Profile cover photo
Profile photo
ARMA2 & ARMA3 SRBIJA KLUB
Radimo kao da ćemo 100 godina živeti u miru, pripremajmo se kao da će sutra biti rat! Takozvani mir zapravo je samo razdoblje između dva rata ...
Radimo kao da ćemo 100 godina živeti u miru, pripremajmo se kao da će sutra biti rat! Takozvani mir zapravo je samo razdoblje između dva rata ...
About
Posts

Post has attachment
Haubica je artilјerijsko oruđe namenjeno za gađanje ubacnom putanjom. Polazni uglovi projektila su obično između 20 i 45 stepeni. Ima dužu cev od merzera, kraću od topa, a polazni uglovi cevi i projektila su manji nego kod minobacača. Za razliku od minobacača, oruđe se puni od pozadi, ima olučenu cev, veći domet i preciznost upravo zbog olučene cevi. Naziv haubica najverovatnije dolazi od češke riječi "Houfnice". Prvi put su upotreblјene u toku Husitskih ratova 1419—1436, sa kratkom cevi dužine manje od jednog metra. Iz njih se gađalo kamenim i gvozdenim đuladima, a po razvitku bombi i granata i ovim vrstama zrna. Elevacija cevi nije prelazila tada više od 30 stepeni. Do godine 1700, većina zemalјa ih ima u sastavu vojske, a uvode se i u naoružanje brodova. Krajem 18. veka, u pruskoj vojsci postojale su 4 vrste haubica. Iz njih se obično gađa rasprskavajućim granatama pa imaju veliko dejstvo na neprijatelјa. Dobra osobina visoke elevacije omogućava im delovanje protiv delimično zaklonjenog protivnika. Pri kraju 19. veka, nastojalo se da se objedine dobre osobine haubice i topa u jedno oruđe. Francuska 1853. uvodi top-haubicu kalibra 120 mm iz koje se moglo gađati granatama, kartečom, šrapnelom ili đuletom.

Za vreme Prvog srpskog ustanka, u bici na Mišaru, Karađorđe ima jednu haubicu, pod nazivom kubuz. Pod ovim imenom haubice se pominju u srpskoj vojsci sve do 1870-ih godina. Kragujevačka topolivnica koja je osnovana 1853. izrađuje 8 kratkih i 6 dugih kubuza 130 mm. Kasnije izrađuje 6 dugih kubuza 160 mm, a godine 1860. 24 kubuza kalibra cevi 120 mm. Ovaj kalibar je ostavo sve do danas kao najidealniji za brzometne haubice. One se ojavlјuju se krajem 19. i početkom 20. veka. Imaju elastični lafet, punjenje straga, izolučenu čeličnu cev i opružne, hidrauličke ili vazdušne povratnike i kočnice za amortizaciju prilikom opalјenja (na ovom video klipu u jednom momentu se vidi koliko su one neophodne jel je od siline opalјena trzaj izuzetno veliki). Francuzi pred 1. sv. rat imaju samo jednu vrstu moderne haubica, kalibra 155 mm dok Nemačka pred Prvi svetski rat uvodi u naoružanje tešku polјsku haubicu 150 mm dometa čak oko 8500 m. Uz to imaju haubice 105 i 280 mm. Rusija pred veliki rat uvodi brzometne haubice kalibra 122 i 152 mm. Srpska vojska 1913. godine uvodi brzometne haubice kalibra 120 (32 komada, model M.1910) i 150 mm (8 komada, model M.1910) francuskog sistema Šnajder. Obe vrste imaju hidrauličnu kočnicu i vazdušni povratnik cevi. Kao municiju mogle su koristiti granate sa većim izborom barutnih punjenja (od kojeg zavisi domet zrna koje se ispalјuje).
Commenting is disabled for this post.

