درک این خبرهای جمعیت بیش از حد در یک حوزه و حوزه‌های خلوت در نقاط دیگر شهر از من بر نمی‌آید. یعنی نمی‌فهمم چرا مثلاً یک نفر باید حوزه‌های نزدیک خانه‌اش را رها کند و مثلاً یک ساعت مسیر طی کند تا در حوزه‌ای بسیار شلوغ رأی بدهد. این ماجرا فکر نکنم در کشورهای زیادی اتفاق بیفتد. راه حلی ساده هم دارد: ثبت نامم رأی‌دهنده‌ها پیش از انتخابات، و محدودیت آنها به یک حوزه یا به حوزه‌های نزدیک محل زندگی. در کشورهای زیادی هم تجربه شده است و امتحانش را پس داده است.

نه که نظام‌های انتخاباتی کشورهای دموکراتیک بی‌اشکال باشند. نه. هیچ نظامی بی‌نقص نیست. اما نقص‌هایی اینقدر ساده که در نظام انتخاباتی ایران می‌بینیم فقط و فقط ناشی از این است که طراحان و اصلاح‌گران نظام انتخاباتی ایران تلاش در اختراع دوباره‌ی چرخ دارند. و البته که موفق نمی‌شوند.

مثالی دیگر همین نوشتن اسم ۲۱ نفر برای شورای شهر تهران است، و ناکارآمدی بیش از حد آشکار این وضعیت، که به خودی خود باعث طولانی‌شدن زمان رأی‌گیری و صف‌ها هم می‌شود. به سادگی می‌شود بیشتر مشکلات این روش را حل کرد. کافی است به جای این روش، از روش‌های معمول در بسیاری از کشورها استفاده شود که در آنها هر کس به یک نماینده، یک لیست حزبی، یا یک نماینده و یک لیست رأی می‌دهد. به همین سادگی.
Shared publiclyView activity