Profile cover photo
Profile photo
ഇട്ടിമാളു അഗ്നിമിത്ര
2,703 followers
2,703 followers
About
Posts

Post has attachment
കതയില്ലാത്ത ഞാൻ കഥ പറയാൻ പോയപ്പോൾ. . .😍
Photo
Add a comment...

Post has shared content
എന്തേലും എഴുതി എങ്ങോട്ടലും അയക്കണത് വളരെ കുറവാ. . .അതന്നെ ട്രാവലോഗ് ബുക്കറിവ്യു പോലെ ആർക്കും ഉപദ്രവമില്ലാത്ത വകമാത്രം. ഇന്ന് ഒരു ബുക്ക് റിവ്യൂ പോയ പോലെ തിരിച്ച് വന്നു. ബുദ്ധനെ വിമര്ശിക്കാൻ പറ്റിയ കാലമല്ല പോലും. . . ആർക്കണല്ലേ ഭയമില്ലാത്തത്

ഇന്ന് ദേശീയ മാധ്യമദിനമോ മറ്റോ ആണെന്ന് രാവിലെ റേഡിയോ യിൽ കേട്ടിരുന്നു 😢

മടിയുടെ പ്രഭാതം. ..
തിരസ്കരണത്തിന്റെ ഉച്ച. .
വഴക്കിന്റെ സന്ധ്യ. . .
ഒരു ദിവസവും ഒരാഴ്ചയും തീർന്നു പോയി . .
Add a comment...

“Inside each of us is a natural-born storyteller, waiting to be released.”

-- Robin Moore

I am in search of story teller hiding some where inside.
Madly in need of . . .just for five minutes. Yes just just just for five minutes. . .
Add a comment...

എനിക്ക് പ്രേമിക്കാൻ ഒരാളെ വേണം. . .

(മുടി ഡൈ ചെയ്യാൻ പറയരുത്)
Add a comment...

എന്തേലും എഴുതി എങ്ങോട്ടലും അയക്കണത് വളരെ കുറവാ. . .അതന്നെ ട്രാവലോഗ് ബുക്കറിവ്യു പോലെ ആർക്കും ഉപദ്രവമില്ലാത്ത വകമാത്രം. ഇന്ന് ഒരു ബുക്ക് റിവ്യൂ പോയ പോലെ തിരിച്ച് വന്നു. ബുദ്ധനെ വിമര്ശിക്കാൻ പറ്റിയ കാലമല്ല പോലും. . . ആർക്കണല്ലേ ഭയമില്ലാത്തത്

ഇന്ന് ദേശീയ മാധ്യമദിനമോ മറ്റോ ആണെന്ന് രാവിലെ റേഡിയോ യിൽ കേട്ടിരുന്നു 😢

മടിയുടെ പ്രഭാതം. ..
തിരസ്കരണത്തിന്റെ ഉച്ച. .
വഴക്കിന്റെ സന്ധ്യ. . .
ഒരു ദിവസവും ഒരാഴ്ചയും തീർന്നു പോയി . .
Add a comment...

​​ഇരുട്ടും തണുപ്പും നിറഞ്ഞ കമ്പാർട്ട്മെന്റിലേക്ക് ആറാ‍മത്തെ യാത്രക്കാരിയായാണ് അവൾ കേറി വന്നത്.. പൂച്ചകുഞ്ഞിന്റെ പോലുള്ള മുഖവും അതുപോലെ തിളങ്ങുന്ന കണ്ണുകളുമാണ് അവൾക്ക്.. അതിലപ്പുറം തൊട്ടാൽ പൊട്ടുമൊ എന്ന പോലെ നിറവയറും.. അങ്ങിനെ വരുമ്പോൾ എല്ലാവരും അവളെ ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടതല്ലെ..