Post has attachment
Oklopne jedinice Vojske Srbije opremljene su najmoćnijim i najkorisnijim sistemima Kopnene vojske (tenkovima i borbenim vozilima pešadije) što im obezbeđuje vodeću ulogu i značaj u izvođenju I i II misije borbenih dejstava vojske. Tenk M-84 je borbeno gusenično vozilo namenjeno za uništavanje protivničkih borbenih vozila, žive sile i drugih borbenih sredstava. Tenk M-84 predstavlja prvu modernizaciju sprovedenu na poznatom ruskom tenku T-72M. Tokom osvajanja licencne proizvodnje, preduzete su obimne izmene originalnog projekta, prvenstveno u elektronici. Ugrađeni su domaći sistem za upravljanje vatrom sa digitalnim računarom, žiro-stabilizacijom i novim nišanskim spravama sa pojačivačem slike druge generacije. Tenkovi M-84 nulte serije izrađeni su 1984. godine. Na tenkovima M-84A proizvedenim od 1988. do 1991. godine ugrađeni su jači motori V-46-6TK snage 735 kW i primenjena su poboljšanja oklopne zaštite preuzeta sa tenka T-72M1. Tenk Т-72 je bio sovjetski osnovni borbeni tenk koji je ušao u serijsku proizvodnju 1973. godine. Pokazao se kao izdržlјiv tenk sa velikom razornom moći, zbog čega je postao uz T-55 najrasprostranjeniji tenk koji je razvijen i proizveden u bivšem Sovjetskom Savezu, a nalazi se i u naoružanju Vojske Srbije. Trup T-72 je projektovan na isti način kao kod svih Sovjetskih tenkova, vozač se nalazi na sredini prednjeg dela tenka, dok se komandant nalazi na desnoj strani, a nišandžija na levoj. Motor se nalazi u zadnjem delu tenka. Blagi nagib prednjeg dela oklopa je dobro postavlјen i završava se dubokim rebrastim štitnikom od vode i blata u obliku latiničnog slova "V“. Ispod nosa tenka se nalazi buldožerska kašika, koja se može iskoristiti za ukopavanje tenka. Kao i ostali Sovjetski tenkovi i T-72 ima mogućnost korišćenja opreme za postavlјanje mina. Vozač ima jedan otvor koji se nalazi sa njegove desne strane, gde se nalazi i štitnik. Gorivo se skladišti uz gornji desni deo trupa, a sa leve strane se nalaze skladišne kutije. U zadnjem delu tenka sa nalazi greda koja služi za otkopavanje tenka, kao i dva kanistera sa gorivom, koja se mogu odbaciti. Vešanje se sastoji od šest točkova preko kojih gazeću površinu čine gusenice.

Otvor za komandanta tenka se nalazi na desnoj strani kupole. Kada se otvori, on se nalazi ispred komandanta, dok se iza njega nalaze dva štitnika. Ispred komandanta se nalazi kombinovani dnevno – noćni nišan, kao i infracrveni tragač. Sa leve i desne strane u odnosu na nišan se nalazi po jedan štitnik. Na kupoli se nalaze dve metalne skladišne kutije. Nišan koji se koristi kada je komandant unutar tenka se nalazi u levom delu kupole. Vratanca za nišandžiju otvaraju tako da se on nalazi iza njih. Tu se nalazi i oprema za disanje u slučaju da tenk prolazi kroz neku dublјu vodu, kao i dva periskopa za izviđanje. Ispred i sa leve strane nišandžije se nalazi panoramski dnevno – noćni nišan, koji se koristi u kombinaciji sa infracrvenim tragačem. T-72 koristi glatkocevi 2A46M top, kalibra 125 mm. Maksimalan kapacitet granata koje se nalaze u tenku je 39. Mogu se koristiti visoko eksplozivne antitenkovske granate, visoko eksplozivne rasprskavajuće granate ili kinetička protivoklopna zrna.

Istraživački centar u Kubinki je radio na razvoju reaktinog oklopa uporedo sa razvitkom modela T-72. Ruski reaktivni oklop je nazvan EDZ, i razlikovao se u više segmenata od Izraelskog oklopa Blejzer. EDZ je predstavlјao dodatak oklopu sastavlјen eksplozivnih punjenja. Kada visokoeksplozivna protivtenkovska granata pogodi EZD, ona ga probija i time izaziva eksploziju samog EZD-a. Tom eksplozijom se pokreću dve metalne ploče koje su deo EZD-a. Jedna, koju direktno pogađa granata, se kreće u smeru nadolazećeg projektila, i nanosi mi fizička oštećenja. Druga ploča, koja se nalazi bliže oklopu tenka, se potiskuje prema oklopu i zatim se od njega odbija u pravcu samog projektila. Na ovaj način EDZ pruža veliku zaštitu od visokoeksplozivnih antitenkovskih granata i projektila. Ova vrsta oklopa je prvi put primećena na ovim tenkovima u Nemačkoj 1984. godine, što je predstavlјalo neprijatno iznenađenje za NATO, koji je dosta ulagao u razvoj protivtenkovskih raketa. EDZ oklop je počeo da se ugrađuje na T-72A tokom 1987, a zatim i na T-72B i T-72B1. Standardan paket EDZ oklopa se sastojao od 151 eksplozivnog punjenja. Modeli T-72 opremlјeni ovom vrstom oklopa nisu imali promenu u nazivu, kao što je bio slučaj kod modela T-64 i T-80 kojima je dodavanao slovo V. Uz razvoj novog reaktivnog oklopa, napravlјen je i sistem koji optičkim i elektronskim sredstvima ometa navođene rakete, koji je nazvan Štora 1.
Commenting is disabled for this post.

