Profile cover photo
Profile photo
Sidheek Thozhiyoor
5,939 followers -
ബൂലോക മണ്ടന്മാരിലെ ഒരു സാധാരണക്കാരന്‍
ബൂലോക മണ്ടന്മാരിലെ ഒരു സാധാരണക്കാരന്‍

5,939 followers
About
Sidheek Thozhiyoor's posts

Post has attachment
ഖത്തറിനെതിരായ ഉപരോധം തുടക്കത്തില്‍ തന്നെ വന്‍ പരാജയമായിരുന്നു. മേഖലയിലോ ആഗോള തലത്തിലോ യാതൊരു അനുകൂല തരംഗവും സൃഷ്ടിക്കാന്‍ ഉപരോധ ശക്തികള്‍ക്ക് സാധിച്ചില്ല. പ്രദേശത്തെ സംഭവ വികാസങ്ങള്‍ പരിശോധിച്ചാല്‍ വ്യക്തമാകുന്നതാണ് അതിന്റെ പരാജയം. ഒട്ടനവധി ഘടകങ്ങള്‍ ഈ പരാജയത്തിന് കാരണമായിട്ടുണ്ട്. അതില്‍ പ്രധാനപ്പെട്ടവ ഇവയാണ്..

Post has attachment

Post has attachment
ലോക ഭൗമ ദിനം
(World Earth Day)
Photo

Post has attachment
അച്ഛനും അമ്മയും വേർപിരിയുന്ന കോടതി മുറിയിൽ കരഞ്ഞുകൊണ്ടുനിന്ന കൊച്ചു പെൺകുട്ടി.


Post has attachment

Post has attachment
വാങ്ങിവെച്ചോ മോളെ, ഭരിക്കുന്നവരുപോലും ശൃംഗാരവീരന്മാരായ കാലമാണ്.
Photo

"മാര്‍ച്ചാവുമ്പോഴേക്കും കിണറുകളൊക്കെ വറ്റിത്തുടങ്ങി .. ഇനിയുള്ള ഒന്ന് രണ്ടു മാസത്തിന്നിടയില്‍ വെള്ളംകുടി മുട്ടുന്ന ലക്ഷണമാണ് ഇക്കാ..ഞാനും കുട്ട്യേളും ഇവിടെക്കിടന്ന് പെടാപാട് പെടുംട്ടാ.."
നല്ലോരു വെള്ളിയാഴ്ചയായിട്ട് രാവിലെ ത്തന്നെ കെട്ട്യോള്‍ടെ പരാധീനതകളും പരിവട്ടങ്ങളുമാണ് ഫോണ്‍ വഴി കേട്ടത്.
"അതൊന്നും ഉണ്ടാവില്ലെന്നെ.. നമ്മളിതെത്ര വേനല് കണ്ടതാ പെണ്ണെ..ഇതുവരെ അങ്ങിനെ ഒരു വിഷമം പടച്ചോന്‍ വരുത്തിയിട്ടില്ലല്ലോ. ഇനിയൊട്ട് വരുത്തേം ഇല്ലെന്നെ!"
സംഗതി പടച്ചോനെ ഏല്‍പ്പിച്ച് ഞാന്‍ മെല്ലെ തടിയൂരാന്‍ നോക്കിയപ്പോള്‍ മൂപ്പത്യേര് പിന്നേം അതിന്നിടയിലേക്ക് മനുഷനെ ഇടങ്ങേറാക്കുന്ന സംശയവുമായി ഇടിച്ചു കയറി.
"അതിപ്പോ.. എല്ലാം അങ്ങിനെ പടച്ചോനെ ഏല്‍പ്പിക്കാതെ കിണറ്റില് ഒന്ന് രണ്ടുറിംഗുകള്‍ കൂടി ഇറക്കി നമുക്കും കൂടിയൊന്നു ശ്രമിച്ചൂടെ ഇക്കാ !"
