Profile cover photo
Profile photo
Wycieczki po Polsce = Trips over Poland
754 followers -
zamki, pałace, dwory, kościoły, klasztory, polskie zabytki, castles, palaces, manor houses, churches, convents, weekend, holiday, travel, tourism
zamki, pałace, dwory, kościoły, klasztory, polskie zabytki, castles, palaces, manor houses, churches, convents, weekend, holiday, travel, tourism

754 followers
About
Posts

Post is pinned.Post has attachment
Uprzejmie informujemy, że począwszy od podstrony 2018-12 ( https://tripsoverpoland.pl/index.php?s=2018-12.php ) można od dzisiaj oglądać ponad 970 nowych fotografii i kilka filmów z naszych kolejnych wycieczek po północno-zachodniej Polsce.
Zapraszamy Państwa do korzystania z naszych zasobów dla planowania swoich własnych wycieczek po ciekawej i bardzo pięknej Polsce. Do Państwa dyspozycji oddajemy obecnie 72641 zdjęć z 2153 miejsc, a także 560 filmów.

Post has attachment
Cieszyn
Wikipedia: Dzieje Cieszyna sięgają IX w. i wiążą się z grodem słowiańskiego plemienia Golęszyców. Lokacja miasta nastąpiła około 1220 r. Od końca XIII w. było ono centrum Księstwa Cieszyńskiego.

Współczesne administracyjne pojęcie „miasto Cieszyn” odnosi się do prawobrzeżnej części, będącego pod względem przestrzennym i społecznym, jedną całością, ośrodka miejskiego, którego część lewobrzeżna należy do Czech i nosi oficjalną nazwę Czeski Cieszyn. W przeciwieństwie do Czeskiego Cieszyna, dzielnice prawobrzeżne są dzisiaj jednolite etnicznie – ponad 96% ludności deklaruje narodowość polską. Charakterystyczna jest natomiast różnorodność religijna z wyznaniami rzymskokatolickim i luterańskim jako dominującymi.
Cieszyn jest jednym z najstarszych miast na Śląsku. Podanie głosi, że założyli go w 810 roku[a] trzej bracia, Bolko, Leszko i Cieszko (Bolek, Lešek a Těšek), synowie czeskiego księcia Lecha, który zginął w walce z wojskami cesarza Karola Wielkiego w 805 roku, najpewniej przy oblężeniu Canburga, siedzibie rodowej księcia Lecha, w dolinie dolnej Ohrzy[14]. Według legendy trzej bracia, po długiej wędrówce spotkali się tutaj u źródła, nazwanego później Studnią Trzech Braci, i ciesząc się tym faktem założyli gród Cieszyn.

W rzeczywistości zalążkiem dzisiejszego miasta jest Góra Zamkowa, gdzie najstarsze ślady osadnictwa sięgają VI-V w. p.n.e. oraz słowiański gród we wsi Podobora (obecnie część Kocobędza, Rep. Czeska), zwany „Starym Cieszynem”. Po zniszczeniu Starego Cieszyna przez wojska wielkomorawskie w końcu VIII wieku osadnicy słowiańscy zbudowali na Górze Zamkowej nowe grodzisko obronne, które stało się zapleczem dla odbudowywanego starego grodu. Z czasem zyskało ono na znaczeniu i wraz ze Starym Cieszynem stało się centrum administracyjnym, religijnym i gospodarczym znacznej części Śląska. W XI wiek zbudowano tu romańską rotundę pełniącą funkcję kaplicy, która przetrwała do dziś i jest jednym z najważniejszych zabytków na Śląsku i w Polsce (jej podobizna zdobi m.in. rewers banknotu 20-złotowego oraz dwuzłotowej monety z kolekcjonerskiej serii Historyczne miasta w Polsce). W tym samym czasie pod Górą Zamkową zaczęło rozbudowywać się podgrodzie, a cieszyński gród urósł do rangi kasztelanii podlegającej królom polskim, a w okresie rozbicia dzielnicowego książętom śląskim. Rozwój grodu na Górze Zamkowej spowodował, że na przełomie XI i XII wieku przestał istnieć Stary Cieszyn.