Post has attachment
Neko je tražio u komentarima prethodnih videa RHSSAF mod, tako da ovog puta ispunjavam tu želju, a u ovom kratkom video imamo prezentaciju automatske puške M21 u ArmA3. Zastava M21 je savremena jurišna puška, koja se proizvodi u fabrici namenskih proizvoda Zastava oružju u Kragujevcu, prvi put je predstavljena javnosti avgusta 2004. godine. Jurišna puška M21 kalibra 5,56 mm namenjena je za uništavanje nezaštićenih i balističkim prslukom zaštićene žive sile na daljinama do 500 metara. Korišćenjem potcevnog bacača granata vrlo uspešno se mogu uništavati lakše oklopljena borbena i neborbena vozila, zadimljavati i osvetljavati bojište. Jurišna puška M21 je predviđena da zameni Zastavu M70 koja je standardna automatska puška Vojske Srbije, koja je postepeno počela da uvodi novu jurišnu pušku u naoružanje svojih jedinica 2008. Puška postoji u verziji sa dužom cevi M21 i sa kraćom cevi M21S, za specijalne jedinice vojske i policije. Najnovija varijanta je M21C (C za Carbine). Postoje optički i laserski nišan, dnevni i noćni. Uprava pešadije Generalštaba Vojske Jugoslavije je još 1997. godine, u skladu sa savremenim kretanjima u razvoju pešadijskog naoružanja i vojne opreme za vojnika 21. veka, počela da realizuje novi model jurišne puške. Nakon 2000. godine stručnjaci namenske industrije su na samom početku odlučili da nova jurišna puška bude bazirana na automatskoj pušci AK-47, odnosno modelu Zastava M70, koja je i trebalo da se zameni u oružanim snagama ovim projektom. Jedan od glavnih razloga za ovu odluku stručnjaka bio je što u svetu nema ni na vidiku tehnologije za narednih pedeset godina koja može uspešno da zemeni gasni povratni mehanizam sistema Kalašnjikov, čije su automatske puške, uzgred, bile najprodavanije u prošlom veku u čitavom svetu. Međutim, glavni zadaci koji su pred njima postavljeni bili su izrada nove cevi kalibra 5,56 mm, kao mogućnost postavljena opto-elektronskih uređaja koji u suštini predstavljaju nove tehnologije koje su postale standarne za vojnike u svim jedinicama, bez obzira na namenu, na početku 21. veka.

Jurišna puška kalibra 5,56 mm funkcioniše u najtežim klimatskim i terenskim uslovima i odlikuje se najvišim performansama. Zastava M21 ima ugrađenu tzv. "Pikatini" šinu, koja omogućava postavljanje optičko-elektronskih uređaja koji odgovaraju savremenim standardima zbog lako izmenjivih optičkih nišana koje se mogu na nju postaviti. Nova jurišna puška može imati ograničen rafal i od tri hica, a ne samo jedničanu i rafalnu paljbu, takodje predstavlja konstruktorsko kombinovano rešenje dva ranija modela, Zastave M70 i M80, ova poslednja je rađena u kalibru 5,56 mm, i obe su zasnovane na sistemu pozajmice barutnih gasova, bravljenja i ostalih mehanizama na principu Kalašnjikova. Zastava M21 napravljena je od kompozitnih polimerskih materijala od kojih je napravljen okvir i zamenjeni drveni delovi koji su prisutni kod ranijih modela zastavinih oružja. Ugrađen je obostrani regulator paljbe, kao i već pomenuta pikatini šina koja omogućava postavljanje optičko-elektronskih uređaja koji odgovaraju savremenim standardima, optički i noćni nišan, laserski obeleživač cilja (LOC) u vidljivim i nevidljivom spektru. Takođe, omogućena je ugradnja potcevnog bacača granata BGP-40, koji se pravi po uzoru na rusko rešenje 40 mm "Kastjor", BG-15 i BG-30. Pored klasičnog regulatora paljbe, koji se nalazi sa desne strane puške, postavljen je još jedan sa leve strane pištoljskog rukohvata, a međusobno su povezani. Kundak je preklopan i napravljen je od čvrstog polimera, a na zadnji deo se postavlja gumeni amortizer koji služi kod korišćenja bacača granata. Prednji potkundak je napravljen od polimera sa vertikalnim rebrima. Pištoljski rukohvat je takođe izrađen od polimera.

