Profile cover photo
Profile photo
Ευαγγελία Τυμπλαλέξη
15 followers
15 followers
About
Posts

Post has attachment
Να Με μάθεις-Να Σε μάθω!

Φοβόσουν! Να το παραδεχτείς…

Επειδή σαν θα μάθαινε ο ένας τον άλλον,

Θα γνώριζε έκτοτε και τον εαυτό του…

Δεν θυμάμαι-Να μην ΜΕ θυμάσαι!

Όπου ακουμπούσες πλήγιαζε.

Όπου φιλούσες έλιωνε.

Όπου ψιθύριζες πετούσε.

Και δεν μ’ ένοιαζε παρά μόνον ο Στίχος.


Και Φοβόμουν!

Το παραδέχομαι…
Add a comment...

Post has attachment
Κάθε μέρα επιβεβαιώνει ιστορικά τον «Ανθρωπάκο»...τον Μέγα!!!
Add a comment...

Η Πολιτική δεξιά,
Αριστερά η Επιστήμη∙
Τα όνειρα να βυθίζουν σ’ απύθμενα νερά.
Και στην άχνα που βράζει ΕΚΕΙΝΟΣ.
Να μιλά!
Όταν σε Τίποτα δεν ελπίζει,
Κι η προσδοκία πάλι στο Τίποτα∙
Που δεν λαμβάνει να επιστρέφει.
Να μιλά!
Στ’ αμέτρητα τσιγάρα που καπνίζει,
Και τα ολομόναχα δάχτυλα μες
σε συνάφειας σκοπιμότητα.
Στ’ αλκοόλ π’ ιθαγένεια στην ήβη δίνει,
Και φυσιογνωμία στην πλάνη.
Να μιλά!
Σ’ υπάρξεις κύπτουσες π’ ολόγυρα μαζεύονται∙
Κι ίσως κανείς να μην ακούει.
Η συνείδηση του σπόρου που καρπώνεται καρπούς,
Π’ όσες στην Τροία κι αν έκανε επισκέψεις∙
Αντίγραφα μόνο του Δούρειου ανίχνευε Ίππου.

Και σιμά της απόγνωσης Φίλη μοναδική,
Η Μαρία-Νεφέλη με πόσα μηνύματα φορτισμένη∙
Δίπλα σε θύρες να παρακαλεί κλειστές:

Dessine-moi un mouton!
Πόση ανάγκη το ‘χω αυτό το αρνί,
Κι ας είν’ ενέχυρο το κρέας σε κρεοπωλεία∙
Το δέρμα σε βυρσοδεψεία κατατεθειμένο.
Dessine-moi un mouton!
Πόση ανάγκη το ‘χω αυτό το αρνί,
Κι ας είναι με πόδια πληγιασμένα απ’ τα βάτα∙
Και βλέμμα απ’ τη βία βουλιαγμένο.
Μην μου γυρνάς την πλάτη,
Άλλη ικανοποίηση δεν θα πάρω από σένα∙
Μόνο το σκίτσο κι ίσως τον στίχο…



Απόσπασμα απ’ την ποιητική σύνθεση «Επιμενίδειος Οίστρος», Ευαγγελία Τυμπλαλέξη, Εκδόσεις Πηγή, Ιανουάριος 2018.




Add a comment...

Post has attachment
Οι στιγμές που ζούμε είναι αδιαμφισβήτητα ιστορικές, χωρίς ωστόσο να αντιλαμβανόμαστε το βεληνεκές τους.

Εδώ και πολύ καιρό υπάρχει ανησυχία ή δυσφορία για τη Διανόηση και τους Ανθρώπους των Γραμμάτων & τεχνών, οι οποίοι «δεν μιλούν».

Επί αυτής της βάσεως συνέταξα το κείμενο «Βαρέθηκε το Φεγγάρι» για να ακουμπήσει σε γερά ερείσματα το αμέσως προηγούμενο κείμενο «Ο Κόσμος και οι ανασφάλειές του».

Δόκιμο κρίνεται ακριβώς σ’ αυτό το σημείο η υπενθύμιση ενός παλαιότερου κειμένου μου, το οποίο πραγματευόταν την ίδια θεματική.

Οι Άνθρωποι των Γραμμάτων-των Τεχνών-της Διανόησης δεν συνιστούν παρά μέρος των κατ’ επίφαση συγγενών μέσα στην ομογενοποίησή τους.

Είναι οι Eloi και Morlock που δεν θ’ αλλάξουν ποτέ.

Και το αναγνωστικό κοινό είναι επίσης οι Eloi και Morlock που δεν θ’ αλλάξουν ποτέ…
Το αμίλητο νερό…
Το αμίλητο νερό…
sioualtec.blogspot.gr
Add a comment...