ഈ വരള്‍ച്ചയെന്ന ബാധ അങ്ങിനെ പെട്ടെന്നൊന്നും വിടുന്ന ലക്ഷണമില്ലെന്ന് കണ്ടപ്പോള്‍ ഞാന്‍ കളമൊന്നു മാറിച്ഛവിട്ടിനോക്കി.
നിനക്കറിയില്ലേ ശൈലാ.. കണ്ണെത്താദൂരത്തോളം ഒരു തുള്ളി ജലംപോലുമില്ലാത്ത മരുഭൂമിയിലല്ലേ തന്റെ പ്രിയ ഭാര്യ ഹാജറാബീവിയെയും മകനെയുംതനിച്ചാക്കി ഇബ്രാഹീം നബി തിരികെ പോന്നത്.. അവര്‍ക്കാരായിരുന്നു അന്ന് തുണ?
ഹാജറാബീവിയുടെ മനക്കരുത്തും വിശ്വാസവുമാണ് അവരെ തളര്‍ത്താതിരുന്നത് , തന്റെ പ്രിയഭര്‍ത്താവ് അരുതാത്തതൊന്നും തന്നോട് ചെയ്യില്ലെന്നുള്ള ഉറച്ച വിശ്വാസമായിരുന്നു അവരുടെ പിന്‍ബലം.."
വല്യൊരു തത്വജ്ഞാനിയെപ്പോലെ ഞാന്‍ പറഞ്ഞു നിറുത്തി.
അപ്പുറത്ത് മൌനം അവളാ സംഭവത്തിന്റെ സെന്റിയില്‍ വീണെന്ന് തോന്നിയപ്പോള്‍ ഞാനൊന്നുകൂടി പൊലിപ്പിച്ച് ഒരു ചിന്ന ക്വൊസ്റ്റന്‍ കൂടി വര്‍ക്ക്‌ഔട്ട്‌ ചെയ്തു.
" നീയൊന്നാലോചിച്ചുനോക്കിക്കേ .. നിന്നെയും കുട്ടികളെയും അങ്ങിനെ ഒരവസ്ഥയില്‍ ഞാന്‍ കൊണ്ട് വിട്ടാല്‍ എന്തായിരിക്കും നിന്റെ പ്രതികരണം..ആ സഹനശക്തിയും മനക്കരുത്തും നിനക്കുണ്ടാവുമോ?"
അതിനുള്ള മറുപടി വളരെ പെട്ടെന്നായിരുന്നു.
" ആ ..അതൊക്കെ ഉണ്ടാവും.. കൊണ്ട് വിടുന്നത് ഇബ്രാഹീംനബിയെപ്പൊലെ ആരെങ്കിലുമാണെങ്കില്‍ ..
ഇത്പ്പോ മനസ്സിലിരുപ്പ് എന്താണെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി ..പത്തിരുപത്തഞ്ചു കൊല്ലായില്ലേ കാണാന്‍ തുടങ്ങീട്ട്. അല്ലേലും കുറച്ചു നാളായി എന്നോട് സ്നേഹമോക്കെ വളരെ കുറഞ്ഞിരിക്കുന്നു ..എനിക്ക് മനസ്സിലാവാതെയൊന്നുമല്ല"

ഞാന്‍ പ്ലിംഗസ്യാഹ

ആരെന്ത് കരുതിയാലും ചിലത് തുറന്നുപറയാതിരിക്കാനാവില്ല
---------------------------
സദാചാര ഗുണ്ടായിസത്തിനോടുള്ള കടുത്ത പ്രതിഷേധവും അമർഷവും മനസ്സിൽ നുരഞ്ഞു പതയുന്നുണ്ട്, അന്യരുടെ സുഖങ്ങളിൽ വേവലാതിപ്പെടുകയും ദുശിച്ച കണ്ണുകൾ വെച്ച് മറ്റുള്ളവരുടെ രഹസ്യങ്ങളിലേക്ക് ഒളിഞ്ഞുനോക്കുകയും ചെയ്യുന്ന സംസ്കാര ശൂന്യരുടെ നാടായി നമ്മുടെ മലയാളനാട് മാറുന്നല്ലൊ എന്നോർത്ത് വല്ലാത്ത വ്യാകുലതയുമുണ്ട്.
