ده‌ها میلیون مخاطب تلویزیونی یادآور شود که کلینتون به پرسش او یا پرسش گزارش‌گران سی‌ان‌ان پاسخ نداده‌است. کلینتون بارها پشت نام اوباما پنهان شد تا تیزی پرسش‌های سندرز را بگیرد.  آن یک باری هم که به پرسش سندرز درباره‌ی «توسعه‌ی خدمات اجتماعی به نیازمندان» پاسخ مثبت داد، سندرز گفت: «از این‌که به جمع ما پیوستید خوشحال‌ایم.»

شاید یکی از به‌یادماندنی‌ترین بخش‌های مناظره‌ مربوط به بحث سندرز و کلینتون درباره‌ی فلسطین و اسرائیل بود. کلینتون همان حرف‌هایی را زد که در کنفرانس یک ماه پیش آیپک زده‌بود: حمایت بی‌قید و شرط از اسرائیل بدون نام بردن از طرف فلسطینی. آن چه سندرز امشب درباره‌ی اسرائیل و فلسطین گفت شاید میان سیاست‌مدارانِ پیشروی اروپایی موضع رادیکالی به حساب نیاید اما در امریکا آن هم در سطح یک نامزد ریاست‌جمهوری کم‌مانند است: سندرز خود را طرفدار اسرائیل خواند اما گفت که باید با مردم فلسطین «با احترام و کرامت» رفتار کنیم؛ «مثلاً به نوار غزه نگاه کنید. نرخ بیکاری در غزه حدود چهل درصد است. مدرسه‌ها نابود شده‌اند. خدمات درمانی نابود شده‌است. خانه‌های مردم نابود شده‌است. من باور دارم که امریکا باید با کشورهای دیگر همکاری کند تا به مردم فلسطین یاری برساند.» سندرز واکنش و حمله‌ی اسرائیل به نوار غزه در سال ۲۰۱۴ را که به گفته‌ی او «ده‌هزار غیرنظامی» را زخمی کرد و «هزار و پانصد» نفر را کشت «نامتناسب» خواند و از کلینتون پرسید که آیا او نیز واکنش دولت اسرائیل به راکت‌های حماس را «نامتناسب» می‌داند؟ کلینتون پاسخ نداد. در عوض گفت که غزه تبدیل به گریزگاه تروریست‌ها شده که از ایران برای ایشان سلاح می‌رود.

اما شاید نقطه‌ی اوج مناظره‌، دو دقیقه‌ی پایانی سندرز بود که فریادهای «برنی برنی» حاضران را در پی داشت. چهره‌ی ناآرام کلینتون در پایان مناظره نسبتی با چهره‌ی سرحال ابتدای گفت‌وگو نداشت. این دو دقیقه‌ی پایانی را که دارد بین انگلیسی‌زبان‌ها دست‌به‌دست می‌شود به فارسی برگردانده‌ام:

برنی سندرز: «من در بروکلین نیویورک بزرگ شدم. پسر یک مهاجر که در هفده‌سالگی بدون یک پنی در جیب از لهستان به این کشور آمد. هیچ وقت پول زیادی جمع نکرد اما یک امریکاییِ باافتخار بود چون این کشور به او و مادرم فرصت داد تا فرزندان‌شان را به کالج بفرستند. من باور دارم که اگر ما شجاعت ایستادن مقابل کسانی که بر زندگی سیاسی و اقتصادی ما حاکم هستند را داشته باشیم، این کشور ظرفیت‌های هنگفتی دارد.

و من با خانم کلینتون مخالف هستم که می‌شود از وال‌استریت پول گرفت، می‌شود از یک سوپرپک* و رانت‌‌های قدرت‌مند پول گرفت، و آن وقت کاری که باید برای خانواده‌های کارگر این کشور انجام داد را به ثمر رساند. من این حرف را نمی‌پذیرم.