Post has attachment
Ο όρος «λαός» είναι μία ομογενοποίηση των κατ’ επίφαση συγγενών. Αν θέσουμε υπό το πρίσμα τις τεράστιες αυτές μάζες θα διαπιστώσουμε αντινομικές συνευρέσεις ετερόκλητων στοιχείων. Μέσα στο μαγγανοπήγαδο του «λαού» βρίσκονται οι βολεμένοι και οι μη βολεμένοι - οι μηδενιστές και οι θρησκόληπτοι - οι ευαίσθητοι και οι μισάνθρωποι - οι ευυπόληπτοι και οι παραβατικοί. Όταν ο ένας προσπαθήσει να προσελκύσει προς το μέρος του τον άλλον, αμφότεροι θα ομιλούν για φασίζουσα συμπεριφορά. Πρόκειται για ένα μωσαϊκό με ψηφίδες πολύεδρες, που όμως συμφωνούν σ’ ένα κομβικά παράδοξο στοιχείο: συναινούν στη διασπάθιση της εργατικής τους δύναμης προς όφελος του καπιταλιστικού τρόπου εφαρμογής διευθέτησης των Νόμων.

Κι εδώ γεννάται το εξής απλό ερώτημα: Για να υπάρξει αλλαγή θα πρέπει να πάψουμε συλλογικά να μην ανεχόμαστε την καταπίεση. Με ποια μορφή ονειρευόμαστε ωστόσο την ελευθεριακή συνείδηση, αυτή της επιστροφής στην πρότερη ζωής μας, κατά την οποία είχαμε πρόσβαση στα συσσωρευμένα πλούτη αλλά τόσο όσο μας επιτρεπόταν απ’ τους Κεφαλαιοκράτες ή την απεμπόληση παρόμοιων πρακτικών, ώστε να συνδιαμορφώσουμε νέες συνθήκες για εμάς - για τα παιδιά μας - για το περιβάλλον;;

Φαντάζει πολύ δύσκολο να αφήσουμε τα υλικά αγαθά, να επιμείνουμε σε κατακρήμνιση των θεσμών και των Νόμων.

Αυτοί οι Νόμοι είναι ωστόσο που σκοτώνουν όλα αυτά τα παιδιά στα μαχητικά αεροσκάφη, που τα αναγκάζουν να υπόκεινται στην στρατιωτική πειθαρχία για φύλαξη συνόρων, που τα σωφρονίζουν στα ιδρύματα με ειδεχθείς τρόπους, που τα καθιστούν ζητιάνους του ξεροκόμματου.

Ο νομοταγής πολίτης συνιστά ακρογωνιαίο λίθο όλων των δεινών. Και είτε μπορούμε να καταβαραθρώσουμε το σαθρό οικοδόμημα αυτών των οδοφραγμάτων σε παγκόσμιο επίπεδο, επειδή οι άνθρωποι δεν ενώνονται ούτε χωρίζονται από οριογραμμές, είτε συνεχίζουμε να συναινούμε στον αφανισμό. Αλλά τότε να σκεφτούμε σοβαρά πως τα δάκρυά μας είναι κροκοδείλια για τα τόσα θύματα σε καθημερινή βάση.
Add a comment...

Post has attachment
Ο Κόσμος δεν θ’ άλλαζε. Δεν είχα καμία προσδοκία πια.

Όχι επειδή ο Κόσμος δεν αλλάζει.

Επειδή οι Eloi και οι Morlock δεν αλλάζουν τη συμπεριφορά τους.

Επικινδυνότερος του Αστού, ο μικροαστός.

Επειδή οι Πίθηκοι από μικροί στο τραμπολίνο,

Μαθαίνουν άλματα να κάμουν∙

Κάθε που το ρυθμό χτυπά ο γητευτής.

Μόνο μην τους ζητήσεις να υψώσουν το άλμα τους,

Ακόμη και το περίστροφο στον κρόταφο να τους βάλεις∙

Το άλμα μέχρι ενός σημείου δύναται να φτάσει…

**

Όχι ο Κόσμος δεν θ’ άλλαζε. Δεν είχα καμία προσδοκία πια.

Όχι επειδή ο Κόσμος δεν αλλάζει.

Επειδή «για να κάνεις εχθρούς, δεν χρειαζόταν να κηρύξεις τον Πόλεμο, αρκούσε απλώς να πεις ανοιχτά αυτό που σκέφτεσαι», και προλαλήσας ο Martin Luther King.

Επειδή απλώς δεν ξημερώνει, ούτε καν με θεωρητική συνεισφορά.