എന്നിരിക്കിലും ഇന്നത്തെ വാർത്തകൾക്കിടയിൽ പൊതു ഇടങ്ങളിൽ പരസ്യമായി ചുംബിക്കുന്ന വീഡിയോ ക്ലിപ്പുകൾ കണ്ടപ്പോൾ
മനസ്സിൽ വല്ലാത്തൊരു അലോസരവും പറഞ്ഞറിയിക്കാനാവാത്തൊരു അസ്വസ്ഥതയും തോന്നുന്നു.
അങ്ങിനെ ഒരു കൾച്ചറുമായി ഒത്തു പോകാൻ മനസ്സ് പാകപ്പെടാത്തതിന്റെയാവാം.. അല്ലെങ്കിൽ വളർന്ന സാഹചര്യങ്ങളുടെയോ പ്രായത്തിന്റെയോ ആവാം , എങ്ങിനെയൊക്കെ മനസ്സിനെ പാകപ്പെടുത്താനും ഉൾകൊള്ളിക്കാനും ശ്രമിക്കുമ്പോഴും ഏച്ചുകെട്ടിയതു പോലെ ഒരു വ്യാകുലത മുഴച്ചു നിക്കുന്നു.
പ്രണയം ചുംബനം എന്നൊക്കെയുള്ള മിത്തുകൾ പരിശുദ്ധവും പരിപാവനവുമായി കാണാൻ മാത്രം കഴിയുന്ന ഒരു മനസ്സിന്റെ ഉടമയായതാവാം അതിനു കാരണമെന്ന് ഞാൻ സംശയിക്കുന്നു.
ഈ സമരത്തോട് അനുകൂല നിലപാടുള്ള രക്ഷിതാക്കളിൽ തൊണ്ണൂറു ശതമാനവും പരസ്യമായ ചുംബനമെന്ന ഈ ആഭാസ പ്രതിഷേധത്തോട് മനസ്സുകൊണ്ടെങ്കിലും മതിപ്പില്ലാത്തവരാണെന്നാണു പലരുടേയും നിലപാടുകളിൽനിന്നും പ്രതികരണങ്ങളിൽ നിന്നും മനസ്സിലാക്കിയെടുക്കാനാവുന്നത്. സമൂഹമദ്ധ്യത്തിൽ ആഘോഷമാക്കാനുള്ളതല്ല പ്രണയവും ചുംബനവുമെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നവരിൽ ഒരാളാണു ഞാനും.
പൊതു ഇടങ്ങളിൽ പരസ്യമായി ചെയ്യരുതെന്ന് സമൂഹം നിഷ്കർശിച്ചിട്ടുള്ള കാര്യങ്ങളിൽ അതിന്റേതായ സ്വകാര്യതയും പവിത്രതയും കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്നതല്ലേ അഭികാമ്യം! പ്രതിഷേധങ്ങൾക്ക് നമുക്ക് മറ്റ് എന്തെല്ലാം മർഗങ്ങളുണ്ട്?
യുവതലമുറ നടത്തുന്ന പ്രതിഷേധത്തെ അതിന്റെ എല്ലാ മതിപ്പുകളോടും കൂടിത്തന്നെ ഉൾക്കൊള്ളുന്നുണ്ട്.
ഒരിക്കലും പുറം തിരിഞ്ഞുനിൽക്കലല്ല ഈ കുറിപ്പ്കൊണ്ട് ഉദ്ധേശം , ഒപ്പം നിന്നുകൊണ്ട്തന്നെ ഉൾക്കൊള്ളാനാവാത്തൊരു യാഥാർത്ഥ്യത്തെ പറഞ്ഞുവെച്ചെന്നു മാത്രം.

രാത്രി ഇത്ര അധികം വൈകും എന്ന് പ്രതീക്ഷിച്ചില്ല , പോരാത്തതിന് മഴയും. ഞാൻ ബൈക്കു ഒന്ന് സ്ലോ ആക്കി വാച്ച് നോക്കി സമയം ഒന്നിനോട് അടക്കുന്നു. റോഡു വിജനമാണ്.