آن‌ چه من باور دارم این است که اگر ما کنار یکدیگر بایستیم و اجازه ندهیم ترامپ‌های دنیا بین ما تفرقه بیاندازند، این کشور می‌تواند خدمات بهداشتی را برای همه‌ی مردم به عنوان یک حق تضمین کند، می‌تواند مرخصیِ با حقوق بعد از بچه‌دارشدن داشته باشد، می‌تواند شهریه‌ی کالج‌ها و دانشگاه‌های عمومی را رایگان کند، می‌تواند جهان را در تغییر شکل نظام انرژی و مبارزه با گرمایش زمین رهبری کند، می‌تواند نهادهای مالی بزرگ را بشکند و کوچک کند، و می‌تواند از ثروت‌مندترین افراد این کشور بخواهد که پرداخت سهم عادلانه‌ی مالیات خود را آغاز کنند.

و ما زمانی می‌توانیم این کارها را انجام بدهیم که میلیون‌ها نفر به پا خیزند، کوتاه نیایند، و دولتی بسازند که به کار همه‌ی ما بیاید، نه فقط یک درصد بالا. 

انقلاب سیاسی درباره‌ی همین است. این کمپین در همین باره است. و با کمک شما، ما اینجا در نیویورک پیروز خواهیم شد. از شما ممنونم.»

تنها چهار روز دیگر به انتخابات نیویورک باقی است. اگر سندرز می‌خواهد شانس خود را برای انتخاب به عنوان نامزد نهایی دموکرات‌ زنده نگه دارد، نتیجه‌ی نیویورک برای ادامه‌ی راه حیاتی است. 

(*سوپرپک‌ها کمیته‌های سیاسیِ به ظاهر مستقلی هستند که از سال ۲۰۱۰ به این‌طرف می‌توانند بدون هیج سقفی، از شرکت‌ها و مؤسسه‌های مالی و افراد - حتی بدون علنی کردنِ نام‌شان - پول بگیرند و به طور خاص، تبلیغ‌های تلویزیونیِ پرخرجی را در حمایت از یک نامزد یا علیه نامزد دیگر تهیه و در مقیاس گسترده پخش کنند.)

—————————————
مانند همیشه، از این‌جا مى‌توانيد به كمپين سندرز کمک مالی کنید؛
https://go.berniesanders.com/page/content/contribute

از این‌جا می‌توانید با مردم تماس تلفنی بگیرید و به طرفداران سندرز یادآوری کنید نوزدهم آوریل را فراموش نکنند؛
https://go.berniesanders.com/page/content/phonebank

و از این‌جا می‌توانید موضعِ سندرز را درباره‌ی هر موضوعی که بخواهید پیدا کنید؛
http://feelthebern.org/all-issues

«امید تنها با گفتن و شنیدن شکل نمی‌گیرد. دست‌های‌مان نیز باید در کار باشد.» -- میرحسین

یادداشت در تلگرام
https://telegram.me/AliAbdiTelegram

#feelthebern #berniesanders
 ·  Translate
85
8
Reza Masoudi Nejad's profile photoali delavar's profile photoMostafa Mohammadi's profile photo
Add a comment...
 
این یادداشت را برای طرفداران فارسی‌زبان سندرز می‌نویسم. ده روز مهم پیش روست. اگر صلاح دانستید، لطفاً به اطلاع دوستان‌تان نيز برسانید.

---------------------------------

سندرز دیشب ایالت وایومینگ را برد. این شانزدهمین پیروزی او در سی و چهار ایالت امریکاست و با احتساب نتایج نوادا، میزوری و واشنگتن، اختلاف او با رقیب به مرز ۲۰۰ دلیگیت رسیده. او برای آن‌ که بتواند از رقیب پیشی بگیرد، به ۵۵ درصدِ آرای ایالت‌های باقی‌مانده نیاز دارد؛ ۱۰۸۰ دلیگیت از ۱۹۵۹ تا.

