Profile cover photo
Profile photo
Ehsan Irani
کرگدن امیدوار...
کرگدن امیدوار...
About
Ehsan Irani's posts

Post has attachment
چند خطی در مورد پخش عکس‌های آزاده نامداری

تغییرات و بالا و پایین شدن‌های همه‌ی این سال‌های خودم را هم که بگذارم کنار، باز موارد زیادی بین دوستان و اطرافیانم می‌شناسم که دچار دگردیسی‌های فکری و اعتقادی شده‌اند. هیچ‌کدام از این دگردیسی‌ها اما به صورت ضربتی و ناگهانی نبوده. تغییر، زمان می‌خواهد برای جاگیر شدن. دوست سابقا محجه‌ای دارم که مدت‌ها درگیر مسئله‌ی حجاب بود. درگیری ذهنی‌ و نظری‌اش با ماجرا یک طرف قضیه بود، جرات تغییر عملی پیدا کردن قسمت دیگر که به صورت تدریجی به دست آمد. تا مدت‌ها، فقط در جمع خیلی محدود دوستان نزدیکش حجاب را بر می‌داشت، یا زمانی که در شهر غریبه‌ای بود، جایی که خیالش راحت بود کسی نمی‌شناسدش. نگرانی و ترس اصلی‌اش، قضاوت شدن بود. دوست دیگری دارم که از یک خاستگاه کاملا سکولار و غیرمتشرع، دلبسته‌ی اسلام شده بود. تا مدت‌ها، به سختی و به صورت پنهانی نمازهایش را می‌خواند، نیمه شب آرام آرام سراغ یخچال می‌رفت که سحری مختصری برای روزه گرفتن داشته باشد. اینجا هم، نگرانی و ترس اصلی‌، قضاوت شدن بود، آن‌هم قبل از رسیدن به خودآگاهی.

این روزها فکرم درگیر این ماجراست که من و خیلی از دوستانم، آن‌قدری خوش شانس بودیم که محیط اطراف به ما فرصت مزه کردن و شهود تدریجی پیدا کردن نسبت به تغییرات‌مان را بدهد. خیلی از آن‌چه که رها کرده‌ایم یا بر گرفته‌ایم، نقش‌های هویتی دارند. واکنش سخت محیط پیرامونی، سخت می‌کند این مزه مزه کردن و پیدا کردن شناخت نسبت به خود را. گاهی، امکان تجربه کردن را به کل از بین می‌برد.

در برابر تناقض‌های ظاهری مردم، سعی می‌کنم قسمت قضاوت‌گر ذهنم را خاموش کنم و در عوض به رواداری بهای بیشتری بدهم. چادری بی حجاب در جمع‌های دیگر، الکلی نمازخوان، مذهبی رقاص، ارزشی دل در گروی دیگری غیر مذهبی دار و نمونه‌های بی‌شمار دیگر، همه تا جایی که آسیبی به دیگران نزنند، امکان زیست‌های متفاوت و گوناگونند. هر کدام می‌توانند جایی در میانه‌ی دگردیسی باشند، یا که حتی رسیده به جوابی نسبتا پایدار به سوال‌های درونی و بیرونی‌شان. به قول معروف، ما که باشیم که قضاوت‌شان کنیم؟

همه این‌حرف‌ها چندتا تبصره و استثنا می‌خورند برایم. یکی‌اش زمانی است که بحث سیاست‌مدار می‌آید وسط. رواداری این‌چنینی اگر مطلوب است برای مردم عادی، برای سیاست‌ و کسی که درگیر روابط قدرت است به شدت مضره. همین‌طور، کسی که کسب و کارش، رسمیت دادن به یک شیوه زندگی و کتمان و سرکوب شیوه‌های دیگر باشد. مورد اخیر آزاده نامداری از جنس این تبصره‌ها است؟ بعید می دانم.

Post has attachment
از خرداد سنگین نود

شش سال گذشته و هنوز سخته از خرداد و غم و بهت و بی‌کسی تلنبار شده آن روزها، به خصوص چگونگی شهادت هاله سحابی و به دنبالش هدی صابر گفت! ‏اگر خرداد هشتاد و هشت شوک بود، خرداد نود مصیبت بی‌پناهی بود! آن روزها (و عاشورای هشتاد و هشت)، نقطه عطف ایمانی بودند برایم. از تنهایی و رها شدگی به تنها پناه ممکن، ایمان به او، برگشتم.