ഹെഡ് ലൈറ്റിന്റെ വെളിച്ചത്തെ മുന്നോട്ടു നീങ്ങാൻ അനുവദിക്കാതെ തടുത്ത് നിർത്തി തിമർക്കുകയാണ് മഴത്തുള്ളികൾ . ഓവർകോട്ടിനുള്ളിലേക്ക് നുഴഞ്ഞു കയറാൻ കഴിയാതെ മഴ തോറ്റുമടങ്ങുമ്പോൾ ശീതക്കാറ്റു അതിൽ വിജയിക്കുന്നുണ്ട് .
ഒന്ന് രണ്ടു വണ്ടികൾ കടന്നു പോയി . തണുപ്പും രാത്രിയുടെ അന്ത്യയാമങ്ങളും ചേരുമ്പോൾ ഡ്രൈവിങ് പാതിമയക്കത്തിലാവും. അപകടങ്ങൾ ഉണർന്നു കാത്തിരിക്കുകയും ആവും ഒരു ജീവനു വേണ്ടി .
മെയിൻ റോഡാണെങ്കിലും സ്ട്രീറ്റ് ലൈറ്റ്കുൾ ഇരുട്ടിനോട്‌ കൂട്ടാണു , ഹെഡ് ലൈറ്റിന്റെ വെളിച്ചം മാത്രം ശരണം. അടുത്ത വളവു തിരിഞ്ഞാൽ വീട്ടിലേക്കുള്ള കട്ട് റോഡിലേക്ക് ഇറങ്ങാം . ഞാൻ ഒന്ന് സ്പീഡ് കൂട്ടിയതും തൊട്ടുരുമികൊണ്ട് ഒരു ജീപ്പ് എന്നെ മരണ വേഗത്തിൽ മറി കടന്നതും ഒരുമിച്ചായിരുന്നു .
ആ വാഹനത്തിന്റെ ആടിയുലഞ്ഞുള്ള ചലനവും അതിന്റെ വേഗതയും വല്ലാത്തൊരു നടുക്കം എന്നിൽ ശ്രഷ്ടിച്ചു. ശരിക്കും മരണം മുഖം കാട്ടി മടങ്ങിയ നിമിഷം.
വണ്ടി ഞാൻ ഓരത്തേക്ക് വെട്ടിച്ചില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ ഈ റോഡിലെ വെള്ളത്തിൽ കലങ്ങി കുത്തി ഒലിച്ചേനെ എന്റെ രക്തവും ജീവനും. അത് ഓർത്തനിമിഷം വഴിക്കണ്ണുമായി വീട്ടിൽ കാത്തിരിക്കുന്ന കണ്ണുകൾ തെളിഞ്ഞു . ഒരിക്കലും നിലക്കാതെ അവ നിറഞ്ഞൊഴുകുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു.
ഈ സമയത്ത് ഒരു അപകടം നടന്നാൽ ഒരു കുഞ്ഞു പോലും കാണില്ല കണ്ടാൽ തന്നെ തിരിഞ്ഞു നോക്കില്ല അതാണ്‌ കാലം. ഞാൻ മനസിൽ ഓർത്ത് ബൈക്ക് പരമാവധി സൈഡ് ഒതുക്കി .
മുൻപോട്ടു കുതിച്ചു പാഞ്ഞ ആ ജീപ്പ് വളവു തിരിഞ്ഞതും വല്ലാത്തൊരു ശബ്ദത്തോടെ എടുത്തു അടിച്ച പോലെ നിന്നു ഒപ്പം അതിന്റെ പിൻചക്രം റോഡിൽ ഉരഞ്ഞു പുക ഉയർന്നു. ആ നിമിഷം തന്നെ എന്തോ ഒന്ന് ആ വാഹനത്തിന്റെ മുന്പിൽ നിന്ന് തൊട്ടടുത്ത ഓടയിലേക്ക് ഉയരത്തിൽ തെറിച്ചു വീഴുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു.