അഞ്ച് ആണുങ്ങൾ പരസ്പരം മിണ്ടാതെ തണുത്ത് വെറുങ്ങലിച്ച ആ അന്തരീക്ഷത്തിലേക്കായിരുന്നു പുറത്തെ ചൂടിന്റെ ചെറിയൊരു അംശവും കൊണ്ട് അവൾ എത്തിയത്.. എനിക്കെതിരെയുള്ള സീറ്റിൽ വന്നിരുന്നപ്പോൾ അവളിൽ നിന്നും സുഖമുള്ള ഒരു ചൂട് ഉയരുന്നുണ്ടായിരുന്നു.. അതാണ് അവളുടെ വരവിനെ എന്നെ അറിയിച്ചത് ​ ..പക്ഷെ പുസ്തകത്തിൽ തലപൂഴ്ത്തിയിരുന്നയാൾ തല പൊക്കിയതു പോലുമില്ല.. പാട്ടിൽ ലയിച്ചിരുന്ന് ചുമലിളക്കിക്കൊണ്ടിരുന്ന പയ്യൻ അപ്പൊഴും മറ്റേതൊ ലോകത്തായിരുന്നു.. അവളൊരു ഗർഭിണിയാവുമ്പോൾ, ചുരുങ്ങിയ പക്ഷം സഹതാപം കലരുന്ന, ചിലപ്പോൾ അല്പം ഭയം നിറഞ്ഞ നോട്ടമെങ്കിലും ഉതിരേണ്ടതല്ലെ.. എനിക്കെന്നും ഗർഭിണികളെ ഭയമാണ്.. ഏതു നിമിഷവും ആവീർത്ത വയർ പൊട്ടി ത്തെറിക്കുമെന്ന് ഞാൻ ഭയപ്പെടാറുണ്ട്.... എന്നാൽ ഉറക്കം തൂങ്ങിയായ കുടവയറൻ ട്രെയിനിന്റെ ഇളക്കത്തെ ഒരു തൊട്ടിലാട്ടം പോലെ ആസ്വദിച്ച് മയക്കത്തിൽ തന്നെ തുടർന്നു.. മറ്റൊരാൾ ഇടതുകയ്യിലെ മുത്തുകൾ നിറഞ്ഞ വളയം പിടിച്ച് എന്തോ മന്ത്രിക്കുന്നുണ് ട് .. കണ്ണു തുറന്നിരിക്കുമ്പോഴും അയാൾ ഒന്നും കാണുന്നില്ലെന്ന പോലെ.... ബാക്കി വന്ന ഞാനെങ്കിലും പുതുമുഖത്തെ നോക്കണ്ടെ..

ഞാൻ ജയ്.. ഞാനാണ് കഥ തുടങ്ങേണ്ടത്..

നാളെ, ഇതേ നേരത്ത് ഞാനിതുവരെ കാണാത്ത കേൾക്കാത്ത ഒരു പെണ്ണിനെ ജീവിതസഖിയാക്കാൻ സമ്മതമാണൊ എന്ന് പള്ളിയിൽ അൾത്താരക്കുമുന്നിൽ വെച്ച് അച്ഛനെന്നോട് ചോദിക്കും.. അന്നേരമായിരിക്കും ഞാൻ അവളെ ആദ്യമായി കാണുന്നത് തന്നെ.. പക്ഷെ ഞാൻ പറയും സമ്മതമാണെന്ന്.. കാരണം അവളെ കണ്ടു പിടിച്ചിരിക്കുന്നത് എന്റെ അമ്മയാണ്. അല്ലെങ്കിൽ രാജസ്ഥാനിലെ ചൂടിൽ നിന്നും കാശ്മീരിലെ തണുപ്പിലേക്ക് എടുത്തെറിയപ്പെട്ട ഞാൻ എന്തിനാണ് ഒരാഴ്ചത്തെ ലീവിൽ ഇവിടെ എത്തുന്നത്.. എങ്കിലും അതിനു മുമ്പ് എന്നെ കാണണമെന്ന് സംസാരിക്കണമെന്ന് അവള്‍ക്ക് തോന്നിയിരിക്കുമൊ എന്ന് കുറച്ച് മുമ്പ് ഇന്ദു ചോദിക്കുമ്പോള്‍ മാത്രമാണ് ഞാന്‍ ആലോചിച്ചത്..

