دوستانی که روحانی یا رییسی را به عنوان آخرین راه نجات ایران معرفی می‌کنند، یادشان باشد این اولین بار نیست که چنین اغراقی انجام می‌شود. مثلاً سال ۸۴ هاشمی با همین عنوان معرفی شد، سال ۸۸ موسوی به این عنوان معرفی شد و در سال ۹۲ خاتمی به عنوان تنها راه باقی‌مانده‌ی نجات ایران مطرح شده بود(با گفتگوهای درونی اصولگرایان آشنایی زیادی ندارم، اما می‌توانم حدس بزنم همین حرف‌ها با نام‌هایی دیگر گفته شده‌اند).

این را هم در نظر بگیرید که وقتی یک نفر حرف از نابودی مملکت در صورت انتخاب نشدن روحانی یا رییسی می‌زند، در صورت شکست آن کاندیدا قاعدتاً نباید امید و انگیزه‌ای برای فعالیت و تغییر وضع موجود(به هر سمتی) بماند.

این انتخابات آخرالزمان نیست. روحانی یا رییسی الزاماً آخرین دریچه‌ی نجات ایران نیستند. جناح‌های فعلی «اصلاح‌طلب» و «اصولگرا» آخرین افراد با توان بهبود وضعیت ایران نیستند. الزامی نیست که تنها الان شانس تحقق «رویای ایرانی» باشد و نتیجه‌ی نامطلوب این انتخابات طبعاً شکست نامزد مورد نظر شما عمر این رویا را پایان بخشد.

نتیجه‌ی این انتخابات هر چه که باشد، چه پیروزی روحانی و چه شکست رییسی، در سال ۹۸، همین دو سال و نیم دیگر، دوباره ایران و ما(همه‌ی مای معتقد به فعالیت در ایران) با انتخابات روبه‌رو خواهیم بود. از شکست سرخورده و ناامید نشوید. امید بذر هویت همه‌ی ما ایرانی‌هاست.
Shared publiclyView activity