പെട്ടന്ന് വാഹനത്തിന്റെ ഹെഡ് ലൈറ്റ് ഓഫായി . അത് കുറച്ചു നേരം ചലനമില്ലാതെ നിന്നു . അതിന്റെ പിന്നില്ലെ ഇന്ടികെറ്ററുകൾ ചുവന്ന കണ്ണുകളുമായി എന്നെ തുറിച്ചു നോക്കി. എന്നാൽ എന്റെ വണ്ടി അടുത്തു എത്തിയതും അത് ഹെഡ് ലൈറ്റ് ഓഫാക്കിതന്നെ പൊടുന്നനെ മുൻപോട്ടു കുതിച്ചു .
എന്താണ് സംഭവിച്ചത് എന്ന് എനിക്കു മനസിലായില്ല .
ഞാൻ ആ ജീപ്പ് നിന്നിരുന്ന സ്ഥലത്ത് ചെന്ന് ബൈക്കിന്റെ ഹെഡ് ലൈറ്റ് ആ രൂപം വീണ ഭാഗത്തെ ഓടയിലേക്കു തിരിച്ചു .ആ വെളിച്ചത്തിൽ ഞാൻ കണ്ടു . രണ്ടു കാലുകൾ അവ ഓടയിൽ നിന്നും മുകളിലേക്ക് പൊന്തി നിൽക്കുകയാണ് .
എന്റെ ഉള്ളു കാളി നിമിഷങ്ങൾക്ക് മുന്പ് മരണം തൊട്ടുരുമി കടന്നു പോയത് ഞാൻ അറിഞ്ഞതാണ് . ആദ്യം ഞാൻ കരുതിയത്‌ നായോ കുറുക്കനോ ആവുമെന്നാണ്. പതുക്കെ ചിത്രം വ്യക്തമാവുകയായിരുന്നു. കണ്‍മുന്പിൽ നടന്നത് ഒരു അപകടം ആണ്.
ഞാൻ ലൈറ്റ് ഓഫാക്കാതെ വണ്ടി നിർത്തി ആ കാലുകൾക്ക് അടുത്തേക്ക് നടന്നു . ഓടയിൽ വീണ് മടങ്ങി ഒടിഞ്ഞ പോലെയാണ് അപകടം പറ്റിയ ആ മനുഷ്യൻ കിടക്കുന്നത്. ഓടയിൽ നിറയെ പുല്ലുകൾ നിറഞ്ഞു കിടക്കുന്നതിനാൽ മുഖം കാണാൻ കഴിയുന്നില്ല . പോരാത്തതിന് ഹെഡ് ലൈറ്റിന്റെ വെളിച്ചം ഓടക്കു അകത്തേക്ക് എത്തിയതുമില്ല.
എനിക്കു അപ്പോൾ വ്യക്തമായി കാണാൻ കഴിയുന്നത്‌ ആ രണ്ടു കാലുകൾ മാത്രം . അതു ഒരു മധ്യവയസന്റെതാണെന്നു വ്യക്തം . ഞാൻ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി അവ ചലിക്കുന്നുണ്ട്. വേദന കൊണ്ടുള്ള ഞരക്കം എനിക്കു കേൾക്കാം .
മുണ്ട് മടക്കി കുത്തി ഞാൻ ഓടയിലേക്കു ഇറങ്ങാൻ തുടങ്ങി . പെട്ടന്ന് മുൻപോട്ടു വെച്ച കാൽ ഞാൻപിൻവലിച്ചു . ഒരു നിമിഷം ഞാൻ നിർത്തിയിട്ട ബൈക്കിലേക്ക് നോക്കി . അത് വീട് എത്തിച്ചേരാൻ കൊതിക്കുന്നത് പോലെ തോന്നി .
അതുവരെ ഞാൻ ആശ്രയിച്ചിരുന്ന മനസാക്ഷിക്ക് മുകളിൽ ബുദ്ധി സ്ഥാനം ഉറപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു . വരും വരായ്യമകൾ അത് കൂട്ടിക്കിഴിച്ചു മനസാക്ഷിയെ കൂട്ടിലടച്ചു .ഞാൻ ചുറ്റും നോക്കി, ചുറ്റിലെങ്ങും ആരും ഇല്ല . ബുദ്ധി ഉപദേശിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു പിൻമടങ്ങുവാൻ.