W 1172 powstało księstwo raciborskie w skład którego oprócz kasztelanii raciborskiej weszła również cieszyńska. W 1202 połączyło się ono z księstwem opolskim. W tym czasie na przeciwległym do Góry Zamkowej wzniesieniu za fosą rozwijała się osada, być może targowa, o owalnym układzie przestrzennym skupionym wokół obecnego Placu Teatralnego, gdzie pod koniec XII wieku powstał pierwszy kościół parafialny (poza grodową kaplicą pw. św. Mikołaja) o nieznanym dziś wezwaniu. Powierzchnia przedlokacyjnej osady wynosiła w przybliżeniu 2,3 ha. W dokumencie protekcyjnym biskupa wrocławskiego Wawrzyńca z dnia 25 maja 1223 roku wydanym na prośbę księcia opolsko-raciborskiego Kazimierza dla klasztoru premonstrantek w Rybniku wśród miejscowości mających im płacić dziesięcinę wymieniono również suburbium Cieszyna, czyli przedmieście (późniejsze Frysztackie Przedmieście)[17], pośrednio więc dokument ten dowodził tego, że Cieszyn był już miastem, a więc formalna lokacja miasta nastąpiła najpewniej pomiędzy 1217[b] a 1223, a początkowo prawa miejskie oparte były na prawie lwówieckim[18]. Miasto lokacyjne przylegało od strony wschodniej do osady przedlokacyjnej, z rynkiem w miejscu obecnego Starego Targu, powiększając obszar miasta o około 1,75 ha[19]. Około 1240 zbudowano też okazały nowy kościół parafialny pw. św. Marii Magdaleny w miejscu obecnego teatru, przy którym działała szkoła parafialna. Około 1270 ufundowany został klasztor Dominikanów, usytuowany na południowy wschód od zabudowań miejskich.
W polskiej części miasta znajduje się większość cieszyńskich zabytków, skupionych w zespole przestrzennym Starego Miasta oraz na Górze Zamkowej. Do najbardziej rozpoznawalnych należą:

Góra Zamkowa (ul. Zamkowa) – na nim m.in. XI-wieczna romańska rotunda św. Mikołaja, gotycka wieża zamkowa z XIV wieku (tzw. Wieża Piastowska), pałac Habsburgów z XIX wieku, fragmenty piastowskiego zamku, park angielski z pomnikami przyrody;
kościół parafialny św. Marii Magdaleny (pl. Dominikański), dawniej dominikański – jeden z najstarszych kościołów w Cieszynie; elementy gotyckie z przełomu XIII/XIV wieku, przebudowany po pożarze w końcu XVIII w.; wystrój barokowy z XVIII wieku;
kościół św. Jerzego z przełomu XIV i XV w.;
kościół św. Trójcy (pl. Londzina) – późnorenesansowy z przełomu XVI/XVII wieku z neogotycką wieżą;
zespół klasztorny Ojców Bonifratrów z kościołem Wniebowzięcia NMP z lat 1697–1714, przebudowanym w 1788;
kościół Jezusowy w Cieszynie (pl. Kościelny), budowa rozpoczęta w 1710, w 1750 dobudowano wieżę; największy kościół ewangelicko-augsburski w Polsce;
kościół św. Krzyża ojców Franciszkanów (ul. Szersznika), w ciągu zabudowań miejskich – rozbudowany w XVIII w. z XVII-wiecznej kaplicy książęcej; wystrój barokowy, obok klasztor Franciszkanów;
klasztor i szpital Sióstr Elżbietanek (ul. Liburnia) – pokaźny, stojący na lekkim wzniesieniu neobarokowy zespół klasztorno-szpitalny z początku XX wieku;
zabudowania Rynku – kamienice, ratusz, hotel „Pod Brunatnym Jeleniem”, fontanna z figurą Św. Floriana;
cieszyńska starówka (czyli układ urbanistyczny miasta Cieszyn) – charakterystyczny układ ulic i placów z historycznymi zabudowaniami m.in. ul. Głębokiej, ul. Menniczej, Starego Targu, ul. Sejmowej, ul. Nowe Miasto, ul. Śrutarskiej oraz mnóstwem zabytkowych kamienic;
zabudowania ul. Przykopa – położone nad potokiem, zwane też „Cieszyńską Wenecją”;
Muzeum Śląska Cieszyńskiego – pałac Laryszów (ul. Regera) – najstarsze publiczne muzeum na ziemiach polskich, bardzo bogate zbiory, w tym gotycka rzeźba „Cieszyńskiej Madonny” z ok. 1375 z warsztatu Piotra Parlera; sam budynek z końca XVIII wieku, obok park z lapidarium;
Studnia Trzech Braci (ul. Trzech Braci) – miejsce legendarnego spotkania założycieli Cieszyna, altanka z XIX wieku;
stary cmentarz żydowski w Cieszynie (ul. Hażlaska);
nowy cmentarz żydowski w Cieszynie (ul. Hażlaska);
Bracki Browar Zamkowy w Cieszynie (ul. Dojazdowa) – browar działający niezmiennie od 1846;
Teatr im. Adama Mickiewicza[41] (pl. Teatralny) – pseudobarokowy budynek w stylu wiedeńskim z początku XX wieku;
zabudowania Górnego Rynku, ul. Kochanowskiego, ul. Garncarskiej i ul. Wyższa Brama – kamienice, głównie z przełomu XIX i XX wieku;
dwór w Błogocicach (ul. Żeromskiego) – dwór szlachecki z XVI-XIX wieku;
cmentarz komunalny (ul. Katowicka);
cmentarz ewangelicko-augsburski (ul. Bielska).
PhotoPhotoPhoto
12.10.2018
3 Photos - View album

