Profile cover photo
Profile photo
Mostafa Asadi
74 followers -
بنمای رخ که خلقی واله شوند و حیران
بنمای رخ که خلقی واله شوند و حیران

74 followers
About
Mostafa's posts

Post has attachment

Post has attachment
اللَّهُمَّ إِنَّ قُلُوبَ الْمُخْبِتِينَ إِلَيْكَ وَالِهَةٌ
خدایا دلهاى‏ فروتنان،سرگردان به سوى توست

بنمای رخ که خلقی واله شوند و حیران
بگشای لب که فریاد از مرد و زن برآید

Photo

Post has shared content
هنگامه
قرآن ، حقیقتی نازل شده از سوی خداوند رحمان بسوی انسان است که سراسر معارفی است که اگر اهل آن باشیم تماما استفاده است با این وجود آیاتی از قرآن برای قلوبی شدیدا تاثیرگذارتر هستند از این بین آیه شانزدهم سوره حدید است .
از نزدیکى یک آبادى می گذشت دخترکى را دید و نسبت به او علاقه مند شد عشق سوزان دخترک او را وادار کرد که شب هنگام از دیوار خانه او بالا رود و تصمیم داشت به هر قیمتى که شده به وصال او نائل گردد، در این هنگام بود که در یکى از خانه هاى اطراف شخص بیدار دلى مشغول تلاوت قرآن بود و به همین آیه رسیده بود : أَلَمْ یَأْنِ لِلَّذِینَ آمَنُوا أَن تَخْشَعَ قُلُوبُهُمْ لِذِکْرِ اللَّهِ … این آیه همچون تیرى بر قلب آلوده اش نشست ، درد و سوزى در درون دل احساس کرد، تکان عجیبى خورد، اندکى در فکر رفت این کیست که سخن مى گوید؟ و به چه کسى این پیام را مى دهد؟ به من مى گوید: اى فضیل ! « آیا وقت آن نرسیده است که بیدار شوى ، از این راه خطا برگردى ، از این آلودگى خود را بشوئى ، و دست به دامن توبه زنى ؟! ناگهان صداى فضیل بلند شد و پیوسته مى گفت : بَلى وَ الله قَد آنَ، بَلى وَ الله قَد آنَ ! : به خدا سوگند وقت آن رسیده است ، به خدا سوگند وقت آن رسیده است »
او تصمیم نهائى خودش را گرفته بود، و با یک جهش برق آسا از صف اشقیا بیرون پرید، و در صفوف سعدا جاى گرفت ، به عقب برگشت و از دیوار بام فرود آمد، و به خرابه اى وارد شد که جمعى از کاروانیان آنجا بودند، و براى حرکت به سوى مقصدى با یکدیگر مشورت مى کردند، مى گفتند فضیل و دار و دسته او در راهند، اگر برویم راه را بر ما مى بندند و ثروت ما را به غارت خواهند برد! فضیل تکانى خورد و خود را سخت ملامت کرد، و گفت چه بَد مردى هستم ! این چه شقاوت است که به من رو آورده ؟ در دل شب به قصد گناه از خانه بیرون آمده ام ، و قومى مسلمان از بیم من به کنج این خرابه گریخته اند!
روى به سوى آسمان کرد و با دلى توبه کار این سخنان را بر زبان جارى ساخت :
« اللّهُمَّ إنّى تُبتُ إلیکَ وَ جَعلتُ توبتِى إلیک جوار بیتک الحرام »
خداوندا من به سوى تو بازگشتم ، و توبه خود را این قرار مى دهم که پیوسته در جوار خانه تو باشم ، خدایا از بدکارى خود در رنجم ، و از ناکسى در فغانم ، درد مرا درمان کن ، اى درمان کننده همه دردها! و اى پاک و منزه از همه عیبها! اى بى نیاز از خدمت من ! و اى بى نقصان از خیانت من ! مرا به رحمتت ببخشاى ، و مرا که اسیر بند هواى خویشم از این بند رهائى بخش
خداوند دعاى او را مستجاب کرد، و به او عنایت ها فرمود ، و از آنجا بازگشت و به سوى مکه آمد ، سالها در آنجا مجاور بود و از جمله اولیا گشت . «فُضَیل بن عَیّاض» در کُتب رجال به عنوان یکى از راویان موثّق از امام صادق علیه السّلام و از زُهاد معروف معرفى شده و شاگردانی تربیت کرد و تا پایان عُمر در جوار کعبه مى ‏زیست و همان جا در روز عاشورا بدرود حیات گفت .
أَلَمْ یَأْنِ لِلَّذِینَ آمَنُوا أَن تَخْشَعَ قُلُوبُهُمْ لِذِکْرِ اللَّهِ… از آیات تکان دهنده قرآن مجید است که قلب و روح انسان را در تسخیر خود قرار مى دهد، پرده هاى غفلت را مى درد و فریاد مى زند 1
آیا هنگامه آن نرسیده است ؟!
http://www.rahro14.ir/hengame.html

