Profile cover photo
Profile photo
Roohollah Shahsavar (‫روح‌الله شهسوار‬‎)
6,547 followers -
همراه کوچک جنبش سبز
همراه کوچک جنبش سبز

6,547 followers
About
Posts

Post has attachment
چندی پیش ویدئویی از سخنرانی آقای آرش نراقی منتشر شد در نقدِ نگاهِ سیاسیِ برخی از روشنفکران دینی، از جمله عبدالکریم سروش، محسن کدیور و احمد صدری. بطور خلاصه آرش نراقی باور دارد که «گرفتن حکومت براساس آرای این متفکران همان مشکلات حکومت روحانیان را ایجاد…
Add a comment...

Post has attachment
در هژده ماهی که ترامپ در قدرت است، رابطهٔ «فرا-اطلس»  بدتر از هر زمانی بوده است. اروپا اما هنوز در شُکِ ناشی از این وضعیت، برای تعیین راهبردش با مشکل روبرو است. تبادل توییتری بین … Continue reading "چگونه نقطه ضعف اروپا میتواند به برگ برندۀ ایران تبدیل…
Add a comment...

Post has attachment
امروز در برنامهٔ ۶۰ دقیقهٔ بی‌بی‌سی (از دقیقهٔ ۶ به بعد) دربارهٔ امکان یا عدم امکان اقدام اروپایی‌ها علیه اِعمال فرامرزیِ قوانین آمریکایی، مناظره‌ای داشتم با آقای محسن بهزاد کریمی. پرسش این بود که آیا اروپایی‌ها موفق می‌شوند شعارهایشان را عملی کنند و از…
Add a comment...

Post has attachment
اگر هنوز در تعطیلات نوروزی بسر می‌برید و یا اینکه در فرنگ درمیانهٔ تعطیلات عید پاک هستید و برای روزهای پایانی این تعطیلات دنبال سریالی می‌گردید که مشغول‌تان کند، من «این ما است» را پیشنهاد می‌کنم. «این ما است» ( this is us ) بنظرمن یکی از بهترین‌سریال‌های…
Add a comment...

Post has attachment
حزب اتحاد ملت بفاصلهٔ یک ماه پس از رخدادهای دی‌ماه گذشته که به تظاهرات سراسری معروف شد نظرسنجی‌ای انجام داده که به‌تازگی نتیجه‌های آن را منتشر کرده است. سه نکته دربارهٔ این نظرسنجی : ۱- روش و نتیجهٔ این نظرسنجی معتبر است. ۲- اینکه آقای خامنه‌ای ۲۷٪ درصد…
Add a comment...

Post has attachment
من هم مثل خیلی از جوانهای هم‌نسلم از انقلاب ۱۳۵۷ بیزار بودم. تا اینکه در یک روز زمستانی سال ۱۳۸۶، پای صحبت‌های محمدجواد غلامرضا کاشی نشستم. او که اگر نگویم بهترین، دست‌کم از بهترین‌ها و اصیل‌ترین‌های جامعه‌شناسیِ سیاسی ایران است، از زاویه‌ای دیگر رخداد…
Add a comment...

Post has attachment
در حال ترجمهٔ بخشی از نامهٔ ابلاغی رییس‌جمهوری به وزیر امور خارجه بودم که به جمله-پاراگرافی برخوردم که هیچطوره ترجمه‌پذیر نبود. جمله‌ای که چهار خط طول داشت و دست‌کم ۵ اطلاع (information) مهم را در خود جای می‌داد. روحانی در ابلاغیه‌ای که ٢١ فروردین‌ماه…
Add a comment...

Post has attachment
چند روز پیش داشتم آن قسمت‌هایی از سریال دوستان (Friends) را نگاه می‌کردم که دربارهٔ جداییِ راس و راشل بود. و یاد آن مطلبِ یک نویسندهٔ آمریکایی افتادم که بعد از پیروزی ترامپ همه‌جا پخش شده بود. در مطلب نویسنده تقصیر را گردن کسانی انداخته بود که راس را…
Add a comment...

Post has attachment
بعد از تشکیل دومین دولت حسن روحانی، (عمدن بجای عبارت بی مسمای «دولت دوازدهم» این عبارت را بکار می‌برم)، اظهار نظرهای بسیاری را در مطبوعات و دیر رسانه‌ها دربارهٔ برخی از انتصابهای جدید در حوزهٔ اقتصادی به چشمم خورد که بنظرم آمد بهتر است بیشتر آنها را نقد…
Add a comment...

Post has attachment
جای خالی مردم در تاریخ مشروطه
یرواند آبراهامیان، تاریخ‌نویس و پژوهشگر نادر تاریخ ایران، از تاریخ‌نویسان مشروطه برای نادیده گرفتن نقش مردم عادی انتقاد می‌کند. درحالیکه تقریبن همهٔ این تاریخ‌نویسان در جبههٔ آزادی‌خواهان قرار داشته‌اند، اما به گفتهٔ آبراهامیان، این تاریخ‌نویسان تنها خود را نمایندهٔ مردم می‌دانستند و دیگران را اوباش و مزدور می‌نامیدند. از قضا مرتجعان نیز همین رفتار را در برابر آزادیخواهان داشتند.