ഇന്ദു - ഇതുപോലെ ഞാന്‍ ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിക്കാതെയാണ് ഇന്ദു ഈ കമ്പാര്‍ട്ട്മെന്റിലേക്ക് കയറി വന്നത്.. ഒരുപാട് നുണകള്‍ ചേര്‍ത്ത് ഇറങ്ങിപ്പുറപ്പെട്ടതായിരുന്നു ഇന്ദുവിന്റെ യാത്ര.. അവസാനം ഞാന്‍ ഈ ട്രെയിനില്‍ ഉണ്ടെന്ന് കണ്ടെത്തി ഇതിന്റെ ഒരറ്റം മുതല്‍ അവള്‍ എന്നെ തേടി നടക്കാന്‍ തുടങ്ങിയതാ.. അവള്‍ ഒന്നെ പറഞ്ഞുള്ളു; ഇന്നെങ്കിലും എനിക്ക് പറയാനുള്ളത് നീ കേള്‍ക്കണം.. ഞാന്‍ കേട്ടിരുന്നു.. ഒരിക്കലും ഒരുമിക്കില്ലെന്ന് അമ്മയ്ക്ക് വാക്കുകൊടുത്തത് പതിനൊന്നില്‍ പഠിക്കുമ്പോഴായിരുന്നു.. 13 വര്‍ഷത്തിനു ശേഷവും അതില്‍ മുറുകെ പിടിക്കണൊ എന്ന് അവള്‍ തിരിച്ച് ചോദിച്ചില്ല. ഞാന്‍ നിന്റെ യാത്ര തീരും വരെ കൂടെയിരുന്നോട്ടെ എന്നത് ഇന്ദുവിന്റെ അവസാന ചോദ്യമായിരുന്നു.. ഭക്ഷണം കഴിച്ചിരുന്നൊ എന്ന എന്റെ ചോദ്യം ഒരു ഉത്തരമല്ലെന്ന് അറിഞ്ഞാവാം അടുത്ത സ്റ്റേഷനില്‍ അവളെന്നെ തിരിഞ്ഞ് നോക്കാതെ ഇറങ്ങിപ്പോയി.. അവള്‍ സൃഷ്ടിച്ച ശൂന്യതയിലേക്കാണ്‍` ഇപ്പോള്‍ നിറവയറോടെ ഒരു പൂച്ചകുഞ്ഞ് കയറിവന്നിരിക്കുന്നത്..

എന്താണ്‍` ഞാനിവളെ വിളിക്കേണ്ടത്.. ഒപ്പം നാ‍ളെ പള്ളിയില്‍ എനിക്കരികില്‍ നില്‍ക്കാന്‍ പോവുന്ന ആ പെണ്‍കുട്ടിയുടെ പേരെന്താണെന്ന് എത്രയോര്‍ത്തിട്ടും എനിക്ക് ഓര്‍മ്മയില്‍ വന്നതുമില്ല.. ​​

അവളുടെ കയ്യില്‍ ആകെയുണ്ടായിരുന്നത് ഒരു പുസ്തകവും ഒരു പേഴ്സുമായിരുന്നു.. ഒരു ബാഗ് പോലുമില്ലാത്ത ഈ യാത്ര അടുത്ത സ്റ്റേഷന്‍ വരെയാവുമെന്നുറപ്പ്.. അല്ലെങ്കില്‍ ഗര്‍ഭിണികളുടെ കയ്യില്‍ കാണേണ്ട വെള്ളകുപ്പി ബിസ്കറ്റ് അങ്ങിനെഒന്നുമില്ലാതെ എത്ര ദൂരം ..
Add a comment...