Post has attachment
Wycieczki po Polsce - Trips over Poland
Przed chwilą ·
Luszyn – wieś w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie gostynińskim, w gminie Pacyna.
Wikipedia: Zabytki we wsi:
- murowany z cegły kościół w stylu gotycko-renesansowym z 1595 roku, restaurowany w II połowie XVII wieku, w XVIII i XIX w.
- pałac klasycystyczny wzniesiony w I połowie XIX wieku
- niemiecki cmentarz wojenny z 1918 roku
cmentarz rzymskokatolicki z pocz. XIX wieku z kwaterą żołnierzy poległych w 1939 roku.
Photo

Post has attachment
Wygląda na to, że Google+ niezadługo zostanie zamknięte dla osób prywatnych: https://antyweb.pl/to-juz-oficjalny-koniec-google-w-tle-wyciek-danych-pol-miliona-uzytkownikow-tego-serwisu/
patrz też tu: https://antyweb.pl/to-juz-oficjalny-koniec-google-w-tle-wyciek-danych-pol-miliona-uzytkownikow-tego-serwisu/
i tu: https://www.spidersweb.pl/2018/10/google-plus-wygaszone.html
Chyba więc czas rozejrzeć się za nowym miejscem na takie społeczności jak ta tutaj.... Szkoda.... Ale może Google zmieni jeszcze zdanie....