ده روز سرنوشت‌ساز را پیش رو داریم. امروز دهم آوریل است و رقابت دموکرات‌ها در شهر نیویورک نوزدهم آوریل برگزار می‌شود. اگر می‌خواهیم شانس سندرز را برای انتخاب به عنوان نامزد نهایی زنده نگه داریم، باید در نیویورک (با ۲۴۷ دلیگیت) پیروز شویم. اهمیت پیروزی در نیویورک ولو با چند صد رأی، از نظر سیاسی و نمادین بی‌مانند است. اثر روانیِ نتیجه‌ی نیویورک بر افکار عمومی امریکا (و دنیا) آن قدر زیاد است که اگر سندرز پیروز شود، چیزی کمتر از یک انقلاب سیاسی رخ نداده‌. اگر در نیویورک پیروز شویم، پیروزی در پنسیلوانیا، مری‌لند، نیوجرزی و کالیفرنیا دیگر دشوار نیست.

رسانه‌های جریان اصلی و دستگاه سیاسی و اقتصادی حزب دموکرات، همه‌ی توان خود را به کار بسته‌اند تا سندرز در نیویورک شکست بخورد. رقیب سندرز ساکن شهر نیویورک است و هشت سال سناتور این ایالت بوده. جای تعجب نیست که فرماندار ایالت نیویورک و شهردار شهر، امکانات تشکیلاتی و رسانه‌ای خود را در اختیار خانواده‌ی کلینتون قرار داده‌اند. حمله‌ی رسانه‌های تجاری به سندرز افزایش پیدا کرده. هر نظر انتقادی نسبت به رقیب، با واکنش یک‌صدای رسانه‌های جریان اصلی مواجه می‌شود. مستقل‌ها که از مهم‌ترین حامیان سندرز در ایالت‌های قبلی بوده‌اند، نمی‌توانند در انتخاباتِ نیویورک رأی بدهند. قوی‌ترین سازمان سیاسی امریکا در ده روز آینده از هیچ تلاشی برای بستن پرونده‌ی انتخابات و پایان کار کمپین سندرز فروگذاری نمی‌کند.

اما پیروزی سندرز در نیویورک، هر اندازه که دشوار و دور از دسترس باشد، به تلاش و همت و پیگیری و عمل ما مردم نیز وابسته است. برنی سندرز در چند روز گذشته هفت برنامه در نقاط مختلف نیویورک برگزار کرده. از برانکس و بروکلین، تا هارلم و منهتن. همین حالا به جنوبی‌ترین منطقه‌ی نیویورک رفته تا کنار ساحل جزیره‌ی کانی، در جمع هواداران سخنرانی کند. فردا به جزیره‌ی استاتن می‌رود و در روزهای آینده نیز بدون وقفه در سراسر ایالت برنامه دارد: از سخنرانی و میزگرد، تا قدم زدن در خیابان و شرکت در تظاهرات. سیزدهم آوریل، تظاهرات بزرگ سندرز در پارک میدان واشنگتن در جنوب منهتن برگزار می‌شود. با فشار کمپین سندرز، قرار شده که مناظره‌ی او با رقیب نیز چهار روز دیگر به میزبانی سی‌ان‌ان برگزار شود. انتظار می‌رود ده‌ها میلیون‌ نفر بیننده‌ی مناظره‌ی چهاردم آوریل باشند.

اما ما مردم چه‌طور می‌توانیم به کمپین سندرز در رقابت نفس‌گیر نیویورک کمک کنیم؟

به دو راه؛

۱) اگر ساکن نیویورک هستیم، تمام برنامه‌های کمپین سندرز در نیویورک از نقشه‌ی زیر قابل دسترسی است (از جمله سر زدن خانه‌به‌خانه و صحبت رودررو با مردم). در هر برنامه‌ای که داوطلب شوید، کمک قابل توجهی به کمپین سندرز کرده‌اید؛
http://map.berniesanders.com