Post has attachment
Suhoj Su-35 (NATO naziv Flanker-E) ruski je višenamenski borbeni avion koga je projektovao OKB Suhoj. Proizvodilo ga je avijacijsko proizvodno udruženje Komsomolsk. Posebna novost na Su-35 bio je mali radar N012 u zadnjoj žaoki koji je namenjen za pretraživanje zadnje polusfere. Taj uređaj nije namenjen samo za upozoravanje pilota na opasnost jer su na Su-27 obavlјeni i eksperimenti sa raketma R-73 koje su posle lansiranja menjale smer za 180 stepeni. Instrumentalna tabla Su-35 potpuno je preoblikovana u odnosu na ranije avione. Klasični instrumenti su nadopunjeni sa tri višenamenska ekrana. Dodavanjem još dva nosača ubojnih sredstava ispod krila maksimalni ubojni komplet raketa vazduh-vazduh povećan je do dvanaest komada. Optimalni borbeni komplet prilikom sukoba sa američkim lovcima po proceni taktičara sačinjava osam raketa srednjeg dometa RVV-AE i četiri R-73 sa bliski maneverski vazdušni boj. Na dva nosača na krajevima krila postavlјaju se stanice za aktivna protivelektronska dejstva i u tom slučaju broj raketa vazduh-vazduh se smanjuje na sasvim respektabilnih 10 komada. Mnoge izmene izvršene su i na konstrukciji aviona. Uglavlјeni su kanardi koji su znatno pobolјšali upravlјivost na velikim napadnim uglovima i otklonili vibracije koje u tom režimu leta kod većine aviona ometaju pilotiranje i upotrebu naoružanja. Kanardi se pokreću u uglovima od -50 do -10 stepeni pomoću električnih komandi leta. Su-35 može duže da ostane u vazduhu u odnosu na prave lovačke avione jer je ugrađena cev za prijem goriva u vazduhu. Unutrašnji rezervoari su povećani za 480 kg. Pošto je prethodnik Su-27M samo nezvanično dobio naziv ''Su-35" u komercijalne svrhe, Rusko Ministarstvo odbrane usvaja ga pod oznakom Su-35 u Rusko ratno vazduhoplovstvo. Jedna od glavnih razlika od svog prethodnika je to što su uklonjeni kanardi zbog smanjenog radarskog odraza i otpora. Takođe su aerodinamički suvišni, zbog novih motora Al-41F1S sa dvodimenzionalnim promenlјivim vektorom potiska do 30 tona zbirno. Ovo povećava manevarbilnost letelice, dovodeći je do krajnjih granica aerodinamike. Ojačana je i konstrukcija, kako bi se produžio radni vek aviona. Pretpostavlјa se i da je novi radar znatno lakši, s pasivnom faziranom rešetkom, stoga je i kompletan klјun aviona osetno lakši. Radar Irbis N-035 ima dva unakrsna moda i u sprezi je sa dodatnim repnim radarom, s mogućnosti da navodi protivraketne mamce i poluaktivne radarski navođene projektile. Kabina je redizajnirana, sa novom avionikom. Novi link podataka povezan je sa satelitskom navigacijom i komunikacionim satelitima i ostalim vazdušnim i kopnenim sredstvima veza. Ugrađen je i novi danonoćni sistem kontrole leta u svim vremenskim uslovima, kao i unapređena optička lokaciona stanica. Avion je opremlјen i usavršenim sistemom za protivelektronsku borbu i ometanje L-175M ''Hibini''.
Commenting is disabled for this post.