Post has attachment
Lubań (dolnośląskie)
Wikipedia:
Lubań leży na międzynarodowym szlaku pątniczym – Drodze św. Jakuba. Zbiegają się w nim trzy jego odcinki: Dolnośląska Droga św. Jakuba, Via Regia oraz Sudecka Droga św. Jakuba.
Historia
XIII w. – nadanie praw miejskich według prawa niemieckiego (magdeburskiego),
1243 – margrabia brandenburski Otton III otrzymał Milsko (w tym Lubań) jako posag Beatrycze, córki króla czeskiego Wacława I,
1319–1337 – przynależność do piastowskiego księstwa jaworskiego,
1337 – miasto wraz z dużą częścią Milska przeszło we władanie króla czeskiego Jana Luksemburskiego,
1346–1815 – przynależność do górnołużyckiego Związku Sześciu Miast,
1427 i 1431 – najazdy husyckie,
1635 – Lubań pod panowaniem saskim,
1697 – Lubań w unijnym państwie polsko-saskim,
1707 – w Lubaniu przez dwa tygodnie gościł król Stanisław Leszczyński[9],
1734 – iluminacja Lubania na część króla Polski Augusta III Sasa,
W lipcu 1807 roku Napoleon Bonaparte gościł pierwszy raz w Lubaniu. Drugi raz przyjechał w sierpniu 1813 roku.
1815 – miasto stało się częścią pruskiej prowincji Śląsk,
1865 – połączenie kolejowe ze Zgorzelcem i Węglińcem,
1866 – połączenie kolejowe z Jelenią Górą,
1896 – połączenie kolejowe z Leśną,
Elektryfikacja linii Wrocław-Zgorzelec – jedna z pierwszych (tzw. Śląskiej Kolei Górskiej) i budowa jej warsztatów w Lubaniu,
1916 -w murach lubańskiego aresztu była więziona druga żona marszałka Józefa Piłsudskiego,
1919 – miasto częścią Prowincji Dolny Śląsk
luty–maj 1945 – walki Armii Czerwonej z niemieckimi wojskami o miasto, które skutkowały zniszczeniem miasta w ok. 60%,
8 marca 1945 – Joseph Goebbels przybył do Lubania i na rynku miasta gratulował 16-latkowi otrzymania Krzyża Żelaznego 2 klasy[10]
1945 – nadanie rangi miasta powiatowego na Ziemiach Odzyskanych
3 września 1945 – otwarcie pierwszej po wojnie Szkoły Podstawowej nr 1[11]
10 września 1945 – otwarcie LO w Lubaniu[12]
1946 – włączenie do województwa wrocławskiego
1975 – włączenie do Województwa Jeleniogórskiego
1999 – utworzenie Powiatu Lubańskiego w Województwie Dolnośląskim
2000 – Likwidacja Zakładów Naprawczych Taboru Kolejowego w Lubaniu
2004 – Odbudowa zabudowy śród-rynkowej w Lubaniu

Zabytki

Mury obronne, XIV w.

Baszta Bracka z 1318 r.

Kościół ewangelicki Marii Panny, poł. XIV–XIX w.
Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisane są obiekty[13]:

obszar starego miasta
kościół parafialny pw. Trójcy Świętej, ul. Szymanowskiego 1, neogotycki z lat 1857–1861 w/g projektu Alexisa Langera.
Zabytkowy szpital przedwojenny przy ulicy Zawidowskiej obecnie mała część budynku została przebudowana na mieszkania
kościół ewangelicki Marii Panny, al. Kombatantów, z drugiej poł. XIV–XIX w.
kościół ewangelicki pw. Świętego Krzyża, pl.Okrzei (obecnie nie istnieje).
wieża Trynitarska (dzwonnica dawnego kościoła pw. Świętej Trójcy), pl. Lompy, z 1320 r. – pierwszej poł. XIV, XIX w., pozostałość rozebranego w XIX wieku kościoła pw. Świętej Trójcy
cmentarz ewangelicki, obecnie komunalny, ul. Wrocławska
Wystawa SCHRON
Unikalne muzeum poświęcone bitwie o Lubań w 1945 r.