آبراهامیان تلاش می‌نماید تصویری گویا از نقش مردم در این رخداد ارائه کند. او در مقاله‌اش دربارهٔ نقش و شیوهٔ حضور مردم در انقلاب مشروطه اینچنین نتیجه‌گیری می‌کند :

«اکثریتی وسیع از کسانی که در تجمعات، تظاهرات، و حتا آشوب‌ها شرکت داشتند نه «بزرهکار»، «اوباشِ آدم‌کش» و «اراذلِ اجتماع»، بلکه اعضای متین و حتا «محترمِ» جامعه بودند. تاجرها بودند، بزرگان مذهبی، دکان‌دارها، کارگاه‌دارها، صنعتگران، شاگردهای کسبه، استادکارها و طلاب. کانون‌های جمعیت‌های انقلابی بازار و محلاتِ طبقهٔ متوسط‌نشین بودند نه زاغه‌ها.

خِردِ جمعیِ تظاهرکننده‌ها، به صرف جمع شدن در یک جا، به سطح «ویرانگری»، «عمل‌های ناسنجیده»، «بی منطقی»، «حماقت» و «رفتارهای دمدمی» نزول نمی‌کرد. به‌عکس، جز وقت‌هایی که به سمت‌شان تیراندازی می‌شد یا گرسنگی رنج‌شان می‌داد، گرایش‌شان به عدمِ خشونت بود. در معدود مواردی که راه دادند به خشونت، به ساختمان‌ها حمله کردند نه به‌آدم‌ها. …

سرجمع اینکه تظاهرکننده‌ها هم خشونت نمی‌کردند و هم رفتارهای‌شان تا حدِ زیادی منطقی و عقلانی بود ـ اهدافی را پی می‌گرفتند که جزء منافعِ طبقاتی و گروهی‌شان بود. وقت‌هایی که شعارهایی دیگر بازگوکننده‌ی منافع‌شان نبود، بی‌هیچ افسوس و عذاب وجدانی از یک‌طرف می‌کَندند و می‌پیوستند به تجمعاتِ رقیب. بریدنِ تهی‌دستان از جبههٔ انقلاب و پیوستن‌شان به اردوگاهِ ارتجاع نه نشانهٔ دمدمی بدودنِ ذاتی‌شان، بلکه نتیجهٔ نارضایتیِ آنها از سبقهٔ متوسطِ مرفه و انقلابِ بورژوایی‌اش بود. این حقیقت که نارضایتی‌شان را از طریق پیوستن به مرتجعان ابراز کردند، علامتِ «حماقت»شان نبود، بلکه دلالت بر فرهنگ سیاسیِ سنتی و اسلامیِ ایران در اواخر سدهٔ سیزدهم شمسی داشت.».

این نتیجه‌گیریِ آبراهامیان را شاید بتوان ادای دینی به مردمی دانست که در طول تاریخ حذف‌شدگانِ مظلومِ تاریخ بوده‌اند. امروز هم البته در روی همین پاشنه می‌چرخد. بسیاری از تحلیل‌گران، پژوهشگران، نویسندگان، سیاست‌مداران، روزنامه‌نگاران و…، دوران‌ها و رخدادها را با تاکید بر نقش نخبه‌گان تحلیل، تبیین و روایت می‌کنند. نخبه‌گرایی در تار و پودِ کلام و اندیشهٔ بسیاری از اما نفوذ کرده است.

چند وقت پیش در جشنواره‌ای سینمایی در پاریس، یکی از دوستان عزیز متخصص سینما، برای اشاره به دوره‌ای از سینمای ایران گفت : «دوران شاه ! » و البته این را هم داشت خطاب به مخاطب فرانسوی بیان می‌کرد. من بعد از برنامه انتقاد دوستانه‌ای کردم و گفتم این عبارتِ «دوران شاه» عبارت نادرستی است. مگر آن دوران با فقط و فقط «شاه» تعریف می‌شود؟ بویژه وقتی می‌خواهیم دربارهٔ سینما صحبت کنیم. پس مردم چکاره بوده‌اند؟ پس سینماگران چکاره بوده‌اند؟ چرا باید بگوییم سینمای دوران شاه؟ آنهم محمدرضاشاهی که به شخصه اینقدر ضد سینمای پیشرو بود. البته از لحاظ تحول سیاسی عظیمی که در جامعهٔ ما در آن زمان صورت گرفت، می‌توانیم آن دوران را به پیش و پس از انقلاب تقسیم کنیم. انقلابی که روی دوش مردم بی‌نام و نشان به اوج رسید و روی دوش همین ناشناخته‌ها به حیات خود ادامه می‌دهد.
Add a comment...
Wait while more posts are being loaded