۲) اما هر کجا که ساکن باشیم (چه نیویورک، چه شهری دیگر در امریکا، و چه حتی خارج از ایالات متحده) مؤثرترین و بهترین و ساده‌ترین راهی که می‌توانیم به پیروزی سندرز در نیویورک کمک کنیم و کمپین سندرز نیز از همه‌ی هواداران درخواست کرده تا در صورت امکان در ده روز آینده در این راه فعالانه‌تر مشارکت کنند، مسیر سرراست و امتحان‌پس‌داده‌ای است: تماس تلفنی با مردم. بر خلاف چیزی که شاید به نظر برسد، هدف از تماس‌های تلفنی لزوماً قانع کردن افراد برای رأی به برنی سندرز نیست (البته ممکن است این اتفاق هم بیافتد). هدف اصلی، پر کردن یک بانک اطلاعاتی و شناسایی طرفداران سندرز است تا به آن‌ها یادآوری کنیم که نوزدهم آوریل، انتخابات دموکرات‌ها در نیویورک برگزار می‌شود و سندرز به رأی آن‌ها نیاز دارد. 

روش کار بسیار آسان است. فقط به یک تلفن نیاز دارید، یک لپ‌تاپ و اینترنت. همه چیز از قبل توسط کمپین سندرز فراهم شده: هم شماره تلفن‌ها (که به طور خودکار گرفته می‌شود و نیازی به وارد کردن آن‌ها توسط شما نیست) و هم چند جمله‌ای که بهتر است پشت تلفن بگویید (جمله‌ها از قبل نوشته شده و کافی است از روی متنی که پیش از این آماده شده بخوانید). شماره تلفنِ شما نیز جایی ثبت نمی‌شود. 

این‌جا مراحل آسانِ کار توضیح داده شده. آشنایی با آن، کمتر از پنج دقیقه وقت می‌گیرد؛
https://go.berniesanders.com/page/content/nyphonebank/

اما به طور خلاصه و در چهار مرحله‌ی کوتاه:

اول از اینجا برای خود یک آی‌دی بسازید؛
https://bernie-phonebank.herokuapp.com

سپس از این‌جا وارد سیستم شوید؛
https://na3.livevox.com/berniesanders/AgentLogin

شمارهای که روی مانیتور ظاهر می‌شود را با گوشی خود بگیرید و کد را وارد کنید. به همین آسانی به سیستم وصل می‌شوید.

بالا و سمت چپِ پنجره‌ای که روی مانیتور باز شده، گزینه‌ی Ready را انتخاب کنید. تا زمانی که قطع نکرده‌اید، تماس‌ها به طور خودکار به شما وصل می‌شود و می‌توانید با مردم ساکنِ ایالت نیویورک صحبت کنید.

متن از پیش‌آماده‌شده برای ایالت نیویورک را از این‌جا ببینید؛
https://goo.gl/vUHZ0s

و دستورالعمل برای پر کردن بانک اطلاعاتی را از این‌جا بخوانید؛
https://goo.gl/9Unk05

فرصت‌ محدود است و رقیب‌ از حمایت دستگاه و رسانه‌های حاکم سود می‌برد. اما هیچ تغییری بدون امید و کوشش و همدلی و پشتکار و پیگیری مردم ممکن نیست. ممکن است در ده روز آینده تنها چند ساعت فرصتِ اضافی داشته باشید. ممکن است تنها یک آخر هفته را به این کار اختصاص دهید. ممکن است ترجیح بدهید تنها در یک تظاهرات شرکت کنید. اما تغییر از دل همین مشارکت‌های به ظاهر کوچک که توسط عده‌ی نامحدود صورت می‌گیرد به دست می‌آید. 