Και τώρα πια δεν ήμουν στενοχωρημένη ή απλώς απογοητευμένη.

Ήμουν ΘΥΜΩΜΕΝΗ.

ΘΥΜΟΣ χωρίς έλεος για όλους…
Add a comment...

Post has attachment
Έπρεπε να πεθάνω για κάτι
Χωρίς να το γνωρίζω
Μήτε να το προσδιορίζω
Add a comment...

Post has attachment
Μια κατήχηση με φροντίδα πεισματική…



Έπρεπε να πεθάνω για κάτι
Χωρίς να το γνωρίζω
Μήτε να το προσδιορίζω

Η ένδεια γινόταν είδος εμπορεύσιμο
Σφαγές και δηώσεις στο κοντραμπάντο
Πάντως η λαφυραγωγία νομότυπα φορολογούταν
Στις φυλακές οι Βαρυποινίτες υποστύλωναν την αστοκρατία εντός των τειχών
Και τα φτωχά λεγκένια να πειθαρχούν τον εαυτό τους
Λίγοι αφέντες και δούλοι πολλοί
Πάντα έτσι θα χτίζεται ο Κόσμος
Κι οι Θεοί πάντα να εγκρίνουν τα καθεστώτα της δουλείας
Ξυλοδαρμούς συμβουλεύοντας προς συμμόρφωση
Σε όσους απειθούσαν
Κι έστηναν μιαν ιεραρχία δομημένη
Για να ‘χουμε Θεούς υπέρτερους αλλά κι υποτελείς
Και πλήρωναν τα σεραφείμ και τα χερουβείμ
Τα θεϊκά να φυλάσσουν παλάτια στον Ουρανό
Κι έχτιζαν κι αγγέλους
Μεταφορείς της «θείας βούλησής» τους
Κι οι «ψευδομορφωμένοι» στα βρόχια της δια βίου Εκπαιδεύσεως
Μη έχοντας χρόνο να μελετήσουν συνθήκες και χαρακτήρες

Θα μπορούσα να μείνω σ’ αυτό το δωμάτιο
Μιλώντας για σχέδια αιώνων
Μη έχοντας κανέναν οίκτο για την κοσμική κουλτούρα
Μη αναγνωρίζοντας κανένα εμπόδιο να σταματήσει το χέρι
Προσποιούμενη όλα τα διαφορετικά
Δοκιμάζοντας όλους τους μείζονες θεσμούς
Να γεννώ ακόμη και σ’ Εσένα αυταπάτες
Όταν γύρω όλοι σώπαιναν και δυσπιστούσαν

Η Ανάσταση δεν ήρθε επειδή οι «πολιτισμένοι»
Έβαψαν αυγά και νύχια
Μοίρασαν αφειδώς ευχές
Ανάρτησαν απολυτίκια και άσματα
Πέταξαν βεγγαλικά και φόρεσαν τα γιορτινά τους
Χόρεψαν σε γέφυρες και πλατείες
Σούβλισαν τα ερίφια και καυχήθηκαν για τα ταξίδια τους
Η Ανάσταση δεν ήρθε επειδή οι «πολιτισμένοι»
Σιδηροδέσμιοι «Au moment voulu»
«Le Dernier Homme» στο σανατόριό τους
Άφρονες στα οδοιπορικά και μοναδικά τους πάθη
Με τους καλούς τους τρόπους να υποκλίνονται σ’ όλους τους Νόμους
Με την ανήθικη Ηθική τους να τηρούν τις κοινωνικές συμβάσεις
Διατηρώντας τα προνόμια με την εγγύηση του Μονάρχη
Η Ανάσταση δεν ήρθε επειδή οι «πολιτισμένοι»
Την έντυσαν μ’ ένα Επ-
Επιδεκτικοί για να γίνουν στην Έλξη
Την αφήγηση να βυθίσουν στην ομιλούμενη Ύπαρξή τους
Ανεκδοτολογικές να προτάξουν στην αυτοβιογραφία τους πτυχές

Έπρεπε να πεθάνω για κάτι
Χωρίς να το γνωρίζω
Μήτε να το προσδιορίζω

Όταν καμία αλυσίδα βαριά δεν θα πτοεί την εκγύμναση
Όταν καμία επιείκεια δεν θα υπόσχεται συνεργασία
Όταν κανένα ίαμα δεν θα επαγγέλλεται την πανάκεια
Όταν κανένας δεσμοφύλακας δεν θ’ αντιστέκεται
Όταν καμία εκτέλεση δεν θα βρίσκει εμπόδια
Όταν κανένα Ποτάμι δεν θα παρασέρνει νεκρούς
Όταν καμία υποδοχή πρόσφορη σε δυτικότροπους σχηματισμούς
Όταν μήτε κι Εσύ δεν θα μπορούσες πλέον να μ’ αποδεχτείς
Θάνατοι βίαιοι κι αιφνίδιοι να εξαγνίσουν τα σκλαβοπάζαρα
Όσων μελανιάζουν τα χαρτιά από θέση ισχύος

