Profile cover photo
Profile photo
Λαμπρινή Παπαποστόλου
22 followers
22 followers
About
Λαμπρινή Παπαποστόλου's posts

Post has attachment
Ἡ ἐποχή πού ἔζησε ὁ Ἅγιος Προφήτης Ἠλίας γύρω στό 800 π.Χ. ἔχει πολλά κοινά καί μέ τήν σημερινή ἐποχή πού ζοῦμε ἐμεῖς. Ἦταν καί τότε, εἶναι καί σήμερα μία ἐποχή ἀποστασίας ἀπό τήν πίστι τῶν Πατέρων...

Καί ἡ ἀποστασία γίνεται συνήθως διά λόγους συμβιβασμοῦ. Γιατί θέλουν νά συμβιβασθοῦμε μέ τή ζωή τῆς ἁμαρτίας ἤ μέ τούς κρατοῦντες κάθε ἐποχῆς ἤ μέ τήν ἑκάστοτε πολιτική ἐξουσία...

Ἔτσι ἐγινόταν καί τότε. Ὑπῆρχαν ὅμως κάποιοι ὀλίγοι εὐσεβεῖς, πιστοί στόν ἀληθινό Θεό, οἱ ὁποῖοι ἀντιστέκονταν...

Post has attachment
Αυτή είναι η αληθινή ελευθερία της καρδιάς και µοναξιά...

Το να µην δεσµεύεται δηλαδή µε τον νου ή µε την θέλησή της σε κανένα πράγµα... ~ Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης

Post has attachment
«Ο Θεός έχει αυτό το «χούι»: το μεσονύκτιο να μιλάει στον άνθρωπο...» ~ Αρχιμ. Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου

Κάθε Σάββατο στις 22.00 αγρυπνία στον Ιερό Ναό Αγίας Βαρβάρας στο Ίλιον...

Ενημέρωση για νυχτερινές ακολουθίες σε ενορίες και μοναστήρια της Εκκλησίας μας: http://agrypnies.blogspot.gr/?m=1

Post has attachment
Το φαινόμενο “Ιωάννης Ρωμανίδης” οφείλει την ύπαρξή του στην Καππαδόκισσα μητέρα του Ευλαμπία. Δωδεκάχρονο κοριτσάκι είδε με τα παιδικά της μάτια την φοβερή σφαγή των γονέων της. Υπέμεινε την ορφάνια και την προσφυγιά με πίστη στο Θεό και αδιάλειπτη Προσευχή…

Ενώ όλη μέρα έραβε μαζί με τον άντρα της, ταυτόχρονα προσευχόταν. Γράφει ο πατήρ Ι. Ρωμανίδης: «Μάνα, τι κάνεις όλο μετάνοιες και μετάνοιες;» Κι εκείνη του απαντούσε· «Κορόιδευε, Γιαννάκη, κορόιδευε! Μα να ξέρεις, παπάς θα γίνεις εσύ»!...

Τα μεγάλα χαρίσματα τα δίδει ο Θεός σε αγίους μετά από πολυχρόνιους ασκητικούς αγώνες ή σε απλοϊκούς χριστιανούς, που ουδέποτε εφαντάσθησαν ότι είναι άγιοι. Μετά το χάρισμα της νοεράς ευχής, απέκτησε και το διορατικό. Ο Άγιος Παΐσιος έλεγε: “η γερόντισσα Ευλαμπία έχει πνευματική τηλεόραση και μάλιστα έγχρωμη…”

Post has attachment
Είχα κάποτε τη μεγάλη τιμή και ευλογία να μεταφέρω το Άγιο Παΐσιο κάπου με το αυτοκίνητό μου. Μέσα στη μεγάλη του απλότητα και ταπείνωση, ξεχνιόμουν και παρασυρόμουν σε μία οικειότητα. Έβλεπα μπροστά μου τον όσιο γέροντά μου και λησμονούσα ότι ο Θεός κατοικούσε μόνιμα μέσα του...

Το πρόσωπό του έλαμψε σαν ήλιος μπροστά στα μάτια μου!...Άνοιξα το στόμα μου με όλη την αναισθησία και τη χαζομάρα μου και τον ρώτησα: "Γέροντα, πες μου για το Θεό, μίλησέ μου, πώς είναι;..."

Ο γέροντας δε μίλησε κι εγώ εξακολουθούσα να οδηγώ, σε στροφές μάλιστα πάνω στο βουνό…Και ξαφνικά, άρχισα να νιώθω το Θεό παντού!...Θεέ μου, άρχισα να νοιώθω το Θεό και να τον καταλαβαίνω με την καρδιά μου!...

