Profile cover photo
Profile photo
Abbas MalekSHah
About
Abbas's posts

Post has shared content

ﺍﻭﺭﯾﺎﻧﺎ ﻓﺎﻻﭼﯽ ﺭﻭﺯﻧﺎﻣﻪ ﻧﮕﺎﺭ ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ ﺍﯾﺘﺎﻟﯿﺎﺋﯽ ، ﺍﺯ ﻭﯾﻨﺴﺘﻮﻥ ﭼﺮﭼﯿﻞ ﺳﺌﻮﺍﻝﻣﯿﮑﻨﺪ :
ﺁﻗﺎﯼ ﻧﺨﺴﺖ ﻭﺯﯾﺮ ﺷﻤﺎ ﭼﺮﺍ ﺑﺮﺍﯼ ﺍﯾﺠﺎﺩ ﯾﮏ ﺩﻭﻟﺖ ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﺭﯼ ﻭ ﺩﺳﺖ ﻧﺸﺎﻧﺪﻩ ﺑه ﺁﻥ ﺳﻮﯼ ﺍﻗﯿﺎﻧﻮﺱ ﻫﻨﺪ ﻣﯽ ﺭﻭﯾﺪ ﻭ ﺩﻭﻟﺖ ﻫﻨﺪ ﺷﺮﻗﯽ ﺭﺍ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﯽ ﺁﻭﺭﯾﺪ ، ﺍﻣﺎﺍﯾﻦ ﮐﺎﺭ ﺭﺍ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﺍﻧﯿﺪ ﺩﺭ ﺑﯿﺦ ﮔﻮﺷﺘﺎﻥ ﯾﻌﻨﯽ ﺩﺭ ﮐﺸﻮﺭ ﺍﯾﺮﻟﻨﺪ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻬﺎﺳﺖ ﺑﺎﺷﻤﺎ ﺩﺭ ﺟﻨﮓ ﻭ ﺳﺘﯿﺰ ﺍﺳﺖ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﯿﺪ ؟
ﻭﯾﻨﺴﺘﻮﻥ ﭼﺮﭼﯿﻞ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻧﺪﮐﯽ ﺗﺄﻣﻞ ﭘﺎﺳﺦ ﻣﯽ ﺩﻫﺪ : ﺑﺮﺍﯼ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺍﯾﻦ ﮐﺎﺭ ﺑﻪﺩﻭ ﺍﺑﺰﺍﺭ ﻣﻬﻢ ﺍﺣﺘﯿﺎﺝ ﺩﺍﺭﯾﻢ ﮐﻪ ﺁﻥ ﺩﻭ ﺍﺑﺰﺍﺭ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﯾﺮﻟﻨﺪ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﯿﺎﺭ ﻧﺪﺍﺭﯾﻢ .
ﺭﻭﺯﻧﺎﻣﻪ ﻧﮕﺎﺭ ﻣﯽ ﭘﺮﺳﺪ . ﺁﻥ ﺩﻭ ﺍﺑﺰﺍﺭ ﭼﯿﺴﺖ ؟
ﭼﺮﭼﯿﻞ ﭘﺎﺳﺦ ﻣﯿﺪﻫﺪ : ﺍﮐﺜﺮﯾﺖ ﻧﺎﺩﺍﻥ ، ﻭ ﺍﻗﻠﯿﺖ ﺧﺎﺋﻦ .

ﺁﻧﺠﺎﮐﻪ ﺟﻬﻞ ﻣﺎﯾﻪ ﺗﻤﮑﯿﻦ ﻭﺳﺮﻭﺭﯾﺴﺖ
ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﺭﻭﺯ ﻣﺮﺩﻡ ﺩﺍﻧﺎ ﮔﺮﯾﺴﺖ 
Photo

Post has attachment
می خوام از پسش برآم
. . .

Post has shared content
بعضی واقیعت ها حتی اگر در چهارچوب و قاب جلوه داده شده نباشه، باز هم اثر حقشون دیده دیده میشه
Catherine Ashton Met Sattar's Mother 
Photo

Post has attachment
با اینکه خودم را همیشه با افتخار متعلق به دیار قهرمان پرور مازندران میدانم ولی باید گفت که در موسیقی فولکوریک گیلان، ترانه های زیباتری شنیده ام:

دریا طوفان داره وای  /   باد و بارون داره وای

Post has attachment
زنده باد طبرستان همیشه سرفراز

Post has attachment
زان مژده گو که صد گل سوری به سینه داشت
 
وین موج خون  که می زندش در دهن بگو

Post has shared content
گوش کن ، ببین و آنگاه باز گوش کن
بشنو از سکوت | نیوشا توکلیان - جدید آنلاین 
نام نخستین نمایشگاه انفرادی "نیوشا توکلیان"، عکاس شناخته ایرانی، "گوش کن" است. وقتی با ذهنیت نام این نمایشگاه وارد آن می‌شوی، منتظر هستی تا در کنار عکس‌ها، صداها هم ذهن تو را احاطه کنند. اما اتفاقی که می‌افتد کاملأ عکس این ذهنیت است.
وارد نمایشگاه که می‌شوم، عکس‌هایی از چند زن آوازخوان می‌بینم که می‌خوانند. اما صدایی از آنها نمی‌شنوم. لابد دلیلش این است که شنیدن صدایشان برای مردان در ایران ممنوع است. عکس‌هایی از خوانندگان مختلف زن ایرانی را می‌بینم که در میان آنها می‌توانم "مهسا وحدت" را که این روزها کار و نامش بر سرِ زبان‌هاست، به‌خوبی تشخیص دهم. بعد از آنها می‌رسم به عکس‌هایی از یک زن که در مکان‌های مختلف حضور دارد. در یکی از آنها کیسه‌بوکسی در دست دارد و در یکی دیگر تاج عروسی بر سر و در چند مکان و حالت دیگر.
نیوشا می‌گوید اینها عکس‌هایی‌ است که زنان خواننده آرزو داشته‌اند که روی جلد لوح فشرده‌شان نقش ببندد. سی‌دی‌هایی هم به من در یک بسته‌بندی زیبا می‌دهند. سی‌دی‌هایی با طرح‌ جلدهایی بر اساس همان عکس‌های نیوشا. تعجب می‌کنم که بر رسم معمول نباید ما کاری از صدای این زنان بشنویم. حدسم درست از آب در می‌آید؛ قاب‌های سی‌دی‌ها خالی هستند و چیزی در آنها نیست.
بعد از دیدن عکس‌ها وارد اتاقی می‌شوم که ویدئو‌های زنان خواننده را که پیش از این عکس‌هایشان را دیده‌ام، نمایش می‌دهند، اما آنها هم هنوز بی‌صدا هستند و قرار نیست صدای آنها را بشنویم. این‌جاست که نام "گوش کن" در کمال سکوت روی سرت هوار می‌شود. چه چیز را باید بشنویم؟ سکوتشان را؟ یا این یک پوزخند مدرن به این ممنوعیت است؟
عباس کوثری، یکی دیگر از عکاسان برجستۀ ایرانی و دوست سالیان دراز نیوشا یادداشتی روی این نمایشگاه نوشته:
"با چشمانی بسته، دهانی باز، ایستاده، رو به ما، پشت به تاریکی، گویی در خیال می‌خوانند، بی‌صدا، برای خود. سال‌هاست که ایستاده‌اند. رو به روزهایی که روزمرگی‌ست که می‌آیند و می‌روند و باز ایستاده‌اند رو به دنیایی که تاجی دروغین بر سرشان نهاده‌اند. ایستاده‌اند، در انتظار."
نخستین نمایشگاه انفرادی نیوشا توکلیان در ایران پس از چهارده‌سال فعالیت حرفه‌ای‌اش برگزار شد. او که سی‌سال دارد، از شانزده‌سالگی وارد حرفۀ عکاسی شده و تا کنون با نشریات معتبری چون "تایم"، "واشنگتن ‌پست" و "نشنال جئوگرافی" همکاری داشته است.
در گزارش تصویری، نگاهی‌انداخته‌ایم به نمایشگاه "گوش کن" نیوشا توکلیان از روز سوم تا شانزدهم دی‌ماه در گالری آران تهران برپا بود و پیشنهاد می‌کنیم یک بار این گزارش را گوش کنید و بار دیگر بی‌صدا به تماشایش بنشینید. شاید پیامی را دریابید که نیوشا می‌خواهد، به شما هم منتقل شود. برخی از عکس‌های این گزارش را مهدی قاسمی تهیه کرده‌است.
گزارش مالتی مدیا
[http://goo.gl/uAPtFA]
منبع:
[http://goo.gl/0XGCkv]
PhotoPhotoPhotoPhotoPhoto
Photography
2 Photos - View album

Post has attachment
JUST BREATHE ...

Post has shared content
ممنوع‌ القلم‌‌ها؛ هروله‌ای بین حبس و آزادی/ کاری از توکا نیستانی

ژیلا بنی‌یعقوب، روزنامه‌نگار ایرانی، زمانی‌که حکم خود را از دادگاه دریافت کرد، چند بار آن را خواند اما در عدم ناباوری از منشی دادگاه خواست تا تعداد سال‌های محرومیت را برای او بخواند: ۳۰ سال ممنوعیت از روزنامه‌نگاری.

این حکم جملات بازجویش را به یاد او آورد که گفته بود: «اگر تو را 10 سال به زندان می‌انداختیم، این‌قدر شکنجه نمی‌شدی که تو را از روزنامه‌نگاری ممنوع کردیم.» خانم بنی‌یعقوب پس از انتخابات ریاست جمهوری سال 88 بازداشت و بعدها به یک سال زندان و سی‌سال محرومیت از روزنامه‌نگاری محکوم شد. او در این همین رابطه به «ایران وایر» می‌گوید: «هدف آن‌ها از احکامی که صادر می‌کنند، آزار و شکنجه‌ است. آن‌ها متوجه یک مساله شده بودند؛ عشق و علاقه من به روزنامه‌نگاری.»

منبع: http://iranwire.com/fa/projects/4999
Photo

Post has shared content
وزیر ارشاد: در ایران سانسور نداریم
Photo
Wait while more posts are being loaded