Post has attachment
PO Lanser ''Bumbar'' je lako, prenosivo protivoklopno sredstvo pešadije za napad i odbrambena dejstva na dalјinama do 600 metara. Može da se koristi u svim borbenim uslovima, danju i noću, a pogodan je i za gradsku borbu. Ima mali demaskirajući efekat na vatrenom položaju i njime može da se gađa i iz zatvorene prostorije. Sistem se sastoji od rakete u transportno-lansirnoj cevi, uređaja za vođenje i lansiranje i postolјa. Bumbara opsulužuje posada od dva člana. Jedan nosi lanser i raketu, a drugi razervne rakete i postolјe. Raketa je tandem-kumulativna i ima sposobnost uništavanja čeličnog oklopa deblјine do 900 mm. Raketa sa ovakvim karakteristikama je dovolјna da uništi bilo koje savremeno oklopno vozilo ili tenk. Raketa je navođena poluautomatski, a komande se prenose mikrokablom. Verovatnoća pogotka cilјa se kreće između 90% i 95%, a sistem za navođenje je veoma dobro zaštićen od ometeanja. Sistem Bumbar može da se korisiti na dva načina: može biti postavlјen na postolјe (tada je domet 600 m), ili se lansirati sa ramena (domet 300 m). Lanser je opremlјen i noćnim nišanom. Ovaj sistem je predviđen da u inventaru Vojske Srbije zameni bestrzajni top M60A kalibra 80 mm. Trenutno se radi na pobolјšanjima sistema, i to na povećanju dometa na 1.000 m i navođenju projektila po laserskom snopu.

Maksimalni domet rakete bumbar je dvostruko ili čak trostruko veći od dometa ručnih bacača raketa (600 m u odnosu na 200 – 300 m) i pokriva minimalni domet protivoklopnog raketnog sistema (PORS) za velike dalјine (malјutka i malјutka– II). Raketa bumbar ima tandem-kumulativnu bojevu glavu – TKBG. Rastojanje od četiri kalibra između bojevih glava postignuto je postavlјanjem osnovne bojeve glave TKBG iza marševskog raketnog motora. Minimalna dalјina gađanja od 60 m određena je zonom bezbednosti strelca. Uvođenje rakete u tunel vođenja na rastojanju od 60 m ostvareno je snažnim sistemom za upravlјanje vektorom potiska (UVP), smeštenim u blizini težišta rakete. Novo rešenje za taj sistem omogućava raketi da “oštro” manevriše i pri malim brzinama (u odnosu na poznate rakete druge generacije poluprečnik krivine putanje je manji četiri puta u prvih 100 m). Marševski motor se pali na oko tri metra od lansera. Raketa se na cilјeve do 300 m lansira sa ramena (u stojećem ili klečećem položaju), a preko toga sa tronošca ili oslonca. Kada strelac želi da gađa cilј, postavlјa uređaj za vođenje i lansiranje – UVL na raketu u lansirnoj cevi. Pošto je oruđe pravilno usmerio postavlјanjem cilјa u centar končanice nišanskog durbina, pritiska okidač držeći cilј sve vreme u centru končanice, dok ga raketa ne pogodi. Pri udaru u cilј kontaktna kapa rakete se kratko spoji i aktivira upalјač najpre pomoćne, a zatim i osnovne bojeve glave. Pomoćna bojeva glava treba da neutralise jednu od kutija sa eksplozivnim punjenjem i time omogući uspešno dejstvo kumulativnog mlaza osnovne bojeve glave rakete. Pošto vodjenje rakete bude savršeno, srelac skida UVL sa lansirne cevi i postavlјa ga na novu raketu.