കേസ്, കൂട്ടം, ആശുപത്രി ഇവ ഒക്കെ വലിച്ചു തലയിൽ കയറ്റണോ ..? ഒന്ന് കണ്ണടച്ചാൽ ഈ രാത്രിയും കടന്നു പോവും. ഞാൻ കണ്ണടച്ചു ഒപ്പം ഹെഡ് ലൈറ്റും ഓഫ് ചെയിതു വണ്ടി മുന്പോട്ടെടുത്തു .
ആ മനുഷ്യനിൽ നിന്നും ദൂരം കൂടും തോറും ബുദ്ധി പത്തി മടക്കി , മനസാക്ഷി വിചാരണ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു .
" ഇല്ല ഞാൻ ഒന്നും കണ്ടിട്ടില്ല ... ഒന്നും " ഞാൻ വണ്ടി വീടിന്റെ പോർച്ചിൽ കയറ്റി വെച്ച് കൊണ്ട് പറഞ്ഞു .
വണ്ടിയുടെ ശബ്ദം കേട്ടാവണം അമ്മ ഓടി കിതച്ചു വന്നത് " മോനെ അച്ഛൻ ഇതുവരെ വന്നിട്ടില്ല.. ഞാൻ എന്ത് മാത്രം വിളിച്ചു നിന്റെ മൊബൈലിൽ ... നിങ്ങളെ രണ്ടാളെയും കാണാതായപ്പോൾ തീ തിന്നുകയായിരുന്നു ഇത് വരെ "
" മൊബൈൽ സ്വിച്ച്ഓഫ്‌ ആണ് അമ്മേ... മഴയല്ലേ !!!!" ഞാൻ റൈൻകോട്ട് ഊരി കുടഞ്ഞു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു .
“അച്ഛൻ ഇങ്ങനെ ഒരിക്കലും വൈകീട്ടില്ല . ഈശ്വരാ ഈ മഴത്ത് എവിടെ പോയി തിരയും , ഒരു മൊബൈൽ ഫോണും പോലും അച്ഛൻ ഉപയോഗിക്കാറില്ല ഒന്ന് വിളിച്ചു നോക്കാൻ . വൈകീട്ട് അച്ചന്റെ കൂട്ടുകാരന്റെ മരണാന്തര ചടങ്ങിനു പോയതാ . എന്നാലും വരേണ്ട സമയം കഴിഞ്ഞല്ലോ മോനെ ..?” അമ്മ കരച്ചിലിന്റെ വക്കിൽ എത്തി.
ഞാൻ ഫോണ്‍ എടുത്തു അച്ഛൻ പോയ മരണ വീട്ടിലേക്കു വിളിച്ചു. അവിടെ ആരും ഉറങ്ങാതിരുന്നത് കൊണ്ട് മറുപടി വേഗം കിട്ടി . അച്ഛൻ ചടങ്ങുകൾ കഴിഞ്ഞു അരമണിക്കൂർ ആയി അവിടെ നിന്നും ഇറങ്ങിയിട്ട് ..
" അച്ഛൻ ഇപ്പൊ വരും അവിടെ നിന്ന് ഇറങ്ങിയിട്ടുണ്ട് " ഞാൻ അമ്മയെ സമാധാനിപ്പിച്ചു
" ഇല്ല മോനെ എന്റെ മനസിന്‌ ഒരു സമാധാനവും ഇല്ല ... അച്ഛന് എന്തോ അപകടം പറ്റിയ പോലെ മനസ്‌ പിടയ്ക്കുന്നു മോനെ ....ഇന്ന് രാവിലെ മുതലേ അനർത്ഥലക്ഷണങ്ങൾ ആയിരുന്നു ."