Post has shared content
هنگامه
قرآن ، حقیقتی نازل شده از سوی خداوند رحمان بسوی انسان است که سراسر معارفی است که اگر اهل آن باشیم تماما استفاده است با این وجود آیاتی از قرآن برای قلوبی شدیدا تاثیرگذارتر هستند از این بین آیه شانزدهم سوره حدید است .
از نزدیکى یک آبادى می گذشت دخترکى را دید و نسبت به او علاقه مند شد عشق سوزان دخترک او را وادار کرد که شب هنگام از دیوار خانه او بالا رود و تصمیم داشت به هر قیمتى که شده به وصال او نائل گردد، در این هنگام بود که در یکى از خانه هاى اطراف شخص بیدار دلى مشغول تلاوت قرآن بود و به همین آیه رسیده بود : أَلَمْ یَأْنِ لِلَّذِینَ آمَنُوا أَن تَخْشَعَ قُلُوبُهُمْ لِذِکْرِ اللَّهِ … این آیه همچون تیرى بر قلب آلوده اش نشست ، درد و سوزى در درون دل احساس کرد، تکان عجیبى خورد، اندکى در فکر رفت این کیست که سخن مى گوید؟ و به چه کسى این پیام را مى دهد؟ به من مى گوید: اى فضیل ! « آیا وقت آن نرسیده است که بیدار شوى ، از این راه خطا برگردى ، از این آلودگى خود را بشوئى ، و دست به دامن توبه زنى ؟! ناگهان صداى فضیل بلند شد و پیوسته مى گفت : بَلى وَ الله قَد آنَ، بَلى وَ الله قَد آنَ ! : به خدا سوگند وقت آن رسیده است ، به خدا سوگند وقت آن رسیده است »
او تصمیم نهائى خودش را گرفته بود، و با یک جهش برق آسا از صف اشقیا بیرون پرید، و در صفوف سعدا جاى گرفت ، به عقب برگشت و از دیوار بام فرود آمد، و به خرابه اى وارد شد که جمعى از کاروانیان آنجا بودند، و براى حرکت به سوى مقصدى با یکدیگر مشورت مى کردند، مى گفتند فضیل و دار و دسته او در راهند، اگر برویم راه را بر ما مى بندند و ثروت ما را به غارت خواهند برد! فضیل تکانى خورد و خود را سخت ملامت کرد، و گفت چه بَد مردى هستم ! این چه شقاوت است که به من رو آورده ؟ در دل شب به قصد گناه از خانه بیرون آمده ام ، و قومى مسلمان از بیم من به کنج این خرابه گریخته اند!
روى به سوى آسمان کرد و با دلى توبه کار این سخنان را بر زبان جارى ساخت :
« اللّهُمَّ إنّى تُبتُ إلیکَ وَ جَعلتُ توبتِى إلیک جوار بیتک الحرام »
خداوندا من به سوى تو بازگشتم ، و توبه خود را این قرار مى دهم که پیوسته در جوار خانه تو باشم ، خدایا از بدکارى خود در رنجم ، و از ناکسى در فغانم ، درد مرا درمان کن ، اى درمان کننده همه دردها! و اى پاک و منزه از همه عیبها! اى بى نیاز از خدمت من ! و اى بى نقصان از خیانت من ! مرا به رحمتت ببخشاى ، و مرا که اسیر بند هواى خویشم از این بند رهائى بخش
خداوند دعاى او را مستجاب کرد، و به او عنایت ها فرمود ، و از آنجا بازگشت و به سوى مکه آمد ، سالها در آنجا مجاور بود و از جمله اولیا گشت . «فُضَیل بن عَیّاض» در کُتب رجال به عنوان یکى از راویان موثّق از امام صادق علیه السّلام و از زُهاد معروف معرفى شده و شاگردانی تربیت کرد و تا پایان عُمر در جوار کعبه مى ‏زیست و همان جا در روز عاشورا بدرود حیات گفت .
أَلَمْ یَأْنِ لِلَّذِینَ آمَنُوا أَن تَخْشَعَ قُلُوبُهُمْ لِذِکْرِ اللَّهِ… از آیات تکان دهنده قرآن مجید است که قلب و روح انسان را در تسخیر خود قرار مى دهد، پرده هاى غفلت را مى درد و فریاد مى زند 1
آیا هنگامه آن نرسیده است ؟!
http://www.rahro14.ir/hengame.html

Post has shared content
هنگامه
قرآن ، حقیقتی نازل شده از سوی خداوند رحمان بسوی انسان است که سراسر معارفی است که اگر اهل آن باشیم تماما استفاده است با این وجود آیاتی از قرآن برای قلوبی شدیدا تاثیرگذارتر هستند از این بین آیه شانزدهم سوره حدید است .
از نزدیکى یک آبادى می گذشت دخترکى را دید و نسبت به او علاقه مند شد عشق سوزان دخترک او را وادار کرد که شب هنگام از دیوار خانه او بالا رود و تصمیم داشت به هر قیمتى که شده به وصال او نائل گردد، در این هنگام بود که در یکى از خانه هاى اطراف شخص بیدار دلى مشغول تلاوت قرآن بود و به همین آیه رسیده بود : أَلَمْ یَأْنِ لِلَّذِینَ آمَنُوا أَن تَخْشَعَ قُلُوبُهُمْ لِذِکْرِ اللَّهِ … این آیه همچون تیرى بر قلب آلوده اش نشست ، درد و سوزى در درون دل احساس کرد، تکان عجیبى خورد، اندکى در فکر رفت این کیست که سخن مى گوید؟ و به چه کسى این پیام را مى دهد؟ به من مى گوید: اى فضیل ! « آیا وقت آن نرسیده است که بیدار شوى ، از این راه خطا برگردى ، از این آلودگى خود را بشوئى ، و دست به دامن توبه زنى ؟! ناگهان صداى فضیل بلند شد و پیوسته مى گفت : بَلى وَ الله قَد آنَ، بَلى وَ الله قَد آنَ ! : به خدا سوگند وقت آن رسیده است ، به خدا سوگند وقت آن رسیده است »
او تصمیم نهائى خودش را گرفته بود، و با یک جهش برق آسا از صف اشقیا بیرون پرید، و در صفوف سعدا جاى گرفت ، به عقب برگشت و از دیوار بام فرود آمد، و به خرابه اى وارد شد که جمعى از کاروانیان آنجا بودند، و براى حرکت به سوى مقصدى با یکدیگر مشورت مى کردند، مى گفتند فضیل و دار و دسته او در راهند، اگر برویم راه را بر ما مى بندند و ثروت ما را به غارت خواهند برد! فضیل تکانى خورد و خود را سخت ملامت کرد، و گفت چه بَد مردى هستم ! این چه شقاوت است که به من رو آورده ؟ در دل شب به قصد گناه از خانه بیرون آمده ام ، و قومى مسلمان از بیم من به کنج این خرابه گریخته اند!
روى به سوى آسمان کرد و با دلى توبه کار این سخنان را بر زبان جارى ساخت :
« اللّهُمَّ إنّى تُبتُ إلیکَ وَ جَعلتُ توبتِى إلیک جوار بیتک الحرام »
خداوندا من به سوى تو بازگشتم ، و توبه خود را این قرار مى دهم که پیوسته در جوار خانه تو باشم ، خدایا از بدکارى خود در رنجم ، و از ناکسى در فغانم ، درد مرا درمان کن ، اى درمان کننده همه دردها! و اى پاک و منزه از همه عیبها! اى بى نیاز از خدمت من ! و اى بى نقصان از خیانت من ! مرا به رحمتت ببخشاى ، و مرا که اسیر بند هواى خویشم از این بند رهائى بخش
خداوند دعاى او را مستجاب کرد، و به او عنایت ها فرمود ، و از آنجا بازگشت و به سوى مکه آمد ، سالها در آنجا مجاور بود و از جمله اولیا گشت . «فُضَیل بن عَیّاض» در کُتب رجال به عنوان یکى از راویان موثّق از امام صادق علیه السّلام و از زُهاد معروف معرفى شده و شاگردانی تربیت کرد و تا پایان عُمر در جوار کعبه مى ‏زیست و همان جا در روز عاشورا بدرود حیات گفت .
أَلَمْ یَأْنِ لِلَّذِینَ آمَنُوا أَن تَخْشَعَ قُلُوبُهُمْ لِذِکْرِ اللَّهِ… از آیات تکان دهنده قرآن مجید است که قلب و روح انسان را در تسخیر خود قرار مى دهد، پرده هاى غفلت را مى درد و فریاد مى زند 1
آیا هنگامه آن نرسیده است ؟!
http://www.rahro14.ir/hengame.html