Post has attachment
M76 - POLUAUTOMATSKA SNAJPERSKA PUŠKA

Poluautomatska snajperska puška 7,9 mm M76 razvijena je početkom sedamdesetih godina u "Zastavi" na osnovu AP 7,62 mm M70, a kao naslednik pušaka M48A i M69. Proizvedena je u velikom broju i masovno je korišćena u svim sukobima na teritoriji bivše SFRJ. Kao i sve druge snajperske puške, M76 je namenjena za uništavanje važnijih pojedinačnih živih ciljeva na većim daljinama. Uspešno može dejstvovati do daljina od 1000 m, a najbolji rezultati se postižu na dometima do 800 m. Puška M76 je bazirana na sistemu «Kalašnjikov», ali prilagođenom za snajperska dejstva i metak 7,9 mm. Oružje funkcioniše na modifikovanom principu pozajmice barutnih gasova i omogućava dejstvo samo jedinačnom vatrom. Snajperska puška M76 se sastoji od: cevi sa razbijačem gasova, gasne komore sa regulatorom gasova, sanduka sa rukohvatom i poklopcem, gasnog cilindra, mehanizma za okidanje, zatvarača sa nosačem zatvarača i klipom, povratnika, drvene obloge, kundaka, noža sa nožnicom, nišana, okvira i rezervnog alata i pribora. Puška koristi snajperski metak 7,9 mm (7,92 x 57 Mauser) sa univerzalnim i obeležavajućim zrnom. Puni se okvirom kapaciteta 10 metaka. Praktična brzina gađanja je 30 metaka u minuti. Za nišanjenje se koristi optički nišan ON M76 sa uvećanjem 4x i osvetljenom končanicom, a zadržan je i mehanički nišan. Početkom devedesetih godina razvijen je optički nišan M93 sa uvećanjem 6x, a na pušku se može postaviti i pasivni nišan 5x80. Na oružje je moguće postaviti prigušivač pucnja, koji ne eliminiše zvuk projektila (jer se radi o nadzvučnom zrnu), ali otežava otkrivanje snajperiste. Kao i sva oružja sistema «Kalašnjikov» puška se pokazala kao izuzetno pouzdana i jednostavna za upotrebu i održavanje, čak i u rukama slabo obučenih strelaca. Ipak, njene karakteristike, pre svega preciznost i ergonomija, nisu na nivou savremenih snajperskih pušaka.

Daljim razvojem puške M76 nastala je snajperska puška M91 u kalibru 7,62 x 54 mm, ali ovo oružje nije proizvedeno u značajnijem broju. Za Zastavu M76 vezane su mnoge zablude, posebno na zapadu. Ovo oružje je bilo u veoma širokoj upotrebi na svim stranama u ratovima u bivšoj SFRJ. Koristili su ga svi mogući profili boraca, od aktivnih oficira, vojnika na odsluženju vojnog roka, teritorijalaca, civila bez ikakve vojne obuke, pa do stranih plaćenika, koji su prenosili svoja iskustva i zapažanja koja nisu uvek bila osnovana. Sa njom su u dodir dolazili i strani posmatrači i pripadnici raznih misija. Sve je ovo imalo za posledicu da usled nedostatka zvaničnih, za M76 bude vezano obilje netačnih podataka. Na zapadu vlada uverenje da je M76 u stvari Zastavina verzija SVD Dragunova. To nije tačno. Zastava je posedovala licencu za proizvodnju pušaka SVD, ali se vrh JNA ipak opredelio za konstruisanje potpuno nove puške oko metka 7,92 x 57, koji je bio osnovni kalibar JNA sve do sredine sedamdesetih. Ovo postaje očigledno kada se oružje rasklopi, jer je konstrukcija zatvarača i gasnog klipa potpuno drugačija nego kod SVD. U zapadnoj literaturi se mogu naći podaci da M76 postoji i u kalibru 7,62x51 NATO i 7,62x54R. Ni ovo nije tačno. U kalibru 7,62x54R je rađen kasniji model M91, razvijen na osnovu sovjetske SVD Dragunov, dok u kalibru 7,62x51 NATO u tom periodu nije rađena nijedna precizna puška.

Zastava M76 je proizvođena u Iraku po Zastavinoj tehnologiji i na mašinama izvezenim iz Jugoslavije osamdesetih godina u kalibru 7,62 x 39, pod imenom snajperska puška "Tabuk". Puška u najvećoj meri podseća na M-76 i poseduje crni plastični ergonomski rukohvat sa naslonom za palac "Zastavine" konstrukcije. Ojačani deo ima tri otvora za hlađenje u Zastavinom stilu. Za razliku od M-76, telo je izrađeno presovanjem od čelika debljine 1,5 mm. Kundak je šupalj radi smanjenja težine. Regulator protoka barutnih gasova na gasnom cilindru je izbačen. Zadnji nišan je opremljen vretenom za rektifikaciju po pravcu, u stilu "Zastave M-72", odnosno "Kalašnjikova RPK". Skrivač plamena može imati podužne otvore, kao kod Zastave, ili redove kružnih otvora. Nije opremljen navojem za montažu prigušivača. Tabuk prima sve vrste okvira za puške i puškomitraljeze koji se mogu naći u Iraku: kapaciteta pet, deset, dvadeset, trideset ili četrdeset metaka, kao i doboše od 75 i 100 metaka. Smatra se da je legendarni Juba, snajperista iz južnog dela Bagdada, koristio "Tabuk" u svojim dejstvima protiv američkih okupacionih snaga.

