Profile cover photo
Profile photo
Wycieczki po Polsce = Trips over Poland
757 followers -
zamki, pałace, dwory, kościoły, klasztory, polskie zabytki, castles, palaces, manor houses, churches, convents, weekend, holiday, travel, tourism
zamki, pałace, dwory, kościoły, klasztory, polskie zabytki, castles, palaces, manor houses, churches, convents, weekend, holiday, travel, tourism

757 followers
About
Posts

Post is pinned.Post has attachment
Uprzejmie informujemy, że począwszy od podstrony 2018-12 ( https://tripsoverpoland.pl/index.php?s=2018-12.php ) można od dzisiaj oglądać ponad 970 nowych fotografii i kilka filmów z naszych kolejnych wycieczek po północno-zachodniej Polsce.
Zapraszamy Państwa do korzystania z naszych zasobów dla planowania swoich własnych wycieczek po ciekawej i bardzo pięknej Polsce. Do Państwa dyspozycji oddajemy obecnie 72641 zdjęć z 2153 miejsc, a także 560 filmów.

Post has attachment
Zamek w Ełku (sprzed paru dni)
Wikipedia: Zamek w Ełku – zamek krzyżacki mieszczący się w Ełku na półwyspie (w przeszłości wyspie) Jeziora Ełckiego przy ul. Zamkowej.

Teren zamku jest pod opieką Konserwatora Zabytków oraz wpisany do rejestru zabytków.

W źródłach XVI i XVII-wiecznych pierwszy gród na wyspie datowany jest na 1273 r. Badania archeologiczne nie natrafiły jednak na jego ślady. Wzmianki historyczne wymieniają w 1390 r. obwałowania w Ełku wzniesione dla Krzyżaków przez wielkiego księcia litewskiego Witolda. W kronice Jana z Posilge zapisano, że w 1398 r. Ulryk von Jungingen, ówczesny komtur Bałgi, a późniejszy wielki mistrz krzyżacki budował „dom na Ełku”, czyli wznosił zamek na wyspie jeziora. O zakończeniu budowy mówi ponowna wzmianka z tej kroniki zapisana pod rokiem 1408, kiedy komturem był już Jan von Seyn(Johann von Sayn).

Początkowo zamek miał formę pojedynczego budynku murowanego, prostokątnej wieży otoczonej szeroką fosą, wzniesionej na wyspie na jeziorze Ełckim. Wyspę łączyły z lądem drewniane mosty od wschodu i zachodu, które utrzymywać mieli mieszkańcy osady Ełk (Lyck), jak to zostało zapisane w akcie lokacyjnym wsi z 1425 r. Zamek miał dobre położenie. Położenie na wyspie wzmacniało obronność, a jednocześnie pozwalało kontrolować przeprawę (wcześniej bród) przez jezioro. Przede wszystkim jednak organizował akcję kolonizacyjną puszczy na okrajach państwa zakonnego, sankcjonując jednocześnie jego zasięg terytorialny. W 1422 Polska, Litwa i państwo krzyżackie podpisały pokój mełneński, ustalający granice polsko-krzyżacką i litewsko-krzyżacką. Potwierdzono status Ełku jako przygranicznej miejscowości, efektem czego wzrosło strategiczne znaczenie zamku, choć nie przełożyło się to na jego szybką rozbudowę. Zamek zabezpieczał przede wszystkim aparat administracji państwa zakonnego - w zamku mieszkał prokurator, czyli urzędnik zakonny podległy komturowi, sprawujący sądy, zbierający czynsze i daniny. Jak można sądzić była to główna funkcja warowni, gdyż nie posiadała ona dużego potencjału obronnego. Inwentarz zamku z 1420 r. dowodzi, że na zamku znajdowało się wyposażenie i uzbrojenie tylko dla kilku ludzi, w tym jedyne dwa konie prokuratora Angloffa.