Post has attachment
هنگامه
قرآن ، حقیقتی نازل شده از سوی خداوند رحمان بسوی انسان است که سراسر معارفی است که اگر اهل آن باشیم تماما استفاده است با این وجود آیاتی از قرآن برای قلوبی شدیدا تاثیرگذارتر هستند از این بین آیه شانزدهم سوره حدید است .
از نزدیکى یک آبادى می گذشت دخترکى را دید و نسبت به او علاقه مند شد عشق سوزان دخترک او را وادار کرد که شب هنگام از دیوار خانه او بالا رود و تصمیم داشت به هر قیمتى که شده به وصال او نائل گردد، در این هنگام بود که در یکى از خانه هاى اطراف شخص بیدار دلى مشغول تلاوت قرآن بود و به همین آیه رسیده بود : أَلَمْ یَأْنِ لِلَّذِینَ آمَنُوا أَن تَخْشَعَ قُلُوبُهُمْ لِذِکْرِ اللَّهِ … این آیه همچون تیرى بر قلب آلوده اش نشست ، درد و سوزى در درون دل احساس کرد، تکان عجیبى خورد، اندکى در فکر رفت این کیست که سخن مى گوید؟ و به چه کسى این پیام را مى دهد؟ به من مى گوید: اى فضیل ! « آیا وقت آن نرسیده است که بیدار شوى ، از این راه خطا برگردى ، از این آلودگى خود را بشوئى ، و دست به دامن توبه زنى ؟! ناگهان صداى فضیل بلند شد و پیوسته مى گفت : بَلى وَ الله قَد آنَ، بَلى وَ الله قَد آنَ ! : به خدا سوگند وقت آن رسیده است ، به خدا سوگند وقت آن رسیده است »
او تصمیم نهائى خودش را گرفته بود، و با یک جهش برق آسا از صف اشقیا بیرون پرید، و در صفوف سعدا جاى گرفت ، به عقب برگشت و از دیوار بام فرود آمد، و به خرابه اى وارد شد که جمعى از کاروانیان آنجا بودند، و براى حرکت به سوى مقصدى با یکدیگر مشورت مى کردند، مى گفتند فضیل و دار و دسته او در راهند، اگر برویم راه را بر ما مى بندند و ثروت ما را به غارت خواهند برد! فضیل تکانى خورد و خود را سخت ملامت کرد، و گفت چه بَد مردى هستم ! این چه شقاوت است که به من رو آورده ؟ در دل شب به قصد گناه از خانه بیرون آمده ام ، و قومى مسلمان از بیم من به کنج این خرابه گریخته اند!
روى به سوى آسمان کرد و با دلى توبه کار این سخنان را بر زبان جارى ساخت :
« اللّهُمَّ إنّى تُبتُ إلیکَ وَ جَعلتُ توبتِى إلیک جوار بیتک الحرام »
خداوندا من به سوى تو بازگشتم ، و توبه خود را این قرار مى دهم که پیوسته در جوار خانه تو باشم ، خدایا از بدکارى خود در رنجم ، و از ناکسى در فغانم ، درد مرا درمان کن ، اى درمان کننده همه دردها! و اى پاک و منزه از همه عیبها! اى بى نیاز از خدمت من ! و اى بى نقصان از خیانت من ! مرا به رحمتت ببخشاى ، و مرا که اسیر بند هواى خویشم از این بند رهائى بخش
خداوند دعاى او را مستجاب کرد، و به او عنایت ها فرمود ، و از آنجا بازگشت و به سوى مکه آمد ، سالها در آنجا مجاور بود و از جمله اولیا گشت . «فُضَیل بن عَیّاض» در کُتب رجال به عنوان یکى از راویان موثّق از امام صادق علیه السّلام و از زُهاد معروف معرفى شده و شاگردانی تربیت کرد و تا پایان عُمر در جوار کعبه مى ‏زیست و همان جا در روز عاشورا بدرود حیات گفت .
أَلَمْ یَأْنِ لِلَّذِینَ آمَنُوا أَن تَخْشَعَ قُلُوبُهُمْ لِذِکْرِ اللَّهِ… از آیات تکان دهنده قرآن مجید است که قلب و روح انسان را در تسخیر خود قرار مى دهد، پرده هاى غفلت را مى درد و فریاد مى زند 1
آیا هنگامه آن نرسیده است ؟!
http://www.rahro14.ir/hengame.html