Post has attachment
U znak zahvalnosti i iz velikog poštovanja za sve pripadnike Vojske Srbije koji u Kopnenoj zoni bezbednosti čuvaju naš miran san! Kopnena zona bezbednosti (KZB) definisana je Vojnotehničkim sporazumom potpisanim 9. juna 1999. godine u Kumanovu. Dužina administrativne linije sa Autonomnom Pokrajinom Kosovo i Metohija (KiM) je 382 kilometra, a širina KZB je 5 kilometara. Nakon završetka rata na Kosovu juna 1999. godine Kumanovskim sporazumom VJ i srpska policija su povučene sa Kosova i uspostavljena je Kopnena zona bezbednosti (KZB) između Srbije i Kosova dužine 5 km na kopnu i 25 km u vazduhu, unutar teritorije Srbije. U toj demilitarizovanoj zoni VJ nije imala pristup, samo su policijske grupe jačine do 10 ljudi naoružane lakim pešadijskim naoružanjem mogle da patroliraju i održavaju red u KZB. Ovakva pozicija srpske policije omogućila je albanskim teroristima da sa Kosova upadaju na jug Srbije i vrše terorističke napade. Borbe i sukobi srpske policije i terorista OVPMB su otpočeli leta 1999. godine u KZB opštine Kuršumlije, da bi se zatim proširili i na KZB Bujanovca, Preševa i Medveđe. Napadi su se sve više pojačavali da bi leta i jeseni 2000. godine došlo do Bitke kod Bujanovca u kojoj je OVPMB zauzela nekoliko policijskih punktova u KZB ali je zaustavljena njena ofanziva ka Bujanovcu. Nakon ove bitke i 2001. godine su nastavljeni sukobi u koje se umešala i VJ. Nakon što je NATO uvideo da situacija počinje izmicati kontroli, dozvolio je jugoslovenskim snagama povratak prvo u južni sektor KZB, na granici sa Makedonijom, da bi se sprečili nelegalni prelasci granice i zaustavilo dopremanje oružja i ljudstva teroristima ONA u Kumanovskom regionu, a zatim i u ostale sektore Kopnene zone bezbednosti. Odluka NATO-a da se započne sa povratkom doneta je 7. marta 2001. godine, a saopštio ju je generalni sekretar NATO pakta Džordž Robertson. Jugoslovenskim snagama je dozvoljeno da koriste automatsko oružje i minobacače, kao i helikoptere, ali ne i tenkove i drugo teško naoružanje. Dozvoljeno im je i da hapse i uzvraćaju na eventualne napade, kao i da se suprotstave nelegalnim prelascima preko administrativne linije sa KiM.

Tokom zaposedanja zone sever sektora B 24. maja, tokom razmene vatre između VJ i OVPMB, poginuo je komandant terorista sektora B Ridvan Ćazimi, u rejonu brda Guri Gat (Crni Kamen) kod Velikog Trnovca. Sukob je trajao od 11.30 do 15.00 časova. Ćazimi se nalazio u zaklonu sa još trojicom ekstremista i kada je ustao i pošao ka svom džipu pogođen je u glavu. Nakon pogibije Ćazimija, po jugu Srbije su počele da kruže razne priče, od toga da je poginuo u sukobu zaraćenih frakcija OVPMB oko podele preostalog plena, do toga da je pobegao na Kosovo, pa u Albaniju. Na konferenciji za novinare rečeno je da je on ipak poginuo u sukobu sa srpskim snagama bezbednosti. VJ je izvršila poslednju operaciju tokom zaposedanja KZB 31. maja, ulaskom u zonu B centar. Povratkom pripadnika VJ u centralni deo sektora povraćen je suverenitet nad tim delom teritorije SRJ, a cela akcija je završena do 12.00 časova, kada su srpske snage bezbednosti izašle na administrativnu liniju sa Kosovom. Prilikom operacije nije bilo sukoba niti provokacija od strane terorista ili albanskih civila. Nakon ulaska u selo Dobrosin, centar terorista, pripadnici policije izvršili su pregled 14 napuštenih smeštajnih objekata OVPMB, i uz prisustvo predsednika Mesne zajednice Dobrosin Rešata Salihija pronašli 2 protivpešadijske mine, uniforme i vojnu opremu, tri radio stanice, 100 komada sanitetskih nosila i drugo. Tokom raspoređivanja VJ duž leve granice centralnog dela sektora B, na koti Visoko bilo, vodnik Bratislav Milinković (1957), pripadnik 63. padobranske brigade iz Niša, nagazio je na protivpešadijsku minu i zadobio tešku povredu leve noge. On je operisan u vojnoj bolnici u Bujanovcu a zatim prebačen na dalje lečenje u Niš. Ulaskom Združenih snaga bezbednosti u zonu B centar završena je Operacija Povratak i ponovo je uspostavljena kontrola nad celokupnom Kopnenom zonom bezbednosti, čime su završeni sukobi na jugu Srbije 1999-2001. godine.