Zamek i miasto zostały zniszczone podczas wojny trzynastoletniej. Mieszkańcy Ełku opowiedzieli się po stronie Związku Pruskiego i w 1455 r. wystąpili przeciwko krzyżackiej załodze. Zamek zdobyto i spalono, a garnizon wycięto (oszczędzono jedynie braci zakonnych). Warownia przechodziła z rąk do rąk. W 1456 r. do zamku powróciła załoga krzyżacka, w 1459 polskie wojska zaciężne wygnały Krzyżaków, ale w 1462 r. zamek znowu jest we władaniu załogi zakonnej. Po pokoju toruńskim (1466) Ełk pozostał w granicach państwa krzyżackiego. Krzyżacy kontynuowali akcję kolonizacyjną, która jednak nie postępowała szybko. W XV w. wokół Ełku powstało wiele nowych wsi. Mimo to rozwój głównego ośrodka przebiegał powoli, a czasem się załamywał, bo jeszcze w 1483 i 1511 r. Ełk nazywany był „lichą wioszczyną”, choć posiadał pieczęć miejską.

Po zniszczeniach wojennych zamek został szybko odbudowany i rozbudowany. Obu mostów prowadzących na wyspę strzegły ceglane wieże obronne oraz kilka rzędów palisad i ostrokołów. Prawdopodobnie wówczas powstało obronne podzamcze położone na wschód od głównego budynku zamkowego. Posiadało ono fortyfikacje drewniane - palisady - oraz zabudowania złożone z dużego budynku ceglanego i mniejszych drewnianych. Ostatnie badania archeologiczne odsłoniły zachowane fragmenty palisad dębowych chroniących dostępu do wyspy oraz otaczające podzamcze. Ciekawostką było też odkrycie na podzamczu budynku drewnianego o posadzce wyłożonej ściśle ułożonymi przy sobie kaflami garnczkowymi. Główny budynek zamkowy został wyremontowany, a być może także podwyższony. Skuteczność nowych fortyfikacji zweryfikowała wojna polsko-krzyżacka (1519-1521). W 1520 r. wojska mazowieckie dwa razy szturmowały zamek w marcu, a od połowy czerwca do 7 lipca był również nieskutecznie oblegany. W 1541 r. na zamku gościł książę Albrecht Hohenzollern (1490–1568) w związku ze sporem granicznym jaki toczył wówczas z Polską. Z tego czasu pochodzi najstarszy widok zamku i miasta przedstawiony na mapie granicznej sygnowanej datą 1541. Przedstawiony tam zamek obejmuje zabudową całą wyspę. Nad zespołem dominuje główny budynek zamkowy, na lewo od niego znajduje się nieco niższy duży gmach ceglany. Poniżej zaznaczono liczną zabudowę i fortyfikacje, w tym wieże ceglane strzegące mostów.

Po sekularyzacji zakonu w 1525 roku ustało zagrożenie militarne ze strony Polski i Litwy. Ełcki zamek stał się siedzibą starostów książęcych, potem stał się także siedzibą sądów grodzkich[4][6]. Utrata zagrożenia militarnego zaowocowała przebudową zamku w kierunku wygody i reprezentacyjności, która nastąpiła najpierw około poł. XVI w., a następnie na przełomie XVI i XVII w. W efekcie zamek zyskał wygląd pałacowy, nawiązujący do stylu renesansowego[8].