آن‌چه که در ده روز آینده در فضای سیاسی امریکا خواهد گذشت، می‌تواند مسیر انتخابات ریاست‌جمهوری امسال و سرنوشت مردم در خارج از مرزهای امریکا را نیز تحت تأثیر قرار دهد. نتیجه‌ی انتخابات امریکا بر رنج و شادی بسیاری از مردم در داخل و خارج این کشور مؤثر است. هر نتیجه‌ای که در نیویورک حاصل شود، از اهمیت کمپین سندرز در ده ماه گذشته نخواهد کاست، اما پیروزی سندرز در نیویورک تاریخ‌ساز خواهد بود. 

این یادداشت در چند روز آینده بالای صفحه می‌ماند. اگر صلاح دانستید، ممنون می‌شوم به اطلاع دوستان‌تان نیز برسانید.

----------------------------------

«امید تنها به گفتن و شنیدن شکل نمی‌گیرد، دست‌های‌مان نیز باید در کار باشد.» -- میرحسین
 ·  Translate
36
1
Ali Rahnama's profile photodavid hayter's profile photoali delavar's profile photo‫علی عبدی‬‎'s profile photo
5 comments
 
+ali delavar جلو نيست. ايشالا با تلاش مردم در اين نه روز جبران كنه
 ·  Translate
Add a comment...
 
یکی از بهترین شب‌های برنی سندرز است. برنی - در لحظه‌ای که دارم این یادداشت را می‌نویسم - با اختلاف قابل توجهی در دو ایالت واشنگتن و آلاسکا از هیلاری جلوست: ۷۵ به ۲۵. انتظار می‌رود همین نتیجه یا نزدیک به آن در هاوایی هم اتفاق بیافتد. نتیجه‌ی امشب، اختلاف برنی را با رقیب، نزدیک به هفتاد دلیگیت کمتر خواهد کرد. از مجموع ۱۴۲ دلیگیت در این سه ایالت، انتظار می‌رود برنی دست کم ۱۰۵ تا را ببرد.

از چند روز پیش هم انتظار می‌رفت با توجه به بافت جمعیتی (سفیدپوست)، موضع سیاسی (لیبرال)، و جمعیتِ قابل توجه کارگران یقه‌آبی در این سه ایالت، پیروزی برای سندرز باشد. مردم شهر سیاتل (مرکز ایالت واشنگتن) در بین پنجاه شهر بزرگ امریکا، بیشترین کمک مالی نسبت به جمعیت را به کمپین برنی کرده‌اند؛ حدود ششصد هزار دلار تا آخر ماه ژانویه، یعنی حدود نهصد دلار به ازای هر هزار نفر. شهر دوم از این نظر سانفرانسیسکو در ایالت کالیفرنیاست، جایی که هنوز انتخابات برگزار نشده و یکی از امیدهای کمپین برنی سندرز است تا به رقیب برسد. ایالت هاوایی - در غرب‌ترین نقطه‌ی امریکا وسط اقیانوس آرام - کمی دیرتر انتخابات امروز را برگزار می‌کند. تولسی گابارد، معاون اول پیشین کمیته‌ی ملی حزب دموکرات که همین چند هفته پیش از مسئولیت خود استعفا داد تا بتواند از سندرز حمایت کند، نماینده‌ی همین ایالت در کنگره است. خانم تولسی تجربه‌ی حضور در جنگ عراق را هم داشته و یکی از دلایل حمایت خود از برنی سندرز را مخالفت او با جنگ و حمایت از سربازهای برگشته از جبهه اعلام کرده؛ سربازهایی که بسیاری‌شان به پی‌تی‌اس‌دی (اختلال استرس پس از سانحه) دچارند.