Post has shared content
رمضان با همه عظمت با همه زیبایی با تمام آمرزشش با اکمال انسان سازیش مثل نسیمی بر ما وزیدن گرفت و شاید حالا که دیگر آب را نمی یابیم چون ماهیان دل تنگی دریا می کنیم .
قال رسول الله صلّی‎الله‎علیه‎و‎آله‎و‎سلم : إِنَ‏ أَبْوَابَ‏ السَّمَاءِ تُفَتَّحُ‏ فِی‏ أَوَّلِ‏ لَیْلَهٍ مِنْ شَهْرِ رَمَضَانَ وَ لَا تُغْلَقُ إِلَى آخِرِ لَیْلَهٍ مِنْهُ1
درهاى آسمان در اولین شب ماه رمضان گشوده مى ‏شود و تا آخرین شب آن بسته نخواهد شد.
با هرچه خیر و با هر تلاشی که کردیم رمضان به پایان رسید و هرکس به اندازه وسعش از این سفره بی حد و حصر استفاده کرد .
حضرت رسول صلی الله علیه و آله می فرمایند : إِنَّ لِلَّهِ تَعَالَى فِی کُلِّ لَیْلَهٍ مِنْ شَهْرِ رَمَضَانَ عِنْدَ الْإِفْطَارِ سَبْعِینَ‏ أَلْفَ‏ أَلْفِ‏ عَتِیقٍ‏ مِنَ‏ النَّارِ فَإِذَا کَانَ آخِرُ لَیْلَهٍ مِنْ شَهْرِ رَمَضَانَ أَعْتَقَ فِیهَا مِثْلَ مَا أَعْتَقَ فِی جَمِیعِهِ2
خداوند در هر شب از ماه مبارک رمضان، هنگام افطار هفتاد هزار هزار شخص را که همه مستوجب آتش هستند از آتش نجات می‌دهد؛ شب آخر ماه رمضان که می‌شود، به مقدار تمام آنچه که در ماه رمضان از آتش نجات داده است، نجات می‌‌دهد 
و در روایتی دیگر امام صادق علیه السلام می فرمایند : إِذَا کَانَ أَوَّلُ لَیْلَهٍ مِنْ‏ شَهْرِ رَمَضَانَ‏ غَفَرَ اللَّهُ‏ لِمَنْ شَاءَ مِنَ الْخَلْقِ فَإِذَا کَانَتِ اللَّیْلَهُ الَّتِی تَلِیهَا ضَاعَفَهُم‏ فَإِذَا کَانَتِ اللَّیْلَهُ الَّتِی تَلِیهَا ضَاعَفَ کُلَّ مَا أَعْتَقَ حَتَّى آخِرَ لَیْلَهٍ فِی شَهْرِ رَمَضَان تُضَاعَفُ مِثْلَ مَا أَعْتَقَ فِی کُلِّ لَیْلَه 3
چون شب اوّل ماه رمضان شود، خداوند، از آفریدگان، هر کس را بخواهد، مى‏ آمرزد. پس چون شب بعد فرا رسد، دو برابر آنان را مى ‏آمرزد. شب بعد، دو برابر همه آنانى را که آمرزیده و  آزاد کرده است، مى‏ آمرزد، تا [آن که در] آخرین شب ماه رمضان، دو برابر آنچه در هر شب آزاد کرده است، از آتش آزاد مى‏ کند.
با حسابی سطحی در می یابیم (هرچند حساب دقیق در آمرزش بی حساب الهی اشتباه است ) که در این ماه بالغ بر ۷۵۱۶۱۹۲۷۶۸۰۰۰۰۰۰۰ بنده با رحمت گسترده الهی از آتش جهنم رهانیده می شوند که این تعداد بیش از نه ملیون برابر کل جمعیت جهان است به بیان دیگر اگر مشیت الهی بر این بود که همه اهل زمین بخشیده شوند هر فرد در این ماه نه ملیون بار بخشیده شده است ! 4  5
در این ماه که دروازه های آسمان چنین گشوده بوده و سفره های اکرام چنین گسترانیده و رحمت الهی گسترده دور از ذهن است که کسی بدون ذره ای استفاده از این مهمانی خارج شود وحتی تاثیر طبیعی این ماه را نپذیرد .
حضرت محمد صلی الله علیه و آله در خطبه شعبانیه می فرمایند : فَإِنَّ الشَّقِیَّ مَنْ حُرِمَ غُفْرَانَ اللَّهِ فِی هَذَا الشَّهْرِ الْعَظِیمِ 6؛ همانا شقی آن کس است که از آمرزش الهی در این ماه بزرگ محروم ماند
با این همه تعابیر بنظر نمی رسد کسی بدون استفاده با این ماه بزرگ خداحافظی کرده باشد .
مولوی در دفتر اول از مثنوی داستان و تمثیلی بسیار زیبا دارد 7، می گوید :
ما درین انبار گندم می‌کنیم
گندم جمع آمده گم می‌کنیم
می گوید ما در ابنار هایمان گندم پر می کنیم ولی آخر می بینیم که گندم جمع شده نیست !
مثال ما با رمضان هم چنین است هرسال در این دست موسم های الهی ظرفیت های وجود خود را پر می کنیم ، تاثیر می پذیریم ، عهد می کنیم ولی مدتی که می گذرد وجود خود را باز تهی می یابیم ! مولوی ادامه می دهد  : 
می‌نیندیشیم آخر ما بهوش
کین خلل در گندمست از مکر موش
موش تا انبار ما حفره زدست
و از فنش انبار ما ویران شدست
اول ای جان دفع شر موش کن
وانگهان در جمع گندم جوش کن
گر نه موشی دزد در انبار ماست
گندم اعمال چل ساله کجاست
ما بدون توجه به سوراخ  موش گندم ها را ذخیره می کردیم غافل از اینکه موش گندم ها را می خورد ، راز این تهی شدن ها همین است ، همین که در وجودمان خللی است که این بهره ها را از دست می دهیم ، منافذی است که راه ورود شیاطین می شود و شاید غافل از آن ها باشیم .
حضرت علی علیه السلام می فرمایند : لِکُلِّ شَىْء آفَهٌ ؛ هر چیزی آفتی دارد 8
برای هر محصولی ، هر گندمی که ذخیره کنیم ، آفتی است آفتی که اگر پیشگیری نکنیم به جان محصول ما می زند و هر آنچه کاشته و داشته ایم در مدتی کوتاه ویران می کند و باید بر ویرانه وجود خود نشسته و انگشت حسرت به دندان بگیریم ! آفاتی که وجود ما را از درون تهی می کنند هرچند ظاهری زیبا داشته باشیم . منافذی که اگر آن ها را درمان نکنیم هر آنجه از پنجره های آسمان در وجودمان ذخیره کرده ایم هر چقدر هم که فراوان باشند از دست خواهیم داد . بنابراین می طلبد از این پس بر داشته های بزرگی که از این ماه داریم تحفظ کنیم سعی کنیم نقاط ضعف و آفات وجودمان را بهتر بشناسیم و مراقبت کنیم تا ان شاء الله بر آنچه برای ما در این ماه خیر تقدیر شد بمانیم  و در این راه ثابت قدم باشیم .