W 1656 zamek posłużył ludności Ełku za schronienie przed Tatarami i pozostałymi wojskami hetmana polnego litewskiego Wincentego Gosiewskiego. Choć pod pobliskimi Prostkami klęski doznały wojska szwedzko-brandenburskie, a miasto Ełk wraz z całą okolicą zostało całkowicie złupione przez Tatarów, to zamek pozostał niezdobyty. Mniej więcej z tego okresu zachował się widok miasta i zamku opublikowany w dziele Krzystofa Hartknocha "Altes und Neues Preussen..." z 1684 r. Przedstawiono zamek na wyspie do którego prowadziły mosty z obu stron. Zabudowania otaczał wysoki mur ze strzelnicami, spoza którego widać jedynie dachy budynków. Z badań wiemy, że w tym okresie zamek był o 1/3 większy od średniowiecznego budynku. W fasadzie posiadał dwa bliźniacze ryzality, nakryty był dachem z ozdobnymi szczytami. Wystrój elewacji dopełniały narożne boniowania oraz ozdobne obramienia otworów drzwiowych i okiennych. Od strony jeziora do ściany zamku dostawiona była ozdobna loggia. Zamek wyremontowano w 1696 r. o czym świadczy odkryta ostatnio data na elewacji wschodniej. W opisie sporządzonym w XVIII w. zwrócono uwagę na piękny widok roztaczający się z okien zamkowych. Zamek odwiedził król polski Władysław IV Waza, a także car Aleksander I[9]. Od 1751 w zamku mieścił się Urząd Sprawiedliwości, a od 1782 Powiatowa Komisja Sprawiedliwości[2]. W 1807 po zajęciu Ełku przez wojska napoleońskie w zamku gościł marszałek Francji Michel Ney[3]. W 1818 w zamku zorganizowano Sąd Powiatowy i Grodzki[2]. Po dużym pożarze 25 czerwca 1833 roku pozostały tylko mury zamkowe[2]. W 1879 utworzono w zamku Sąd Krajowy i Powiatowy[2]. W 1888 kompleks zamkowy przebudowano i zamek zaczął funkcjonować jako zakład więzienny[3]. W 1889 usypano groblę łączącą wyspę zamkową z zachodnim brzegiem jeziora. Wybudowano mur z wieżami strażniczymi w narożnikach. W 1910 wybudowano nowy most łączący półwysep zamkowy z główną częścią miasta. W 1970 roku zamknięto więzienie w zamku[2][4][6].

8 czerwca 2010 roku lokalny przedsiębiorca zakupił kompleks zamkowy od miasta za cenę 1,75 mln zł. Zgodnie z warunkami umowy ma zmodernizować zamek w ciągu pięciu lat od daty zakupu, z przeznaczeniem na kompleks hotelowy.

W latach 2011 i 2012 na wyspie zamkowej przeprowadzono wykopaliska archeologiczne oraz badania architektoniczne i konserwatorskie. Badaniami kierował archeolog Radosław Herman[. Podczas badań stwierdzono, że dotychczasowe rekonstrukcje zamku, oparte w dużej mierze na szkicu Johanna Giese z 1827 r. są błędne. Na podstawie przeprowadzonych wykopalisk i analiz architektury zamku stwierdzono m.in., że:

najstarszym elementem zamku była wieża mieszkalno-obronna, której mury zachowały się częściowo do dziś,
wyspa nie była przecięta fosą na dwie połowy: wschodnią i zachodnią, natomiast szeroka i głęboka fosa otaczała główny budynek zamku,
zasadnicza rozbudowa zamku datowana dotąd na 1497 r., nastąpiła bezpośrednio po zakończeniu wojny trzynastoletniej i objęła zamek, przedzamcze oraz fortyfikacje wyspy. Można przyjąć, że od tego czasu zamek objął cały teren wyspy. Od tego czasu zamek posiadał przynajmniej cztery kondygnacje nadziemne - parter i trzy piętra - oraz prawdopodobnie spichlerz na poddaszu. Nakrywał go dwuspadowy dach z ozdobnymi szczytami. Przy elewacji jeziornej posiadał przybudówkę-może wieżyczkę;
zamek w średniowieczu nie posiadał murów obwodowych, a ich rolę pełniły rozbudowane konstrukcje palisadowe;
przedzamcze (podzamcze) znajdowało się na wschód od zamku, a nie po zachodniej stronie wyspy;
istotna przebudowa zamku nastąpiła około połowy XVI w. - dobudowanie ryzalitu zachodniego;
kolejna przebudowa nastąpiła około 1600 r. Główny budynek zamku został całkowicie przebudowany. Obniżono go do dwóch pięter, a jednocześnie poszerzono na wschód o ok. 1/3 dodając drugi ryzalit w fasadzie. Zmieniono układ pięter we wnętrzach, przebudowano ściany okienne, tworząc nowe okna. Wejście umieszczono na osi budynku na parterze. Od strony jeziora do zamku dostawiono loggię obejmującą wszystkie piętra. Zamek już w formie pałacowej przykrywał dach z ozdobnymi szczytami na krótszych ścianach oraz nad ryzalitami. Otynkowano i ozdobiono elewację w stylu nawiązującym do renesansu. Zamek nadal otaczała fosa, ale wypłycona o funkcji ozdobnej, nad którą przerzucono murowany most. Istotnym zmianom uległa też cała zabudowa wyspy. Obszar wyspy powiększono przez nadsypanie. Mniej więcej w tym okresie wzniesiono także mur obwodowy. Zabudowa otaczała centralny plac, na którego prowadził też most do zamku.
w końcu XIX w. główny budynek zamku znowu obniżono, elewacje uproszczono nadając im wystrój w duchu surowego klasycyzmu, analogicznie do wzniesionego obok gmachu więziennego. W takim stanie przetrwał do 1970 r. Na wyspie zabudowa ewoluowała. Usunięto mur obwodowy, powstały nowe budynki wypełniając przestrzeń.