cmentarz rzym.-kat., obecnie nieczynny, z poł. XIX w.
park miejski, ul. Kombatantów, z pocz. XIX w
mury miejskie z 1318 r., zbudowane z kamienia bazaltowego z okolicznych kamieniołomów; pierwotnie otoczone fosą; w podwójnym pierścieniu murów znajdowały się cztery główne bramy miejskie: Nowogrodziecka, Mikołajska, Bracka i Zgorzelecka; obecnie pozostałości – fragmenty wzdłuż ul. Podwale:
wieża obronna – baszta Bracka, obok kościoła Świętego Krzyża, z 1318 r. – XIV w., część rozebranej w XIX wieku Bramy Brackiej
wieża „Kramarska” (d. ratuszowa), z XIV w., pozostałość XIV-wiecznego ratusza
ratusz zbudowany w 1554 r. – XVI w. w stylu renesansowym; obecnie mieści Salę Rajców Miejskich, Muzeum Regionalne (d. Muzeum Osadnictwa Wojskowego), Urząd Stanu Cywilnego oraz Miejską Bibliotekę Publiczną
dom, ul. 7 Dywizji 12, z k. XIX w.
willa, obecnie szkoła, ul. Górna 1, z XIX w./XX w.
dom,dawniej rozlewnia wód, ul. Grunwaldzka 11, z XVI w., 1760 r. XIX w.
budynki dawnej cegielni Augustina, ul. Izerska 7, z drugiej poł. XIX–XX w.:
budynek administracyjny
budynek produkcyjny, obecnie magazyn
zespół willowy, ul. Kombatantów 2 i 2a, z pierwszej poł. XIX w., 1874 r.:
willa
stajnia z wozownią
park
ogrodzenie z bramą
willa z parkiem, ul. Kombatantów 11, z czwartej ćw. XIX w.
budynek z XVIII/XIX w. przy ul. Lompy 1 (dawne gimnazjum)
sąd, pl. 3 Maja 12, z 1899 r.
magazyn „Dom Solny” lub Dom Zbożowy, ul. Podwale 4, z 1539 r., 1689 r., XIX w., budynek zbudowany z kamienia bazaltowego ufundowany przez Radę Miejską spełniał swoje funkcje do XIX wieku, później służył jako więzienie miejskie
dom, ul. Spółdzielcza 17, z drugiej poł. XVIII w., XIX w., XX w.
dom „Pod Okrętem”, ul. Stara 1, z 1715 r. – XVIII w., rodzinny dom kupieckiej rodziny Kirchoffów (obecnie siedziba Urzędu Skarbowego).
dom, ul. Tkacka 27, z ok. 1900 r.
zespół domu, ul. Warszawska 2, z k. XIX w.:
dom
budynek gospodarczy
ogród
dom, ul. Wąska 6, z XVIII w., druga poł. XIX w.
obiekty po byłych Królewskich Zakładach Kolei Górskiej (ZNTK Lubań), ul. Gazowa - wpisane do rejestru zabytków, wraz z obiektem parowozowni wachlarzowej. Jeden z największych tego typu zachowanych obiektów w Polsce i Europie.
Lubań – Uniegoszcz

kościół par. pw. Narodzenia NMP, ul. Różana, z XVI–XVIII w.
dom, ul. Jeleniogórska 18
inne zabytki:

park na Kamiennej Górze
most w Lubaniu, najstarszy most drogowy użytkowany na drogach zarządzanych przez GDDKiA w Polsce wybudowany w 1861 roku.
Photo

Post has attachment

Post has attachment
Nieborów - ogród i park jesienią
PhotoPhotoPhoto
05.10.2018
3 Photos - View album

Post has attachment
Zamek biskupi w Siewierzu
Wikipedia: Po nadaniu praw miejskich Siewierzowi (ok. 1276 r.), nowo lokowane miasto założono 2 km na północ od dawnego grodu. Prawdopodobnie wówczas w zakolu rzeki Czarnej Przemszy pośród jej rozlewisk i bagien, które stanowiły naturalny czynnik obronny, wzniesiono nową drewniano–ziemną siedzibę kasztelanów. Usytuowana była ona na sztucznej wyspie usypanej z ziemi i wzmocnionej drewnianymi palami.

Początki murowanego zamku nie zostały do tej pory jednoznacznie ustalone. W stosunkowo nielicznej literaturze popularnonaukowej błędnie datuje się jego powstanie na XV w. Prowadzone od 2001 r. badania historyczne (mgr Artur Rok) wykazały istnienie murowanego zamku na początku 2 poł. XIV w. Przypuszcza się, że pierwsza murowana faza gotyckiego zamku powstała już za panowania książąt bytomskich w 1 połowie XIV w. Nie można również wykluczyć przeciągnięcia się prac budowlanych na wczesne lata panowania książąt cieszyńskich. Dalsze badania historyczne oraz archeologiczne powinny ostatecznie wyjaśnić kwestię początków tej warowni.

Pierwszym elementem murowanym był cylindryczny stołp o średnicy 9 metrów zbudowany pod koniec XIII w. przez księcia opolskiego Władysława lub jego syna Mieszka cieszyńskiego. W latach 1337-1358 książę cieszyński Kazimierz I w miejsce wału polecił zbudować mur obwodowy i wznieść od wschodu murowaną kamienicę. Brama znajdowała się wówczas w południowej części murów, czyli po przeciwnej stronie do obecnej.

