Fascistenpropaganda jaagt moeder van internet

https://goo.gl/Q80nSW

Een moeder die liet blijken niet gediend te zijn van Goebbels jr. brigade van Powned heeft nu door intimidatie haar twitter en blog moeten verwijderen. Daarom plaats ik nu de tekst op mijn social media kanalen en ook op mijn blogpagina. En de link naar de Google cache. Ik vraag jullie om ook de tekst te kopieren en deze op je blog, facebook of wat dan ook te zetten. Omdat we nooit, nooit, nooit mogen wijken voor de terreur van fascisten.
--------------------------------------------------------------------------------------------

Nou snoezepoesjes, het was gezellig, maar ik ga nu alle commentaren uitzetten. Ik snap dat jullie me allemaal een verderfelijk mens vinden en dat jullie dat willen uiten, ik snap dat jullie het reuze geestig vinden me in een hoek te kletsen, maar ik heb er even geen zin meer in. Maak iets leuks van je leven, oké! #okdoei

Hoi! Mijn naam is Anita, en ik ben een internetgekkie. Of nou ja, dat weet ik natuurlijk pas helemaal zeker als ik viral ga, maar laten we voor het gemak maar even van het ergste uitgaan. Ik heb namelijk met mijn kleuter op de arm een “verslaggever” van Powned op zijn bek geslagen. Schande! Ik, ontaarde moeder!

Jullie kennen me na 433 blogs denk ik wel een beetje. Ik ben boven alles een suffe muts, een hakende, koekjesbakkende bakfietsmoeder met zonder groene vingers en met zo af en toe een mening. Over kinderen opvoeden bijvoorbeeld, of over hoe je als mensen met elkaar om hoort te gaan. Dus als ik hoor dat de nieuwe baas van Amerika een arbitrair inreisverbod heeft afgekondigd voor legale bezoekers en bewoners van Amerika, puur op basis van hun geboorteland, dan wil ik laten horen dat ik dat STOM vind.

Vreedzaam protest, yo!
Vreedzaam protest, yo!
Ik was niet de enige. Ik reisde met een Amerikaanse vriendin uit Alphen a/d Rijn naar Den Haag, en bij de demonstratie zelf ontmoette ik een vriendin uit Amsterdam, háár vriendin uit Amsterdam en diens superleuke zevenjarige. Het was een bloedserieuze zaak natuurlijk, maar ook heel gezellig. We kregen zelfs tulpen.

Op een zeker moment (ik stond met mijn kleuter op de arm) werd ik benaderd door een verslaggever en een cameraman van de omroep powned. Ik kijk al sinds pak ‘m beet 1997 geen televisie meer, maar ergens had ik begrepen dat die gasten gelieerd waren aan geenstijl, dus ik zat niet op ze te wachten. En al helemaal niet terwijl ik mijn kinderen bij me had. “Ik wil niet op televisie,” zei ik assertief en netjes. Maar daar nam de verslaggever geen genoegen mee. Hij duwde me nogmaals zijn microfoon in mijn gezicht. “Wil je ophouden alsjeblief? Ik wil dit niet,” zei ik nog eens. Volkomen duidelijk, dacht ik zo. Maar kennelijk had de verslaggever ergens een lesje begrijpend luisteren gemist. Hij vroeg me… Ik weet niet eens meer wat hij me vroeg, maar hij drong zich opnieuw op, terwijl ik al twee keer had aangegeven dat ik niet met hem wilde praten. Mét zijn camera. Terwijl ik daar in een mensenmassa stond met een kind op mijn arm en een kind aan mijn zij.

"Laat me met rust!"
“Laat me met rust!”
En natuurlijk, er zijn ergere dingen. He could have grabbed me by the pussy, you know. Maar in plaats daarvan vroeg hij me waarom ik mijn kinderen had meegenomen naar deze demonstratie. En daar wilde ik het niet met hem over hebben, dus ik vroeg hem nog een keer of hij wilde stoppen met filmen. Kijk, ik ben op een openbare demonstratie, en ik vind het niet erg dat er mensen foto’s of opnames van mij en zelfs mijn kinderen maken. Maar dude… Ga met die camera uit mijn smoel!

Weet je wat er gebeurt als je je grens aangeeft, als je absoluut zeker weet dat je volkomen duidelijk je grens aangeeft, en als de ander die grens gewoon keer op keer negeert? Dan voel je je bedreigd. En helemaal als je als ouder je kinderen bij je hebt. Dat is een angstaanjagende situatie. Seriously. Dus toen de verslaggever wéér zijn microfoon in mijn smoel duwde (“Waarom betrek je je kinderen hierbij?”), toen schrééuwde ik dat ik niet op televisie wilde. En toen dát nog niet duidelijk genoeg was…

Toen sloeg ik hem.

Dát!
Dát!
Nee, dat is niet netjes.

Nee, dat is niet het voorbeeld dat ik mijn kinderen wil geven.

Maar gast, als ik mijn grens vier keer aangeef en je gaat er vijf keer overheen, dan moet ik andere manieren verzinnen om mijn grens duidelijk te maken. Dan ga ik je een klap geven. Niet omdat ik een gewelddadig persoon ben, maar omdat jij gewoon mijn grens niet respecteert.

Mafkees!

En misschien, heel misschien is dit dus wél het voorbeeld dat ik mijn kinderen wil geven. Misschien wil ik ze wél leren dat het oké is om voor jezelf op te komen. Misschien.

https://goo.gl/Q80nSW
Animated Photo
Shared publiclyView activity