Legenda
Legenda mówi, że zamek był połączony z miastem podziemnym tunelem, który biegł pod dnem jeziora Ełckiego … Były to czasy, kiedy wojska szwedzkie panoszyły się w Polsce, wspomagane m.in. przez najemników tatarskich. Po bitwie pod Prostkami Tatarzy zaatakowali Ełk. Miasto zostało splądrowane i spalone, a ludzi wzięto w jasyr. Część mieszkańców zdołała ukryć się na zamku ełckim, zanim Tatarzy przypuścili atak na miasto. Byli tam bezpieczni, ponieważ most wiodący do zamku spalono w obliczu zagrożenia, a innej możliwości dotarcia do zamku nie było. Nastał wieczór. Tatarzy rozbili obóz w lesie na pobliskim wzgórzu. Wojownikom wydano świąteczne przydziały kumysu, zwycięstwo pod Prostkami i sukces odniesiony w Ełku należało uczcić. Po świętowaniu wszyscy zapadli w kamienny sen. Wtedy to podziemnym tunelem ruszyła z zamku pomoc dla ełczan wziętych w jasyr. Więźniów znaleźli tuż przy tatarskim obozie. Wyzwoleni ełczanie wrócili podziemnym przejściem do zamku, gdzie radowali się po szczęśliwym zakończeniu akcji oswobodzenia … a Tatarzy dotąd nie wiedzą jakim cudem udało się zbiec więźniom i opowiadają sobie legendy, jedna bardziej niesamowita od drugiej.
PhotoPhotoPhoto
18.08.2018
3 Photos - View album

Post has attachment
Kolegiata św. Marcina w Opatowie (świętokrzyskie)
Wikipedia: Kolegiata św. Marcina w Opatowie – romański kościół parafialny pw. Świętego Marcina z Tours ulokowany w Opatowie, w województwie świętokrzyskim. Jest to najcenniejszy zabytek Opatowa. Posiada status kolegiaty.
więcej: https://pl.wikipedia.org/wiki/Kolegiata_%C5%9Bw._Marcina_w_Opatowie
Photo
Photo
11.08.2018
2 Photos - View album