Post has attachment
രാവിലെ മഴ. . .
ആകെ ഉഴപ്പ മൂഡ്. . .

മഴയും കേട്ട്
ഇടക്ക് ഒന്ന് പുറത്തേക്ക് നോക്കി
ഒരു കട്ടനും അടിച്ച്
ഒരു പുസ്തകവും എടുത്ത്
ചുമ്മാ അങ്ങിനെ വായിച്ച്

സത്യമായിട്ടും. ..ഓഫീസിൽ പോവാൻ മടി. . .😢
Photo
Add a comment...

Post has attachment

ഒരാളുടെ ജീവിതത്തിലെ വലിയൊരു നേട്ടത്തിനു (അക്കാദമിക്ക്/പ്രൊഫെഷണൽ ഒക്കെ) കൂട്ടുകാർ പേന സമ്മാനിക്കുന്നതിനു എന്തെങ്കിലും ബാക്ഗ്രൗണ്ട് ഉണ്ടൊ...

ഇന്നലെ ഞാനൊരു സിനിമ കണ്ടു... A Beautiful Mind... ജോൺ നാഷ് എന്ന നോബൽ പ്രൈസ് വിന്നർ നെ കുറിച്ചുള്ളത്. ആ സിനിമയുടെ തുടക്കത്തിൽ മറ്റൊരു തരത്തിൽ അതേ Pen Gifting സീൻ ഒരു റെസ്റ്റൊറെൻ്റിൽ നടക്കുന്നുണ്ട്. നാഷിനോട് അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ പ്രൊഫെസർ ആ ഒരു കസ്റ്റം ത്തെ കുറിച്ച് പറയുന്നു. ഒരു റ്റ്രിഗർ പോലെ ആണ് ആ സീൻ.. സിനിമയിൽ നോബൽ പ്രൈസ് കിട്ടിയെന്ന് അറിയുമ്പൊഴും ഒരു റെസ്റ്റൊരെൻ്റിൽ അദ്ദെഹം ഇരിക്കുന്ന മേശയിൽ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നവർ ബഹുമാനത്തോടെ സ്വന്തം പെൻ വെച്ച് പോവുന്നു. കയ്യിൽ കൊടുക്കുക അല്ല.

മുമ്പ് എവിടെയൊ ഇങനെ ഒന്ന് വായിക്കുകയൊ സിനിമയിൽ കാണുകയൊ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. ഏതെന്ന് ഉറപ്പില്ല.. ഇനി എൻ്റെ തോന്നൽ ആണൊ ആവൊ.. എന്തായാലും ഇന്നു ഗൂഗ്ലിയിട്ട് അതൊരു ഫാബ്രിക്കേറ്റഡ് സീൻ മാത്രം ആണ്, അങ്ങിനെ ഒരു"ആചാരം" ഇല്ലെന്ന് കാണുന്നു...

എന്തായാലും ആ പരിപാടി എനിക്ക് ഇഷ്ടായ്... എന്തെലും ആരെലും കൂടുതൽ പറയൊ ?

Add a comment...

Post has attachment
പിഴച്ചവരുടെ പിഴകൾക്ക്
പിഴയായ് ഒതുങ്ങിയവർ
പിഴയറ്റു തീർന്നവർ
നിഴലിൽ നിന്ന് നിവർന്ന്
ഞാൻ കൂടി എന്ന് നിരക്കുന്നവർ
കണ്ണുമങ്ങി മഞ്ഞളിച്ചവരുടെ
കണ്ണേറ് നീക്കാൻ....

#metoo

Add a comment...

ഇന്ന് സാറിൻ്റെ മകൻ്റെ കല്ല്യാണമാണ്... സാറിൻ്റെ അമ്മയുടെ ഭാഷയിൽ കുഞ്ഞോൻ്റെ മംഗലം...