پی نوشت
1.        بحارالانوار،ج ۹۳،ص ۳۴۴
2.        بحارالأنوار ، ج‏۹۵ ، ص۱۸۷
3.        إقبال الأعمال، ج‏۱، ص۳
4.        تعداد بندگان بخشیده شده در ماه مثل دنباله ای هندسی با جمله اول هفتاد ملیون و قدر نسبت دو است که مجموع ۲۹ جمله آن باید حساب شود
5.        البته این محاسبات بدون درنظر گرفتن ثواب ویژه شب های جمعه و قدر است
6.        امالی ، ص۹۴
7.        متابعت نصاری وزیر را
8.        شرح نهج البلاغه لابن أبی الحدید ؛ ج‏۹ ؛ ص۲۶۶

Post has shared content
رمضان با همه عظمت با همه زیبایی با تمام آمرزشش با اکمال انسان سازیش مثل نسیمی بر ما وزیدن گرفت و شاید حالا که دیگر آب را نمی یابیم چون ماهیان دل تنگی دریا می کنیم .
قال رسول الله صلّی‎الله‎علیه‎و‎آله‎و‎سلم : إِنَ‏ أَبْوَابَ‏ السَّمَاءِ تُفَتَّحُ‏ فِی‏ أَوَّلِ‏ لَیْلَهٍ مِنْ شَهْرِ رَمَضَانَ وَ لَا تُغْلَقُ إِلَى آخِرِ لَیْلَهٍ مِنْهُ1
درهاى آسمان در اولین شب ماه رمضان گشوده مى ‏شود و تا آخرین شب آن بسته نخواهد شد.
با هرچه خیر و با هر تلاشی که کردیم رمضان به پایان رسید و هرکس به اندازه وسعش از این سفره بی حد و حصر استفاده کرد .
حضرت رسول صلی الله علیه و آله می فرمایند : إِنَّ لِلَّهِ تَعَالَى فِی کُلِّ لَیْلَهٍ مِنْ شَهْرِ رَمَضَانَ عِنْدَ الْإِفْطَارِ سَبْعِینَ‏ أَلْفَ‏ أَلْفِ‏ عَتِیقٍ‏ مِنَ‏ النَّارِ فَإِذَا کَانَ آخِرُ لَیْلَهٍ مِنْ شَهْرِ رَمَضَانَ أَعْتَقَ فِیهَا مِثْلَ مَا أَعْتَقَ فِی جَمِیعِهِ2
خداوند در هر شب از ماه مبارک رمضان، هنگام افطار هفتاد هزار هزار شخص را که همه مستوجب آتش هستند از آتش نجات می‌دهد؛ شب آخر ماه رمضان که می‌شود، به مقدار تمام آنچه که در ماه رمضان از آتش نجات داده است، نجات می‌‌دهد 
و در روایتی دیگر امام صادق علیه السلام می فرمایند : إِذَا کَانَ أَوَّلُ لَیْلَهٍ مِنْ‏ شَهْرِ رَمَضَانَ‏ غَفَرَ اللَّهُ‏ لِمَنْ شَاءَ مِنَ الْخَلْقِ فَإِذَا کَانَتِ اللَّیْلَهُ الَّتِی تَلِیهَا ضَاعَفَهُم‏ فَإِذَا کَانَتِ اللَّیْلَهُ الَّتِی تَلِیهَا ضَاعَفَ کُلَّ مَا أَعْتَقَ حَتَّى آخِرَ لَیْلَهٍ فِی شَهْرِ رَمَضَان تُضَاعَفُ مِثْلَ مَا أَعْتَقَ فِی کُلِّ لَیْلَه 3
چون شب اوّل ماه رمضان شود، خداوند، از آفریدگان، هر کس را بخواهد، مى‏ آمرزد. پس چون شب بعد فرا رسد، دو برابر آنان را مى ‏آمرزد. شب بعد، دو برابر همه آنانى را که آمرزیده و  آزاد کرده است، مى‏ آمرزد، تا [آن که در] آخرین شب ماه رمضان، دو برابر آنچه در هر شب آزاد کرده است، از آتش آزاد مى‏ کند.
با حسابی سطحی در می یابیم (هرچند حساب دقیق در آمرزش بی حساب الهی اشتباه است ) که در این ماه بالغ بر ۷۵۱۶۱۹۲۷۶۸۰۰۰۰۰۰۰ بنده با رحمت گسترده الهی از آتش جهنم رهانیده می شوند که این تعداد بیش از نه ملیون برابر کل جمعیت جهان است به بیان دیگر اگر مشیت الهی بر این بود که همه اهل زمین بخشیده شوند هر فرد در این ماه نه ملیون بار بخشیده شده است ! 4  5
در این ماه که دروازه های آسمان چنین گشوده بوده و سفره های اکرام چنین گسترانیده و رحمت الهی گسترده دور از ذهن است که کسی بدون ذره ای استفاده از این مهمانی خارج شود وحتی تاثیر طبیعی این ماه را نپذیرد .
حضرت محمد صلی الله علیه و آله در خطبه شعبانیه می فرمایند : فَإِنَّ الشَّقِیَّ مَنْ حُرِمَ غُفْرَانَ اللَّهِ فِی هَذَا الشَّهْرِ الْعَظِیمِ 6؛ همانا شقی آن کس است که از آمرزش الهی در این ماه بزرگ محروم ماند
با این همه تعابیر بنظر نمی رسد کسی بدون استفاده با این ماه بزرگ خداحافظی کرده باشد .
مولوی در دفتر اول از مثنوی داستان و تمثیلی بسیار زیبا دارد 7، می گوید :
ما درین انبار گندم می‌کنیم
گندم جمع آمده گم می‌کنیم
می گوید ما در ابنار هایمان گندم پر می کنیم ولی آخر می بینیم که گندم جمع شده نیست !
مثال ما با رمضان هم چنین است هرسال در این دست موسم های الهی ظرفیت های وجود خود را پر می کنیم ، تاثیر می پذیریم ، عهد می کنیم ولی مدتی که می گذرد وجود خود را باز تهی می یابیم ! مولوی ادامه می دهد  : 
می‌نیندیشیم آخر ما بهوش
کین خلل در گندمست از مکر موش
موش تا انبار ما حفره زدست
و از فنش انبار ما ویران شدست
اول ای جان دفع شر موش کن
وانگهان در جمع گندم جوش کن
گر نه موشی دزد در انبار ماست
گندم اعمال چل ساله کجاست
ما بدون توجه به سوراخ  موش گندم ها را ذخیره می کردیم غافل از اینکه موش گندم ها را می خورد ، راز این تهی شدن ها همین است ، همین که در وجودمان خللی است که این بهره ها را از دست می دهیم ، منافذی است که راه ورود شیاطین می شود و شاید غافل از آن ها باشیم .
حضرت علی علیه السلام می فرمایند : لِکُلِّ شَىْء آفَهٌ ؛ هر چیزی آفتی دارد 8
برای هر محصولی ، هر گندمی که ذخیره کنیم ، آفتی است آفتی که اگر پیشگیری نکنیم به جان محصول ما می زند و هر آنچه کاشته و داشته ایم در مدتی کوتاه ویران می کند و باید بر ویرانه وجود خود نشسته و انگشت حسرت به دندان بگیریم ! آفاتی که وجود ما را از درون تهی می کنند هرچند ظاهری زیبا داشته باشیم . منافذی که اگر آن ها را درمان نکنیم هر آنجه از پنجره های آسمان در وجودمان ذخیره کرده ایم هر چقدر هم که فراوان باشند از دست خواهیم داد . بنابراین می طلبد از این پس بر داشته های بزرگی که از این ماه داریم تحفظ کنیم سعی کنیم نقاط ضعف و آفات وجودمان را بهتر بشناسیم و مراقبت کنیم تا ان شاء الله بر آنچه برای ما در این ماه خیر تقدیر شد بمانیم  و در این راه ثابت قدم باشیم .