Post has attachment
Chyba największe pozytywne zaskoczenie z naszych lipcowych wycieczek - pałac w Niemieńsku
Info ze strony: http://www.lotwokoldrawy.net/?p=2570
"Pałac w Niemieńsku należy do wąskiego grona absolutnie najcenniejszych rezydencjalnych zabytków województwa zachodniopomorskiego, tym bardziej zaskakujące jest to, że jednocześnie należy do nie mniej znaczącego grona zabytków najrzadziej odwiedzanych przez turystów na terenie Pomorza Zachodniego. Wynika to z faktu dość ustronnego położenia Niemieńska jak i pałacu. Jest to miejsce otoczone przepastną puszczą położoną na obrzeżach Drawieńskiego Parku Narodowego, z dala od głównych szlaków komunikacyjnych i często uczęszczanych szlaków turystycznych. Warto jest zobaczyć jak niezwykła, ogromna i monumentalna, robiąca piorunujące wrażenie jest to budowla. Pałac, który potocznie nazywany jest zamkiem został zbudowany przez rodzinę von Arnim jako pałacyk myśliwski w drugiej połowie XIX wieku, a z czasem po licznych przebudowach i rozbudowach na początkach XX wieku stał się główną siedzibą rodową, domem mieszkalnym rodziny von Arnim. Obecny kształt pałacu zwanego zamkiem zawdzięczamy przebudowie z początku XX wieku, a dokładnie z lat 1912 – 1917, kiedy nadano mu kształt rezydencji w stylu neorenesansu niemieckiego. Ten neorenesans widoczny jest w licznych detalach architektonicznych, w krużgankach od strony dziedzińca, w kształcie i proporcjach okien, w kształcie i proporcjach wykuszy, a przede wszystkim po wejściu do środka w wyglądzie fantastycznego i bezcennego dziedzińca z klatką schodową i pod cieniami krużgankowymi, ze wspaniałymi korytarzami sklepionymi beczkowato oraz krzyżowo na wzór renesansu włoskiego – florenckiego. Sama architektura uznawana jest przez historyków sztuki za bardzo cenną. Warto również podkreślić wysokiej jakości materiały budowlane, które użyto do wzniesienia tej konstrukcji. Zbudowano go w całości z ogromnej liczby wysokojakościowych cegieł, częściowo wspartych na cokole kamiennym, nie szczędzono również licznych, bardzo gustownie wykonanych detali architektonicznych, przede wszystkim wieży. Dziś pałac, zamek Niemieńsko to siedziba Ośrodka Szkolno-Wychowawczego, w którym na co dzień przebywają, uczą się i również mają swój drugi dom dzieci z różnymi stopniami upośledzeń umysłowych, ale teren dzięki otwartości dyrekcji współczesnego ośrodka jest również otwarty dla zwiedzania, nie jest terenem zamkniętym. Można swobodnie poruszać się po całej okolicy. Warto odwiedzić nie tylko wnętrze zamku, po uprzednim zgłoszeniu Pani Dyrektor, ale warto również obejść dookoła i wejść do otaczającego go parku, w którym dawniej posadzono licznie cenne okazy dendrologiczne. Niektóre z nich zachowały się do dzisiejszego dnia i widoczne są od strony głównego wejścia."

Post has attachment
Kolejny (504) uratowany obiekt - Pałac w Szczepowicach (wielkopolskie)
www: http://www.szczepowice.com.pl/
FB: https://www.facebook.com/Pa%C5%82ac-Szczepowice-572231446165916/
Wikipedia: Pałac w Szczepowicach - neobarokowy pałac zlokalizowany we wsi Szczepowice (gmina Kamieniec).

Obiekt wzniesiono około 1880 staraniem rodziny Forstmannów (wlaścicieli wsi), a przebudowano w 1909. Jest przykładem monumentalnej pałacowej architektury wiejskiej w Wielkopolsce. Od frontu rzuca się w oczy ganek z balkonem, wsunięty między dwa ryzality boczne o wydatnych szczytach.

W 1945 został znacjonalizowany, a dobra rolne stały się PGR-em. Pałac mieścił mieszkania pracownicze, przedszkole i stołówkę (w 1965 przeszedł remont). Od 1991 porzucony i nieużytkowany. Od 1992 w zasobach Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa. 27 stycznia 1995 wpisany do rejestru zabytków. W 1996 sprzedany w prywatne ręce (Łucja i Jerzy Piechoccy) i zaadaptowany na centrum konferencyjno-wypoczynkowe. Otwarty w tej funkcji w 2002. W kwietniu 2003 otrzymał nagrodę Generalnego Konserwatora Zabytków Zabytek zadbany za 2002 rok.