ഞാൻ ഈ സീറ്റിൽ വരുമ്പൊ റിട്ടയർ ആവാൻ അധികകാലം ഇല്ലാത്ത ഒരു സാറായിരുന്നു ബോസ്... ആകെ രണ്ടു പേർ മാത്രമുള്ള ഞങ്ങളുടെ കാബിൻ... അടുത്ത കാബിനിൽ ഞങ്ങടെ മൊത്തം സൂപ്പർ ബോസ്... എൻ്റെ സാർ ആണെങ്കിൽ ജൊയിൻ ചെയ്യാൻ വരുമ്പൊഴെ വേറെ സെക്ഷനിൽ പോവരുത് സംസാരിക്കരുത്, അങ്ങീനെ അരുതുകളുടെ നീണ്ട നിരയാണ് നീട്ടിയത്.താനിരിക്കുന്ന കസേരയോടൊപ്പമാണ് ജനിച്ച് വീണതെന്ന വിശ്വാസത്തിൽ ജീവിക്കുന്ന ഒരാളോട് ഒരുതരത്തിലും എനിക്ക് ഞാൻ ആവാൻ പറ്റില്ലായിരുന്നു. എൻ്റെന്ന് വരുന്ന അബദ്ധങ്ങൾ എൻ്റെ ചില ബന്ധങ്ങളെയും ബാധിക്കുന്ന അവസ്ഥയായതിനാൽ നല്ല അടക്കമൊതുക്കത്തിൽ ഹോസ്റ്റൽ-ഓഫീസ് എന്നൊരു നേർവരയായിരുന്ന കാലം.. ഈ കെട്ടിടത്തിൽ സൗഹൃദം എന്നത് എനിക്ക് ചിന്തിക്കാനെ ആവില്ലായിരുന്നു. ആ കാലത്താണ് എഴുത്ത് ഒരു സമയംകൊല്ലിയായ് എടുത്തത്. അതിൻ്റെ ബാക്കിയായാണ് ചില കല്ലുകടികളിൽ ഒരു ബ്ലൊഗ് പൊസ്റ്റിൻ്റെ പേരിൽ ഓഫീസിൽ എന്നെ ചൂണ്ടിയതും ഞാൻ എഴുത്ത് തന്നെ നിർത്തിയതും... വാക്കുകൾ ഒറ്റുകൊടുത്ത കാലം..