پی نوشت
1.        بحارالانوار،ج ۹۳،ص ۳۴۴
2.        بحارالأنوار ، ج‏۹۵ ، ص۱۸۷
3.        إقبال الأعمال، ج‏۱، ص۳
4.        تعداد بندگان بخشیده شده در ماه مثل دنباله ای هندسی با جمله اول هفتاد ملیون و قدر نسبت دو است که مجموع ۲۹ جمله آن باید حساب شود
5.        البته این محاسبات بدون درنظر گرفتن ثواب ویژه شب های جمعه و قدر است
6.        امالی ، ص۹۴
7.        متابعت نصاری وزیر را
8.        شرح نهج البلاغه لابن أبی الحدید ؛ ج‏۹ ؛ ص۲۶۶

Post has shared content
رمضان با همه عظمت با همه زیبایی با تمام آمرزشش با اکمال انسان سازیش مثل نسیمی بر ما وزیدن گرفت و شاید حالا که دیگر آب را نمی یابیم چون ماهیان دل تنگی دریا می کنیم .
قال رسول الله صلّی‎الله‎علیه‎و‎آله‎و‎سلم : إِنَ‏ أَبْوَابَ‏ السَّمَاءِ تُفَتَّحُ‏ فِی‏ أَوَّلِ‏ لَیْلَهٍ مِنْ شَهْرِ رَمَضَانَ وَ لَا تُغْلَقُ إِلَى آخِرِ لَیْلَهٍ مِنْهُ1
درهاى آسمان در اولین شب ماه رمضان گشوده مى ‏شود و تا آخرین شب آن بسته نخواهد شد.
با هرچه خیر و با هر تلاشی که کردیم رمضان به پایان رسید و هرکس به اندازه وسعش از این سفره بی حد و حصر استفاده کرد .
حضرت رسول صلی الله علیه و آله می فرمایند : إِنَّ لِلَّهِ تَعَالَى فِی کُلِّ لَیْلَهٍ مِنْ شَهْرِ رَمَضَانَ عِنْدَ الْإِفْطَارِ سَبْعِینَ‏ أَلْفَ‏ أَلْفِ‏ عَتِیقٍ‏ مِنَ‏ النَّارِ فَإِذَا کَانَ آخِرُ لَیْلَهٍ مِنْ شَهْرِ رَمَضَانَ أَعْتَقَ فِیهَا مِثْلَ مَا أَعْتَقَ فِی جَمِیعِهِ2
خداوند در هر شب از ماه مبارک رمضان، هنگام افطار هفتاد هزار هزار شخص را که همه مستوجب آتش هستند از آتش نجات می‌دهد؛ شب آخر ماه رمضان که می‌شود، به مقدار تمام آنچه که در ماه رمضان از آتش نجات داده است، نجات می‌‌دهد 
و در روایتی دیگر امام صادق علیه السلام می فرمایند : إِذَا کَانَ أَوَّلُ لَیْلَهٍ مِنْ‏ شَهْرِ رَمَضَانَ‏ غَفَرَ اللَّهُ‏ لِمَنْ شَاءَ مِنَ الْخَلْقِ فَإِذَا کَانَتِ اللَّیْلَهُ الَّتِی تَلِیهَا ضَاعَفَهُم‏ فَإِذَا کَانَتِ اللَّیْلَهُ الَّتِی تَلِیهَا ضَاعَفَ کُلَّ مَا أَعْتَقَ حَتَّى آخِرَ لَیْلَهٍ فِی شَهْرِ رَمَضَان تُضَاعَفُ مِثْلَ مَا أَعْتَقَ فِی کُلِّ لَیْلَه 3
چون شب اوّل ماه رمضان شود، خداوند، از آفریدگان، هر کس را بخواهد، مى‏ آمرزد. پس چون شب بعد فرا رسد، دو برابر آنان را مى ‏آمرزد. شب بعد، دو برابر همه آنانى را که آمرزیده و  آزاد کرده است، مى‏ آمرزد، تا [آن که در] آخرین شب ماه رمضان، دو برابر آنچه در هر شب آزاد کرده است، از آتش آزاد مى‏ کند.
با حسابی سطحی در می یابیم (هرچند حساب دقیق در آمرزش بی حساب الهی اشتباه است ) که در این ماه بالغ بر ۷۵۱۶۱۹۲۷۶۸۰۰۰۰۰۰۰ بنده با رحمت گسترده الهی از آتش جهنم رهانیده می شوند که این تعداد بیش از نه ملیون برابر کل جمعیت جهان است به بیان دیگر اگر مشیت الهی بر این بود که همه اهل زمین بخشیده شوند هر فرد در این ماه نه ملیون بار بخشیده شده است ! 4  5