‏شهادت هاله و هدی مصیبتی سنگین، ولی حجت و تمیزدهنده هم بودند. واکنش مردم و توجیهات، تعریف کننده آدمها بود برایم. خنده‌ها، تمسخرها، آزارها. خیلی‌ها متخصص پزشکی شده بودند و چشم بسته توجیه می‌کردند «خب گرم بوده هوا ناراحت پدرش هم بوده سکته کرده دیگر!» انگار وضعیت معمول و هر روزه باشد مرگ دختر در تشییع جنازه پدر. انکارها، انکارها، انکارها! باورم نمی‌شد و هنوز نمی‌شود آن چشم بستن و فرار از دیدن ظلم واضح را.

‏خبر شهادت هاله که رسید، حیاط مسجد دانشگاه شریف جمع شدیم به قرآن خواندن. تشکلی وجود نداشت. بچه‌ها خودشان همدیگر را پیدا کردند و در رفتاری طبیعی، جمع شدیم در حیاط مسجد دانشگاه. عزادار بودیم و همزمان بسیج، حرف امام در رد نهضت آزادی را چاپ می‌کرد و می‌چسباند رو دیوار. ‏یکی از دانش‌آموزان سابق که عضو بسیج بود هم آمد و به حجاب دخترها گیر می‌داد و تکه می‌انداخت «حالا بلدید قرآن بخوانید؟ تا حالا خواندید اصلا؟».

‏عظمت روح؟ بعد از چند روز آمنه دختر هاله آمد دانشگاه. برای ابراز تسلیت، در دانشکده کامپیوتر جمع شدیم. بعد از خواندن قرآن، تشکر کرد از جمعیت و از مادربزرگش نقل کرد: «به خدا قسم در مرگ هاله به جز زیبایی هیچ ندیدم».


هنوز تا قبل از آنجایی که رئیسی می‌گه من «آهنگ‌هاتون را شنیدم خیلی تاثیرگذاره»، می‌شد کورسوی امید و جای توجیهی داشت. بعدش ولی آرکون‌ها آمدند!

Post has attachment
بیست و دو سال پیش، همین امروز

نصف فامیل ریخته بودند خانه‌ی ما. چیزی نزدیک سی نفر که قرار بود با برگشتن پدر و مادرم تعدادشان بیشتر هم شود. در حالت عادی، برای من که تقریبا تمامی اقوام و به تبع آن همبازی‌هایم در فامیل در شهرستان زندگی می‌کردند، این موقعیت در چیزی شبیه بهشت بود. اما حالا وقتی پدر و مادر خانه نبودند، احساس می‌کردم خانه اشغال شده است. قاعده‌اش باید اینطور می‌بود که در غیاب آن‌ها من به عنوان پسر بزرگ‌تر و «ولی‌عهد» فرمانده‌ی خانه حساب شوم و حرفم برو داشته باشد و حداقل، مورد مشورت قرار بگیرم. گیرم که ده سال سن بیشتر نداشته باشم. هر چه باشد، تجربه‌ی زندگی‌ام در آن خانه از همه عمو‌ها و خاله‌ها بیشتر بود. حالا عموها و خاله‌ها و پدربزرگ و مادربزرگ به کنار، حداقل خرید و آشپزی می‌کردند و یک خیری می‌رساندند به سکنه‌ی موقتی خانه‌مان، ولی چطور باید به بچه‌هایشان می‌فهماندم که آسانسور مجتمع برای بازی نیست؟ یا که در آپارتمان نباید دوید وقتی همسایه‌ی پایینی شکایت از صدای گرومپ گرومپ‌شان می‌کند؟ خواهر کوچکترم خوشحال و مشغول همبازی‌ها بود. انگار نه انگار که پدرم قبل از رفتن به بیمارستان، خانه را به ما سپرد. این اعصابم را بیشتر خرد می‌کرد و اوقاتم را تلخ‌تر.