പക്ഷെ അപ്പോഴെക്കും പുതിയ ബോസ് എത്തി..അതാണ് ഈ കഥാനായകൻ... എന്നെക്കാൾ ഒരു എട്ട് വയസ്സ് മാത്രം മൂത്ത ആൾ. ചാനൽ വേറെ ആയോണ്ട് കാറ്റഗറിയിൽ വേഗം മൂത്തവർ. എൻ്റെ കെട്ടിനും കെട്ട് പൊട്ടിക്കലിനും ഇടയിലുള്ള കാലം. സത്യത്തിൽ ലോകത്തെ മുഴുവൻ ഒരുതരം കലിപ്പിൽ മാത്രം കാണാൻ കഴിഞ്ഞ കാലം. ജോയിൻ ചെയ്യുന്നതിനു മുമ്പ് പേരിനപ്പുറം ആളെ അറിയില്ലായിരുന്നു. പക്ഷെ ഏട്ടൻ്റെം ഓപ്പോൾടെം ഒക്കെ കൂട്ടാണെന്ന് അറിയാം. പൊതുവേ നല്ല സോഷ്യൽ. പക്ഷെ ഓഫീസിൽ എൻ്റെ അവസ്ഥ എനിക്ക് പണി തരുമൊ എന്നൊരു ഭയം.. ആറുമാസം, രാവിലത്തെ ഗുഡ്മോണിങിനും ഓഫീസ് കാര്യത്തിനും അപ്പുറം ഒരു വാക്കും ഞാൻ മിണ്ടില്ല. എന്നോട് മിണ്ടാൻ വന്നാലും കൃത്യമായ ഉത്തരം. ബോസ് ഇല്ലാത്ത നേരം ഒരു കാബിനിൽ ജോലിയൊന്നും ഇല്ലാതെ രണ്ടുപേർ മിണ്ടാതെ ഇരിക്കണ അവസ്ഥ ഒന്നു ആലോചിച്ച് നോക്കിയെ... എന്ത് ബോർ എന്ന്... പക്ഷെ ആ കാലം മൗനമായിരുന്നു എൻ്റെ ഏറ്റവും അടുത്ത കൂട്ടുകാരൻ. പക്ഷെ പണി പാളുന്ന നേരങ്ങൾ ഉണ്ട്.. ചില കൂട്ടുകാരുടെ ഫോൺ വിളികൾ. എത്രയൊക്കെ അടക്കിയാലും നമ്മൾ നമ്മളായ് പോവും. അന്നേരം സാർ കസേരയൊന്ന് കറക്കി എന്നെ ഒരു നോട്ടം ഉണ്ട്... ഒരൂസം നേരെ ചോദ്യം വന്നു. "കൂടെ ജോലിചെയ്യുന്നോരോടെ കൂടാതുള്ളു അല്ലെ"? പിന്നെ ഏട്ടനോട് പരാതി പറച്ചിൽ.. വീട്ടിൽ ആ രണ്ട് വർഷം ഞാൻ മൗനവ്രതത്തിൽ ആയിരുന്നതോണ്ട്, സംഭവം എൻ്റെ കയ്യിൽ എത്തിയില്ല. എന്തൊക്കെയൊ കാരണങ്ങളിൽ പതുക്കെ മഞ്ഞുരുകൽ... അന്നൊക്കെ സാർ വീട്ടിൽ ചെന്ന് വൈഫിനോട് "അതെന്തൊരു ജന്മമാ" എന്ന് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടെന്ന് ചേച്ചി പിന്നെ പറഞ്ഞ് കുറെ ചിരിച്ചിട്ടുണ്ട്.

ലീവെടുക്കലും യാത്രയുമായിരുന്നു ഞങ്ങൾ സ്ഥിരം അടിയിലെത്തുന്ന വിഷയം... ലോൺ അപ്പ്ലിക്കേഷൻ ഒപ്പിട്ട് തരുമ്പൊ തുടങ്ങും ചീത്തവിളി. പക്ഷെ രസമുള്ള കാര്യം, നിന്ന നിൽപ്പിൽ ഇറങ്ങി പോവാൻ തോന്നുമ്പൊ കാശില്ലാതെ ഇരുന്നാൽ ചോദിക്കാതെ കാശ് എടുത്തു തരും.. പൊക്കൊ, ഞാൻ മാനേജ് ചെയ്തോളാം ന്ന് ഉറപ്പു തരും..അപ്പൊഴൊക്കെ നിൻ്റെലു കാശുണ്ടൊ ന്ന് ചൊയ്ക്കണ ഏട്ടനെ ഓർക്കും. എന്തെലും ചോദ്യം വന്നാൽ പ്രൊടെക്റ്റ് ചെയ്യും ... എന്നാലും കിട്ടുന്ന തെറിവിളിക്ക് കുറവുണ്ടാകില്ല. ഒരിക്കൽ മാത്രം ഓപ്പോൾടെ അടുത്ത് പാരവെച്ചു. അന്ന് ആ യാത്ര പോയിരുന്നില്ലെങ്കിൽ എന്ന് ഞാനും പലപ്പൊഴും ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ട്

ഇവിടെന്ന് പോയിട്ടും ആവശ്യം വരുമ്പൊ "സാറെ..." ന്ന് വിളിച്ച് വാശിപിടിക്കാൻ ഒരു മടിയും ഇല്ല... എനിക്കല്ലെങ്കിലും കൂട്ട്കാർക്ക് വേണ്ടി ആവശ്യപ്പെട്ട്, എല്ലാം തീരുമ്പൊ "ഇനീം ഇതുപോലെ കീറാമുട്ടിയും കൊണ്ട് വരണം" എന്നൊരു ചീത്തവിളി പാഴ്സൽ ആയ് വരും. വിളിക്കുന്നത് ഞാൻ ആവണമെന്ന് പോലുമില്ല, എൻ്റെ കൂട്ടുകാർ വിളിച്ചാലും സംഗതി ഓക്കെ...