Post has attachment
Απλοί και ταπεινοί άνθρωποι μέσα στην κοινωνία, που τους αξιώνει ο Θεός να ζούνε μεγάλες καταστάσεις...

Η απλότητα έλκει την Χάρη του Κυρίου...

Post has attachment
Πολλοί έλαβαν τη χάρη, κι όχι μόνο απ' όσους μένουν στην Εκκλησία, αλλά κι απ' όσους βρίσκονται έξω απ' αυτήν, γιατί δεν υπάρχει προσωποληψία στον Κύριο...

Κανένας όμως δεν διεφύλαξε την πρώτη χάρη και μόνο λίγοι την ξαναπέκτησαν...

Όποιος αγνοεί την περίοδο του δεύτερου ερχομού της χάρης, όποιος δεν πέρασε τον αγώνα για την επιστροφή της, αυτός ουσιαστικά έχει μια λειψή πνευματική πείρα...

Post has attachment
Πολλές φορές δεν θέλουμε να παραδεχτούμε την αλήθεια, η οποία είναι φανερή και το καταλαβαίνουμε στο βάθος της καρδιάς μας…

Δεχόμαστε μόνο εκείνες τις διδασκαλίες που τρέφουν την φιλαυτία και τον εγωισμό μας και μας βοηθάνε να ακολουθούμε το δικό μας δρόμο, το δρόμο της αμαρτίας…

Post has attachment
Τὸ κάθε τι εἶνε τυλιγμένο μέσα σὲ μυστήριο. Αὐτὸ τὸ μυστήριο θέλουνε νὰ βγάλουνε οἱ σημερινοὶ ἄνθρωποι...

Μὰ ξεγυμνώνουνε τὸν ἑαυτό τους ἀπὸ κάθε βαθὺ αἴσθημα. Ἀφοῦ καὶ οἱ Χριστιανοὶ τῆς σήμερον θέλουνε νὰ κάνουνε τὸν Χριστιανισμὸ χωρὶς μυστήρια, δηλαδὴ χωρὶς Χριστό...

Ἂν δὲν νοιώθεις μυστήριο σὲ ὅ,τι βλέπεις, σὲ ὅ,τι ἀκοῦς, σὲ ὅ,τι πιάνεις, εἶσαι στ᾿ ἀλήθεια πεθαμένος ἄνθρωπος...

Post has attachment
Σαν σήμερα, ἔκανε μεγάλη φουρτούνα κι ἕνα μικρὸ καΐκι πάλευε μὲ τὸ χάρο στα ἀνοιχτὰ. Ἤτανε του καπετὰν Γιώργη ἀπὸ τὴ Νάξο. Δὲν εἴχε ἀλαργάρει ὥς μιὰ τουφεκιὰ τόπο, καὶ βούλιαξε τὸ καΐκι. Οἱ τρεῖς νοματέοι, ποὺ βρισκόντανε μέσα, κλαίγανε σὰν τὰ μωρά, καὶ τάξανε νὰ πᾶνε νὰ καλογερέψουνε, ἂν λάχαινε νὰ γλυτώσουνε...

Ἤβγανε γεροὶ ὄξω καὶ πήγανε στ' Ἅγιον Ὄρος καὶ γινήκανε καλογέροι, δίχως νὰ εἰδοποιήσουνε τὰ σπίτια τους, πὼς γλυτώσανε, ἀφοῦ εἴπανε πὼς εἶναι πιὰ πεθαμένοι γιὰ τὸν κόσμο...

Ὁ καπετὰν Γιώργης ἀσκήτεψε στὴ Σκήτη τῆς Ἁγίας Ἄννας, κ' ἒφτασε σὲ μεγάλα μέτρα, τόσο, ποὺ ξακούστηκε ἡ ἁγιοσύνη του σ' ὅλὸ τὸ Ὄρος. Ἀλλὰ σὰν περάσανε δυὸ τρία χρόνια, δυνάμωσε ἡ ψυχή του μὲ τὴ θεία χάρη κ' ἤθελε νὰ βγεῖ ἀπὸ τὸ Ὄρος καὶ νὰ πάγει νὰ δεῖ τὰ παιδιὰ του καὶ τὴ γυναῖκα του, δίχως νὰ φανερωθεῖ..
Wait while more posts are being loaded