در این ماه که دروازه های آسمان چنین گشوده بوده و سفره های اکرام چنین گسترانیده و رحمت الهی گسترده دور از ذهن است که کسی بدون ذره ای استفاده از این مهمانی خارج شود وحتی تاثیر طبیعی این ماه را نپذیرد .
حضرت محمد صلی الله علیه و آله در خطبه شعبانیه می فرمایند : فَإِنَّ الشَّقِیَّ مَنْ حُرِمَ غُفْرَانَ اللَّهِ فِی هَذَا الشَّهْرِ الْعَظِیمِ 6؛ همانا شقی آن کس است که از آمرزش الهی در این ماه بزرگ محروم ماند
با این همه تعابیر بنظر نمی رسد کسی بدون استفاده با این ماه بزرگ خداحافظی کرده باشد .
مولوی در دفتر اول از مثنوی داستان و تمثیلی بسیار زیبا دارد 7، می گوید :
ما درین انبار گندم می‌کنیم
گندم جمع آمده گم می‌کنیم
می گوید ما در ابنار هایمان گندم پر می کنیم ولی آخر می بینیم که گندم جمع شده نیست !
مثال ما با رمضان هم چنین است هرسال در این دست موسم های الهی ظرفیت های وجود خود را پر می کنیم ، تاثیر می پذیریم ، عهد می کنیم ولی مدتی که می گذرد وجود خود را باز تهی می یابیم ! مولوی ادامه می دهد  : 
می‌نیندیشیم آخر ما بهوش
کین خلل در گندمست از مکر موش
موش تا انبار ما حفره زدست
و از فنش انبار ما ویران شدست
اول ای جان دفع شر موش کن
وانگهان در جمع گندم جوش کن
گر نه موشی دزد در انبار ماست
گندم اعمال چل ساله کجاست
ما بدون توجه به سوراخ  موش گندم ها را ذخیره می کردیم غافل از اینکه موش گندم ها را می خورد ، راز این تهی شدن ها همین است ، همین که در وجودمان خللی است که این بهره ها را از دست می دهیم ، منافذی است که راه ورود شیاطین می شود و شاید غافل از آن ها باشیم .
حضرت علی علیه السلام می فرمایند : لِکُلِّ شَىْء آفَهٌ ؛ هر چیزی آفتی دارد 8
برای هر محصولی ، هر گندمی که ذخیره کنیم ، آفتی است آفتی که اگر پیشگیری نکنیم به جان محصول ما می زند و هر آنچه کاشته و داشته ایم در مدتی کوتاه ویران می کند و باید بر ویرانه وجود خود نشسته و انگشت حسرت به دندان بگیریم ! آفاتی که وجود ما را از درون تهی می کنند هرچند ظاهری زیبا داشته باشیم . منافذی که اگر آن ها را درمان نکنیم هر آنجه از پنجره های آسمان در وجودمان ذخیره کرده ایم هر چقدر هم که فراوان باشند از دست خواهیم داد . بنابراین می طلبد از این پس بر داشته های بزرگی که از این ماه داریم تحفظ کنیم سعی کنیم نقاط ضعف و آفات وجودمان را بهتر بشناسیم و مراقبت کنیم تا ان شاء الله بر آنچه برای ما در این ماه خیر تقدیر شد بمانیم  و در این راه ثابت قدم باشیم .


پی نوشت
1.        بحارالانوار،ج ۹۳،ص ۳۴۴
2.        بحارالأنوار ، ج‏۹۵ ، ص۱۸۷
3.        إقبال الأعمال، ج‏۱، ص۳
4.        تعداد بندگان بخشیده شده در ماه مثل دنباله ای هندسی با جمله اول هفتاد ملیون و قدر نسبت دو است که مجموع ۲۹ جمله آن باید حساب شود
5.        البته این محاسبات بدون درنظر گرفتن ثواب ویژه شب های جمعه و قدر است
6.        امالی ، ص۹۴
7.        متابعت نصاری وزیر را
8.        شرح نهج البلاغه لابن أبی الحدید ؛ ج‏۹ ؛ ص۲۶۶