Post has attachment
U ovoj epizodi GRW-a uputili smo se u potragu za mitološkim bićem kojeg zovu "Jeti" (da onaj dlakavi stvor za kojeg ste svi čuli) i koji je tumarao pojedinim provincijma Bolivije. Kako je izgledala ova potraga možete videti u ovom video klipu. Na šta i koga smo sve naišli i gde su nas vodili tragovi kasnije se u izazovu nedelje (season challeng-u) pokazalo da smo bili na dobrom tragu. Naravno Jeti kao mitsko biće u GRW-u nikada nije ni postojao već je za te glasine bio "zaslužan" neki čobanin na katunu koji je čuvao ovce u planinanam Bolivije. On je bio taj koji se presvlačio u neki beli džili i on je taj koji je maltretirao okolno stanovništvo i izletnike, a koristio je pored kandži i neku snajpersku pušku kojom je likvidirao nedužne ljude iz daljine i to iz čiste zabave. Naravno, suvišno je reći šta smo mu uradili kada smo ga najzad otkrili u uhvatili živog.
Commenting is disabled for this post.

Post has attachment
RANDOM MALDEN CAMPAIGN - SP & MP MISSION

This mission is originaly made by Kibot for Stratis and Altis map and I change it under the Attribution & NonCommercial & ShareAlike licence. Mission is converted to work on Malden map without errors or any known bugs. I played it yesterday and today and I realy enjoj in new Malden map because it's awesome and this mission is the best way to explore this new free DLC map wich is published on 22. june 2017. Random Malden campaign is tested only in SP and I dont know is it working in MP so if not you a re free to change and adapt it for multiplayer.

About this mission: You can start your randomly generated campaign on Malden by choose random position for your HQ or by manualy doing that on suitable location where you want (it muste be flat ground with no close objects, rocks, buildings etc.) and after the HQ is placed you can pick from the menu difficulty and other things, like: how many enemy teriotiries you want, how many starting points for your and enemy sides you want etc. In this randomly generated campaign you gather resources and points for wich you can unlock armory (Virtual Ammobox System), points for saving your progress because you can't save the game when ever you want, you must to earn that privilege, mortar or artillery support, transport support, ammo box drop etc.

You can play this mission over and over again because it's fully replayable. You are the man that pick on the begining how many area of operations you want to capture, and how many frinedly units you want on the ground on your side. If you pick very easy start AI HQ commander will launch attack with armored vehicles and infantry on the closest enemy position and you will have all the time battle all arround you. Also you can recruit your own AI soldiers by picking them from the menu in the HQ but it will cost you some points. Your skill will progress during this campaign and you will unlock new skills like more fatique or faster running etc. Sharpening your skills and skills of soldiers under your command will make your job to resolving tasks much easier. Cheers and enjoj!

Download mission from Steam: http://steamcommunity.com/sharedfiles/filedetails/?id=955233864
Commenting is disabled for this post.

Post has attachment
E kako je lepo igrati wasteland u arma trojci kada je tim uigran i kada se lepo komunicira, a pogotovo kada server lepo radi. Ovo je prvi put da sam igrao wasteland na novoj mapi Malden i mogu reći da sam oduševljen prirodnim lepotama Maldena i još više veštinama obaranja onog helikoptera sa početka kojeg je Cika osmudio i to pristojno. Mogu samo da zamislim šta je prošlo tom igraču kroz glavu, osim Cikine rakete naravno. Jednog trenutka letiš u Kajmanu, a drugog trenutka te već nema. Šta je posle bilo, možete videti ako pogledate ceo klip. Mislim da je mapa Malden idealna za ovakav tip igre u armi, obzirom da njena veličina od 62 km2 pogoduje kako za wasteland, egzile tako i za altis life, jer je mapa veća od Stratisa, a manja od Altisa, dakle idealna za PvP i TvT pošto nije ni mala kao Stratis ni velika kao Altis. Da ne gnjavim dalje sa pisanijem, uživajte u veštinama.
Commenting is disabled for this post.
Wait while more posts are being loaded