പറഞ്ഞു വന്നത്... എനിക്ക് ഞാൻ ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന ചിലരോട് ഒരിക്കലും നന്നായ് പെരുമാറാൻ കഴിയാറില്ല എന്നതാ.. കണ്ടുമുട്ട്യാൽ കീരീം പാമ്പും... വാ തുറന്നാൽ വഴക്ക്... എന്തുകൊണ്ടാണെന്ന് അറിയില്ല.. ഇത് ഏറ്റവും അനുഭവിക്കുന്നത് എൻ്റ് ഓപ്പോളാ... അതിൽ മറ്റൊരാളാ ഈ സാർ... പ്ലസ്സിലും ചിലരുണ്ട്, എന്നെ സഹിക്കുന്നവർ.. ഇത് വായിക്കുമ്പൊ അവർക്കും അത് മനസിലാവും...

ഇന്ന് കല്ല്യാണത്തിനു പോവാനൊക്കത്തോണ്ട് ഇന്നലെ പോയപ്പൊഴും ഇതന്നെ അവസ്ഥ.. "സാറിനോട് കലിപ്പാണൊ" എന്ന് ചേച്ചി ചോയ്ച്ചപ്പൊ "അതെ" എന്ന് പറയാൻ ഒരു മടിയും തോന്നിയില്ല... "നിൻ്റെ സാർ പാവല്ലെ" ന്ന് വീണ്ടും ചോയ്ക്കുമ്പൊ, രാത്രിയിലേക്ക് എനിക്കുള്ള ചിക്കൻ കറി പൊതിഞ്ഞു തന്നത് മാന്യമായ് വാങ്ങി ബാഗിൽ വെച്ച് "അത്ര പാവമൊന്നും അല്ല" എന്ന് മുഖം വീർപ്പിച്ചു... ഞാൻ നന്നാവില്ലെന്ന് വീണ്ടും ഞാൻ തന്നെ ഉറപ്പിച്ചു...

ഇറങ്ങി പോരുമ്പൊ മാത്രം ഗേറ്റിൽ വെച്ച് സാറിനെ നോക്കി "ഹപ്പി ബർത്ത്ഡെ ഇൻ അഡ്വാൻസ്" അടിച്ചു... അപ്പൊ ചേച്ചിടെ മുഖം വിടർന്നു... "അപ്പൊ കലിപ്പിലും അത് മറക്കില്ല" ...

ഇപ്പൊ കല്ല്യാണം നടക്കാവും... എല്ലാവരും പോയി.. ഞാൻ മാത്രം പോയില്ല... നസ്രാണിയൊരു നായരുകുട്ടിയെ കെട്ടുന്ന കഥയുടെ ബാക്കി കാണാൻ പോയവർ.. സാറിൻ്റെ മനസാക്ഷി സൂക്ഷിപ്പ്കാരി അറിഞിട്ടും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ലെന്ന പരിഭവത്തിനു ഇന്നത്തോടെ പരിസമാപ്തി... ദൂരെയിരുന്നും ചിലതൊക്കെ കാണാമല്ലെ... കഥയങ്ങിനെ നീളും.. ഇനിയും കാണുമ്പൊഴും ഇങ്ങനെ തന്നെ... ഓരൊ തവണയും ഓർക്കും "ഇനി ഞാൻ നന്നാവും ന്ന്".. എവിടെന്ന്...


എന്തിനാപ്പൊ ഇതൊക്കെ പറഞ്ഞെ ന്ന് ചോയ്ച്ചാൽ... ആാാാാാാാാാാ....
Add a comment...
Wait while more posts are being loaded