Post has attachment
رمضان با همه عظمت با همه زیبایی با تمام آمرزشش با اکمال انسان سازیش مثل نسیمی بر ما وزیدن گرفت و شاید حالا که دیگر آب را نمی یابیم چون ماهیان دل تنگی دریا می کنیم .
قال رسول الله صلّی‎الله‎علیه‎و‎آله‎و‎سلم : إِنَ‏ أَبْوَابَ‏ السَّمَاءِ تُفَتَّحُ‏ فِی‏ أَوَّلِ‏ لَیْلَهٍ مِنْ شَهْرِ رَمَضَانَ وَ لَا تُغْلَقُ إِلَى آخِرِ لَیْلَهٍ مِنْهُ1
درهاى آسمان در اولین شب ماه رمضان گشوده مى ‏شود و تا آخرین شب آن بسته نخواهد شد.
با هرچه خیر و با هر تلاشی که کردیم رمضان به پایان رسید و هرکس به اندازه وسعش از این سفره بی حد و حصر استفاده کرد .
حضرت رسول صلی الله علیه و آله می فرمایند : إِنَّ لِلَّهِ تَعَالَى فِی کُلِّ لَیْلَهٍ مِنْ شَهْرِ رَمَضَانَ عِنْدَ الْإِفْطَارِ سَبْعِینَ‏ أَلْفَ‏ أَلْفِ‏ عَتِیقٍ‏ مِنَ‏ النَّارِ فَإِذَا کَانَ آخِرُ لَیْلَهٍ مِنْ شَهْرِ رَمَضَانَ أَعْتَقَ فِیهَا مِثْلَ مَا أَعْتَقَ فِی جَمِیعِهِ2
خداوند در هر شب از ماه مبارک رمضان، هنگام افطار هفتاد هزار هزار شخص را که همه مستوجب آتش هستند از آتش نجات می‌دهد؛ شب آخر ماه رمضان که می‌شود، به مقدار تمام آنچه که در ماه رمضان از آتش نجات داده است، نجات می‌‌دهد 
و در روایتی دیگر امام صادق علیه السلام می فرمایند : إِذَا کَانَ أَوَّلُ لَیْلَهٍ مِنْ‏ شَهْرِ رَمَضَانَ‏ غَفَرَ اللَّهُ‏ لِمَنْ شَاءَ مِنَ الْخَلْقِ فَإِذَا کَانَتِ اللَّیْلَهُ الَّتِی تَلِیهَا ضَاعَفَهُم‏ فَإِذَا کَانَتِ اللَّیْلَهُ الَّتِی تَلِیهَا ضَاعَفَ کُلَّ مَا أَعْتَقَ حَتَّى آخِرَ لَیْلَهٍ فِی شَهْرِ رَمَضَان تُضَاعَفُ مِثْلَ مَا أَعْتَقَ فِی کُلِّ لَیْلَه 3
چون شب اوّل ماه رمضان شود، خداوند، از آفریدگان، هر کس را بخواهد، مى‏ آمرزد. پس چون شب بعد فرا رسد، دو برابر آنان را مى ‏آمرزد. شب بعد، دو برابر همه آنانى را که آمرزیده و  آزاد کرده است، مى‏ آمرزد، تا [آن که در] آخرین شب ماه رمضان، دو برابر آنچه در هر شب آزاد کرده است، از آتش آزاد مى‏ کند.
با حسابی سطحی در می یابیم (هرچند حساب دقیق در آمرزش بی حساب الهی اشتباه است ) که در این ماه بالغ بر ۷۵۱۶۱۹۲۷۶۸۰۰۰۰۰۰۰ بنده با رحمت گسترده الهی از آتش جهنم رهانیده می شوند که این تعداد بیش از نه ملیون برابر کل جمعیت جهان است به بیان دیگر اگر مشیت الهی بر این بود که همه اهل زمین بخشیده شوند هر فرد در این ماه نه ملیون بار بخشیده شده است ! 4  5
در این ماه که دروازه های آسمان چنین گشوده بوده و سفره های اکرام چنین گسترانیده و رحمت الهی گسترده دور از ذهن است که کسی بدون ذره ای استفاده از این مهمانی خارج شود وحتی تاثیر طبیعی این ماه را نپذیرد .
حضرت محمد صلی الله علیه و آله در خطبه شعبانیه می فرمایند : فَإِنَّ الشَّقِیَّ مَنْ حُرِمَ غُفْرَانَ اللَّهِ فِی هَذَا الشَّهْرِ الْعَظِیمِ 6؛ همانا شقی آن کس است که از آمرزش الهی در این ماه بزرگ محروم ماند
با این همه تعابیر بنظر نمی رسد کسی بدون استفاده با این ماه بزرگ خداحافظی کرده باشد .
مولوی در دفتر اول از مثنوی داستان و تمثیلی بسیار زیبا دارد 7، می گوید :
ما درین انبار گندم می‌کنیم
گندم جمع آمده گم می‌کنیم
می گوید ما در ابنار هایمان گندم پر می کنیم ولی آخر می بینیم که گندم جمع شده نیست !
مثال ما با رمضان هم چنین است هرسال در این دست موسم های الهی ظرفیت های وجود خود را پر می کنیم ، تاثیر می پذیریم ، عهد می کنیم ولی مدتی که می گذرد وجود خود را باز تهی می یابیم ! مولوی ادامه می دهد  : 
می‌نیندیشیم آخر ما بهوش
کین خلل در گندمست از مکر موش
موش تا انبار ما حفره زدست
و از فنش انبار ما ویران شدست
اول ای جان دفع شر موش کن
وانگهان در جمع گندم جوش کن
گر نه موشی دزد در انبار ماست
گندم اعمال چل ساله کجاست
ما بدون توجه به سوراخ  موش گندم ها را ذخیره می کردیم غافل از اینکه موش گندم ها را می خورد ، راز این تهی شدن ها همین است ، همین که در وجودمان خللی است که این بهره ها را از دست می دهیم ، منافذی است که راه ورود شیاطین می شود و شاید غافل از آن ها باشیم .
حضرت علی علیه السلام می فرمایند : لِکُلِّ شَىْء آفَهٌ ؛ هر چیزی آفتی دارد 8
برای هر محصولی ، هر گندمی که ذخیره کنیم ، آفتی است آفتی که اگر پیشگیری نکنیم به جان محصول ما می زند و هر آنچه کاشته و داشته ایم در مدتی کوتاه ویران می کند و باید بر ویرانه وجود خود نشسته و انگشت حسرت به دندان بگیریم ! آفاتی که وجود ما را از درون تهی می کنند هرچند ظاهری زیبا داشته باشیم . منافذی که اگر آن ها را درمان نکنیم هر آنجه از پنجره های آسمان در وجودمان ذخیره کرده ایم هر چقدر هم که فراوان باشند از دست خواهیم داد . بنابراین می طلبد از این پس بر داشته های بزرگی که از این ماه داریم تحفظ کنیم سعی کنیم نقاط ضعف و آفات وجودمان را بهتر بشناسیم و مراقبت کنیم تا ان شاء الله بر آنچه برای ما در این ماه خیر تقدیر شد بمانیم  و در این راه ثابت قدم باشیم .


پی نوشت
1.        بحارالانوار،ج ۹۳،ص ۳۴۴
2.        بحارالأنوار ، ج‏۹۵ ، ص۱۸۷
3.        إقبال الأعمال، ج‏۱، ص۳
4.        تعداد بندگان بخشیده شده در ماه مثل دنباله ای هندسی با جمله اول هفتاد ملیون و قدر نسبت دو است که مجموع ۲۹ جمله آن باید حساب شود
5.        البته این محاسبات بدون درنظر گرفتن ثواب ویژه شب های جمعه و قدر است
6.        امالی ، ص۹۴
7.        متابعت نصاری وزیر را
8.        شرح نهج البلاغه لابن أبی الحدید ؛ ج‏۹ ؛ ص۲۶۶
Wait while more posts are being loaded