نحوه‌ی پوشش رسانه‌های رسمی و تجاری از پیروزی خیره‌کننده‌ی امشب سندرز قابل تحلیل است. مثلن سی‌ان‌ان از چند ساعت پیش که خبرهای مربوط به انتخابات امروز را به شکل زنده پوشش می‌دهد، هنوز برنی را پیروز ایالت واشنگتن اعلام نکرده؛ در حالی که همین هفته‌ی پیش با شمارش تنها یک درصد از آرای آریزونا، هیلاری را برنده اعلام کردند. روایت مجریان سی‌ان‌ان از پیروزی سندرز نیز - بدون استثنا - با یک اما شروع می‌شود: «سندرز جلو افتاده اما بی‌فایده است. هیلاری با اختلاف پیش افتاده.» از طرف دیگر، بخشی از روایت رسانه‌های رسمی در چند ساعت اخیر، همه‌ی واقعیت را بازتاب نمی‌دهد و مخدوش است. مثلن «برنی سندرز برای آن‌که به عنوان نامزد نهایی دموکرات انتخاب شود، باید ۷۵ درصد از دلیگیت‌های باقی‌مانده را مال خود کند.» این گزاره، درست اما گمراه‌کننده است. کافی است سندرز بتواند در رقابت‌های مقدماتی، تعداد دلیگیت‌های بیشتری نسبت به کلینتون کسب کند (یعنی رأی بیشتری از طرف مردم بیاورد) تا حزب دموکرات مجبور شود او را به عنوان نامزد نهایی حزب معرفی کند. در سال ۲۰۰۸ نیز خیال اوباما راحت بود که اگر رأی مردم را داشته باشد، سوپردلیگیت‌ها (یا همان نماینده‌های کنگره و سناتورها و افراد با نفوذ در حزب) به او رأی خواهند داد.

راه دشواری پیش روست، اما غیرممکن نیست

تصویر زیر مربوط به سخنرانی دیروز سندرز در پورتلند است. حین سخنرانی، یک پرنده آمد نشست روبه‌روی سندرز. در میان هلهله و هیجان حاضران در سالن، سندرز گفت: «شاید پیام نمادینی این‌جا باشد. اين پرنده شاید کبوتری باشد که از ما صلح جهانی می‌خواهد و نه جنگ بیشتر.» همین چند ثانیه کافی بود تا در سی و شش ساعت گذشته، ‪#‎BirdieSanders‬ در توئیتر و فیس‌بوک به یکی از محبوب‌ترین هشتگ‌ها تبدیل شود. فارسی‌زبان‌ها را شاید یاد «همای سعادت» انداخت. فیلمی از این اتفاق را می‌توانید این‌جا ببینید:
https://www.youtube.com/watch?v=vhezYYiTUm0

----------------------------------

مانند همیشه، از این‌جا مى‌توانيد به كمپين سندرز کمک مالی کنید؛
https://go.berniesanders.com/page/content/contribute

از این‌جا می‌توانید با مردم تماس تلفنی بگیرید و آن‌ها را تشویق کنید به سندرز رأی بدهند؛
https://go.berniesanders.com/page/content/phonebank

و از این‌جا می‌توانید موضعِ سندرز را درباره‌ی هر موضوعی که بخواهید پیدا کنید؛
http://feelthebern.org/all-issues

«امید تنها با گفتن و شنیدن شکل نمی‌گیرد. دست‌های‌مان نیز باید در کار باشد.» -- میرحسین
‪#‎feelthebern‬ ‪#‎berniesanders‬
 ·  Translate
83
6
Akbar Esmailpour's profile photoMohammad Mollanoori's profile photo‫علی عبدی‬‎'s profile photoMostafa Moghadam's profile photo
9 comments
 
ولی ظاهرا تو ایالات باقی مانده مخصوصا نیویورک و کالیفرنیا در نظر سنجی ها عقب هست 
 ·  Translate
Add a comment...
People
Work
Occupation
dismantling the order
Places
Map of the places this user has livedMap of the places this user has livedMap of the places this user has lived
Currently
New Haven
Contact Information
Home
Email
Story
Introduction
student.
Education
  • Yale University
    PhD Anthropology, 2011 - present
  • Central European University
    MA Gender Studies, 2009 - 2011
  • Sharif University of Technology
    B.Sc. Mechanical Engineering, 2004 - 2009
Basic Information
Gender
Decline to State