صبح روزی که مادرم قرار بود از بیمارستان مرخص شود، خانه جنب و جوش دیگری گرفته بود. صدای من به جایی نمی‌رسید و کسی هم اهمیتی نمی‌داد. در یک اقدام اعتراضی، از مسئولیت نگه‌داری از خانه استعفا دادم و چون پدرم نبود که استعفایم را بشنود و قبول کند، به عنوان آخرین اقدام حقوقی ولیعهدی خانواده، استعفای خودم را پذیرفتم و از خانه زدم بیرون. نزدیک ظهر بود و تصویری که از خیابان آن روز دارم، زردی آفتاب پت و پهن روی آسفالتش است. قدم زنان راه افتادم سمت پارک شطرنج. پارک شطرنج جایی بود که برای ما خصوصی‌تر حساب می‌شد. پدرم معمولا پنج‌شنبه‌ها در مسابقاتش شرکت می‌کرد و ما را هم با خود به آن‌جا می‌برد. کسی از بقیه‌ی اقوام، خبر از این برنامه‌ی معمول هفتگی خانواده‌ی ما نداشت. انگار که آنجا، آخرین سنگر دفاع از خانواده‌مان در برابر حمله و اشغال غریبه‌ترها باشد. راه ولی سربالایی بود و به نیمه‌اش نرسیده، خسته شدم و گرسنه. برگشتم به خانه.

به خانه که رسیدم جنب و جوش همچنان ادامه داشت. عزیز که مرا دید، پرسید «احسان! کجا بودی؟ مامانت...» جمله‌اش تمام نشده بود که زنگ خانه را زدند. یکی با خوشحالی داد زد «آمدند». همه به سمت در خانه هجوم بردند. در آسانسور که باز شد، پدرم با یک دست به مادرم کمک می‌کرد که راه برود و وارد خانه شود. با دست دیگر سبدی دستش بود. صدای جیغ شادی و صلوات و «مبارکه» گفتن مردم گم می‌شد در هم. دلم آشوب شده بود. تازه می‌فهمیدم چقدر دل‌تنگ دیدنشان شده بودم. هم‌زمان خجالت می‌کشیدم و نمی‌توانستم بروم جلو. آرام آرام دنبال‌شان کردم تا اتاق خواب. داخل نرفتم.

مادرم کم حال بود. روی تخت خوابیده بود و دورش شلوغ بود. من هنوز خجالت می‌کشیدم و کنار چارچوب در ایستاده بودم. گفت خسته است و مردم یکی یکی از اتاق خارج شدند که استراحت کند. مرا صدا زد. «احسان؟ علیک سلام». ادامه داد «نمی‌خواهی ببینی‌اش؟ بیا داخل». رفتم. روی تخت، داخل سبد، میان حوله‌ها و لباس‌های همه سفید، ظریف‌ترین و آرام‌ترین موجود روی زمین خوابیده بود. مادرم پرسید «قشنگه؟». انگار که نیاز به تاکید داشته باشد، ادامه داد «داداش توئه». قلبم ریخت پایین و خالی شد. مهرش آمد و پرش کرد. چقدر آرام بود. گفتم «چقدر قشنگه». مادر لبخند زد، صدای عزیز از دور می‌آمد که بشکن می‌زد و می‌خواند «علی علی، شاه مردان علی».


‏بابا رها کنید میرحسین موسوی را دیگر عوضی‌ها!

انتخابات همیشه مسابقه‌ی انتخاب محبوب‌ترین کاندیدا نیست. گاهی مسابقه‌ی اصلی در منفورترین نشدنه. مثال، انتخابات اخیر آمریکا و یا حتی دور دوم انتخابات سال هشتاد و چهار.

قالیباف با تقلید از میرحسین، در منفور شدن از بقیه‌ی کاندیداها پیشی گرفت. بغض و عصبیت نیروهای مخالفش را برانگیخت.

ای کاش تهران بودم. کف خیابان، میان مردم.

Post has attachment
‏روحانی هر کار می‌کرد که نمی‌توانست اینطور انگیزه معترضین ۸۸ را پشت خودش جمع کند که قالیباف با ادای میرحسین محصور را در آوردن، فرستاد برای روحانی.