“അപകടം” ആ വാക്കുകൾ എന്റെ ഉള്ളിൽ തീ കൊളുത്തി . . ഹെഡ് ലൈറ്റിന്റെ വെളിച്ചം വേദന കൊണ്ട് കൂട്ടി ഉരയുന്ന രണ്ടു കാലുകൾ, മരണത്തിനു കീഴടങ്ങും മുബുള്ള ആ ഞരക്കം .. ഞാൻ കണ്ണുകൾ ഇറുക്കി അടച്ചു വിളിച്ചു " അച്ഛാ ".
ഞാൻ വീണ്ടും റെയിൻ കോട്ടിട്ടു. അമ്മക്ക് എന്തെങ്കിലും പറയാൻ കഴിയും മുന്പേ വണ്ടി ഗെയിറ്റ് കടന്നു കുതിച്ചിരുന്നു .
മഴയോ റോഡിന്റെ അവസ്ഥയോ എനിക്കു തടസമായില്ല . ആ അപകടം കണ്ട സ്ഥലത്ത് ഞാൻ എങ്ങിനെ എത്തിച്ചേർന്നു എന്ന് പോലും എനിക്ക് അറിയില്ല . ചാടി ഇറങ്ങി ഞാൻ ആ ഓടയിൽ പരതി . പക്ഷെ എനിക്കു അവിടെ എവിടെയും അച്ഛനെ കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല . ഞാൻ തലക്കു അടിച്ചു കൊണ്ട് അവിടെ മുഴുവൻ ഓടി നടന്നു തിരഞ്ഞു . എന്റെ അച്ഛനെ.....
“എന്നെ തേടി വന്ന മരണം അച്ഛൻ ഏറ്റു വാങ്ങുകയായിരുന്നു . ഒന്ന് മനസ് വെച്ചിരുന്നെങ്കിൽ , കൈ പിടിച്ചു നടത്തിയ ആ കൈ വിട്ടു കളഞ്ഞിരുന്നിലെങ്കിൽ നഷ്ടപ്പെടില്ലായിരുന്നു എന്റെ അച്ഛനെ “ ഞാൻ പരിസരം മറന്നു അലമുറയിട്ടു .
പെട്ടന്നു എന്റെ മൊബൈൽ റിംഗ് ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി . ഞാൻ വിറയ്ക്കുന്ന കരങ്ങളൊടെ ഫോണ്‍ എടുത്തു " മോനെ ... അച്ഛനാണ് . നിങ്ങള് പേടിച്ചോ എന്നെ കാണാതെ “അച്ഛൻ ഒന്ന് നിർത്തി.
എനിക്ക് ഒന്നും പറയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല . കുറച്ചു നേരത്തേക്ക് ശബ്ദം തൊണ്ടയിൽ കിടന്നു പിടച്ചു . " അച്ഛാ ... അച്ഛന് എന്താ പറ്റിയത് ... ? ഞാൻ കരഞ്ഞു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
" മോൻ പേടിക്കേണ്ട അച്ഛന് ഒന്നും പറ്റിയിട്ടില്ല ഞാൻ ഹോസ്പിറ്റലിലാണ് ഉള്ളത് മോനെ. ചടങ്ങ് കഴിഞ്ഞു വരുന്നവഴിയിൽ ഒരു അപകടം . ഒരാൾ വണ്ടി തട്ടി ഓടയിൽ വീണു കിടക്കുന്നു . അയാളെയും കൊണ്ട് ഹോസ്പിറ്റലിൽ വന്നതാ ".
" അച്ഛാ ...? " ഞാൻ അറിയാതെ തന്നെ നെഞ്ഞുപൊട്ടി വിളിച്ചു പോയി . ഞാൻ കണ്ണടച്ചു കടന്നു പോയിടത്തു അച്ഛൻ കൈത്താങ്ങ് ആയിരിക്കുന്നു. എന്റെ തെറ്റ് അച്ഛൻ തിരുത്തിയിരിക്കുന്നു .
" അയാൾക്ക്.... അയാൾക്ക് എങ്ങിനെ ഉണ്ട് .... പരുക്ക് കൂടുതൽ ഉണ്ടോ ..?" മനസാക്ഷിക്ക് അറിയാനുള്ള ആകാംക്ഷയായി .