Wokół pałacu rozciąga się park krajobrazowy z 2. połowy XIX wieku. W pobliżu stoją zabudowania folwarczne (4. ćwierć XIX wieku-1910).
Photo

Post has attachment

Post has attachment
Pałac Deskurów w Sancygniowie (świętokrzyskie)
I info ze strony: http://www.echodnia.eu/swietokrzyskie/wiadomosci/pinczow/a/palac-deskurow-w-sancygniowie-na-sprzedaz-za-65-miliona-zdjecia,13104819/
"Pałac Deskurów w Sancygniowie na sprzedaż. Za 6,5 miliona
Pokaż miniatury Właścicielka dawnej rezydencji słynnego rodu Deskurów w Sancygniowie, gmina Działoszyce w powiecie pińczowskim postanowiła sprzedać nieruchomość. W XIX-wiecznym pałacu, który jeszcze niedawno groził zawaleniem, wykonano część prac: wzmocniono fundamenty, wymieniono stropy, dach. Zabezpieczono najstarsze, XVI-wieczne budynki lamusa i bramy. Całość wraz z parkiem wyceniono na 6,5 miliona złotych. Neorenesansowy pałac w Sancygniowie powstał w 1882 roku w miejscu XVI-wiecznego dworu obronnego Sancygniowskich, z którego pozostały obwarowania z bramami. Sancygniowscy byli właścicielami majątku przez 6 pokoleń.
W XIX wieku, dokładnie w 1834 roku majątek przeszedł w ręce Deskurów - francuskiej rodziny szlacheckiej przybyłej do Polski po rewolucji. Deskurowie zakupili wieś w roku 1835, by po latach wybudować pałac. Budynek powstał w miejscu, w którym niegdyś znajdował się w XVI wieku dwór obronny. Deskurowie całkowicie się spolonizowali, pełnili wiele ważnych funkcji. W ostatnich latach wielką sławą cieszył się jeden z najbliższych współpracowników papieża Jana Pawła II - kardynał Andrzej Maria Deskur. Urodził się 29 lutego 1924 w Sancygniowie, zmarł 3 września 2011 w Watykanie. Był wysokim urzędnikiem Kurii Rzymskiej, kawalerem Orderu Orła Białego. Na szczycie pałacu umieszczono 22 rzeźby bohaterów narodowych, a nad głównym wejściem dwie kamienne tablice. Na jednej z nich pozostawiono miejsce do wyrycia daty oczekiwanego przez wszystkich odzyskania przez Polskę niepodległości. Zespół pałacowy przetrwał II wojnę światową. Po wyzwoleniu został splądrowany, Rosjanie spalili też część cennej pałacowej biblioteki. Rodzina Deskur musiała się wynieść z pałacu. Ocalałe starodruki można zobaczyć w Wojewódzkiej Bibliotece Publicznej w Kielcach. Po wojnie pałac został znacjonalizowany. Mieściły się w nim szkoła rolnicza, gminna biblioteka, świetlica, ośrodek zdrowia, szpital odwykowy, ośrodek kolonijny dla dzieci, posterunek milicji obywatelskiej. Nieremontowany zamieniał się w ruinę. W latach 80. ubiegłego wieku pałac, za zgoda mieszkańców Sancygniowa sprzedano Stanisławowi Baładze - niespokrewnionemu z rodziną Deskurów. Dzisiaj należy do jego krewnych. W ostatnich latach rozpoczęto remont ratując budynki przed zawaleniem się. Nieliczne wyposażenie zabytkowych wnętrz, między innymi ocalała drewniana klatka schodowa. "
Photo