W 1443 r. księstwo siewierskie wraz z zamkiem i miastem wykupił od zadłużonego księcia Wacława I cieszyńskiego, biskup krakowski Zbigniew Oleśnicki. Po kilkuletnim sporze z innymi książętami śląskimi, biskupi krakowscy na mocy dokumentu księcia cieszyńskiego Wacława I, przyjęli świecki tytuł książąt siewierskich, a Księstwo Siewierskie stało się prawie niezależnym organizmem politycznym z własnym wojskiem, sejmem, monetą, surowym sądem, szlachtą. Zamek zaczął pełnić rolę administracyjnej i politycznej siedziby Księstwa Siewierskiego.

W latach 1471-1488 biskup Jan Rzeszowski polecił zbudować nową bramę od strony przeciwległej (północnej). Przy dawnej nieczynnej bramie południowej wzniesiono od wschodu nowy budynek.
W XVI w. biskupi rozbudowywali zamek nadając mu wystrój renesansowy. W 1518 r. roku biskup Jan Konarski wzniósł wieżę nad nową bramą. Z jego inicjatywy powstał też nowy budynek w północno-wschodniej części zamku.

Biskup Piotr Tomicki około 1524-1530 r. kazał rozebrać gotycki stołp, a materiał z niego posłużył do budowy nowych mieszkalnych skrzydeł zamku w części zachodniej i reprezentacyjnego budynku południowego. Nadało to kompleksowi charakter renesansowej rezydencji z dziedzińcem otoczonym drewnianymi gankami. Kolejne prace polegające na przedłużeniu i nadbudowie budynku zachodniego prowadził biskup Andrzej Zebrzydowski lub biskup Filip Padniewski.

W 1575 r. książę – biskup Franciszek Krasiński umocnił zamek, przystosowując go do wykorzystywania broni palnej. Dodany został dodatkowy mur zewnętrzny, zaś przestrzeń między nim a bryłą zamku wypełniono ziemią. Stworzyło to taras artyleryjski, który otrzymał w wyposażeniu w 10 dział. Brama została umocniona ciekawym barbakanem. Mury oblewała fosa i wody Czarnej Przemszy. W czasie potopu szwedzkiego księstwo siewierskie nominalnie pozostawało neutralne, jednak na zamku przebywały oddziały hetmana Stefana Czarnieckiego, co skłoniło Szwedów do jego zajęcia.
Kolejnej przebudowy dokonano w latach 1681-1699 z inicjatywy biskupa: Jana Małachowskiego poprzez przebudowę skrzydła wschodniego i budowy w nim kaplicy, a także budowy arkadowej loggi i kuchni od północy. Prace te dokończył Konstanty Felicjan Szaniawski. W czasie tej przebudowy basztę przy bramie podwyższono i zwieńczono barokowym hełmem z cebulą i latarnią. Po pożarze w połowie XVIII w. biskup Kajetan Sołtyk wyremontował wieżę. Forma ogólna nadana wówczas kompleksowi zachowana została w ruinie do dzisiaj.

W 1790 r. Sejm Wielki zlikwidował księstwo siewierskie wcielając je do Rzeczypospolitej. Opuszczony w 1790 r. przez księcia biskupa Feliksa Pawła Turskiego zamek od tamtej pory popada w ruinę. Jeszcze w czasie wojen napoleońskich był wykorzystywany militarnie. Jednak od 1807 r. przez cały XIX wiek pozostał niezamieszkany.
W latach 50. i 70. XX w. rozpoczęto prowadzone z przerwami prace mające na celu zabezpieczenie budowli. Wznowiono je w 1999 r. zmierzając do zachowywana zamku w stanie tzw. trwałej ruiny. Z historycznych elementów zachowały się w pełni – wsparte trójskokowymi przyporami – zewnętrzne mury skrzydeł mieszkalnych (z wyjątkiem ściany południowej), dwa pełne fragmenty ścian skrzydeł mieszkalnych od strony dziedzińca, baszta nad bramą główną, barbakan, fragmenty oryginalnej kamieniarki (kolumny, futryny okien) oraz XVI-wiecznych murów obronnych. Jedynym do tej pory zrekonstruowanym (w latach 70.) większym elementem zamku jest fragment przyziemia skrzydła wschodniego (od strony dziedzińca).
Photo
Photo
03.10.2018
2 Photos - View album

Post has attachment

Post has attachment
Wait while more posts are being loaded