" ഉം ...അപകട നില കഴിഞ്ഞു . ക്രത്യസമയത്ത് എത്തിച്ചത് കൊണ്ട് രക്ഷപ്പെട്ടു .ദൈവമാ എന്നെ അവിടെ എത്തിച്ചത് "
" അച്ഛൻ ഒറ്റക്ക് എങ്ങിനെ ആശുപത്രിയിൽ എത്തിച്ചു .." എന്റെ സംശയം അടക്കി വെക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
" അത് എനിക്കും അത്ഭുതമാണ്. ആ നേരത്തെ ഒരു ധൈര്യം ... പിന്നെ നല്ലത് ചെയ്യാൻ തുനിഞ്ഞിറങ്ങിയാൽ ദൈവം മുൻപിലുണ്ടാവും മോനെ എല്ലാത്തിനും.... പിന്നെന്താ ..? " അച്ഛൻ സന്തോഷത്തിൽ ആണ് ഒരു ജീവൻ തിരിച്ചു പിടിച്ച സന്തോഷം .
" മോൻ ഒരു ഉപകാരം ചെയ്യണം .. ആരെങ്കിലും രക്തം കൊടുക്കാൻ തെയ്യാറുള്ളവരെയും കൂട്ടി നീ നാളെ ഒന്ന് വരണം . ഞങ്ങൾ ഇവിടെനിന്നും ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട് ഇപ്പോഴത്തെക്ക് വേണ്ടതിന് ."
" എന്തിനാ അച്ഛാ നാളെ ആക്കുന്നത് ഞാൻ ഇപ്പോ വരാം . ഞാൻ കൊടുക്കാലോ..?. പിന്നെ അച്ഛനെ കൂട്ടി വരുകയും ആവാം. ഒന്ന് അമ്മയെ വിളിച്ചു പറയട്ടെ .. എന്നിട്ട് പുറപ്പെടാം "
"അത് വേണ്ട മോനെ ഇത്രയും ദൂരം നീ ഈ മഴയത്ത്... അത് അപകടമാ " അച്ഛൻ പരിഭ്രമത്തൊടേ പറഞ്ഞു .
" ഇല്ല അച്ഛാ ഒന്നും സംഭവിക്കില്ല . നല്ലത് ചെയ്യാൻ തുനിഞ്ഞിറങ്ങിയാൽ ദൈവം മുൻപിലുണ്ടാവും .. പിന്നെ എന്താ .? ഞാൻ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു .
അത് കേട്ട് അച്ഛനും ചിരിച്ചു " തീർച്ചയായും "
എന്റെ മനസാക്ഷിക്ക് മുന്പിൽ മുഖം ഉയർത്തി പിടിച്ചു കൊണ്ട് വീണ്ടും ഉരുവിട്ട് ” നല്ലത് ചെയ്യാൻ തുനിഞ്ഞിറങ്ങിയാൽ ദൈവം മുൻപിലുണ്ടാവും... "
ഞാൻ വണ്ടി സ്റ്റാർട്ടു ചെയിതു അതിന്റെ ഹെഡ് ലൈറ്റിനു വെളിച്ചം കൂടിയിരുന്നു. നന്മയുടെ വെളിച്ചം പോലെ അത് എനിക്കു വഴികാട്ടി .
----------------------------------------------------------
രചയിതാവ് ആരെന്നറിയില്ല , വാട്സപ്പില്‍ കിട്ടിയതാണ് , നന്മ വഴിഞ്ഞൊഴുകുന്ന നല്ലൊരു കുറിപ്പ് - കാണാത്തവര്‍ക്കായി.

അച്ചനാണത്രെ അച്ചൻ..!
അച്ചനൊക്കെയൊരു അച്ചനാണോ അച്ചാ!
നല്ലവരായ അച്ചന്മാരെ പറയിപ്പിക്കാനായി ഇങ്ങിനെയും ഒരച്ചൻ.
Wait while more posts are being loaded