Θα μπορούσα να μείνω σ’ αυτό το δωμάτιο
Ποντισμένη στο Μηδέν το απόλυτο
Σε χάσματα λογικά βυθισμένη
Χωρίς να μιλώ για αιώνες
Εδώ που διάβηκαν τα μάτια σου τα μεγάλα
Σκληρός απέναντι στον εαυτό Σου
Άτεγκτος απέναντι και σ’ εμένα
Με μόνη παρηγοριά βαθιονόητη της Επανάστασης την επιτυχία
Έτοιμος να πεθάνεις
Έτοιμος να ρημάξεις και τ’ άγγιγμά μου αν έφραζε την ανελέητη καταστροφή
Επειδή εγώ γινόμουν κλαρί που καίγεται στην έκστασή Σου
Αφήνοντας τη στάχτη ως μεγαλύτερο οβολό στην επαναστατική αντίληψη

Δεν υπήρχαν Θεοί
Μήτε σύμβολα-μήτε θυσίες
Υπήρχαν μόνο σύννεφα

Η Επανάσταση είναι γένους θηλυκού
Γυναίκα αστόχαστη
Γυναίκα φλογερή μα ελεύθερη
Γυναίκα μυημένη στο θησαυροφυλάκιο
Η ΜΟΝΗ που δύναται να χρησιμοποιεί πόρους κι αισθήματα
Για να ξεριζώσει συνθήκες κι εντολές
Η ΜΟΝΗ χρυσοδάχτυλη με τη φαυλότητα
Για ν’ απομακρύνει την εξόντωσή της
Δωρίζοντας τα δαχτυλίδια της τα φτηνά στα διασωστικά εγκλήματα
Η επανάσταση είναι πάντα πιο εύρωστη όταν δυο άνθρωποι αγαπιούνται πολύ.
Όχι σαν κλαριά π’ απλώς καψαλίζονταν για λίγο.
Καθώς βάζουν τον έρωτά τους πάνω απ’ όλα, οδηγό της εξέγερσης ακαταπόνητο, χωρίς τίποτα να στενεύει την Ελευθερία.

Δεν θα υπάρχει Θεός
Ούτε Άσυλα-μήτε Κυβερνήσεις
Μόνο Χώμα κι Ουρανός
Κι όπου χώμα φρυγμένο, να το διαφεντεύει το σίδερο κι η φωτιά
Κι όπου ουρανός κατάσπαρτος, να τον ορίζει η δυναμίτιδα και η λατρεία

Να κοιτάς τα σύννεφα
Τα μόνα που δεν εξαφανίζουν σύμβολα
Τα μόνα που δεν ορίζουν θυσίες ζώων
Όταν θα διασχίζεις ένα πρωινό τον Κόσμο…



Ευαγγελία Τυμπλαλέξη.



Photo
Add a comment...

Post has attachment
Απ’ άκρη εις άκρον στη φλεγόμενη περιοχή Βαλκανίων-Μέσης Ανατολής έθνη-ομάδες-κράτη ή όποιον άλλον όρο αρέσκονται να χρησιμοποιούν, ενδύονται δικαιολογητικά ακραίων συλλόγων, ώστε να διεκδικούν ή να προσβάλλουν εδαφική ακεραιότητα.

Επί αυτής της οδού στρατεύονται συγγραφείς-αναλυτές, τα κείμενα των οποίων κάνουν μνεία στη σπουδαιότητα διερεύνησης των «ιδιαιτεροτήτων και της ρίζας» της κάθε ομάδας, η οποία δύναται να παρουσιάζει κοινά χαρακτηριστικά. Αδόκιμο να ξεχάσουμε ν’ αναφέρουμε την εστίαση σε φαινόμενα διωγμών και κατ’ επέκταση το συνδαύλισμα μίας μορφής αέναου μίσους, το οποίο οδηγεί σε ακρότητες, όπως αυτά που βλέπουμε συνέχεια να εκτυλίσσονται μπρος στα μάτια μας.
Add a comment...

Post has attachment
Μια Λύπη πάντα να με παραστέκει!
Μα σήμερα νόμιζα πως θα ‘ρθεις…
Και δεν ήρθες…
Και δεν ήρθες…
sioualtec.blogspot.gr
Add a comment...
Wait while more posts are being loaded