Post has attachment
Sancygniów (świętokrzyskie) - Kościół pw. św. Piotra i Pawła, wzniesiony w 1400 przez miejscowego dziedzica, Piotra Sancygniowskiego.
Wikipedia: "Kościół wybudowano na wzór gotycki z elementami barokowymi i neogotyckimi, świątynię przebudowywano i restaurowano w latach 1783, 1838-1840, 1897, 1949-1951, 1987. W latach 1988-1990 przeprowadzono prace konserwatorskie. W 2008 odrestaurowano południową część kościoła, w którym znajdują się m.in. prezbiterium trójprzęsłowe, zamknięte wielobocznie; nawa szersza od prezbiterium; ołtarz główny o bogatej architekturze i rokokowej dekoracji snycerskiej; ołtarze boczne, dwa przy tęczy i dwa w nawie; rokokowe Epitafia z XVII i XIX w. W archiwum parafialnym przechowywane są księgi metrykalne: ochrzczonych od 1760, zaślubionych od 1890, zmarłych od 1760."
Photo

Post has attachment
Przypominamy ten uratowany obiekt na naszym filmie: https://www.youtube.com/watch?v=Q9qARr9YCZo

Post has attachment
Muzeum Wsi Radomskiej w Radomiu dzisiaj na naszym Instagramie: https://www.instagram.com/tripsoverpoland/
Wikipedia: Muzeum Wsi Radomskiej w Radomiu – skansen znajdujący się w Radomiu, w województwie mazowieckim. Usytuowany w malowniczym, pofałdowanym terenie na południowo-zachodnich obrzeżach miasta, w dolinie Mlecznej. Na obszarze 32 ha zgromadzono ponad 60 obiektów architektury ludowej, głównie drewnianej.

Muzeum prezentuje kulturę oraz budownictwo regionu radomskiego. Wśród unikatowych zbiorów znajdują się także współcześnie zrekonstruowane zabudowania.

Na terenie Muzeum wyznaczono ścieżkę przyrodniczą biegnącą pomostami ponad mokradłami. Nad jednym ze stawów znajduje się wieża widokowa.

Muzeum powstało w 1977 roku na obrzeżach Radomia, skupiając w jednym miejscu zabytki okręgu oraz ukazując charakterystykę zabudowań w dawniejszych czasach. Główną rolą placówki jest gromadzenie i prezentacja zabytków architektury ludowej oraz domów bogatszych mieszkańców (dwory). Wyodrębniona część ekspozycji to skansen bartniczo-pszczelarski.

Najstarszym z zabytków jest drewniany kościół pw. św. Doroty z Wolanowa (z roku 1749), którego największą wartość stanowi iluzjonistyczna polichromia przedstawiająca bogate wnętrze barokowej świątyni murowanej. Muzeum posiada także kolekcję wiatraków, prezentującą różne typy tych budowli. Oprócz budynków w muzeum znajdują się oryginalne naczynia, przedmioty codziennego użytku, a także zwierzęta gospodarcze m.in. owce, kozy itp. Dzięki temu młodsi zwiedzający mogą realniej odczuć charakter i uroki życia na wsi z początku XX wieku. W skansenie organizowane są też różne imprezy np. Święto Chleba, Święto Ziemniaka czy inscenizacje historyczne.

Muzeum znajduje się na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu "Dolina Kosówki" (nazwa odnosi się do prawego dopływu Mlecznej, którego ujście jest tuż przed terenem skansenu – mylnie nazwana na mocy Uchwały Rady Miasta Radom nr 480/2009 z dn. 23 lutego 2009 r.), z rzadkimi gatunkami roślin, owadów, płazów. Przez rezerwat wiedzie wyodrębniona ścieżka edukacyjna.

Muzeum Wsi Radomskiej posiada też zbiory autarkicznej techniki rolniczej, obejmującej także jedyny w Polsce zbiór ciągników SAM wytwarzanych w wiejskich zagrodach (rozwijany od r. 2008), wraz z archiwum materiałów dotyczących tego specyficznego zjawiska w polskim rolnictwie.
PhotoPhotoPhotoPhoto
03.08.2018
4 Photos - View album
Wait while more posts are being loaded