Check out @Ehsani63's Tweet: https://twitter.com/Ehsani63/status/857988039158751232?s=09

Post has shared content
هشت سال پس از هشتاد و هشت


متأسفانه شرایط سیاسی در انتخابات 88 به نحوی آشفته و شتاب‌زده پیش رفت که مردم هرگز نتوانستند پی ببرند که در مواجهه دو مدعی عدالت، احمدی‌نژاد و موسوی، ایده و برنامه هر کدام چیست و معیار نظری و عیار عملی آن چه. با این حال نتیجه عملی سیاست‌های اقتصادی آقای احمدی‌نژاد پیش روی مردم است و قضاوت دشوار نمی‌تواند باشد. همچنان که سرنوشت سیاسی او امروز مایه عبرت حامیان وی شده و منتقدان دیروز را در جایگاه حقانیت نشانده.

اما، با گذشت هشت سال از سال هشتاد و هشت؛ اینک باید موضع خود را نسبت به شعارهای عدالت‌خواهانه این دو مشخص کنیم؛

موضع ما در قبال آقای احمدی‌نژاد از جنس مواضع اصولگرایان حامی سابق یا لاحق او نمی‌تواند باشد؛ دغدغه ما این نیست که احمدی‌نژادی که مورد تأیید کامل و دارای نظراتی نزدیک به نظر رهبری بوده، اکنون مایه تألم خاطر و دور از معیارهای ایشان است، بلکه برعکس؛ ما نسبت به آن بُعد از آقای احمدی‌نژاد انتقاد داریم که در دوران تأیید کامل توسط رهبری دیدیم، یعنی طرح شعارهای عدالت‌خواهانه (با ظواهری مثل سهام عداالت که البته سطحی و به عنوان مصداق عدالت صدقه‌ای کاملاً مردود بودند) در عین اجرای برنامه‌های نولیبرال مورد تأیید بانک جهانی (اجرای بخش معطل مانده طرح تعدیل ساختاری؛ آزادسازی قیمت‌ها از طریق حذف یارانه‌ها). در این میان مسئله ما اختلاف رئیس‌جمهور سابق با رهبری نیست، بلکه عقیده واحد رئیس‌جمهور وقت و رهبری مورد اشکال است.

اما تکلیف ما در قبال مواضع عدالت‌خواهانه آقای موسوی چیست؟ آیا باید ایده و برنامه‌های او را تعلیق کرد و به جای دفاع از آن، از دولتی که موضع اقتصادی-اجتماعی کاملاً عکس دارد خواست تا موسوی را از حصر برهاند؟
اگر آقای موسوی را همان کاندیدایی بدانیم که سوابق مدیریت اقتصاد عدالت در دوران دفاع مقدس را در کارنامه داشته و بازگشت خود به سیاست را هم با سخنرانی نزد مردم فرودست در مسجد نازی‌آباد تهران آغاز کرده، پس این نخست‌وزیر محصور را باید همچون فرماندهی در نظر گرفت که پس از جراحت در خط مقدم، از سربازانش می‌خواهد او را رها کنند و تا رسیدن به پیروزی وعده داده شده بی‌وقفه به پیش بتازند.
زمانی که پیروزی نهایی به دست آمد، می‌توان به عقب بازگشت و مجروحان را نجات داد، و نیز اسیران را از چنگ دشمن رهانید.

پیروزی هواداران واقعی آقای موسوی در مطالبه عملی شعارهای عدالت‌خواهانه اوست، نه وساطت نزد دولتی که هیچ نسبتی با آراء او ندارد، یا حاکمیتی که از آزادی او سخت هراس دارد. 

Post has shared content
کمی تا قسمتی مربوط به مقاله‌ی قبلی که ایمان گذاشت، این یکی مقاله مرور خیلی خوبی دارد روی یکی از مسئله‌های خیلی مهم زیست فیزیک. رشته‌ی دی‌ان‌ای طولی حدود دو متر دارد ولی آن‌چنان فشرده شده است در هر کدام از سلول‌های ما جا گرفته است. ساختار سه بعدی و چگونگی این فشردگی نقش خیلی مهمی در بیان ژن‌ها دارد. چطور رشته‌ای به درازای دی‌ان‌ای و این فشردگی در حجمی کوچک‌تر از سلول، در خودش گره نمی‌خورد؟
Wait while more posts are being loaded